نوشته های مسیح

داستان کوتاه: قرار همون جای همیشگی

مسیح — Wed, 06 Oct 2021 00:03:10 +0330

قوطی حلبی رو از پشت در برداشت و تلو تلو خوران آمد کنار ورودی پارک نشست. لباسی که به تن لاغرش آویزان شده بود را کمی مرتب کرد. نفس هایش رو بالا می کشید و چند بار گلویش را صاف کرد تا اگر لازم شد، با صدای بلند بگوید که نمی شه، نمی تونید. دختر و پسرها از موتورهایشان پیاده می شدند و بلند می خندیدند. سگ های پشمالوشون توی بغلشون بود.چند دقیقه ی بعدآدم ها دم ورودی پارک جمع شده بودند، صدای گریه می آمد. یکی فریاد می زد، دستمالی چیزی بدید، باید خونریزی رو بند بیاریم. صدای پارس سگ می آمد.زمان ایستاده بود. سرمای چند لحظه‌ی پیش را دیگر حس نمی کرد. پای چپش روی زمین بود و پای راستش جایی نبود. دست هایش تا سینه اش بالا آمده بود و سرش که چرخیده بود تا با چشمانش زمین خوردنش را ببیند. بین زمین و هوا خشک شده بود. چشمانش را برگرداند. آن پسر قد بلند با یقه ی باز و تن سفید بدون مویش که چهره اش را در هم کشیده بود تا به پیرمرد بفهماند می تواند خطرناک باشد. سگی که از دست دختر بیرون پریده بود و روی دوپایش کمی بلند شده بود و دندان های کوچک اما تیزش را با پارس کردن به پیرمرد نشان میداد. چند نگاه نگران و مسیری که پیرمرد عقب عقب آمده بود تا سگ او را گاز نگیرد.برایش عجیب بود.حرکت کرد. از میان جمعیتی که دورش جمع شده بودند بیرون آمد و رفت روی نیمکت کنار درخت ها نشست. چرا از سگی به آن کوچکی ترسیده بود. دست هایش را نگاه می کرد. چروکی نداشت، تنش دردی نداشت، موقع نشستن پایین کمرش نگرفت. انگار یک متر بلندتر شده بود و از بالا نگاه می کرد. مثل آن وقت ها شده بود. آن وقت ها که لوسی را داشت. لوسی آنقدر بزرگ بود که فقط با ماشین شاسی بلندش با خودش می بردش. همیشه در حیاط ویلایش رها بود.- ذهره ترک شدم! این سگ آخرش من رو تیکه تیکه می کنه هم من راحت می شم هم تو.- لوسی برو دم در بشین. پاشو، پاشو.از بالا نگاهش می کرد. آمده بود و بغلش کرده بود. دست هایش را دورش پیچیده بود و چونه اش را بالا گرفته بود. گردن صاف و سفیدش را به سینه اش چسبانده بود. از بالا نگاهش میکرد. آن چشم های روشن، آن نگاه دخترانه. می خواست که بلندش کند، بالا بیاوردش تا از رو برو به چشم هایش نگاه کند و بگوید، مرا غرق کردی عوضی. من را در شراره های خروشان چشمانت غرق کردی. اما نمی توانست تکان بخورد. فقط در چشمانش زل زده بود و نگاهش می کرد. دختر کمی مکس کرد. منتظر جوابی بود، حرکتی، ابرو بالا انداختنی، چیزی. فقط نگاهی از آن بالا بود. بین حرفش بود اما ادامه نداد. سینه اش را بوسید و گونه اش را به آن چسباند. دستانش را کمی به دورکمرش محکم تر کرد. حداقل تو را دارم، این را آرام گفت.بغض داشت. ترسی اعماق ذهنش را پر کرده بود. پرده ی ابهام جلوی افکارش پهن شده بود. فقط می دانست که باید می آمد. باید برای آخرین بار دستانش را می گرفت. باید برای بار آخر چیزی می گفت. باید برای بار آخر چیزی می شنید. انگار خدا بال های فرشته ای را در آسمان بسوزاند و از تخت خدایی پایین بیاید و دیگر نباشد. فرشته بماند و فلسفه ی وجودش و این سقوط ناگزیر.از بالا نگاهش می کرد. دور چشمانش سیاه چاله ای بود که آتش روشن در چشم هایش را به درون می کشید. دهانش بخاطر لوله ی اکسیژن باز مانده بود. آن شراره های آتش، آن طعم شیرین، آن نرمی لب هایش، دیگر نبود. چروک های کنار لب هایش. آنقدر درد کشیدنش را دیده بود که متوجه آن ها نشده بود. آندفعه ی آخر که آمده بود کنارش، از بالا نگاهش میکرد. اما آن چشم ها نگاهش نمی کردند. فقط به نقطه ای در سقف چشم دوخته بود. نفس های سختی می کشید. نمی دانست که حضورش را حس می کند یا نه. نمی دانست آیا جسمش از آن همه درد و بیماری، از آن همه سلول های سرطانی، جایی داشت تا او را نیز در خود جای دهد. آیا هنوز در جایی در ذهنش، با خاطره هایشان خاطره بازی می کند، آیا هنوز آرام آرام زیر لبهایش از او می گوید. اما این بار فرق می کند. دست هایش را آرام نزدیک می کند. سر انگشتانش سردی دست هایش را حس می کند. انگار روحش را از سر انگشتانش می کشد. آنقدر سرد است که انگار سنگ های مرمر سرد و نمور مرده خانه را لمس می کند. دلش میریزد. لب هایش می لرزد، نمی تواند چیزی بگوید. یک دنیا حرف دارد. یک دنیا حرف آخر دارد. لب هایش می لرزد. اگر حتی بتواند کلامی بگوید، اما جواب آخری نخواهد شنید. نگاه آخری نخواهد بود.از روی نیمکت بلند می شود. حال به یادش آمد. آن جا که سایه ی مجسمه روی نیمکت می افتاد. کنار حوض، نزدیک فواره ها. همانجا که با کلی ذوق پیدایش کرده بود. می نشستند، سرش را به سینه اش می چسباند و برایش صحبت می کرد. از همه چیز صحبت می کرد. یادش آمد، به پارک آمده بود تا با هم بنشیند و از بالا نگاهش کند و او باز برایش صحبت کند. آمده بود تا به قرارش برسد. از جمعیت دور می شود، به سمت آن حوض می رود.بیشتر بخوانید: https://virgool.io/@i.am/%D8%A2%D9%87%D9%86%DA%AF%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%A2%D9%86-%D9%87%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%86%D9%81%D8%B1-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86%D8%AF-ovha2agl8y93 https://virgool.io/@i.am/%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C-atpbmlqseelx

اتاق بازجویی

مسیح — Sat, 13 Jun 2020 13:05:58 +0430

شهریورماه بود. گرمی و گرفتگی هوا بیشتر از هرچیزی اذیت کننده بود.نمیگداشتند که لباسهایم را عوض کنم. شده بودم مثل لواشکی که پوستهی پلاستیکیاش چنان چسبیده که با چنگ و دندان هم از هم جدا نمیشوند. بوی عرقم خودم را هم آزار میدهد. آنها هم همین را میخواهند.میخواهند که خورد شوم، تحقیر شوم. اما برای چه؟! هم من میدانم برایچه آنجا هستم و هم آنها میدانند. اما هیچ کدام سر اصل مطلب نمیرویم. عجیب است.شاید آنها هم مثل من باید ۱۲ساعت در روز کار کنند تا حقوقشان رابگیرند، برای همین آنچنان همه چیز را کش میدهند تا وقتشان پر شود.این کش دادنها چه عذاب عجیبیست. شمارش روزها رو از دست دادم. بااینکه فکر میکنم روزهای زیادی نگذشته باشد اما خیلی طولانی بوده.آنقدر طولانی که میگویم شاید همه ی اینها خوابیست که هر شب میبینم. روزها خواب شب گذشته را به یاد نمیآورم و شبها، روزی کهگذشته را به یاد نمیآورم. دو دنیای جدا از هم، الآن معنی خواب و بیداریرا بهتر درک میکنم. دو دنیای حقیقی که هر دو را زندگی میکنم، هیچکدام نه واقعی هستند و نه غیر واقعی، جایی بین حقیقت و دروغ.صدا میگوید بلند شو، گند زدی به همه جا.بوی گند را درست میگوید. از روی زمین موکت شده، گوشه ی نیمدار وعجیب دیوار بلند میشوم و شلوار لی ام که الان بدون کمربند، حسایستادن به کمرم را ندارد، بالاتر میکشم. نمیدانم مرا کجا آورده اند. مانندخانه ای قدیمی است که پلههای قدیمی و بلندش زانو که هیچ، کمر را همخرد میکند. همه جا موکت شده است. بجز اتاق بازجویی. هربار کهمیخواهند بین اتاق بازجویی و بازداشتگاه ِخر ِکشم کنند، چشم بند میزنند،دستانم را محکم از پشت میبندند، آنقدر محکم که هر بار موهای دستمکنده میشود و پوست مچ دستم جمع میشود و میرود لای چفت وبست دست بند. اتاق بازجویی حس حمام میدهد، یا دقیقتر بگویم یککشتارگاه. کف سنگی و سردش که هربار پا برهنه از آن موکتهای زبر بهآن سنگها قدم میگذارم، سرمایش باعث میشود کف پایم تیر بکشد.چشم بندم را که برمیدارند، هربار اول چشمانم به کاشیهای ریز دیوارهامیافتد. کاشیهای سفید و آبی که سفیدها بیشترند و آبیها نا منظم بینآنها پخش شدهاند، شاید عجیب ترین روی اعصاب ترین حالت ممکن.همه چیز اینجا عجیب است. خانهای قدیمی که بازداشتگاه شده، اصلااینجا کجاست که آدمها را میآورند و بازجویی میکنند. این خانه کجاستکه صداهای خش دار بازجو و گریه و زاری بازداشتیها به خانه هایهمسایه نمیرود. یا این اتاق سرد و پر از مهتابی، آنقدر نور زیاد است کهسایهای در آن وجود ندارد و چشمان تنگ شدهام بعد از آنکه چشم بند رابرمیدارند قیافهام را مسخره میکند.نمیدانم این بار چندم در امروز است یا چند روز گذشته و هر روز یکبار مرابازجویی کردهاند.مثل همیشه، آن مرد چاق که صدای بلندتری دارد با ریش بزرگ، صندلیاش را بر میدارد و میگذارد پشت صندلیام، دقیقا پشت سرم. طوری میشیند که پاهای بلندش تا نزدیک رانهایم میآید و حس نزدیک بودنپاهایمان به هم حس بد و عذاب دهندهای دارد.خودت رو معرفی کن و بگو کی هستی؟هربار همینطور شروع میشه، با صدای خشدار مرد بلند قد ریشوی پشتسرم. بار اول گفتم امیر، مرد فریاد زد بلندتر حرف بزن،بلند تر گفتم،ضربهی کف دستش و انگشتانش را روی گردنم حس کردم.گردنم میسوخت، سرم را کمی چرخاندم که بلندتر بگویم امیربا باتومش، همانها که مانند آنتن جمع میشوند، آنقدر مکحم رویپشتی صندلی چوبی و کنار صورتم کوباند، که لبهی چوب صندلی پرید ونزدیک بود وارد چشمم شود.فریاد زد جلوت رو ببین.مردی که جلوم نشسته بود، کمی کوتاهتر بود،اما عضلهای تر. با سری کچلو پوست تیرهاش و ابروهای پرپشت و چشمانی ریز که همش تویچشمهام زل میزد. انگار توی باشگاه نشستم و مربی بدنسازی جلومه و بانگاهش میخواد که وزنهی بیشتری بزنم، اونقدر بزنم تا اشکهام از فشاردر بیاد.مرد پشت سری سرش رو بهم نزدیکتر کرده بود و داد میزد، بلندتر بگو ومن با تمام وجودم فریاد میزدم اسمم امیره، امیرچند سالته؟ اعضای خانوادت رو نام ببر؟ کجا کار میکنی؟ کارت چیه؟ بیشتربگو؟ نمیفهمم بیشتر بگو؟ اسم معلمهات رو بگو؟ برام مهم نیست یادتنیست بگو؟ داری اشتباه میگی دوباره بگو؟ حالا اسم ناظمهات رو بگو؟دفعهی پیش که یه چیز دیگه گفتی، از خودت داری درمیآری؟ مگه منمسخرهی تو َام؟ درس بابا آب دارد رو برام بگو؟ بهت میگم بگو؟ نه نهاشتباه گفتی، از اول از اول بگو؟ ....هر بار همین سوالها بود، هر بار، بی وقفه باید جواب میدادم، گلومخشک میشد و عصبانی بودم، میخواستم گلوی مرد پشت سری رو پارهکنم و چشمای مرد جلویی رو دربیارم.وقتی مرد عقبی سوالی نمیپرسید سرش رو نزدیک گردنم میکرد،نفسهاش، پوزخندهاش پشت گردنم و مور مور شدنم و بعد مرد جلوییشروع میکرد. صدای بلند و َب ِمش توی فضای سرامیکی کشتارگاه میپیچید. مرد جلویی هربار سوال جدیدی میپرسید، هیچ وقت تکرارینبود، اما هر سوالش یه مقدمه داشت، مقدمهای که با پوزخندهای مردعقبی همراه بود.خواهر بزرگت، الان دوتا بچه داره. خواهرزادههات رو دوست داری مگه نه؟با دامادتون ۶ساله شریکین. مثل داداشت میمونه مگه نه؟بریم سراغ خواهرتالان منشی یه دکتره، دکتر زیبایی، یه مرد ۴۵ساله. میدونستی خواهرتباهاش میخوابه؟ دامادتون میدونه؟فکر میکنی دروغ میگم؟ بیا صداشون رو گوش کن. صدای نالههاش آشنانیست؟مرد پشت سری بلند قهقهه میزنه و مرتب به پشتی صندلی ضربه میزنه.جواب بده؟ صدای خواهرت نیست؟مرد پشت سری فریاد میزنه جواب بده؟و بعد از جواب ریسه میره؟از اینجا بیرون رفتی باید بری و به دامادتون بگی، این کار رو میکنی؟ اگرنکنی ما این صدا رو براش میفرستیم. این کار رو میکنی؟آره میکنه، مرد پشت سری زودتر جواب داد و قاه قاه باز خندید.مرد جلوی دستی به سر کچلش کشید و تا روی صورتش آورد. حوصلهامسر رفت، ببریدش.با چشمان بسته و دستی که پشتمه روی موکتها حرکت میکنم، نمیدونمچند بار به راست یا به چپ باید بپیچم، اما ناخودآگاه این کار رو میکنم.توی اتاقم میرم به همون گوشهی دوار و مچاله میشم توی خودم. بیحسم، نمیدونم روز چندمه یا بار چندمه. اشکهام بی دلیل از گوشه یچشمم چکه می کنه، باز بیحسم. خوابم میبره.زندانبان به با شمشیرش به میلههای زندان میزنه. چشمانم را باز میکنم،دو سرباز زیر کتفهایم را میگیرند و روی زمین میکشند، پاهایم روی زمینکشیده میشوند، رد خون ناخن های کشیده شدهی پایم روی سنگها میماند، هربار که مرا به سلولم برمیگردانند میبینمشان.ناخنهایم را کشیدهاند و اینبار حتما نوبت کندن پوستم خواهد بود. ازپاهایم شروع میکنند. ذره ذره میکنند. آنقدر میکنند تا بیهوش شوم.زخمهایم را میبندند و باز مرا به سیاهچاله بر میگردانند.شمارش روزها را از دست دادهام. با اینکه فکر میکنم روزهای زیادینگذشته باشد اما خیلی طولانی بوده است. آنقدر طولانی که میگویم شایدهمهی اینها خواب باشد که هر شب میبینم. روزها خواب شب گذشته رابه یاد نمیآورم و شبها، روزی که گذشته را به یاد نمیآورم. دو دنیایجدا از هم، الآن معنی خواب و بیداری را بهتر درک میکنم. دو دنیایحقیقی که هر دو را زندگی میکنم، هیچ کدام نه واقعی هستند و نه غیرواقعی، جایی بین حقیقت و دروغ.

دنیا از آنجا شروع شد

مسیح — Fri, 03 Apr 2020 21:42:39 +0430

معلق در فضا بودعجله داشت، دیرش شده بوداز نردبون رفت بالا، پاشو گذاشت سر دیوار و پریدپرید ولی پایین نرفت، زیر پاش خالی شد، دلش هُری ریخت پایینتوی فضا بود، بین ستاره ها بوددیگه نفس نمی کشید، هوا نبود، انگار ریه هاش هم دیگه نبودبرگشت که ببینه پشتش رو، معلق بود، چرخید، چرخید، دیگه هیچ وقت نایستادسرش گیج رفت، چشماش رو بست. بالا و پایین نداشت، فقط می چرخید.دست کرد تو جیبش، گل میخک بود توی جیباش. گرفت توی دوتا مشتش، نفس نداشت، گذاشت تو دهنشآروم شد با تندی میخک، بی حس شد سرش.چرخید و چرخید. میخک ریشه زد توی نم دهنش.انقدر چرخید که سیاره ها، ستاره ها، اومدن دورش.شد یه منظومه، شد نور، شد حیات.

ریل‌ها در انتها به یکدیگر می‌رسند

مسیح — Mon, 17 Feb 2020 12:15:52 +0330

به هوش آمد، چشمانش را به سختی باز کرد، با دست چپش که هنوز آزاد بود زن چادری چاقی که نیم ور روی صورتش افتاده بود را هل داد تا بتواند نفس بکشد. از دیدن خون زن که روی شیشه‌ای که روی آن افتاده بودند و جسد‌هایی که اطرافش را گرفته و لای آن‌ها گیر کرده بود، شوکه‌ شده بود. نفس‌هایش تند شد و حال طعم آهن و خون را تا ته گلویش احساس می‌کرد. احساس خفگی و ترس باعث می‌شد که دیوانه‌وار بخواهد خود را از بین فشار اجساد خارج کند. پایین کمرش می‌سوخت ولی پاهایش را حس نمی‌کرد. بسختی دست راستش را از زیر تنش بیرون کشید، به قسمت پایین انگشت آخرش یک تکه‌ی خمیده‌ی پلاستیکی فرو رفته بود و از کف دستش بیرون زده بود. احتمالا تکه‌ای از صندلی‌های پلاستیکی قطار بود. تازه داشت چیزی را به یاد می‌آورد. سوار قطار شده بود. هدفون‌های بزرگ سنهایزرش را روی گوشش گذاشته بود و آلبوم Hybrid Theory لینکین پارک را با صدای بلند گوش می‌داد، در صندلی‌اش فرو رفته بود و پاهایش را به صندلی جلویی گیر داده بود. حمید چیزی یادش نمی‌آمد. قطار سریع‌السیر بخاطر کج شدن ریل آهنی بر اثر یخ زدگی، از خط خارج شده بود و ۴ واگن ابتدایی از ۶ واگن دیگر جدا شده بود و چند دور بدور خودش چرخیده و به قسمتی که پنجره‌های سمت راست و قسمتی که حمید نشسته بود متوقف شده بود. آن ۶ واگن‌ دیگر هم که آتش گرفته بود، دود و بوی سوختن آدم‌ها را تمام بیابان پر کرده بود. از واگن ابتدایی سوخت قطار درحال جاری شدن بود و هر لحظه احتمال آتش گرفتن واگن‌هایی که حمید هم در آنها گیر کرده بود می‌رفت. حمید هنوز نمی‌توانست چیز درستی از وضعیت خودش را متوجه شود، دیدی به بیرون نداشت و زمان نیز بی‌رحمانه او‌ را به سمت مرگ می‌کشاند.حمید گیج و منگ با گوشی که سوت می‌کشید و نفس‌های تند و نصفه‌اش تقلا می‌کرد تا کمی از فشار روی بدنش را کم کند. توانست دسته ی کوله‌پشتی که بین آدم‌ها و طبقه‌ی مخصوص وسایل بالا سرشان بود بگیرد، و خودرا از لابلای اجساد بیرون بکشد.حمید قنداق کودکی را دید که سرو ته کمی جلوتر بین مردم بود، خم شد و دستانش را به سمت کودک دراز کرد. در پایین کمرش صدای جابجا شدن مهره‌های کمرش را حس می‌کند. دیگر امیدی به پاهایش نداشت. گوشه‌ی قنداق را گرفت به سمت خودش کشید. امیدی نداشت زنده باشد، اما انتظار آن حالت را هم نداشت. سر نرم کودک در اثر فشار شده بود مانند یک گوجه فرنگی که زیر پا می‌ماند و با شکاف خوردنش تمام محتویاتش به بیرون می‌پاشد. نتوانست تحمل کند، باز نفسش گرفت، اینبار به شدت سرفه کرد. خلط و خون از گلویش به بیرون می‌پاشید. راه نفسش باز شد، حالش بد بود اما راحت نفس می‌کشید. انگار دوباره گوشش می‌شنود، صدای ناله‌های کم رمق، بینی اش بوی آتش تند را حس می‌کرد، فهمید که آتش بسیار نزدیک است. مغزش فرمان می‌داد فقط برو بیرون.خود را از بین صندلی‌ها و بدن ها می‌کشید، آنقدر انرژی اش کم شده بود که انگار یکجا گیر کرده و فقط به خودش فشار می‌آورد تا تکانی بخورد، اما هیچ جنبشی ندارد.سوخت تقریبا به آتش رسیده، حمید تسلیم شده و هیچ معجزه‌ای تا آن لحظه رخ نداده بود. حمید آخرین نفس‌هایش را صرف این کرد تا فکر کند، تا به خودش که به ایستگاه آخر رسیده با قطاری که هیچ گاه منحرف نشده. آنجا وقتی با جمعیت از قطار پیاده می‌شود و از بین حرکت آدم‌ها صورت آشنای پدرش را شکار می‌کند، وقتی که هدفونش را از گوشش بر‌میدارد که سلام کند و درآغوش بگیرد و بو بکشد بوی مردانه‌ی پدرش را که با بوی ماشینش قاطی شده. فکر می‌کند به روزی که احتمالا پدرش از خوردن نمک زیاد سکته کرده و مادرش چه جگرسوزانه به سینه‌اش می‌زند و می‌گوید چرا تنهایم گذاشتی. به آن موقع فکر می‌کند که دوست دخترش از خر شیطان پایین آمده و حال در لباس عروس است و لابد چند سال بعد وقتی پسرشان در بغلش است به حمید فحش می‌دهد که چرا تا این موقع شب در مغازه بودی، چه می‌کردی. حمید به این فکر کرد که قرار است خانواده‌اش بر سر قبر خالی‌اش جمع شوند و بگریند و بگویند چرا آن‌ها، چرا حمید و از خدا گله و زاری کنند، در حالی که او اصلا آنجا نیست، او که پاهایش الان تا نیمه سوخته قرار است با این صندلی ها، با این بدن‌های خمیر شده، با این نا کجا آباد همه قرار است تا صبح به توده‌ای سیاه تبدیل شوند که به هیچ جای دنیا هم نیست.

دیوانگی

مسیح — Sat, 08 Feb 2020 10:53:23 +0330

سروصدا بیدارم کرد. تمام صورت و تنم خیس عرق بود، یقه ی خیس از عرق رو با دستم از گردنم دور میکنم تا احساس خفگیم کمتر بشه. صدای نفس هام رو می شنوم و سعی میکنم آروم تر نفس بکشم. پشت پلک های بسته ام دوتا چشم کاملا بیداره و این از هرچیزی بد تره، به این خاطر که قراره تا صبح همینطور بیدار بمونم.صدای لعنتی، انگار توی سلول زن سعید امامی نشستم و دارم شکنجه اش رو تماشا میکنم.پتوی نازک مسافرتیم رو از روی پاهای لختم می کشم کنار و متکام رو می ندازم روی زمین. الان فقط نیاز به خنکی دارم. رکابیم رو هم در میارم و پرت میکنم روی روی تاج تختم. حس خوبی داره این کار، یک بازدم عمیق و طولانی از دهنم، دستم رو میکنم تو موهای خیسم و تازه احساس میکنم میتونم درست نفس بکشم.از روی تخت مثل یک تکه یخ که آب میشه و جاری میشه، لیز میخورم روی زمین، روی شکمم بودم و متکا رو سه گوش زیر سرم گذاشتم، خیلی شبیه 卐می شدم.همه چیز تکون خورد. الان کامل صدا رو از طبقه ی پایین می شنیدم. معلوم بود که کسی را محکم هل داده اند، زمین خورده. نفسم رو نگه داشتم تا صدا ها رو واضح تر بشنوم. آخ... صدای کمربند روی پوست لخت، سرم رو توی تنم فرو می برم، انگار روی تن من خورده. صدای مرد، نفس های وحشیانه اش، می توانم تصورش می کنم، مثل سگی وحشی تند تند نفس میکشد و آب از دهانش جاری می شود، چشمانش گشاد شده و لحظه ای به ذهنش اجازه ی فکر کردن نمی دهد. حیوانی وحشی که هاری گرفته باشد، ضربه ای می زند، چیزی را می شکند، مشتی به دیوار میزند، فریاد می زند و فحش می دهد و دوباره می زند.روحم درد گرفته. همانطور ماسیده ام بر روی زمینِ خنک. اما این صدا مثل کشیده شدن سنگ بر روی شیشه که با خط های عمیقش به شیشه فقط یک فرصت کوچیک میده تا با ضربه ای کم به هزاران تکه تبدیل بشه. صدای بچه های کوچیکش که میگن بابا تو رو خدا نزنش دیگه، تو رو خدا نزن.دختر و پسر رو دیده بودم، هر صبح که می خواستم از راه پله ها برم پایین و برم سر کار می دیدمشون. دخترک مقنعه شلخته و گشادش که همیشه کج روی صورت ظریف نشسته بود، دختر 9-10 ساله و پسر تپل که می خورد 15 سالش باشه. دختر به مادرش رفته بود و پسر نمایش بچگی های پدر بود، صورت بدون ریش، موهای نریخته و کناره های چشم که برخلاف پوست آفتاب سوخته ی پدر چین نخورده بود. هر بار که رد می شدم از گوشه چشم هام خونه ی تاریک و مرتب رو می دیدم و بوی نای خاصش رو حس میکردم.صدا، صدای دخترکه که میگه نزنش، احتمالا برادرش رو بغل کرده و صدای وحشت کرده اش که پر از التماسه، و پس که کمی صدایش می آید. چقدر ساکته، احتمالا اونقدر این صحنه ی دیوانه وار رو دیده که می دونه سکوت یا فریاد یا مقاومت یا هر کار دیگه ای بی فایده اس. فقط کاری که باید بکنه رو انجام میده، خواهرش رو بغل کنه، از بم شدن صدای دخترک وقتی که صورتش رو می چسبونه به تن برادرش می تونم این رو حس کنم.زن هر بار که رها میشه شروع میکنه به جیغ کشیدن و فحش دادن. معلومه توی خونه می دوه، وقتی مرد خپل دنبالش میکنه ستون های آپارتمان تکون میخوره. وقتی مرد بهش می رسه فقط ناله میکنه، لباس هاش رو پاره کرده چون هر ضربه ای که میزنه باز همون صدای شلپ چسبیدن کمربند به تن برهنه رو میده.نفهمیدم کی خوابم برد ولی با بدنی دردناک بیدار شدم. استرس رفتن به سر کار رو داشتم ولی بعد از چند ثانیه به یادم افتاد که پنج شنبه اس و تعطیلم. آروم چرخیدم و باز خیس عرق بودم. تا ظهر هیچ صدایی از پایین نمی اومد و من هم فیلم میدیدم و غذا درست می کردم. ساعت 11 بود که صدای تاپ تاپ به هم خوردن درها اومد. رفتم تکیه دادم به در ورودی، گوشم رو چسبوندم به در و چشم هام رو بستم تا به دقت گوش کنم. صدای گریه ی دختر بود. برادرش گفت هیس گریه نکن بیشتر عصبانی میشه، بریم خونه عمو، اینجوری بهتره. از پله ها پایین رفتن و در ساختمون بسته شد. رفتم کنار پنجره توی اتاق که ازش می شد کوچه رو دید. سوار ماشین پدرشون شدن و رفتن. نمی دونستم چرا انقدر این مساله من رو کنجکاو کرده، چون اصولا آدم فضولی نیستم ولی با این دقت دنبال کردن عجیب بود.بعد از ناهار پاکت آشغال ها رو برداشتم که ببرم بندازم توی سطل بیرون ساختمون. از پله ها پایین می اومدم. در خونه ی پایینی باز بود. از پاگرد که رد شدم و چند پله پایین تر اومدم بی اختیار سرم رو لحظه ای برگردوندم، همونجور گردنم خشک شده بود. آشغال ها رو روی پله ها گذاشتم و آروم اومدم تا دم در. اون زن لخت، روی زمین سرامیکی آشپزخونه افتاده بود. بدنش کبود بود. پهلوش قرمز بود و مچ دستش راستش که در امتداد سرش روی زمین بود، بادمجونی رنگ شده بود.چند بار زدم به در، استرس گرفته بودم. در همسایه بغلی هم نرده هاش کشیده شده بود و معلوم بود دیشب هم نبودن تا به کار شوهره اعتراض کنن. مجبور بودم خودم برم تو، گوشیم هم بالا بود. گفتم اول برم ببینم اصلا زنده هست یا نه، بعد برم به اورژانس زنگ بزنم.رفتم بالای سرش. پاهاش رو جمع کرده بود توی شکمش، رد کمربند روی تن لختش مشخص بود، دو خط موازی که که به زخم ها می رسید. پاهاش کبود تر از دست هاش شده بود. به شکمش دقت کردم و سینه هاش، نفس میکشید. خیلی آروم نفس میکشید.دستم توی هوا مونده بود تا تصمیم بگیرم، لمسش کنم به هوش بیارمش یا دور بشم. با خودم گفتم که اینجوری به هوش بیاد حتما می ترسه و جیغ میزنه. رفتم توی اتاق خواب تا براش یه پتو بیارم و بندازم روش بعد برم به اورژانس زنگ بزنم. توی اتاق پتو رو از روی تخت برداشتم، چشمم افتاد به عکس عروسیشون، عکس بزرگی که قاب کرده بودن به اتاق، بعد از این همه سال مگه میشه، زن جوون تر بود، چشمای سبز، لباس یقه باز عروسیش و دامنش که از روی ساق های سفیدش کنار رفته بود و مرد چاق که کنارش ایستاده بود و دستش رو گذاشته بود روی شونه اش.ناگهان حس تر تمام وجودم را گرفت، قلبم به شدت می زد و خون رو پمپاژ می کرد به سرم، سرم رو چرخوندم، هیکل درشت مرد پشت سرم ایستاده بود، چشمای گشاد شده اش حسابی قرمز بود و عرق از سرش چکه می کرد. خشک شده بودم و همینطور خون از سرم به سمت پایین بدنم حرکت میکرد، انگار قالبم از جان خالی می شد.چیزی به سمت صورتم اومد و همه چیز با یک درد شدید توی صورتم محو شد. صدای محوی می شنیدم، فحش میداد، ازم دور می شد، نمی دونستم چکار می کنم، به دیوارها می خوردم، تصویر کمرنگ و قرمزی می دیدم، در بسته شد. بی هوش شدم.وقتی به هوش اومدم دیدم توی ماشین پلیسم. دو روز بازداشت بودم. بعد که من رو خواستن گفتند به جرم ورود به حریم شخصی و ضرب و شتم و تلاش جهت تجاوز به عنف بازداشتم. می خواستند که اعتراف کنم. هرچه بود بارها تعریف کردم اما می گفتند شاهدت کو، می گفتند بچه ها و زن آن مرد هم می گویند دعوایی نبوده. تو همه چیز را از خودت درآورده ای. روز دادگاه به 10 سال حبس و 50 ضربه شلاق محکوم شدم.وقتی از دادگاه بیرون می آمدم زن نزدیکم شد و گفت حلالم کن، نمی توانم بچه هایم را از دست بدهم.به خاطر عشقداستان کوتاه بخوانید: https://virgool.io/@i.am/%D9%81%D9%82%D8%B7-%D8%A7%D9%88-%D8%B1%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%D8%AF-iojyqwl5meoa https://virgool.io/@i.am/%DA%AF%D9%86%D8%AC%D8%B4%DA%A9%DA%A9-%D9%85%D8%B1%D8%AF-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D9%88-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF-j15xayrthfnm https://virgool.io/@i.am/%D8%B9%D8%B4%D9%82-%D8%B1%D8%A7-%D9%84%D9%85%D8%B3-%D9%86%DA%A9%D8%B1%D8%AF-%D8%B9%D8%B4%D9%82-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%B4-%D8%AC%D9%88%D8%B4%DB%8C%D8%AF-azv4iqhgwyel برداشتی از یک فیلم: https://virgool.io/@i.am/%D8%A2%D9%87%D9%86%DA%AF%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%A2%D9%86-%D9%87%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%86%D9%81%D8%B1-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86%D8%AF-ovha2agl8y93

عشق را لمس نکرد، عشق از درونش جوشید

مسیح — Thu, 06 Feb 2020 18:05:13 +0330

«چَپَلی قو» یه کبوتر بود که مادرزاد مشکل چرخش ممتد سر داشت. چپلی قو بالهای سبزی داشت با نقطه‌های نامرتب سیاه که بیشتر شکل‌ خال‌های پلنگ بود. چشمای سفیدش خیلی عجیب بود، بعضی از پیرکفتر‌ها می‌گفتن که جن‌ها داخل چشم‌هاش رفتن. پاهای چپلی قو به شکلیه که انگشتاش رو هم میافته و موقع راه رفتن پاهاش به هم گیر می‌کنه. بعضی از کبوترا می‌گن که وقتی توی تخم بوده پدرش که کبوتر بی دقتی بوده پاش می‌خوره به تخم و می‌ندازتش پایین، از شانس چپلی قو می‌افته تو سبد پیازا که پر از پوست پیاز بوده و تخمش سالم می‌مونه؛ ولی کبوترا می‌دونن که اگه اونجا لای پیازا بود نمی تونستن روش بخوابن و الان چپلی قو زنده نبود. پس اطلاعات کافی از اینکه چرا سر چپلی قو همش می‌چرخه در دسترس نیست.چپلی قو بسیار خجالتیست و وقتی مضطرب می‌شه اونقدر سرش می‌چرخه که خودش هم شروع می‌کنه به چرخیدن، معمولا بقیه کبوترا انقدر مسخره‌اش می‌کنن تا از کنترل خارج بشه و بهش بخندن.چپلی قو بیشتر روزا تنها و بدور از همه ی کبوتراس، اون یه مخفیگاه داره که اونجا می‌ره، مخفیگاهی که فقط اون می‌تونه بره. چپلی قو یه دوست ماده داره که خیلی خوشگله و خیلی دوستش داره، ازون کبوترای سفید دم چتری ازونا که دور گردنشون یه طوقه دارن و چشماش سبزه، ازونا که راه میرن سینه‌هاشون انقدر تو چشمن که چپلی قو باز سرش شروع می‌کنه به چرخیدن. دوست چپلی قو ازون کبوتراس که همه نرها دنبالشن، همیشه اجازه می‌ده که بقیه کبوترا نوک‌هاشون رو به نوکش بمالن. این چپلی قو رو خیلی عذاب می‌ده، ولی اون کبوتر تنها دوستشه که مراقبش هم هست، همیشه براش تکه‌های نون و شیرینی میاره.پدر و مادر چپلی قو یه روزی دوتایی رفتن دنبال غذا، دیگه برنگشتن، چپلی قو هم هیچ وقت نفهمید، چرا هست، چرا اینجوریه، چرا تنها بچه بود، چرا پدر و مادر مهربونش رفتن و دیگه برنگشتن.چپلی قو مهارتی داشت، مهارتی که وقتی کسی نبود می‌تونست داشته باشه! اون می‌تونست اوج بگیره، اونقدر که هیچ کبوتری، هیچ گنجشکی ، هیچ غازی، هیچ پرستویی تا اونجا نرفته بود.چپلی قو تاحالا نتونسته بود با بقیه بازی کنه یا تو مسابقه سنده اندازی شرکت کنه. یبار دوست قشنگش با اصرار اونو به مسابقه برد، اما موقه سنده اندازی انقدر استرس گرفت که سنده‌اش گیر کرد و شروع کرد به دور خودش چرخیدن، از بالای میله‌ی سنده اندازی به پایین میافته و خودش بجای سنده می‌خوره تو سر مرد کچل که هدف بود، حتی گربه‌های محل هم از خنده شکم خودشون رو گرفته بودن.مرگ چپلی قو هم در هاله‌ای از ابهامه، مثل بقیه زندگی چپلی قو. وقتی که عقابی به کفترا حمله می‌کنه و چپلی قو خودش رو طعمه می‌کنه تا عقاب دنبالش بره ،اونقدر اوج می‌گیره که دیگه نه چپلی قو معلوم می‌شه و نه عقاب. از اون روز دیگه نه کسی چپلی قو رو می‌بینه و نه عقاب رو.داستان کوتاه بخوانید: https://virgool.io/@i.am/%D9%81%D9%82%D8%B7-%D8%A7%D9%88-%D8%B1%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%D8%AF-iojyqwl5meoa https://virgool.io/@i.am/%DA%AF%D9%86%D8%AC%D8%B4%DA%A9%DA%A9-%D9%85%D8%B1%D8%AF-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D9%88-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF-j15xayrthfnm

گنجشکک مرد تا او زنده بماند

مسیح — Thu, 06 Feb 2020 17:37:27 +0330

دخترک: مادر همیشه مهربونه اما دوریش خیلی اذیتم می کنه. وقتی کنارش بودم اصلا برام مهم نبود با آدما چکار میکنه. حتی تو رو که داشت می ساخت.گنجشکک: جیک جیک جیکدخترک: آره ،وقتی داشتم گریه می کردم و دور پاهاش می چرخیدم و می گفتم نمی خوام دور بشم ازت، دستش رو روی سرم کشید و موهام رو کنار زد و گفت تو تنها نیستی. من هم جایی نمی رم، فقط من رو نمی تونی ببینی. هروقت دلت تنگ شد توی چشمای این پرنده نگاه کن و من رو ببین. بعد مشت دستش رو باز کرد و تو از توی دستش پرواز کردی و روی شونه ی من نشستی.گنجشکک: جیک جیک جیکدخترک: مادر برام تعریف کرد که وقتی روی زمین اومد خیلی تنها بود. مادربزرگ خیلی دوستش داشت، خیلی خیلی زیاد. برا همین فرستادش توی یه سرزمین که خیلی ترسناک بود. وقتی چشماش رو باز کرده دیده وسط جنگه. کسی رو نداشته هر کی میدیدتش بهش حمله می کرده. هیچ کس قبولش نکرده.گنجشکک: جیک جیک جیکدخترک: منم می خوام همیشه کنارم باشی، ولی مادر گفت اونقدر توی چشم هات نگاه کنم که چشمات رو حفظ بشم، اینجوری تو می ری توی قلب. مادر می گفت یه روزی بزرگ می شم و تو رو با یه عالمه چیز از دست میدم. بهم گفت وقتی اینجا بمیرم، میرم پیشش، جای اون باید بشم خدای آدم ها، اون موقع دلم باید پر از چیزای قشنگ مثل چشم تو باشه.داستان کوتاه بخوانید: https://virgool.io/@i.am/%D9%81%D9%82%D8%B7-%D8%A7%D9%88-%D8%B1%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%D8%AF-iojyqwl5meoa

فقط او را می دید

مسیح — Thu, 06 Feb 2020 16:39:28 +0330

ماجرا را که برایش تعریف کرد، شکه‌اش کرد. فقط از یکی‌از ۴۰۰۰ چشمش او را می‌دید، باقی جای دیگری بودند‌. خاطرات سریع و کوتاه جلوی چشمانش می‌آمدند، هرکدام را با یکی‌از چشمانش می‌دید. روزی که اولین بار دیده بودش، عطر دیوانه کننده‌اش فضا را پر کرده بود. با تمام وجودش به سمتش رفت، از بین تمام آن مگس‌ها به او رسید و او را پذیرفت. آن لحظات مرتبا توی ذهنش تکرار می‌شدند، آن معاشقه‌ی طولانی و پرواز دوتایی، درحالی که همدیگر را به آغوش کشیده بودند، به دورترین نقطه‌ای که می‌توانستند رفتند. به این‌ها که فکر می‌کرد بی‌اختیار بال‌هایش تکان می‌خورد و ویز ویز‌های عصبی‌اش حال او را مشخص می‌کرد. از فکر زیاد سرش خارش گرفته بود و با دستانش سرش را خاراند و با لکنت از دوستش پرسید مطمئنی؟ - آره، چنتا از بچه‌ها هم بودند و دیدند. وقتی داشتیم می‌رفتیم اون طرف رودخونه یک دفعه دیدیم از جمع جدا شده، من برگشتم که نگاه کنم، خیلی ترسناک بود، همه دیدن، توی تار عنکبوت گیر کرده بود و جیغ می‌کشید، هرچقدر بال می‌زد بیشتر گیر می‌کرد، ما فقط دیدیم عنکبوت می‌ره سمتش و دیگه از ترس نتونستیم بمونیم. متاسفم برات رفیق. آهسته درحالی که پاهاش آویزون بود بلند شد و پرواز کرد، لحظه ای از جلوی چشم‌هاش دور نمی‌شد، صداش، عطرش. رفت تا کنار رودخانه. با دقت نگاه می‌کرد تا تار عنکبوت رو پیدا کنه. پیداش کرد، نشست و نگاهش کرد. مغزش داشت منفجر می‌شد از فکر کردن، بلند شد نشست روی میوه‌ی گندیده کنار تار. شروع کرد به نوشیدن عصاره‌ی الکلی میوه. آهی کشید و گفت نکند از تار فرار کرده، اونها که ندیدند، فقط فرار کردن. توی یک لحظه تصمیمش را گرفت و پرید، گفت باید مطمئن شوم، مطمئن شوم که از تارها فرار کرده. رفت وسط تارها، بالهایش را باز کرد که کامل بچسبد به تارها. حالا باید با تمام قدرت بال می‌زد. بال زد، بال زد. چشمانش فقط او را می‌دید. داغی مثل فرو رفتن دو خنجر روی کمرش را حس کرد،اما باز بال می‌زد و به او فکر می‌کرد. به او که اگر الان بود می‌گفت، دیوانه بجای نجات دادنم فقط می‌خواستی ببینی تارهای عنکبوت چقدر چسبندگی دارد، تو عاشق من نیستی، عاشق کنجکاویتی.فقط او را می‌دید. ⁦?️⁩⁦?️⁩⁦?️⁩⁦?️⁩⁦?️⁩⁦?️⁩⁦?️⁩⁦?️⁩⁦?️⁩⁦?️⁩⁦?️⁩

آهنگی که با آن هزاران نفر خودکشی کردند / برداشتی از فیلم یکشنبه غم انگیز

مسیح — Tue, 12 Nov 2019 23:22:02 +0330

https://www.dideo.ir/v/yt/h6D0sDpxXBI/%D8%A2%D9%87%D9%86%DA%AF-%DB%8C%DA%A9-%D8%B4%D9%86%D8%A8%D9%87-%D8%BA%D9%85-%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C%D8%B2-%DB%B1%DB%B9%DB%B9%DB%B9-%D8%A8%D8%A7-%D8%B2%DB%8C%D8%B1%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3-%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C-song یکشنبه‌ی غم‌انگیزشاید همان جمعه‌های ما باشد که خون می‌چکد از آن چک چک. با صدای پر از درد فرهاد.یکشنبه‌ای که به صدا در می‌آید و جاری می‌شود از روزنه‌ی گوش‌‌هایمان و ساده‌انگارانه با یک داستان عاشقانه ما را اتصال می‌دهد به تمام پیچیدگی‌های هزارتوی زندگی.داستان داستان ساده است، یک رستوران‌دار #یهودی در آستانه‌ی جنگ جهانی در #بوداپست ، یک دختر جوان و زیبا که غرق #آفرودیت وجودش آزادی‌اش را به نمایش می‌گذارد و عاشق و معشوق رستوران دار است، و پسری که در آزمون نوازندگی پیانو در این رستوران پذیرفته می‌شود.دخترانگی دختر و توانش در جذب دیگران، این لوندی، این آزادی، چه ناخوش است در دید مردان که یک فرد را با تمام وجود دوست می‌دارند.روز تولد دختر یک مثلث عاشقانه شکل می‌گیرد. بین یک مشتری آلمانی که تن دختر را می‌خواهد، بین نوازنده که روح دختر را می‌خواهد و مدیر رستوران که حال خوب حضور دختر را می‌خواهد و دختر در مرکز این مثلث.صاحب رستوران تولدی می‌گیرد، مشتری پیشنهاد شراکت در تجارت می‌دهد و پسر آنچه دارد عرضه می‌کند، پسر روح خود را می‌دهد، روح دردناک خود را، هرآنچه که دارد، آنچه که در درونش بزرگ کرده، آنچه برایش با ارزش ترین است، آنچه هرگز دیگری لمسش نکرده، با زبان خودش که تنها دارایی‌اش است موسیقی درونش را عرضه می‌کند. پسر عشق خود را عرضه می‌کند.موسیقی غمگینی که درد دارد، مرگ دارد، سقوط به درون دارد.تصویری از فیلم یکشنبه غم انگیزپس از نواختن دختر انتخاب می‌کند، دختر حرف خالص آن پسر را انتخاب می‌کند.شب دختر پیش پسر می‌رود، رستوران‌دار این انتخاب را می‌پذیرد و آن مشتری حیران از رد شدن خواسته‌اش و اینکه چطور آن دختر آن پسر بی‌مایه را انتخاب کرده، از روی پل درون آب پرید و رستوران‌دار که او را نجات می‌دهد. اولین خودکشی اتفاق می‌افتد پس از آن هرکه آن موسیقی را می‌شنود، دلش، روحش با درد آن موسیقی گره می‌خورد. پس از آن هر شنونده مساوی می‌شود با یک خودکشی.روح‌ زخمی آن پسر کار دارد تا آرام شدن، تا درمان شدن. روح آن پسر مثل ونگوگِ تنها بود، موسیقی‌اش مثل گوش ونگوگ با ارزش ترین چیزش بود، پسر چیزهای ساده و کوچک می‌خواست، پسر روح دختر را ساده میخواست. از دختر خواست تا همراه موسیقی‌اش بخواند، و دختر آن را با یک جمله ساده رد کرد، من فقط در تنهایی‌ام می‌خوانم. و دل ساده‌ی پسر شکست، حتی همراهی کوچکی از دختر نداشت. دختر اما باز آزاد است، باز جذاب است. دختر رستوران‌دار و آن پسر را با هم می‌خواهد. دختر شبی را باز با آن پیرمرد می‌خوابد و پسر چه پیر می‌شود آن شب تا به صبح زیر آن پنجره.پسر قصد خودکشی دارد و نامه‌ای از آخرین حرف‌هایش می‌زند. می‌رود بر روی همان پل تا خود را بکشد.اما دختر و پیر مرد می‌رسند و او را منصرف می‌کنند. دختر می‌گوید هردوی آن‌ها را میخواهد، هردو را کنار هم. پیرمرد مبارز نیست، می‌پذیرد، پسر عاشق و حتی کمی از آن دختر برایش همه چیز است. پسر نیز می‌پذیرد.میگذرد تا جنگ جهانی و تنگ شدن عرصه بر یهودیان.آن مشتری باز برمی‌گردد ولی این بار به عنوان یک افسر نازی. زن دارد، بچه دارد، اما باز بدنبال تن آن دختر است. بخاطر مشکلات یهودیان آن دختر پیش آن افسر می‌رود. صحبت هایشان طول میکشد، بیرون که می‌آید، آن پسر، آن پسر ساده و گیج، آن پسر فکر‌میکند هنوز آزادی آن دختر، دخترانگی‌اش باز به میان آمده و خود را به آن افسر عرضه کرده است. به دختر تهمت می‌زند، دختر اما کاری نکرده، توی گوش پسر می‌زند و می‌رود. شبانه هنگام که آن افسر با افسری دیگر به کافه می‌آید، درخواست همان آهنگ غم انگیز را می‌کند، ولی پسر لج کرده، پسر ناراحت است از خیال بد، خیال او را می‌خورد،پسر نمی نوازد.اینجای فیلم چه زیباست، دختر برای این که آن افسر صدمه‌ای به پسر نزند به کنارش می‌آید، برگه‌های شعرش را برمی‌دارد، شروع به خواندن میکند، از پسر میخواهد با خواندنش بنوازد. بنوازد با خواندن آن دختر. آخ که این یکشنبه‌ی غم انگیز، این صدا، این خواندن، آخ که زبان مشترک پسر همین است، روح دختر اکنون برای پسر است، زبان پسر ساده بود، موسیقی بود، پسر دیگر آرزویی ندارد. دختر که دور می‌شود، پسر نیز دیگر چیزی نمی‌خواهد، پسر آن لحظه‌ی هم زبان شدن دختر را برای خود می‌خواهد، پسر اسلحه ‌ای بر می‌دارد و تمام. زمان می‌ایستد.ترجمه متن اصلی شعر یکشنبه غم انگیزیکشنبهٔ غم‌انگیز است، ساعات من سرشار از بیخوابی استعزیزترینم، سایه‌هایی که با من زندگی می‌کنند بی شمارند،گل‌های کوچک سفید هرگز بیدارت نمی‌کنند،نه در جایی که الهه‌ای سیاه از اندوه تورا گرفته است.فرشته‌ها به برگرداندن تو نمی‌اندیشند،آیا خشمگین می‌شوند اگر من به پیوستن به تو فکر کنم؟یکشنبهٔ غم‌انگیزیکشنبه و سایه‌هایش غم انگیزند؛ و من تمامش را می‌گذرانم.من و قلبم تصمیم گرفتیم که همه چیز را تمام کنیم،بزودی شمع‌ها و دعاهایی ناراحت‌کننده اینجا خواهند بود.نگذار ضجه زنند، بگذار بدانند که من به این رفتن خوشحالم.مرگ رؤیا نیست برای کسی که مرده است، با مرگ تو را در آغوش می‌کشم.با آخرین نفس روحم، تو را تقدیس خواهم کرد.یکشنبه غم‌انگیزرؤیا بود، من فقط رؤیا می‌دیدم.بیدار شدم و تو را درخواب دیدم که در عمق قلبم جای داری.عزیزم، امیدوارم که رویایم هرگز تورا آزار ندهد،قلبم به تو می‌گوید که چقدر دوستت دارم.زمان تند می‌شود، پسر خاک میشود، یهودی ها را برای کشتار می‌برند، دختر برای نجات صاحب رستوران که یهودیست به پیش افسر می‌رود، افسر به او تحاوز می‌کند و پیرمرد را نجات نمی‌دهد.پیر مرد سوزانده می‌شود.و دختر با کودکی در شکمش که بر سر قبر پسر آمده و درد دل می‌کند، دختر نمی‌گرید، دختر دلتنگ است، دختر باز ادامه می‌دهد. ادامه تا هشتاد سالگی‌اش، تا زمانی که باز آن افسر هشتاد ساله آمد، در کیک تولدش سم بریزد و او را بکشد. حال فیلم را بچرخانیم، آنقدر که چشمان آن دختر بشویم، من میرسم به دلورس توی سریال دنیای غرب، قدیمی ترین میزبان که با تمام دردهایش دنیا را زیبا می‌دید. میزبانی که از یک ربات به درجه‌ی والاترین انسان و روح رسید.دختر آزاد بود ، دختر رها بود، دختر برای عشق درد بود، اما درد‌ها برای دختر کوچک بود. برای دختر زندگی استاپ نداشت، برای دختر پایان مسیر شکست نبود، برای دختر هدف دم دست نبود، دختر هشتاد سال صبر کرد تا انتقام بگیرد، دختر قهرمان بود.دختر زاینده‌ی درد، زاینده‌ی یکشنبه‌های غم‌انگیز بود.او تا به آخر بود.دریغا که بار دگر شام شدسراپای گیتی سیه فام شدهمه خلق را گاهِ آرام شدمگر من که رنج و غمم شد فزونجهان را نباشد خوشی در مزاجبه جز مرگ نبود غمم را علاجولیکن در آن گوشه در پای کاج«چکیده است بر خاک، سه ، قطره خون»شعری از متن داستان "سه قطره خون" از صادق هدایتبیشتر بخوانید: https://vrgl.ir/ykjl2 https://virgool.io/@i.am/%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C-atpbmlqseelx