https://virgool.ir/feed/@i_skyبرای «تو» که نمی‌خوانی مراfa2026-11-11 12:52:04https://files.virgool.ir/upload/users/108581/avatar/rNHts8.jpghttps://virgool.ir/@i_skyhttps://virgool.ir/@i_sky/کشیک-شب-kq1jqapzcez7خستم خیلی دیشب دقیقا قبل از شروع کشیک شب پریود شدم و خونریزیم زیاد بود. تمام ران پام و تا وسط کمرم تیر میکشید. حتی با قرص مسکن اروم نمیشد. رفتم کشیک. توی بخش کودکان کار‌میکنم. تابلوی لیست بیمارا پر‌بود و تخت خالی نداشتیم و من با اون وضعیت درد و خونریزیم برای ۱۲ ساعت مسئول زنده نگه داشتن ۸ نفر بیمار نوزاد و کودک بودم. ساعت ۲ تا ۴ صبح وقت داشتم توی اتاق استراحت دراز بکشم. هیچوقت نمیتونم توی تایم استراحت بخوابم. از شدت استرسی که توی کشیک دارم دائما گوش به زنگ می‌مونم تا یه وقت بیمارام بدحال نشن. همکارم روی تخت کناری داره خروپف میکنه. ازش متنفرم. همه‌ی پرسنل بخش ما خانم هستن. چون مادر شیرده داریم و نمیشه آقا بیاد و‌ معذب میشن. یاد یه چیزی افتا‌دم. یه موضوعی هست که همیشه کله ام رو نامناسب میکنه چون یه زخم قدیمی رو یادم میاره. کسی که دوستش داشتم خیلی وقت پیش وقتی هنوز دانشجوی پرستاری بودم بم میگفت پرستارا همشون خرابن و با دکترا توی اتاقای خالی رابطه جنسی دارن. میگفت تو هم مول اونا میشی. نگاه میکنم به وضعیت الانم. که بخاطر حجم زیاد کار تازه ساعت ۱۲ شب تونستم دو لقمه شام بخورم که اونم انقد تند خوردم دل درد گرفتم. حتی به زور وقت میشه برم دستشویی وقتی که خیلی بخش شلوغ میشه. . اون ادم بم میگفت حتی اگه بری توی بخش کودکان پوشک بچه ها رو باز میکنی و باهاشون ور‌میری یا حتی اگه بخش زنان باشب با زنها توی بیمارستان رابطه خپاهی داشت. گذشته همه چی گذشته حالا هردومون ازدواج مردیم. و با ادمای متفاوت زندگی میکنمی ولی هنوزم وقتی یاد حرفاشمیوفتم حالت تهوع میگیرم و عمیقا دلم میخواد اون حرفا رو جدی نزده باشه و یا دیگه اون افکار رو نداشته باشه. دلم میشوزه. اون افکار اشتباهی که به ذهنش فرو کرده بودن تا از من متنفر بشه تا منو دوست نداشته باشه تا از من یه منحرف بسازه...SkySkyWed, 28 Oct 2026 22:30:08 +0330https://virgool.ir/@i_sky/دکان-رویا-فروشی-d6vfgbmbx4mjکاش می‌شد کابوس‌هایم را به جادوگر پیرِ قصه‌ها می‌فروختم؛و در عوض، کمی رؤیا می‌خریدم.رؤیایی که در آن، تو دیگر ترکم نمی‌کنی.می‌مانی و دستانت را دورم حلقه می‌کنی، مرا در آغوش می‌گیری، پیشانی‌ام را می‌بوسی .کاش می‌شد آن‌قدر از جادوگر پیر رؤیا می‌خریدمکه دیگر صبحی در کار نباشد؛که هیچ ناقوسی، هیچ نوری، هیچ دستینتواند مرا از خواب بیرون بکشد.می‌خواهم در همان رؤیا بمانم؛جایی که تو هنوز اینجایی،هنوز مرا دوست داری،و هنوز آغوشت امن‌ترین جای جهان است.کاش می‌شد کابوس‌هایم را بفروشمو رؤیایی بخرمکه هیچ‌وقت از آن بیدار نشوم.SkySkySat, 15 Aug 2026 22:12:36 +0330https://virgool.ir/@i_sky/شعر-میخوانم-برایت-واژه-ها-گل-میکنند-lgz55ybpfxg9از پینترستدر خیالات خـــودم، در زیر بارانی که نیسـتمی‌رســم با تو به خانه، از خیابانی که نیســتمی‌نشــینی روبرویم، خسـتگی درمی‌کنیچـــای می‌ریزم برایت، توی فنجــانی که نیستباز مي‌خــندی و مي‌پرسي، كه حالت بهتـــر است؟!باز می‌خــــندم که خیلی، گرچه می‌دانی که نیســتشعــــر می‌خوانم برایت، واژه‌ها گل می‌کنندیاس و مریم می‌گـــذارم، توی گـــلدانی که نیستچشـــم می‌دوزم به چشـــمت، مي‌شود آیا کمیدستهــایم را بگـــیری، بین دســتانی که نیست..؟!وقت رفتن می‌شود، با بغض می‌گویم نرو…پشت پایت اشـــک می‌ریزم، در ایوانی که نیستشاعر: بیتا امیریمی‌روی و خــــانه لبریز از نبودت می‌شودباز تنها می‌شـــوم، با یاد مهمـــانی که نیست…!رفتـــه‌ای و بعد تو این کـــار هـــر روز من استباور اینکه نبـاشــی کار آســـانی کــه نیستSkySkyTue, 04 Aug 2026 03:08:14 +0330https://virgool.ir/@i_sky/بعد-از-یکسال-برگشتم-w9qymzui9ur9بعد از یکسال برگشتم. یکسالی که قد صدسال به من گذشت. چه شعرها که تبدیل به بغض نشد و چه دلنوشته ها که تبدیل به اشک نشد. نمیدونم دوستانی که روزگاری اینجا باهم تعامل داشتیم هنوز فعالیت دارن یا نه. بعید میدونم چون یک روز ویرگول همه ما رو از خودش ناامید کرد. چرا برگشتم؟ نمیدونم خودم. شاید بدونم. شاید هنوز امیدوارم که نوشته‌هامو بخونه ...SkySkyMon, 27 Jul 2026 23:15:26 +0330https://virgool.ir/@i_sky/در-خلأ-بی-حسی-bbqevh2ywgh1کلافه‌ام، سردرگم، اغلب وقتا نمی‌دونم باید چه حسی داشته باشم. توی خیابونای شهر پرسه می‌زنم. عیده، همه خوشحالن، لباسای نو پوشیدن، دورهمی گرفتن، صدای خنده‌هاشون همه‌جا پیچیده. ولی من؟ من نمی‌تونم خوشحال باشم. حتی وقتی یه اتفاق بد می‌افته یا وقتی یه مناسبت عزاداریه، نمی‌تونم غمگین باشم. غمگینم، ولی نه اون‌جوری که باید. غمگینم از اینکه نمی‌تونم مثل بقیه شاد یا ناراحت باشم. نمی‌فهمم چرا باید توی نوروز، شب یلدا، چهارشنبه‌سوری، عید فطر خوشحال باشم. نمی‌فهمم چرا دهه‌ی محرم باید غمگینم کنه. چرا؟ هزارتا چرا توی مغزم می‌چرخه، بدون اینکه جوابی براشون داشته باشم. دلم می‌خواد مغزم رو دربیارم بندازم توی سطل آشغال، بس که یه ریز داره از همه چی سوال می‌پرسه. به‌ندرت از چیزی لذت می‌برم، و همیشه یه چیزی پیدا می‌شه که همون ذره لذت رو هم ازم بگیره. اون‌قدر که دیگه حوصله ندارم دنبال لذت بگردم. تنها چیزی که حس می‌کنم یه خشم فروخورده‌ست. حتی حس و حال نشون دادنش رو هم ندارم. حتی دیگه دلتنگ کسی نمیشم،نمیتونم حسادت کنم، ولی پر از حسرتم. حسرت چیزایی که هیچ‌وقت دست من نبوده، چیزایی که نتونستم تغییرشون بدم. کاش مثل آدمای معمولی بودم. برای اتفاقات بی اهمیت، اندوهگین بشم یا می‌تونستم شاد باشم. و اگه کسی می‌خواست این شادی رو ازم بگیره، کاش جرأتش رو داشتم که یه چاقوی تیز توی قلبش فرو کنم. نه که یه‌دفعه بمیره، نه... انقدر درد بکشه که بفهمه دزدیدن شادی از یکی یعنی چی. SkySkySun, 30 Mar 2025 04:08:54 +0330https://virgool.ir/@i_sky/رنج-های-زنانه-mrwyzjulkmo2روی فرش آشپزخونه دراز می‌کشم.نور خورشید از شیشه پنجره عبور می‌کنه و روی پوستم می‌خزه.موهام رو باز میکنم موهای صاف و خرمایی ‌ام از روی شونه‌هام می‌لغزن و روی کمرم رو می‌پوشونن.بهار میاد و دوباره هوا گرم میشه، زیر بغل‌ها دوباره بوی عرق میگیره. چشم‌ها از شدت نور آفتاب تنگ میشه و عطش‌ها شدت میگیره.همینطور که دراز کشیدم، دست‌هامو باز میکنم، میذارم پوست بدنم، گل‌های قالی رو لمس کنه. هرچند که گل‌های قالی از گل‌های واقعی نرم‌تر و خوشبوتر نیستن.چراغ‌ها خاموشن. نور آفتاب از شیشه‌ی پنجره روی بدنم لیز میخوره و سینه‌ام رو گرم می‌کنه.دلم‌میخواد بذارم «زنانگی‌ام» کمی هوا بخوره اما،پنجره‌ها بستن،درب خونه بسته اس،و چراغ‌ها خاموشه...SkySkyWed, 19 Mar 2025 18:05:39 +0330https://virgool.ir/Hoboote-dard/من-کافرم-مسلمانم-کنید-ydr5bkgmrdyvبه من بگویید که جهان دیگری وجود دارد.به من بگویید در جهانی دیگر به دیدارش می‌رومو می‌توانم او را در آغوش بگیرم،لب‌هایش را ببوسم و چشم‌هایش را تماشا کنم.آن‌گاه بی گمان؛ ایمان خواهم آوردو من مسلمان‌ترین خواهم شدو مومن ترین بنده‌ی خدایتان.ای مومنان، ای کاهنان،به من بگویید در دنیایی دیگر باز او را در آغوش می‌کشم.اگر نه، بدون چشمهایش، بهشت برین، به چه کار من می‌آید؟و دوزخ، همین زندگیست که از وجود او خالیست...اسفند ۱۴۰۳SkySkyTue, 11 Mar 2025 17:09:35 +0330https://virgool.ir/@i_sky/نوار-بهداشتی-hs3javhazslrاین همه سال گذشت اما جریان تکامل نفهمید که واقعا لازم نیست یک زن هر ماه یه تخمک ازاد کنه و اگه بارداری اتفاق نیوفتاد، خین و خین ریزی بشه.تکامل فقط به فکر بقای نسله. پس بقای گونه چی؟توی تختم دراز کشیدم و کیسه آب گرم رو گذاشتم روی شکمم. دوتا مسکن خوردم. همینجوری داره از بدنم خون میاد. استرس اینو دارم که نکنه وقتی خوابم، خون نشتی بده و رو تختی رو کثیف کنه. حالت تهوع دارم. دلم ضعف میره از گرسنگی ولی اشتها ندارم. پهلوهام و کمرم تیر می‌کشن، احساس میکنم توی استخون دنبالچه ام دارن چکش میزنن. تمام کارهام مونده و خونه بهم ریخته اس. نمیتونم فعالیت کنم. چون یهو رحمم تیر میکشه. هرچی دمنوش توی مغازه عطاری وجود داره خوردم ولی فایده نداره خب. دیروز رفتم از سوپرمارکت یه بسته نواربهداشتی بخرم. آقاهه مشمای مشکی نداشت و توی پلاستیک شفاف گذاشتش، کیف همراهم نبود که بذارمش توی کیف. برای همین همینطوری تا خونه برگشتم. نگاه‌های سنگین مردهای اطرافم رو حس میکردم. توی دلم میگفتم لامذهبا خو د اگه ننه‌تون پریود نمیشد که شما هم به دنیا نمیومدین.از درد به خودم می‌پیچم ولی نباید به روی خودم بیارم. توی جمع فامیل و دوست و همسایه نباید جوری رفتار کنم که فکر کنن پریودم. چون زشته، عیبه، مردم چی میگن؟ دختره بی حیا....گاهی دوست دارم با تمام وجودم پسر باشم. دوسال سربازی برم. تحقیربشم و دخترا منو فقط بخاطر پولم بخوان.ولی دختر نباشم که طبیعت بدنم رو جرم حساب کنن و مجبور باشم درد بکشم، خونریزی کنم، خفه بشم و با لبخند ادامه بدم، فقط چون «زشته!عیبه! مردم چی‌میگن؟!»SkySkySun, 02 Mar 2025 03:53:46 +0330https://virgool.ir/@i_sky/پیرزن-۲۶ساله-آلزایمر-dc1z9vhf6itaداره برف میاد. دونه‌های برف آروم می‌شینه روی موهام. زمان درحال گذره و موهام دارن سفید می‌شن. زمان میگذره و من همچنان خیال می‌بافم.همیشه بافتنی رو دوست داشتم چه با قلاب چه با دو میل.شال گردن می بافم و با هر گره زدن، یه گره از توی ذهنم، قلبم و روحم باز میشه. بازم گره می‌زنم گره می زنم و گره می زنم، تا انتهای هر رج، رنج‌هامو لا‌به‌لای گر‌ه‌ها جا بذارماز خودم می‌پرسم، چندتا گره‌، چندتا رج، چندتا شال گردن لازمه تا غمت فراموش بشه؟ بغضی که سالهاست توی گلوم گره خورده و دور گردنم پیچیده و نمیذاره نفس بکشم.اینجا توی خانه سالمندان ،اکثرا پیرزن‌ها و پیرمردها آلزایمر دارن. حتی اسم بچه‌هاشونم یادشون رفته. همیشه با خودم میگم کاش منم یه روزی آلزایمر بگیرم و گذشته رو فراموش کنم. اما ترس برم میداره، نکنه فراموشی بگیرم و بازم تو رو به‌یاد بیارم...SkySkyTue, 11 Feb 2025 02:22:42 +0330https://virgool.ir/@i_sky/بخش-مراقبت-های-ویژه-کودکان-dzi9ivnxldcuطولانی ترین و کش دار ترین کارورزی عمرم رو دارم میگذرونم. ۱۰ روز ناقابل کوزتی در بخش PICU!و منی که قبل از رفتن به این بخش فکر میکردم که خب یه آی‌سیو مثل همه آی‌سیو هاست دیگه. و نمیدونستم این که شاهد جون دادن و مردن بچه‌های کوچیک باشی، چه قدر فشار روانی بالایی داره. حتی برای منی که دیدن مرگ یه چیز نرمالهدلم برای اسما کوچولو تنگ شده، بیمار کوچولوی ۸ ماهه که خودم قنداقش کردم، خودم براش شیر درست کردم، خودم بغلش کردم و روی زخماش پماد مالیدم. و در آخر آسمونی شد. وقتی یاد اون دستای کوچولوش و موهای بورش میوفتم قلبم مچاله میشه. چه قدر روح بزرگی میخواد پرستار کودک بدحال بودن.وضعیت امروز بخش اینطوری بود که کلا ۴ تا بیمار داشتیم، یه پسر ۹ ساله که غرق شده و مرگ مغزی شده و امیدی بش نیست ، یه پسر ۲ ساله که افتاده سرش خورده لبه جدول و خونریزی کرده، یه بچه ۱۰ ساله که از بالای پشت‌بوم افتاده و ضربه مغزی شده و یه پسر ۱۱ساله که از روی دوچرخه افتاده و فرمون دوچرخه رفته توی شکمش و مجبور شدن یه کلیه‌ اش رو جراحی کنن و کامل درش بیارن :/واقعا بچه‌دار شدن پدیده‌ ترسناکیه تا دو دقیقه چشم ازش برمیداری، یه کاری دست خودش میده. نمیدونم چطوری قدیمیا ۱۰ تا بچه میوردن همشونم سالم بزرگ میشدن :/خدا خودش عاقبت هممون رو بخیر کنهآمیییینSkySkyMon, 15 Jul 2024 14:30:56 +0330https://virgool.ir/Shabnameh/سیر-عشق-aa5lvof3odxtهمه جا حال و هوای بهار گرفته است. توی کافه عطر قهوه پیچیده است.به کافه‌چی سلام می‌کنی و میگویی: امیدوارم امروز روزی پر از هدیه باشه.الان ده سال است که کارمان همین است. نزدیک جشن عید نوروز که می‌شود مردم هدیه‌هایشان را همراه با کاغذ کادوی انتخابی، به کافه‌ی «ماه نو» می آورند و تحویل کافه‌چی میدهند. این روزها مردم انقدر سرشان شلوغ است که حتی وقت برای کادوپیچ و نوشتن نامه‌های عاشقانه ندارند. در قبالش پول ناچیزی می‌دهند و روز بعد هدیه‌هایشان را کادوپیچ شده همراه با نوشته‌ای زیبا تحویل می‌گیرند.ده سال است که کارمان همین است و هزینه‌های دریافتی به انجمن کودکان بی سرپرست اهدا می‌شود.پشت میز رو به رویت می‌نشینم. کافه‌چی نزدیک می‌آید. تو میگویی: همون همیشگی لطفا.هدیه‌ها و کاغذهای رنگی کنار میز تلنبار شده اند. اولین هدیه را بر‌میداری. یک پیراهن دخترانه‌ی صورتی است. با روش خاص خودت و باتمام مهارت و سلیقه شروع به کادو کردن می‌کنی.من هم هدیه‌ی بعدی را بر‌میدارم. یک جعبه‌ی موزیکال است. کادوپیچ کردن را شروع می‌کنم. گاهی قایمکی از روی دست هم نگاه‌ میکنیم. گویی نوعی رقابت بین‌مان برقرار است. هرکس زودتر و مرتب تر کادوپیچ کند، برنده است. اعتراف می‌کنم هیچوقت در این رقابت به پای تو نمی‌رسم.کافه چی با یک فنجان اسپرسو و یک ماگ شیرکاکائو می رسد. می‌گویم : دستت درد نکنه آقای شمس. می‌گویی: دمت گرم و چراغ کافه‌ات روشن.آقای شمس می‌گوید : «چشم و چراغ این کافه شما هستین. میدونم دعای خیر این بچه‌های بی‌سرپرست پشت سرمونه. میتونم انرژی مثبتشو توی هر دونه‌ی قهوه که آسیاب می‌کنم، حس کنم.» به سمت پیشخوان می‌رود تا به سفارش مشتری‌های دیگر برسد.کارت پستال را برمیدارم و روی آن می‌نویسم: «برای النای عزیز که چشمهایش قلبم را به تسخیر درآورده. از طرف احمد.» و آن را روی جعبه کادو می‌چسبانم.هدیه‌ی بعدی را کادوپیچ می‌کنی و تکه چسب را جدا می‌کنی که تیغه‌ی پایه‌ی چسب دستت را می‌زند. میگویی: آااااخ... میگویم : باز با خودت چیکار کردی؟ بده ببینم دستتو.با خنده می‌گویی: «مگه چشمات حواس میذارن برای آدم؟ نگران نباش چیزی نشده یه خراش کوچیکه. خوبیه دستای پینه بسته اینه که با این سادگی زخمی نمیشه. چی خیال کردی سارا خانوم؟.»می‌گویم :«بی حواسی خودتو ننداز گردن من پیرمرد. موهامون سفید شده دیگه. از من و تو گذشته.»دستت را به سوی صورتم می‌آوری و موهایم را از روی صورتم کنار می‌زنی. هنوز هم ابهت مردانه‌ات قلبم را آتش می‌زند و ضربانم تندتر می‌شود.می‌گویی:«هرچند سالمون که باشه تو هنوز سارا کوچولوی منی که هنوزم توی بغلم گم میشه»گونه هایم گل می‌اندازد، انگار که هنوز ۲۰ ساله ام.فنجان اسپرسو را سر‌ می‌کشی و من توی قهوه‌ی چشمهایت حل می‌شوم.به خودم می آیم و آخرین هدیه را برمیدارم. یک کتاب است. نگاهم روی عنوان کتاب قفل میشود. روی دستانم سرک میکشی و نگاهت روی کتاب قفل میشود. کتاب « سیر عشق» از آلن دوباتن. همان کتابی که تولد ۲۴ سالگی ام، همان روزی که برف می‌بارید، برایم کادو اورده بودی....SkySkySat, 11 Feb 2023 18:52:21 +0330https://virgool.ir/WwwwAbi/برای-چشم-های-عسلی-مادرم-wlqisj0cpakzشاید روزی دیگرچشمانت از پشت ابرهاطلوع کنند وباران اشک‌هایم بند بیاید.شاید شبی دیگرچادرت را باز کنیمرا در آغوش بگیریو در چشمانمستاره بپاشی.کاش امشب همچشمانت به خواب من بیایند...سارا نوشتSkySkyFri, 14 Oct 2022 12:55:05 +0330https://virgool.ir/WwwwAbi/جادوی-سیاه-j2r6beztiomsطلسم شده امجادوگری پیر یک تار مویم را با معجونی درآمیختهطلسم شده‌اممادرم حتی درد مرا نمی داندطبیب ها جوابم کرده اندچشمانم را که می بندمجادوی سیاهی را می بینم و سیاه چاله‌هایی که لبریز از تنهایی‌اندکسی این را نمیداندجنینی مرده درونم زیست داردنه سقط می‌ شود و نه به دنیا می‌آیدطلسم شده اممادرم هر شب برایم دعا میخواندبر تن تب دارم فوت می‌کند وبر چشمانم اکلیل می‌پاشدشب‌ها جادوی سیاه را می بینم که بغض ها را دور گلویم گره می‌زندجادوی سیاه با جنین مرده‌ام حرف می‌زندهربار می‌پرسد: پدرت کیست؟!و جنین مرده‌ی کوچکم جواب میدهد:پدرم هرگز نیامد و مادرم را نبوسیدمادرم از تنهایی او، آبستن شد، پدرم نیامد و مادرم را نبوسید و هرگز روحی در من دمیده نشد.جادوی سیاه تا صبح می‌پرسد و می‌پرسدمادرم تا صبح دعا میخواند و فوت میکندآه جنین کوچکم، جنین مرده‌ی عزیزمشبی تو را به دنیا می‌آورماما نه این دنیا، بلکه در دنیایی دیگرتو را به دنیا می‌آورم در دنیایی که در آن هردو مرده‌ایمدنیایی که در آن می توانم هرشب پدرت را لمس کنم، در آغوش بگیرم و ببوسم...SkySkySat, 24 Sep 2022 04:03:06 +0330https://virgool.ir/@i_sky/پیتزای-مغز-ywjwlhputce7تازه از باشگاه به خانه برگشته‌ام. باقی‌مانده‌ی پیتزای دیشب را توی مایکرویو میگذارم. آرنج‌هایم را روی پیشخوان تکیه میدهم. پیتزا توی مایکرویو میچرخد. پنیر پیتزا ذوب میشود و حالت هوس انگیزی به غذا میدهد. آه می‌کشم. من به معنای واقعی کلمه به فست فود اعتیاد دارم و این با شغلم و شعارهای سلامتی و و مطالب آموزشی که در اینستاگرامم منتشر میکنم، تضاد دارد. تضاد!به این فکر میکنم که اگر من جای حوا بودم و به جای درخت سیب، یک پیتزافروشی سر نبش بهشت بود، قطعا ادم را برای به دست اوردن یک عدد پیتزا مجبور میکردم و به شیطان رجیم لبیک میگفتم.پیتزا را از مایکروویو بیرون آوردم. به این فکر میکنم که شاید شیطان عاشق حوا شده بود.حسابی داغ شده است.دستم می‌سوزد. هیچکس خانه نیست.اخیرا از اضطراب‌هایم کم شده است. دیروز جواب تست HIV آمد و خدا را شکر منفی بود‌.امروز اولین جلسه‌ام در باشگاه بود. انگار به جای عضلاتم، مغزم منقبض و منبسط شده‌ است و اراجیف می‌بافد.آخر می‌دانی، وقتی که هیچ‌کس نیست و در خانه تنها هستی، انگار مغزت کت و شلوارش را در می‌اورد و با رکابی و شلوارک توی سرت می‌چرخد و با خودش حرف می‌زند و تو مجبوری به حرف‌های بی سر و تهش گوش کنی.تکه‌ی اخر پیتزا را قورت می‌‌دهم و توی لیست کارهای روزانه‌ام جلوی «خوردن شام» تیک میزنم.زنگ خانه را می‌زنند. موهایم را می‌بندم و در‌ را باز میکنم. مغزم دوباره کت و شلوارش را می پوشد و یک گوشه آرام ‌می‌نشیند....#سارا_نوشتSkySkyWed, 24 Aug 2022 22:35:09 +0430https://virgool.ir/WwwwAbi/میخواهم-خودم-پرستارِ-خودم-باشم-qciccjvyy30aاین بار فرق دارد. این بار میخواهم خودم پرستارِ خودم باشم. این بار بیمار منم و اتفاقا پرستار هم منم.میخواهم خودم مرهم دردهایم شوم. اما با کدام مرهم؟ کدام دارو تکسین‌دهنده‌ی ذهن وامانده‌ای است که مدام فقط فکر میکند، فکر میکند، فکر میکند اما نمی‌فهمد؟ کدام نوشداروی دلِ خونینی است که لبریز میشود، لبریز میشود، لبریز می شود، اما نمی‌بارد؟به ساعت نگاه می‌کنم. دوساعت به پایان شیفت مانده است. بیماران روی تخت هایشان دراز کشیده‌اند و قطرات سرم را می‌شمارند، شاید هم قطره قطره لحظه های عمرشان را، که می‌رود، که می رود....باقی کارتن دارو و کاغذها را توی سطل آبی می اندازم. دستکش هایم را در می‌آورم و توی سطل زرد می‌اندازم. تفکیک! تفکیک زباله‌ی تمیز از زباله‌ی عفونی مهم است. مثل تفکیک افکار بیهوده از افکار شوم! همه‌شان را باید دور ریخت!اما توی مغز من تمام افکار با هم دیگر قاطی می‌شوند، نشخوار می‌شوند، بازیافت می‌شوند و شیرآبه‌ی متعفن آنها، تمام روحم را مسموم می‌کنند.یک ساعت به پایان شیفت مانده...بیماری صدایم می‌زند. می‌گوید حالت تهوع دارد. به او میگویم که از عوارض داروی شیمی‌درمانی‌است. سعی کن هرچه درون دلت هست بیرون بریزی و سبک شوی. کنارش می‌مانم. حالش که بهتر شد به سمت صندلی ام برمیگردم.چشمم به یک کمد چوبی میخورد که درهای شیشه‌ای دارد و طبقاتش پر از کتاب است.چگونه تاکنون آن را ندید‌ه‌ام؟!سمت راست کتاب‌های داستان و سمت چپ کتاب‌های لاتین و علمی چیده شده‌اند. اولین کتاب داستان را برمیدارم. روی جلد فیروزه‌ای‌اش نوشته :«ناروال، نهنگ تک شاخ»صدای کودکی درون ذهنم با شادی جیغ میزند :«خودشهههه!»کتاب را باز می‌‌کنم و ورق می‌زنم؛ همچون جواهرسازی که سنگی قیمتی را بررسی می‌کند. از درون کلمات کتاب، موجی فیروزه‌ای بلند می‌شود و درون شقیقه‌هایم فرو می‌رود و دردم را تسکین می‌دهد.نوشدارو را یافته بودم. درواقع، نوشدارویی را که سالها فراموشش کرده بودم، به یاد آورده بودم.کاغذ و خودکاری را از روی میز بر‌می‌دارم و تجویز میکنم :نوشتن افکار روزی ۱ بار به مدت نیم ساعتخواندن داستان روزی ۱ بار به مدت یک ساعتزیرش را مهر و امضا می‌کنم و نسخه را توی جیبم می‌گذارم.این بار فرق دارد. این بار می‌خواهم خودم، پرستارِ خودم باشم.ساعت ۱۳:۳۰ پایان شیفت.#سارا نوشتSkySkyFri, 19 Aug 2022 17:07:08 +0430https://virgool.ir/WwwwAbi/سال-های-سکوت-bs0zqzwobqqkهمانند مادری پا به ماه که نمی‌زاید. درد می‌کشددرد می‌کشددرد می‌کشد.سال‌های سکوت. مثل چشمه‌ای در تابستان که هنوز یخ زده مانده است.مثل قلبی پر از راز،که لال باشد و دهانی برای گفتن نداشته باشدحرف بسیار است اما سکوت کرده‌ام.سکوت کرده‌ام. صدای شهر، صدای خیابان‌ها، صدای شوم تندبادها از صدای قلب کوچکم بلندتر می‌نماید.سکوت کرده‌ام. بغضی در گلویم فرو خفته است.بغضی به قدمت چند قرن...به قدمت همان بغضی که نخستین بار میان گلوی حوّا پیچید وقتی که به سوگ هابیل‌ش نشست.سکوت کرده‌ام،همانند مادری پا به ماه که نمی‌زایدمانند مادری که نوزادش، مرده به دنیا می‌آید...#سارا نوشتSkySkyThu, 18 Aug 2022 21:48:41 +0430https://virgool.ir/WwwwAbi/بوسه-های-مرگ-zd9j4bvgku8fتو می‌رفتی. تو می‌رفتی و من می‌دیدم که مرگ، از همان در وارد می‌شود.همچنان که تو دور می‌شدی، مرگ را می‌دیدم که به سوی من می‌آید، وحشیانه مرا در آغوش می‌گیرد و دهانم را می‌بوسد،گستاخانه چشمانم را می‌کاود تا ته‌مانده‌ی روحم را بیابد، آن را بیرون بکشد و با خود به برزخ ببرد...آن شب به هم‌آغوشی با مرگ رفتم. اکنون، تهی هستم؛ تهی از روح، قلب، از هرچه که نامی از صفات انسانی دارد.تهی و پوچ، حتی دیگر گریه‌ام نمی‌گیرد. و خنده‌هایم مثل نفس کشیدن، مصنوعی‌ست.اکنون روی دیوارِ مرز بین «خیال و واقعیت» نشسته‌ام و پاهایم را در هوا تاب می‌دهم. روزهاست که منتظرم. مرگ گفته بود دوباره به دیدنم خواهد آمد و این‌بار جسمم را نیز با خود به برزخ خواهد برد.مرگ هم مثل تو مرا در انتظار بازگشت خود، تنها گذاشته است...سارانوشت ۱۹ اسفند ۳:۳۲ بامدادSkySkyThu, 10 Mar 2022 04:49:34 +0330https://virgool.ir/WwwwAbi/من-خاورمیانه-ام-dyr4yl5bsbc3خاورمیانه زنیست عاشق،با قامتی به بلندای تمدنِ بین‌النهرین،با چشمانی درشت و سرمه کشیده و قلبی خونین و گیسوانی آشفتهکه نفس‌هایش بوی باروت می‌دهند.او با سازی شکسته که در بغل دارد،با آوای غمگینش برای مردم دنیا، لالایی می‌خواند...«سارا نوشت»چهاردهم اسفندماه، ساعت ۲ بامدادSkySkySat, 05 Mar 2022 03:09:29 +0330https://virgool.ir/Whitenoise/نامه-ای-برای-لیلا-uhh42miahnygاولین بار صدایت را پشت تلفن شنیدم.- سلام. لیلا هستم. یک دوست.و من بعدها دریافتم که هیچگاه هیچ مجنونی به پای این لیلا نخواهد رسید.انگار تو قطعه‌ای عاشقانه بودی که در روزهای آخرِ خرداد، دست روزگار از کتاب شعری جدایت کرده و به دنیا آورده بود، تا بهار را به تابستان پیوند دهی، عشق را به گرما و آرامش را به پویایی و تحرک.به گمانِ من، تو عصاره‌ی تمام حس‌های خوب وناب جهان هستی.مثل رقص آذری در سالن کوچک رقص، لمس تارهای گیتار، صدای کشیده شدن قلم نی روی کاغذ و شعرهای مولانا...مهربانی‌هایت، رود است؛ می‌رود تا به دریا برسد.و زیبایی‌ات را بگذار از زبان نادر ابراهیمی بگویم :«صورتت مثل خط نستعلیق و بیتی از حافظ زیباست.»و چشمانت قصه‌ای‌ست؛ از هزار و یک شبی که مجنون به خواب نرفته است....#سارا نوشتSkySkySat, 10 Jul 2021 15:43:36 +0430https://virgool.ir/@i_sky/دوباره-سبز-می-شوم-jkoshwmev1pcدر خواب‌های کودکی‌ام بودم که زمان، پاورچین وارد باغ خیال کودکی‌ام شد.میوه‌ی لحظه‌های نابم را ربود و با نفس‌های سردش، روحم را که سرشار از عطر گرم زندگی بود، باز پس گرفت.اکنون که سالخورده‌ام و از من جز چند شاخ و برگ چیزی نمانده،خواهم که بازگردم به کودکی‌ام،تا از چشمه‌های آن نقره بچینم و در هوای آن تنفس کنم،دوباره سبز شوم، و شاخ و برگ‌هایم هر روز با وزیدن نسیم، به دست افشانی با خورشید بروند...سارا نوشتSkySkyFri, 05 Mar 2021 01:17:05 +0330