https://virgool.ir/feed/@iman.ghahrبه مانندِ "ابر" و "قله"fa2026-11-12 04:33:14https://files.virgool.ir/upload/users/819743/avatar/IAmB4X.jpghttps://virgool.ir/@iman.ghahrhttps://virgool.ir/@iman.ghahr/سوت-کتری-و-هوای-گرگ-ومیش-dj8j6sm18ajcبر فضای خانه غالب می‌شود سوتِ کتری و هوای گرگ و میش شاعری در خانه اش بیگانه شد می‌زند پِیکی به پِیکِ قبلِ خویش خنده ی همسایه می‌آید به گوش خنده اش اما چرا افسرده است؟ خانه ی همسایه روشن شد ولی صاحبِ آن خانه دیشب مُرده است ایده های شعر شاعر کهنه بود از سرودن، از نوشتن خسته بود خانه ی همسایه، کتری، یا غروب یک غزل درباب هریک گفته بود در سر هر آدم اما یک خیال اندرون جمجمه پنهان شده است شعر می‌کوشد که فریادش کند خودنویس از عجز خود گریان شده است مشکل شاعر همین بود از قضا در بیان حرف خود درمانده بود از نگاه هرکه جز آن آینه در کلامش روح و معنی مرده بود هرچه از اندیشه حاصل می‌شود دیده می‌گرید و حاشا می‌کند قلب می‌خندد میان این جدال دست‌رنجش را تماشا می‌کندالف/قافالف/قافMon, 04 Mar 2024 20:32:14 +0330https://virgool.ir/@iman.ghahr/شعری-که-شعر-نیست-zwq6wooqxpn2روزی صدایی مرا از این کابوس بیدار میکندکسی دست هایم را میفشارد و ترس را انکار میکندآندم که اشک هایم میچکند و لب هایم میلرزندنزدیک گوشم هجای دوستت دارم را تکرار میکندمیگوید بلندشو، پتو و پرده ها را کنار بزنمیگویم نه، بازوانم را میکشد و اصرار میکندشاید کاغذ شعرهایم را از پنجره بیرون انداختاینطور، دست های غم سُرای مرا بیکار میکندآه که در این چهارگوشِ بی روحِ اتاقخیالی بلند، دارد ذهن مرا بیمار میکنداز پنجره نه می وزد و نه سروراین خنثی بودن فضا مرا از خود بیزار میکندیک بطریِ شیشه ای سبزرنگ روی میز استمیچرخانمش: اشاره به پاکت سیگار میکند402/10الف/قافالف/قافSun, 14 Jan 2024 12:16:03 +0330https://virgool.ir/@iman.ghahr/سقوطِ-فضاپیمای-اتاق-من-hhunyg0d7cbwتوی فضاپیمای اتاقِ من، که حالا میلیون ها سالِ نوری از زمین و آدماش دور شده، کاغذا جامو تنگ کردن! کاغذ چرک نویس محاسبات ریاضی و فیزیک، کاغذ اولین شعری که نوشتم، کاغذ آخرین شعری که نوشتم، کاغذ مچاله شده ی یه نقاشی از اون...یادمه سر یه کلاسی بودیم که یادم نیست چه کلاسی بود، به ممدرضا گفتم میکِشیش؟ گفت چه شکلیه؟ یکم فکر کردم بهش گفتم حالا فعلا جزوه تو بنویس بعد بهت میگم. بیشتر فکر کردم دیدم سخته، دیدم هرکاری میکنم نمیتونم توی ذهنم مجسمش کنم. آروم زدم به ممدرضا گفتم چهره شو خالی بذار فعلا ولی صورت لاغری داره. شروع کرد به کشیدن. پرسید موهاش؟ گفتم کوتاه ولی نه خیلی کوتاه. مثلا تا پایین گردن. اون موقع نمیدونم چرا فکر میکردم موهاش کوتاه اما بعدا فهمیدم نه، بلنده، بزنم به تخته خیلی هم بلنده. خلاصه هنوز اون تصویر اشتباه کشیده شده رو دارم. ورق مچاله شده و صورتِ بی چشم و دماغ و دهنش که خیلی خودشو درهم گرفته، الان راست زل زده تو چشمام(آره بدون چشم هم میشه زل زد. نمیشه؟) ولی این کاغذا که گفتم زیاد جا نمیگیرنا. مشکل از کتاباس. از فرش تا عرشِ نه چندان بلندِ این اتاق، کتاب آوار شده. البته قبلا آوار نبودنا. مثل یه ستون خوشگل روی هم چیده شده بودن اما یه روز(شایدم یه شب) چشمتون روزِ بد نبینه رفتیم روی یه چاله ی فضایی و همچی ریخت بِهم. یبار که مامانم بهم زنگ زده بود گفت پسر این کتابارو از پنجره بنداز بیرون آخرش فضاپیمات سقوط میکنه از سنگینیشون. گفتم مادر من اولا که فضاپیما توی فضا سقوط نمیکنه. دوما(البته این دومی رو توی دلم گفتم) یعنی میگی تنها چیزی که منو به اون مربوط میکنه رو بندازم بره؟ نمیشه که؟آقا ما سال آخر دوران ابتدایی بدجور به شعر علاقه مند شدیم. شروع کردم به حفظ کردن شعرا و غلط غلوط خوندنشون سر کلاس. وقتی رفتم دبیرستان، سال اول یه معلم ادبیات نه چندان خوب داشتیم که چون دکترای ادبیات داشت صداش میکردیم دکتر. خلاصه این دکتر با وجود کج خلقیش باعث شد من چند برابر بیشتر از قبل به ادبیات علاقه مند بشم.ماهم که فازمون شاعرانه شده بود و سیبیل تاب میدادیم و در گوشه ای نه چندان خلوت به انزوایی نه چندان سودمند خو گرفته بودیم، یه روز، یه جایی که قبلا اون اونجا نبود، یهو....دیدمش!شالِ سبزآبی رنگ...انگار همونوقت شجریان شروع کرد توی سرم آواز خوندن. انگار همونجا باد وزید و برگای پاییزی رو پس زمینه ی قامتش کرد هرچند که فصلِ پاییز نبود!خلاصه گذشت و گذشت تا اینکه به کمک یزدان و بچه ها تونستم بیشتر باهاش آشنا بشم. نفهمیدم چیشد که انگار بحث رشته و درس و دانشگاه شد که گفت: من ترم یک ادبیاتم.هیچی دیگه. مغزم با آرنج زد به قلبم و گفت: برو که رفتیم!قلب هم رفت نشست پشت پیانو و شروع کرد به نواختن قطعه ی رومئو و ژولیت.از اون به بعد هم رشته تحصیلیِ ما از ریاضی به ادبیاتِ ریاضی تغییر کرد و ....بدین ترتیب من اولین شعر خودم رو نوشتم.حالا بماند شعره چی بود چون معمولا اولین شعر، شعرِ زیاد جالبی نیست اما اینا همه رو گفتم که بگم اون ستونِ سابق و آوارِ حال حاضر کتابا از کجا اومده. ببخشید زنگ میزنن فکرکنم پیک پیتزا رسید.از پشت پنجره بهش(به همون پیک پیتزا)گفتم خیلی دلم میخواد درو باز کنم ولی شرمنده نمیشه! کیو دیدی در یه فضاپیمارو باز کنه؟ با عصبانیت داد زد: خب مگه مریضی پیتزا سفارش میدی؟ و رفت!کجا بودیم؟ آها اصن مشکل ما کاغذا بود که بحث کشیده شد به اینجا. راسیاتش یه دفعه هم بازیافتی اومد زباله هارو تحویل بگیره و منم وسوسه شدم همه کتابامو بدم بره اما خب چه میشد کرد؟ شما جای من بودید در فضاپیمارو باز میکردید؟ نمیکردید دیگه؟ حالا هم که ماییم و یه کوه خاطره. از آدما بترسید. آدما میتونن هرچیز ساده ای رو براتون حاملِ خاطره بکنن. مثل اون که توی هر شعر یه ردی از خودش گذاشته. از صددانه یاقوت بگیر تا غزل های حافظ. انگار همه جا هست. اما جدی خودش کجاست؟ نگفتم؟خودش میون ترس های من گم شده. من هیچوقت بهش نگفتم که دوستش دارم. خواستم بگما، ولی انگار نشد، نتونستم. و اینقد نگفتم و نشد و نتونستم که دیگه...میگذره. خوبیش اینه که میگذره. اینجا که حدود یکسالی گذشته، روی زمینو نمیدونم! شاید یه روز اون فرمون بی صاحابو چرخوندم و برگشتم. شاید فرود اومدم و بعد مثل آدم یه پیتزا سفارش دادم. اما قبلش باید سیاهچاله هارو پیدا کنم. ببینم این حفره ها که میگن حتی نور رو هم توی خودش میکِشه، میتونه خاطرات منو از من جدا کنه؟ میتونه صداهارو از توی گوشم بیرون بکِشه و ببلعه؟ اگه تونست، که برگشتنه برای شماهم پیتزا میگیرم ولی اگه نه... شاید اونطرف سیاهچاله دنیای دیگه ای باشه. مثلا جایی که توش هیچکس ادبیات نمیخونه!الف/قافالف/قافFri, 29 Dec 2023 20:53:40 +0330https://virgool.ir/Young-writer/کمی-بلندتر-نام-مرا-صدا-بزن-vfl9dhpqwxacنیش عقرب زمان و گردش گیج عقربه ها به گرد زندانبان خود، از ذات تغییر ناپذیر روز و شب حکایت می‌کند. و آدم که گوش تیز می‌کند تا صدای تازیانه ی ثانیه هارا، به سکوت بی‌نوسان فضا، بشنود. و میان دو صدا، دو هجای گذر عمرش، هزار هزار بذرِ اگر می‌نشاند. بذری که در نهایت، خوراک سوارکار اسب عقربه ها می‌گردد و سبب می‌شود تا صدای مهمیز این حرکت تکراری قطع نشود.گوش هارا تیز تر کن، از سینه ی آن ساعت دیواری، نوای مبهم آلوده به تضرع صدای تار را می‌شنوی. چه می‌گوید؟ از کجا و از چه حرف می‌زند؟ من هم هنوز نمی‌دانم.اکنون صدای اجبارِ سوار، همان سوار اسب عقربه ها، دارد به تمام عمر من چیره می‌شود.اما حالا که گویی کاری از دست من برنمی‌آید، بلند تر بخوان، بلند تر بخند. کمی بلند تر نام مرا صدا بزن. بگذار صدای هق هق ساعت آویخته بر دیوار، در میان نُت های کلماتت، گم بشود. کمی بلند تر، نام مرا صدا بزنالف/قافالف/قافWed, 27 Sep 2023 10:02:40 +0330https://virgool.ir/@iman.ghahr/دَرّه-wivmbhduw0tcمیانِ ما و من مانده است، اقیانوس پرسش هاچه بی اندازه می‌تابد، به ما خورشید رنجش هاتنی خسته، نگاهی تر، دلی آزرده دارم منگمانم در سرم مرده است، یاد سبز سازش هامن اینجا چون پرستو ها، پی کاشانه می‌گردمولیکن بر زمین مانده ام، به لطف سنگ و ترکش هادگر بار از نگاه خود، کلامی خفته می‌یابم:چه می‌آید به چشمانت، نشان از ابر و بارش هامرا آیینه می‌پاید، به من آهسته می‌گوید:ببین! افسانه شد آخر، برایت آن نوازش هاچرا پایان این محنت، مرا در بر نمی‌گیردفلک هم خسته شد آخر، از این تکرار چرخش هابه هر راهی، به هر دردی، بیا کاری بکن آخرفراز دّره ایمان است و می‌ترسد ز لغزش هاالف-قافالف/قافالف/قافThu, 10 Aug 2023 10:46:59 +0330https://virgool.ir/Shaerane/کبریتِ-غم-uni8v2bi9facتیزیِ دندانِ شب، قلبِ مرا می‌دَردمرغِ غزل های تو، از سرِ من می‌پَردبار دگر خسته شد، بالِ نفس های منبعد تو کبریتِ غم، قاتل من می‌شودخاطره ای در سَرم، حبسِ ابد می‌کشدیاد کسی روز و شب، بر درِ دل می‌زندشب شد و رگ های من، محبسِ صد قصه شدشب شد و بر چهره ام، اشکِ اَسَف می‌خَزدمَقطعِ هر مَطلعی، منزلِ نام تو شدیادِ تو چون نامِ من، در پیِ من می‌دَوددر پسِ آن خنده ها، غصه اگر ساکن استشاعرِ این شِکوه ها، دردِ تو را می‌خَردصوتِ این شعر: https://drive.google.com/file/d/1BD6ZGOGmzR9fYgL_qCm1j47vv21dJ51y/view?usp=drivesdk الف/قافالف/قافWed, 28 Jun 2023 19:45:21 +0330https://virgool.ir/@iman.ghahr/سیصد-و-شصت-و-چند-juv0yjfe6i6kغم: تقلای وجودِ من، برای آنکه به تو مرتبط بماند. یگانه یادگاری که برایم گذاشتی."مرا به هیچ بدادی" و چقدر دوست دارم بگویم: "من هنوز برآنم، که از وجودِ تو مویی به عالمی نفروشم" اما نمیگویم. تا همینجا هم یک سال را در آوار گیسوانت دفن کرده ام. خود را عجیب پیر کرده ام. ببین! عجیب پیر شده ام. و حالا میخواهم از من دلخور نباشی که چرا حضورت را ندید میگیرم، و چرا نگاه های پر اضطرابم را از چهره ات میدزدم. من برای آنکه دوستت بدارم و دوستم نداری، ضعیف بودم. سیصد و شصت و چند شب است که به خوابم می آیی و از "قو" ها حرف میزنی. دختر، من قو ها را دوست ندارم. به من راهی نشان بده، تا تو را هم دوست نداشته باشم.نمیدانی چند مداد شکستم تا نقطه های این جملات را بگذارم و من هم نمیدانم دیگر چگونه خواهم توانست، شعر بنویسم. مگر پس از تو قافیه ای هم از سر من گذر خواهد کرد؟اما دیگر کافیست. پنجره باز است. آخرین نخِ این پاکت شو، دود شو، از پنجره بیرون برو.تو رفته ای، چای در هوای سردِ خانه، سرد میشودمن خسته ام، از نگاهِ سردِ من، برق، طرد میشودتو نیستی، ببین! وزن اشعارم برهم خورده استمن شاعر نیستم، گاه کلمه، جلوه ی درد میشودتو نمیدانی، آن شب آن اولین غزل، از کجا آمدمن میدانم، گاه یک کودک، یک شبه مرد میشودالف/قافالف/قافWed, 21 Jun 2023 18:27:01 +0330https://virgool.ir/@iman.ghahr/طناب-me0nxni7agnuهمه چیز خوب بود. یعنی، همه چیز همونطور که بد بود خوب بود. یک شب خیلی معمولی خوابیدم، صبحش خیلی معمولی بیدار شدم، ظهرش خیلی معمولی عصر شد اما از اون عصر به بعد، دیگه انگار هیچ چیز، هیچوقت معمولی نشد. یک عصر، یک لحظه، یک نگاه، نه! یک نیم نگاه کافی بود. حتی نیم نگاه هم نه، انگار فقط یک حضور کافی بود. و الانم که شده یکسال و انگار هنوز کافی نیست.اَولای این یکسال قشنگ بود. انتظاراش قشنگ بود، گریه هاش قشنگ بود، سیگاری که واسه اولین بار روشن کردم قشنگ بود. انگار همه چیز، دچارِ یه دگرگونیِ خوشایند شده بود.صدای پیاماش، صدای پیاماش با بقیه فرق داشت. راز این صدارو هنوزم نفهمیدم که چطور ضربان قلب رو از ۷۰ میرسونه به ۱۷۰. چطور دستارو میلرزونه، نفس کشیدنو سخت میکنه. آره، همه ی اینا پُر بودن از هیجانایی که انگار یک تنه شب رو صبح میکردن.یک روز تصمیم گرفتم برم تو چشماش نگاه کنم و بگم، حالم با تو خیلی خوبه. برم بگم هرچی شعر نوشتم مال تو...اما همون روزا بود که فهمیدم...، نه انگار. بِهم گفتن ضربان قلبش با پیامای یکی دیگه میره بالا. گفتن پسر، باید فراموشش کنی، بگذری. منم تصمیم گرفتم به احساساتش احترام بزارم. به اینکه حالش با یکی دیگه خوبه، نه من.از اون روز خیلی وقته میگذره. منم انگار میلیون ها سال نوری دور شدم از آدمی که قبلا بودم. نِشستم تو اتاق، روی تخت، ساز و کاغذ قلمم سمت چپ، پاکت سیگار و یه لیوان چای سرد شده سمت راست، دارم طناب گره میزنم. بدون اینکه اصن بدونم کِی اومدم توی اتاق، کِی چایی سرد شد، یا این طنابو از کجا اوردم. اینا همه، کبریتیه که خودم گرفتم زیرِ زندگیم. به خودم میام، میرم جلوی آینه و باز این توی سرم تکرار میشه که پسر، تو واسه این همه درد، یکم بچه بودی.اما الان بزرگ شدم، الان خیلی بزرگ شدم. چون عشق فقط یکی از درد های من بود، یکی از بزرگتریناش. و از اونجایی که من هنوز هستم، زنده ام، یعنی بزرگ شدم. یکسال گذشته و فکرکنم دارم دیوان حافظ رو حفظ میشم. فکرکنم توی این یکسال روزی نبوده که واسش چیزی ننویسم و مُچاله نکنم. و یقین دارم توی این یکسال، حتی یک ساعت هم نبوده که فکرش نیومده باشه سراغم.دیوار هایی که سیاه جلوه میکنند، نفس هایی که آلوده به اکراه، از سینه بیرون می آیند. خلق و خویی که خدشه ای عظیم را متحمل شده است و در نهایت، عمری که بی رحمانه میگذرد. جوانی، که ناعادلانه حرام میشود.من هنوزم منتظرم. ولی این انتظار، مثل اون اَولا قشنگ نیست. داره پیرم میکنه. داره هرروز منو به زدنِ گرهِ آخرِ طناب نزدیک تر میکنه. هنوزم صدای پیاماش با بقیه فرق داره. وقتی میخوام بخوابم اینترنت گوشیمو خاموش نمیکنم تا شاید اون صدای متفاوت از گوشیم بلند بشه و منو از کابوسم بیدار کنه. پیام بده دیگه. اون زنگ لامصبو به صدا در بیار. همون صدای متفاوت.الف/قافالف/قافSun, 11 Jun 2023 16:14:41 +0330https://virgool.ir/@iman.ghahr/بنده-xdevghopftqcدراز کشید و صدای قِژ قِژ تخت، برخاست. در رو به رو پنجره ای نیمه باز و از پنجره، قُله ای به نسبت بلند نمایان بود. از پشت شیشه های کِدِر عینک خود، چشم بر قله دوخت و به یاد آورد، هرآنچه که آن روز، روی آن قله رخ داده بود. نوسانِ زیستن را به یاد آورد.برخاست، چای بارگذاشت و نواخت. برآمده از خاطراتی که زنده شده بود نواخت تا چای دم بکشد. دوست داشت چای را بر پشت بام بنوشد. آنجا میز و صندلیِ کوچکی برای خود، دست و پا کرده بود. لیوانِ چای را روی میز و سیگار را بر لب گذاشت. آمد کبریت بزند که گویی چیزی، فکری، خیالی، مانعش شد. سیگار را داخل پاکت گذاشت و لیوان چای را برداشت. سر چرخاند و بی گاه، قُله ای دیگر به چشمش آمد. آهی کشید و به یاد آورد، هرآنچه که آن روز، روی آن قله رخ داده بود. از هم گسیختنِ نوارِ ضربان های زیستن را به یاد آورد. خاطراتی تلخ: آن دم که به جای طراوتِ نسیمِ بامداد، گویی جغدِ سیاه بال، گره از درک عشق باز میکند. خبر می آوَرَد.دو گام به عقب رفت. جرعه ای چای نوشید و از پشت شیشه های کِدِر عینک خود، دو قله را نظاره کرد: یکی میانِ طلوع و غروبِ روزی آرام و آسوده قد علم کرده بود و دیگری جای گرفته بود، گویی برای پنهان نمودنِ خورشید و یکی جلوه دادنِ فلق و شفق.این اندیشه از ذهنش گذر کرد، که در هر دو روزِ خرم و تاریک، جوهر قلمش یکی بوده است، اشعار شاعران، یکی بوده است. این او بود که در هر مرتبه، شعر هارا دیگرگونه میخواند. شعر هارا دیگرگونه مینوشت. تناقضِ میانِ اشک شوق و اشکِ رَنجِش، حقیقتی تلخ را بازگو میکرد: او، بنده است. (شاید بنده ی خیال هایی بلند)از این چنین بنده بودنش، ننگش آمد. چای را تمام کرد و لیوان خالی را روی میز گذاشت. چشمش به تکه برگِ خشکی معلق در هوا افتاد. برگی که خود را آزاد و رَسته از شاخه میدانست و تنها ناظر بود، که برگ را اکنون، بنده ی باد میدید. او، چون نظاره ی برگ، ناظرِ خود شده بود.الف/قافالف/قافTue, 30 May 2023 08:23:05 +0330https://virgool.ir/@iman.ghahr/مارلبرو-marlboro-gkqtekip97caرفتم سراغِ آخرین پُک، یعنی آخرینِ آخرین پُک. همونی که معمولا گلو رو میسوزونه، همونی که میشونتت سَرِ جات، ساکتت میکنه. نشستم سرِ جام، ساکت شدم، گذاشتم صدای آب گوشامو تو خودش غرق کنه.با مِرصاد رفته بودیم کنار رودخونه. یهو چشمامو باز کردم، گفتم: کاش لااقل فاصلشو با من کمتر پنج قدم نمیکرد!مرصاد هم یهو پرسید: کی؟هیچی نگفتم، ساکت موندم. خودش فهمید کیو میگم. اونم ساکت موند.صدای آب انگار نمیذاشت بحثو عوض کنیم. مرصاد پرسید: چطور؟گفتم: آخه همیشه از عمد سعی میکردم تو چهرش گُم نشم. سعی میکردم محو موج و خط هایی که با خنده رو صورتش میوفتاد نشم. ولی وقتی میاد نزدیک، نمیتونم تو سیاه چاله ی نگاهاش تکه پاره نشم. وقتی بهم دست میده، نمیتونم رگ های آبی رنگ و ظریف دستشو نادیده بگیرم. انگار از شدتِ آروم و لطیف دست دادنش، دستم میشکنه!مرصاد بازم ساکت موند. منم جاش بودم ساکت میموندم. خدایی هم چی میشه گفت؟!منم دنباله ی سکوتشو گرفتم، گذاشتم صدای آب این خَلَا رو پُر کنه.با خودم گفتم کاش کاغذ قلمی چیزی پیش خودم داشتم، که اگه داشتم، به نام خدا: من بی تو چون پاره سیمِ یک سه تارم. من بی تو چون دقایق آخر عمر یک ستاره ام، من...البته این فقط مرصاد بود که ازم نمیپرسید چرا یِبار مثل مرد نرفتی جلو و حرف دلتو بزنی؟ انگار خودش همه چیو میدونست. ولی جدی چرا؟ چرا یبار مثل مرد نرفتم جلو و حرفمو بزنم؟آهانمن نه تنها میترسم، بلکه...نه، بلکه نداره! من ترسیدم و هنوزم میترسم و ترس، بهترین کلمه ایه که توی شناسنامه ی دردِ من جا خوش کرده. من ترسیدم، چون یه گلبرگ ظریف ممکنه حتی با نور ملایم آفتاب هم بسوزه. میترسیدم که سیاهی های قلبم، حال خوبیو که با کُلی سختی بدست میاره، بهم بزنه.و خب ترسیدم و حالا سیاهی های قلبم به ریه هم سرایت کرده. من ترسیدم، من به یه سلام خوبی قانع شدم، من وقتو هدر دادم، تا اینکه سیاهی از قلب و ریه، به کل زندگیم سرایت کرد.یه روز یکی اومد گفت: میدونستی تو رابطس؟گفتم: کی؟ساکت موند. خودم فهمیدم کیو میگه. منم ساکت موندم. سیاه تر از اون روز تا الان نداشتم و خب هنوزم هر هفته میبینمش. هنوزم سلام، خوبم. هنوزم رگ های آبی رنگِ ظریفِ دستشو میپیچونه دور دَستام.و این منم، زنی! ببخشید، مردی تنها در آستانه ی فصلی سرد. فروغ فرخزاد هم انگار خوب نوار قلبِ قلبای زخمیو از حفظه.اما الان چه مَرگمه؟ چرا هرچی میگذره از یادم نمیره؟ـ خب گفتم، چون هرهفته میبینمشچرا با این حال بازم هر هفته میرم ببینمش؟ـ چون نمیتونم نرم، نمیتونم نبینمش. مثل سیگار هَستا! من بعدِ هر نخ، از بوی لباسا و دستام متنفر میشم ولی باز نخ بعدیو از تو پاکت در میارم.بذار همین الان برم سِیوِش کنم: مارلبروخلاصه آقا ما نه شاعر بودیم، نه کاغذ قلم دوست، و نه دور از جون شما، سیگاریکه من بی او چون قطره خونی بر پیراهن سفیدِ زیستنم، چون عطر قهوه ای سوخته.الف/قافالف/قافThu, 25 May 2023 14:24:27 +0330