https://virgool.ir/feed/@iamshakibaعکاس، مهندس نرم افزار سابق و دانشجوی زبان و ادبیات انگلیسیfa2026-11-11 15:58:22https://files.virgool.ir/upload/users/33487/avatar/LqeezI.jpghttps://virgool.ir/@iamshakibahttps://virgool.ir/@iamshakiba/حلقه-های-قدرت-و-خاندان-اژدها-یک-دوئل-xqx0wboka7ddنکته ی جالب اینجاست که سریال Lord of the Rings: Rings of Power و سریال House of Dragonبا اختلاف ۲ هفته از یکدیگر پخش می‌شوند و با توجه به اینکه هر دو سریال در ژانر درام- فانتزی هستند و هر دو سریال پیش درآمدی بر مجموعه های محبوب و پر طرفداری هستند می‌توان این ۲ سریال را رقیب یکدیگر دانست و به نظر می‌رسد که سازندگان خاندان اژدها به قدری از موفقیت سریال خود مطمئن هستند، که آن را همزمان با پرهزینه ترین و مورد انتظار ترین سریال تاریخ پخش می‌کنند! ساخت فصل اول سریال حلقه های قدرت برای آمازون ۴۶۲ میلیون دلار هزینه داشته و پیش‌بینی می‌شود که با توجه به اینکه این سریال برای ۵ فصل برنامه ریزی شده، هزینه های ساخت سریال به بالای یک میلیارد دلار می‌رسد و این در حالی است که سریال خاندان اژدها برای هر قسمت ۱۵ میلیون دلار برای HBO خرج داشته است و در کل برای فصل اول این سریال ۱۵۰ میلیون دلار خرج شده است...از طرفی پس از انتشار نخستین تصاویر این ۲ سریال، مشخص شد کاراکتر های سیاه پوست و رنگین پوست در این ۲ سریال قرار دارد و مورد هجمه ی طرفداران قرار گرفته اند! برخی می‌گویند در دنیای تالکین الف سیاه پوست بوده و برخی مخالف این نظر هستند اما هنوز اظهار نظری راجع به حضور کاراکتر تارگاریان سیاه‌پوست منتشر نشده، تا جایی که همه می‌دانیم تارگاریان ها همگی به رنگ پوست سفید و موی سفیدشان معروف بودند...هر دو سریال کار سختی دارند که دل طرفداران را بدست بیاورند زیرا پیش درآمدی بر سریال و مجموعه ی محبوب و خوش ساختی هستند و فصل جدیدی را از این دو مجموعه آغاز می‌کنند و قصه های جدیدی را روایت می‌کنند.از نظر تیم بازیگری، خاندان اژدها با حضور مت اسمیت و ریس ایفانز قدرتمند عمل کرده ولی حلقه های قدرت ترجیح داده از بازیگران جوان و با استعداد جویای نام استفاده کند که با توجه به هزینه ی بالای ساخت، ریسک عجیبی کرده است! نمی‌شود از پیش قضاوت کرد و تیم بازیگری و هزینه ی ساخت را ملاک قضاوت قرار داد و باید تا مرداد و شهریور صبر کنیم تا ببینیم که کدام سریال در این نبرد پیروز می‌شود و دل طرفداران را بدست می‌آورد.تاریخ پخش خاندان اژدها: ۳۰ مرداد ۱۴۰۱ | ۲۱ آگوست ۲۰۲۲تاریخ پخش حلقه های قدرت: ۱۱ شهریور ۱۴۰۱ | ۲ سپتامبر ۲۰۲۲شکیبا پوران پیرشکیبا پوران پیرFri, 01 Apr 2022 16:52:15 +0430https://virgool.ir/@iamshakiba/از-مهندسی-نرم-افزار-تا-زبان-و-ادبیات-انگلیسی-بخش-دوم-mxtd6mvobp2yبرای خواندن بخش اول کلیک کنیدپس از اینکه با مشقّت های فراوان لیسانس مهندسی نرم افزار را گرفتم و پدرم همان شب آن را لوله کرد و با آن پشه کشت، تصمیم گرفتم که ارشد هم بخوانم. به دلیل اینکه درسم هنوز تمام نشده بود و دوستانم همگی ارشد کامپیوتر ثبت نام کرده بودند گفتم عیبی ندارد ارشد را هم کامپیوتر می‌خوانم. کنکور دادم، نتایج آمد و دانشگاه آزاد رشته ی معماری کامپیوتر قبول شدم. برای پیش ثبت نام وارد سایت شدم مدارک را آماده کردم اما تردید داشتم. نه من متعلق به این دنیا نیستم، من دیگر نمی‌توانم صبح تا شب کد بزنم و خطا بدهد و راهی برای رفع خطا پیدا کنم. دیگر نمی‌توانم بروم دنبال زبان های برنامه نویسی جدید و آنها را یاد بگیرم، از آن دسته آدم های به روز نیستم که دائم دنبال یادگرفتن باشند و از یاد گرفتن لذت ببرند.با خودم خیلی کلنجار رفتم و در نهایت تصمیم گرفتم که ثبت نام نکنم و عطای ارشد کامپیوتر را به لقایش بخشیدم.مجددا برای ارشد ثبت نام کردم اما عکاسی نه! زبان انگلیسی! در تفکرات خودم می‌دانستم که سطح زبان خوبی دارم و یاد گرفتن زبان برایم راحت است و فعلا هم که قصد کار ندارم پس بهترین کار این است که این رشته را بخوانم. مطالعه ی زیادی برای زبان نداشتم اما تحقیقاتم را کرده بودم و می‌دانستم که از آموزش زبان خوشم نمی‌آید، مترجمی را می‌توانم تحمل کنم اما زبان و ادبیات انگلیسی... اسمش را هنوزم که به زبان می‌آورم مو به تنم سیخ می‌شود از زیبایی اش...علی رغم اینکه مطالعه ی زیادی در حوزه ی ادبیات و زبان انگلیسی نداشتم، با زبان عمومی خوب رشته ی زبان وادبیات انگلیسی را قبول شدم و برای دومین بار حس کردم به یکی از آرزو های خودم رسیده ام. وقتی که کلاس ها شروع شدند، در جلسه ی اول اساتید رشته ی تحصیلی لیسانسمان را پرسیدند و برای همگی آنها باعث تعجب بود که من چرا از کامپیوتر به سمت ادبیات آمدم و البته لازم به ذکر است که همگی از انتخاب من تعجب کردند، حتی نزدیک ترین دوستانم. چون این رشته، یک رشته ی تئوری هست و من در تمام عمرم از تئوری خواندن متنفر بودم اما الآن لذت می‌برم. کار هایمان زیاد است، سخت است،(حتی هم اکنون که دارم این نوشته را می‌نویسم پروژه ی پایانی یکی از درس هایم مانده و من در تلاشم که آن را به اتمام برسانم) اما لذت می‌برم؛ از خواندن شعر های شکسپیر و ویلیام بلیک، از خواندن و تحلیل کردن داستان های جان اشتاین بک و فلانری اوکانر و از آشنایی با منتقد های ادبی و سبک های ادبی. از اینکه فهمیدم چگونه راجع به یک کتاب مقاله بنویسم لذت می‌برم و احساس می‌کنم هیچوقت انقدر زنده نبوده ام و شش سالی که کامپیوتر خوانده ام را تلف کرده ام و از ابتدا باید زبان انگلیسی می‌خواندم، باید غرق در دنیای نویسندگان و شاعران و منتقد ها می‌شدم. این نکته گفتنی است که پس از شروع به تحصیل در این رشته، دید من باز تر شد، طرز فکر من گسترده تر شد، بیشتر به جزئیات و مفاهیم در فیلم ها و سریال و داستان ها توجه می‎‌کنم، بیشتر فکر می‌کنم و کم کم احساس می‌کنم که پیروزی مغز من بر قلبم مسجل تر می‌شود و من روز به روز منطقی تر فکر می‌کنم و تصمیم می‌گیرم و به این نتیجه رسیده ام که من به این دنیا تعلق دارم و همیشه تعلق داشته ام؛ دنیای ادبیات، کتاب و نوشتن.من هر روز بیشتر به این نتیجه می‌رسم که هر انسانی می‌تواند هر زمان که بخواهد مسیر خود را عوض کند، سد بر سر راهتان ساخته می‌شود و اطرافیانتان هر کلام علامت سوالی دستشان می‌گیرند و تلاش می‌کنند پشیمانت کنند و بگویند که باید یک مسیر را انتخاب کنی و تا انتهایش بروی، اما قرار نیست که بیشتر از یکبار زندگی کنی و حیف نیست که همین یکبار را با نظر اطرافیانی که اسم دخالت در زندگی ات را "دانستن صلاح ات" می‌گذارند، سپری کنی؟شکیبا پوران پیرشکیبا پوران پیرThu, 11 Feb 2021 01:49:59 +0330https://virgool.ir/@iamshakiba/از-مهندسی-نرم-افزار-تا-زبان-و-ادبیات-انگلیسی-onvvi2j64nwxمن همیشه عاشق کتاب و ادبیات بودم، در کل خانواده من را با کتاب هایم می‌شناختند و می‌شناسند! به دلیل اینکه، در برهه ای من در دید و بازدید های عید و دورهمی های خانوادگی همیشه با خودم کتاب یا مجله ای داشتم تا از بحث آدم بزرگ ها فاصله بگیرم و در دنیای کتاب یا مجله ام غرق شوم. به واسطه ی همین اهل مطالعه بودنم، معلم ادبیات و زبان فارسی اول راهنمایی ام خیلی روی علاقه و ذوق من به ادبیات حساب می‌کرد و من در همان سال ها بود که تصمیم گرفته بودم ادبیات بخوانم. اما انسان، خودآگاه یا ناخودآگاه در تفکراتش تغییراتی را ایجاد می‌کند و من هم از این قاعده مستثنی نبودم. سوم راهنمایی تصمیم به تحصیل در رشته ی ریاضی گرفتم و سر انجام از هنرستان و رشته ی کامپیوتر سر در آوردم! پیش از تعیین رشته، علاقه ی من به عکاسی باعث شد که من به فکر تحصیل در رشته ی عکاسی هم بیافتم که با سختگیری های خانواده میسر نشد و من در دومین رشته ی محبوب آن زمان شروع به تحصیل کردم.خلاصه بگویم، من در هنرستان در درس های عملی بسیار خوب بودم و بالا ترین نمره در دروسی که هم امتحان کتبی داشتند هم امتحان عملی، نمره ی امتحان عملی ام بود اما این روند در دانشگاه تغییر کرد و من به تاثیر استاد و معلم در علاقه مند شدن به رشته ها و شاخه های مختلف ایمان آوردم. اساتید ترم اول ما، ما را از رشته ی کامپیوتر و مهندسی نرم افزار متنفر کردند، که البته عمده ترین دلیل آن آموزش دادن سرفصل هایی بود که وزارت علوم معین کرده بود و برای عهد قلقلک میرزا بودند. به قول یکی از اساتید، کتاب ذخیره و بازیابی از آقای رانکوهی را خودش خوانده بود، استادش خوانده بود و استادِ استادش هم خود آقای رانکوهی بود و این در رشته ای مانند کامپیوتر که سرعت پیشرفت آن روز به روز سریعتر می‌شود، یعنی "فاجعه"! پس از اینکه در ترم اول مشروط شدم علاقه ی من به کامپیوتر شروع به کمرنگ شدن کرد، برنامه نویسی برایم سخت شده بود، منطق سیستم ها را نمی‌فهمیدم و فقط می‌خواندم که درس ها را پاس کنم. با وجود اینکه ما هنرستانی ها باید برای ورود به هر مقطع کنکور بدهیم ( یعنی 2 سال برای فوق دیپلم می‌خوانیم و بعد برای لیسانس مجدد کنکور می‌دهیم) این فکر در سرم افتاد که 2 سال لیسانس را به علاقه ام، عکاسی ، برسم. اما چون من ذاتا انسان کمالگرایی هستم و هر کاری را که شروع کنم باید تمامش کنم، پشیمان شدم و 2 سال دیگر از عمرم را در کامپیوتر گذراندم.زیاد اهل طولانی نوشتن نیستم چون ممکنه حوصله سر بر باشه پس ادامه اش رو بعدا میام می‌نویسم اینجا. تا اینجاش رو داشته باشید.برای خواندن بخش دوم کلیک کنید (۲۳/۱۱/۹۹)شکیبا پوران پیرشکیبا پوران پیرTue, 09 Feb 2021 23:50:44 +0330https://virgool.ir/@iamshakiba/تکنولوژی-چیز-خوبی-نیست-tw2jck05nm84اوایل دهه ی ۹۰ بود که شبکه های اجتماعی داخل ایران، به واسطه ی همه گیر شدن Adsl محبوب تر شدند و کمتر کسی عضو فیسبوک نبود. بعد وایبر آمد و لاین و اینستاگرام و تلگرام و واتساپ. خوشحال شدیم! گفتیم جانمی جان، دیگر روزی ۵هزار تومن و ۱۰ هزار تومن برای شارژ سیمکارت خود نمیدهیم و در وایبر و لاین با عزیزانمان چت میکنیم. رفته رفته به این شبکه های اجتماعی قابلیت های جدیدی اضافه شد یا اگر هم از قبل موجود بودند، بیشتر استفاده شدند. مثل پیام صوتی و چندی بعد تماس تصویری آمد که فاصله ها را از آنی که بود کوتاه تر کرد و ما به یکدیگر نزدیک تر شدیم. مهم نبود کجا هستیم؛ کنار دریا، سالن کنسرت و یا حتی در لباس های راحتی روی تخت، با چند اشاره میتوانستیم چهره ی کسی که کیلومتر ها از ما دور است را ببینیم و با او حرف بزنیم؛ انگار که همینجاست...ما به هم نزدیکتر شدیم، بیشتر برای هم پیام صوتی فرستادیم، بیشتر تماس تصویری برقرار کردیم، بیشتر عکس فرستادیم، بیشتر در اینستاگرام پست گذاشتیم ولی نمیدانستیم که تمامی این ها باعث زجر ما می‌شود. نمیدانستیم در فقدان عزیزمان پیام های صوتی او قلبمان را می‌فشارد و نفسمان را بند می آورد و غم نبودنش در گلویمان چنگ می‌زند، فیلم های او در صفحه ی اینستاگرامش مارا دلتنگ خنده و صدا و چهره ی او می‌کند. حتی آن کامنت بوسه و قلب و دوستت دارم هایی که زیر عکس یا فیلم دوستانمان مینویسیم در نبود ما چیزی به جز دلتنگی به دنبال ندارد.نمی‌دانستیم و نمی‌دانیم و کماکان برای یکدیگر پیام صوتی می‌فرستیم، تماس تصویری می‌گیریم و از خودمان فیلم و عکس در اینستاگرام می‌گذاریم و یادگاری می‌مانند؛ برای سالها بعدِ خودمان که ببینیم در لحظه ی ثبت آن فیلم یا عکس چه حسی داشتیم و یا برای دق دادن دیگران هنگامی که این دنیای فانی و به درد نخور را ترک کرده ایم ...شکیبا پوران پیرشکیبا پوران پیرTue, 09 Feb 2021 16:50:45 +0330