https://virgool.ir/feed/@ialirezaaaدستیار کارگردان‌ هنری، کانسپت‌ آرتیست و یک نویسنده‌ی بی کتاب!fa2026-11-12 12:49:22https://files.virgool.ir/upload/users/6006/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@ialirezaaahttps://virgool.ir/@ialirezaaa/رودخانه-utfi9wmewdvwدر حرکتیم؛ همچو رودخانه‌، از دردی به درد دیگر؛ می‌خروشیم، بی‌توقف، در حرکتی ابدی‌ به سوی دریای لایزالی که نه می‌دانیم چیست و نه می‌دانیم کجاست.رسیدن یا نرسیدن؟ چه اهمیتی دارد وقتی لبریزیم از دغدغه‌ی وعده‌های توخالی‌ای که به ما، درباره‌ی مسیر پیش‌رویمان داده‌اند.هم‌سفریم با ماهیانی که با ما می‌زیند، در آغوشمان جان می‌دهند و در بسترمان دفن می‌شوند.توده‌‌ای شده‌ایم لبریز از تمام خرت‌و‌پرت‌هایی که در راه به عاریه گرفته‌ایم و این میان نه خودمانیم و نه بوی خودمان را می‌دهیم؛ سفرمان در راهِ پر پیچ‌وخم و پر فراز و نشیبی بوده که سبب در هم آمیخته شدنمان با هزاران رودخانه‌ی صغیر و کبیری شده که ذره‌ای شبیه ما یا عقایدمان نبوده و نیستند.هر از گاهی هم که به حکمت الهی طغیان می‌کنیم، فراموش می‌کنند گل‌هایی را که در بر سر راهمان پرورده‌ایم و امید به زندگی‌ای‌ را که به فرزندان آدم اب‌البشر وعده داده‌ایم.و با این وجود هنوز در تلاشیم برای رسیدن به دریایی که در آخر کار، به همه‌یمان وعده داده‌اند. اما چه تفاوت‌هاست میان دریای رویاها و آن دریای نهایی که عاقبت همه‌یمان به آن خواهیم رسید.هادسهادسSun, 05 Apr 2020 04:12:42 +0430https://virgool.ir/@ialirezaaa/dream-tcvandp1h6vqکابوسم هنوز همان رویاییست که هر روز می‌بینم. رویایی چنان شیرین که ترس از دست دادن دوباره‌اش هر لحظه را به کامم زهر می‌کند. قدیمی‌ترها می‌گفتند باد آورده را باد می‌برد؛ تو را که باد نیاورده بود... پس چرا ترس لجام گسیخته‌‌ی از دست دادنت لحظه‌ای رهایم نمی‌کرد؟ یادت می‌آید؟ بچه‌ که بودیم، نگاه کردنت از پشت پنجره‌ی اتاق، عادت هر شبه‌ام بود. یادش بخیر... آن روزها هنوز نمی‌دانستیم که دنیای بزرگترها چه فضای مسمومی دارد. اگر بگویم دنیایشان شبیه منجلاب است بی‌راه نگفته‌ام، به محض آنکه پا درونش می‌گذاردی، اگر دست کمکی جلو نیاید، محکومی به نابودی. چنان بی‌رحم تو را در چنگ خودش می‌گیرد و به درونش می‌مکد که گویی طلب ناوصولی از تو دارد. اما حالا خوب می‌دانم که دنیای بزرگترها چگونه است، آنقدر تلخ به من آموختند که محال است یادم برود... ای کاش می‌شد تا ابد بچه می‌ماندیم؛ بی‌دغدغه و رها، به دور از همه‌ی این هیاهوها و قیل و قال‌ها، با همان رویاهایی که هیچ کابوسی به آن راه نداشت؛ همیشه جلو می‌رفتیم و هیچ ترسی از شکست نداشتیم، نقشه‌هایمان هر چند ساده‌لوحانه را چنان باورشان داشتیم که انگار وحی منزلند... اما این ترس... این ترس لعنتی‌ که هنوز مثل کنه به من چسبیده... همه چیزم را گرفت...چرا اینطور نگاهم می‌کنی؟ حق بده! چند سال می‌شد که گمت کرده بودم؟ با شمارش خودم سی و اندی سال می‌شود. در این مدت لحظه‌ای هم آرام نگرفتم تا وقتی که باز پیدا کردمت. خدا لعنت کند این زندگی را که این چنین ما را از هم جدا کرد... هنوز هم که هنوز آن روز کزایی را یادم هست؛ طعم تلخ جدایی را مگر می‌شود فراموش کرد؟! اما گذشته‌ها گذشته؛ حالا دیگر نباید حسرت چیزی را بخوریم. مهم آن است که حالا همدیگر را داریم هرچند... فقط من حرف می‌زنم و تو ساکت می‌مانی... نه! ناراحت نشو! نه اینکه از این گفت‌وگوی یک جانبه ناراضی باشم، نه! فقط گاهی دلم می‌خواهد می‌توانستم باز هم صدایت را بشنوم. به جای این گل‌ها که برایت می‌آورم تو را ببینم و به جای لمس خاطراتت، دستانت را لمس کنم. ولی باور کن من به همین هم راضیم. تو که باشی همه چیز یک رویاست. حتی اگر کابوسی باشد دائمی.هادسهادسFri, 23 Mar 2018 11:41:40 +0430https://virgool.ir/@ialirezaaa/sodm-lqcm1gp6cywaبه هر زحمتی که بود، بدن از هم گسیخته و درب‌و‌داغانش را تکان داد و خودش را بیرون کشید، سراغ قلمی که در همان نزدیکی افتاده بود رفت و آن را برداشت. آنگاه، با بهترین دست‌خطی که دست‌های زهواردررفته‌اش توانایی نوشتنش را داشت، متن پاک شده‌ی روی سنگ‌قبر را خط زد و به جای آن نوشت:مرد، خروارها خاک جسمش را پوشاند و صدها قطره‌ی اشک بدرقه‌کننده‌اش شد، بی‌آنکه واقعا مرده باشد.زندگی کرد، بی‌آنکه طعم زنده بودن را چشیده باشد.خواست؛ بی‌آنکه کسی او را خواسته باشند.آمد، بارها؛ بی‌آنکه کسی حتی برای یک بار هم که شده به خاطر او آمده باشد.و رفت، در شبی سرد و زمستانی، بی‌آنکه کسی از او خواسته باشد.نوشتن متنش که تمام شد، لبخندی بر لب ناقصش نقش بست. سری به نشانه‌ی رضایت تکان داد. قلمش را به زمین انداخت، سنگ قبرش را جابه‌جا کرد و به همان طریقی که به بیرون خزیده بود، به کنج خانه‌ی دنجش برگشت تا به باقی خواب ناتمامش برسد.هادسهادسWed, 21 Mar 2018 16:34:01 +0330