https://virgool.ir/feed/@iammarya79.....fa2026-11-11 21:07:31https://files.virgool.ir/upload/users/2897286/avatar/J0Dv20.jpghttps://virgool.ir/@iammarya79https://virgool.ir/@iammarya79/امتداد-گریز-axiw8ta9gujxامتداد گریز(نیمه شب 12ژوئن _ رم غربی ) با تکان های شدید ارابه آقای اسمیت؛ از خواب پریدم، تقریبا نزدیک رودخانه تیبر بودیم. خاطرات قدیم رو با خودم مرور کردم. من و پدر؛ وقتی کلارا دنیل به خانواده ما اضافه نشده بودند، برای گذرندان تعطیلات به این رودخانه می‌آمدیم و ماهی گیری میکردیم، من هیچوقت ماهی گیر ماهری نبودم، با این حال؛ پدر هیچوقت منو سرزنش نکرد؛ حتی وقتی که غروب به سمت خانه میرفتیم؛ میگفت : "شام امشب رو مدیون میا هستیم" دلم واسه اون روزها تنگ شده بود. گردنبد یادگاریشو روی قلبم گذاشتم و ازش کمک خواستم؛ "میشنوی پدر! هیچوقت نگاهت رو از من دریغ نکن"در همین لحظه که غرق در نجوا بودم، آقای اسمیت توقف کرد. _میلر؛ رسیدیم، وقتشه باهام خداحافظی کنی.سعی کردم خودمو جمع وجور کنم، چمدانم برداشتم لباسمو مرتب کردم، سکه ای که مادرم بهم داده بود را، از جیبم در اوردم و به آقای اسمیت دادم. باسرعت ازم دور شد؛ من خیره به رًد به جامانده از ارابه اسمیت، روی زمین گِلی بودم. نمیدونم چقدر گذشته بود اما هوا به سمت روشن شدن میرفت، خورشید سخاوتمندانه، مسیر روبه روی من را روشن کرد، اما... چی میدیدم! صومعه تادئوس، با اون چیزی که ازش تعریف میکردن خیلی فرق داشت. انگار روح نفرین شدگان و غرور نوکیسگان، بر روی صومعه سایه انداخته بود؛ حتی نور خورشید هم در مقابل این همه تاریکی کم می‌آورد.در حالیکه با چشمانم اطراف را واکاوی میکردم، صدایی شنیدم:_هی دختر، اینجا چیکار میکنی؟ زنی مسن، با عصایی مثل عمه آنت جلوم نقش بست. علاوه بر اون، دو دختر دیگر هم پشت سرش بودن و به طرز عجیبی منو نگاه میکردن. نمیدونم چرا نمیتونستم درست حرف بزنم؛ ترس، خشم وتضاد در حال جنگیدن با منطق من بودن، و این اراده من رو برای حرف زدن از بین می‌برد. +میا میلر هستم خانوم. _جدیدی؟ این اطراف ندیدمت. +بله، من چند لحظه پیش به اینجا رسیدم. با عصای چوبیش به سمت من اومد و دو دختر دیگر را مرخص کرد. با نگاه کنجکاوانه ای، سر تا پای من رو بر انداز کرد. دنبال چه می‌گشت؟ نمی‌دانم. گمان نمی‌برم که بتوان، افکار مرموز این زن رو از پشت این ویترین قدیمی پیدا کرد. _دنبال من بیا میلر. +چشم خانوم. به دنبالش راه افتادم، سعی می‌کردم نصیحت های عمه آنت رو به یاد بیارم، یا حتی داستان هایی که مامان از تادئوس تعریف می‌کرد. وارد صومعه شدم؛ حس سنگینیِ بدی در من رخنه کرده بود، فضای آن، با عود صندل عطرآگین شده بود، قسمت هایی که از دست سخاوتمندانه خورشید دور مانده بود، با نور شمع روشن شده بود. دخترهای زیادی که از من بزرگتر بودند،به محل خاصی برای عبادت می‌رفتند، و فرد مسن تری، آنهارا همراهی می‌کرد._وقت عبادته، من دیگه باید برم، از پله ها برو بالا سمت چپ، خواهر اعظم منتظرته. +ممنون خانوم ... میشه بپرسم اسمتون چیه؟ _آماندا؛ خانوم میلر، این سوال رو از هرکسی نپرس. داشتم رفتنشو با اون عصای چوبی قدیمی نگاه میکردم، که یادم افتاد باید برم بالا. در ذهنم از خودم پرسیدم: "چرا پرسیدن اسم کسی باید آنقدر مخفی باشه؟" پله ها را یکی پس از دیگری طی کردم، چمدانم مانع سرعتم میشد. و... بالاخره رسیدم؛ یک در قدیمی تیره توجهمو به خودش جلب کرد. باید در میزدم؟ داخل میرفتم؟ اسم خاصی رو میگفتم؟در همین حین یک نفر گفت "بیا داخل میلر"در چوبی بزرگ را هل دادم و داخل شدم. زنی با لباس راهب های قدیمی، جلوی پنجره ایستاده بود و مناظر را تماشا می‌کرد؛ شاید هم در افکار خودش غرق بود؛چمدانم که سنگینی می‌کرد را، آرام روی زمین گذاشتم. _خیلی شبیهِ آنت میلری. متعجب سرمو صاف کردم وبه او خیره شدم،که از پنجره دل کند و بمن نگاه کرد... او نمی‌دید... گویا، نابینا بود، اما چگونه متوجه شباهت بین من و عمه آنت شده بود؟+شما چجوری... کاغذ کهنه ای را از جیبش در آورد، گویا دنبال اسم من می‌گشت، درست در انتهای برگه قرار داشت، کاغذ را مچاله کرد و دور انداخت... _منتظرت بودیم بانو میلر، خوشحالم که وقت شناسی و به موقع خودتو رسوندی، افراد بی نظم، بدرد تادئوس نمیخورن. ناگهان یک نفر را صدا زد اما نمیفهمیدم چه چیزی به او می‌گوید. _Աթենա՛, արի՛ այս աղջկան տար իր սենյակدختری داخل شد و ادای احترام کرد. +من آتنا هستم، شما رو تا اتاقتون همراهی میکنم. سری تکان دادم و همراهش راه افتادم. _راستی بانو میلر،"بعضی مواقع به ادراکت احترام بزار و چشمانت را ببند، در خلاف جهت حرکت کن... هنوز غرق در جمله اش بودم؛ که در بسته شد. من دنبال آتنا به سمت اتاق راه افتادم؛ میدونستم اینجا تازه شروع فصل زندگی منه... IammaarianIammaarianFri, 20 Oct 2023 20:21:44 +0330https://virgool.ir/@iammarya79/امتداد-گریز-zauke4jp68my(قرن 8 میلادی _ رم غربی) چشمامو باز کردم هنوز به همون نقطه خیره شده بودم. فکر نمیکردم انقدر سریع پیش بیاد. سعی می‌کردم همه صحنه هارو بخاطر بسپرم؛ شومینه پر از هیزم، فضای خونه، خونه ای که بعد از رفتن پدر هیچوقت مثل سابق نشد، فکر کنم آخرین باری هست که اینجارو میبینم، پس باید مث قطعه ای از وجودم با خودم حملش کنم؛ ‌تا زمانی که نفس میکشم .مامان داخل آشپزخونه نان می‌پخت، عطرش برای هزارمین بار مستم کرد، در چهرش غمو میدیدم، کلارا و دنیل هم دست کمی از ما نداشتن، با بی میلی اسباب بازی هاشون رو جابجا میکردن، حتی از جو صمیمی بین عروسک های کلارا هم خبری نبود .نبودِ من ،قرار بود تاثیر بدی روی زندگی هممون بزاره ،که تا قبل از رفتن بابا تجربش نکرده بودم. همینطور که به هیزم های در حال سوختن نگاه میکردم؛ ذهنم در حال تجزیه و تحلیل فکرو خیال های مختلف بود:بعد من چی میشه؟ دلشون برام تنگ میشه؟ کی به مامان کمک میکنه؟ بچه ها منو فراموش میکنن؟! بازم میتونم به اتاقم، که زیر شیروونی هست برم، غرق در رویاهام بشم ؟ عمه آنت چی؟ نه حقیقتا اون خودش مشوق خوبی برای رفتن من بود...حواسمو از هیزم ها گرفتم، چشمم به قاب عکس هامون بالای شومینه افتاد، من دنیل و کلارا مامان و بابا همراه با عمه آنت که با عینکش و قیافه جدیش هنوزم غرورشو به رخ می‌کشید، یک روز تابستونی برای گذراندن تعطیلات، چقدر خوشحال بودیم؛خوشحالی کهنه ای که، فقط ردپای خاطراتش مونده.شایدم تقصیر ما نبود که نمیتونیم انتخاب کنیم؛ چون انتخاب می‌شدیم تادئوس انتخاب می‌کرد...چمدونمو از پله های چوبی پایین کشیدم و به در خیره شدم. مادرم اومد به آغوشم کشید، برام نون تازه پخته بود، آخرین باری بود که بغلش میکردم، از گوشه چشمم قطره اشکی چکید، که سریع پاکش کردم، نمی‌خواستم دلتنگیم اذیتش کنه،باید هنوز برای بقیه، قوی می‌بود. فکر کنم همه ما اینو پذیرفته بودیم که دلتنگی برای قوانین اونها معنی نداره، "ما ارتش های پیاده ای هستیم دست آموزِ تحکّم افراطی اونها نسل به نسل تن دادن ،تا امتداد اینجا..." دقیقا پشت در خونه خانواده میلر. بار دیگه تو آینه شکسته شده خونه، خودمو نگاه کردم. _میا میلر‌؛ کورِنت تو درست کن سرمو برگرداندم ... صدای آشنا پُر از غرور... عمه آنت با اون عصای چوبی قدیمی که دورش حکاکی صلیب بود. _باعث افتخار ماست که پیشکشی نزد تادئوس تقدیم میکنیم، کاش برادر عزیزم زنده بود این صحنه رو میدید. عمه آنت میتونست به بدترین کابوست تبدیل بشه اگه نافرمانی کنی، البته فرمان اون از خود مختاریش نبود؛ فرمان تادئوس مقدس برای همه ما حکم می‌کرد. حقیقتا بعد از مرگ پدر سایه تاریکش دست از سر خانواده ما بر نداشت، چه انتظاری داشتیم وقتی همه ما در مردابی از ناچاری دست و پا میزنیم؟ کورنتمو درست کردم و به سمت در چوبی رفتم. +ممنون عمه آنت، نصایح شمارو یادم نمیره. _یادت نره پیشکش خانواده میلر باید باعث افتخار خانواده ما باشه...چشم امید پدر...تنمیخواستم صداشو بشنوم... فقط میخواستم اون محیط رو ترک کنم،چمدونمو برداشتم به سمت در رفتم و از پله های چوبی خونه قدیمی پایین اومدم... نمی‌خواستم دوباره کلارا و دنیل رو ببینم، این حس، دلتنگی بینمون رو تشدید می‌کرد. شایدم به قول عمه آنت، پیشکش شدن من بتونه تادئوس قانع کنه،که خواهرم بتونه زندگی بهتری بعد از من داشته باشه. امیدوارم هیچوقت نفهمه معنیِ" به اجبار رفتن چیه!" به افکار درهمم نیشخندی زدم... حرفای عمه در ذهنم مرور شد.(تادئوس همه چیزه.....) واسه آخرین بار سرمو برگردوندم؛ همه خاطرات رو دوره میکردم.تنها یک چیز در ذهنم بودن:رفتن، رفتن،رفتن...ماه شب روی لباسم نور انداخته بود. ژاکت مندرس و نخ نماشده رو به خودم نزدیک تر کردم و سوار ارابه آقای اسمیت شدم... به خودم قول دادم هیچوقت این صحنه رو فراموش نکنم،با خودم تکرار میکردم: "جرم رفتن سبک تر از موندنه" IammaarianIammaarianSun, 08 Oct 2023 19:56:41 +0330