https://virgool.ir/feed/@i.Maryamشیفتهٔ ادبیات|شاید یک نویسندهfa2026-11-11 15:38:03https://files.virgool.ir/upload/users/4128639/avatar/KoXg2D.pnghttps://virgool.ir/@i.Maryamhttps://virgool.ir/@i.Maryam/احتمالا-وقتی-wwj3j60edpmjهمین که نوای آهنگ "احتمالا وقتی..." از او و یارانش در فضا پیچید، دل به دریا زدم و اجازه دادم ذهن، چون پرنده‌ای رها، در آسمان کلمات پرواز کند و جملات را به هم بیامیزد؛ در این لحظه، انگار که زمان از حرکت ایستاده و تنها من و این ترانه و این جریان سیال ذهن هستیم.گمان می‌کنم در لابه‌لای روزمرگی‌های زندگی‌ات، گاهی، ناگزیر، یادی از من در دلت جوانه می‌زند. پیش‌بینی اینکه چگونه خاطره‌ام در ذهنت جان می‌گیرد، چندان دشوار نیست، اما اینکه از کدام منظر به آن بنگری، داستان دیگری دارد.از منظر من، دختری که از آغاز تا این لحظه که قلم بر کاغذ می‌لغزد، عاشقانه تو را دوست داشته و سپس، بی‌هیچ تلاشی برای حفظ این عشق، رها شده است. شاید این‌ها همان حرف‌های تنهایی باشند که هرگز از تکرارشان خسته نخواهم شد، و شاید همین دردی است که تا کنون نتوانسته‌ام از چنگش بگریزم؛ هر بار به شکلی نو، بخشی از قلب و ذهنم را به آتش می‌کشد.این درد، در ابتدا تنها اندکی کسالت و غم به بار می‌آورد، اما اکنون به اندوهی عمیق بدل شده که تار و پود وجودم را به نیستی کشانده، به پوچی محض، به خلاء ای که هیچ چیز و هیچ‌کس توان پر کردنش را ندارد.نمی‌دانم که آیا هرگز تو را به خاطر این رها کردن، بخشیده‌ام یا نه. راستش، همیشه خود را این‌گونه قانع می‌کنم که در دوست داشتن، هیچ اجباری نیست و کلمات همیشه از عمق جان برنمی‌آیند؛ گاهی افراد، بسته به شرایط، ناگزیر به گفتن حرف‌هایی می‌شوند که موقعیت ایجاب کرده، نه بیشتر.شاید عشق قلبی من، ایجاب می‌کرد که تو نیز مرا دوست بداری، اما نه از عمق جان، که تنها ظاهراً. بنابراین، در این وانفسا، نمی‌دانم که آیا تو را بخشیده‌ام یا نه.اما بی‌شک، بابت اینکه مرا رها کردی، بخشیده شده‌ای؛ چرا که هرگز به یاد ندارم که خود را به زور در دقایق و لحظه‌های کسی جا کرده باشم، چه رسد به دل که سکون یافتن در آن، خود به غایت دشوار است. اما در خصوص حسی که به من دادی… گمان نمی‌کنم هرگز ببخشمت؛ حس رها شدن، تنهایی مطلق و... این‌ها احساساتی است که سال‌هاست با آن‌ها در جنگم و نبرد من با آن‌ها گویا پایانی ندارد.تو اما، هرگز از این منظر به داستان نگاه نخواهی کرد... چرا که حتی دردی که من برای گذشتن از تو متحمل شدم، در باورت نمی‌گنجد؛ تمام اندوهی که سال‌ها در قلبم حمل می‌کردم تا به خودم بقبولانم دیگر رویای مشترکی میان ما باقی نمانده است، اما گله‌ای نیست؛ چرا که خاطرات مشترک، لزوماً به معنای هم‌دلی و درک متقابل نیست پس انتظاری هم از تو ندارم.فقط دوست دارم بدانی که حرف‌های بسیاری بود که فرصت بازگو کردنشان هیچ‌گاه فراهم نشد. برخی از آن‌ها دیگر ارزشی برای گفتن ندارند؛ چرا که در همان روز که گفتی دیگر حاضر نیستی اشتباهی چون من را تکرار کنی، همان‌جا برای من به پایان رسیدی. شاید جمله را به این سردی بیان نکردی و در آخر، باز هم ادعای پوچ دوست داشتن ابدی من و ماندگاری ام در خاطرتت را تکرار کردی، اما این برای من پذیرفتنی‌ نبود و حتی اهمیتی نداشت.آنچه مهم بود، تلاشی بود که برای به دست آوردنم نکردی؛ فرصت‌هایی که حاضر نشدی به "ما" بدهی؛ خاطراتی که در کنار من جا گذاشتی. اصلاً دلم نمی‌خواهد بر این انتخابت برچسب "ترسو بودن" یا "جا زدن" بزنم، چرا که تصمیم گرفته‌ام قضاوت تو را کنار بگذارم. همین برایم کافی است که دریابم دوست داشتن به تنهایی، دلیلی برای جنگیدن نیست؛ بلکه این عشق است که دو نفر را وامی‌دارد تا تمام دنیا را نادیده بگیرند و تنها با هم و برای هم بجنگند.و شاید رسیدن به همین درک، مرا از جنگیدن با خودم بازداشت و مرا به خودم برگرداند.حالا تو برایم تمام شده‌ای، اما راستش را بخواهی، فکر کردن به تو همچنان ادامه دارد؛ چون خطی صاف روی مانیتور، هنگام تصمیم قلب از برای نتپیدن.و برای همین احتمالاً هیچ‌گاه تو را فراموش نخواهم کرد، اما این به آن معنا نیست که همچنان بخواهم تو را در کنار خود داشته باشم. ترجیح می‌دهم کسی را در کنارم داشته باشم که مرا عاشقانه دوست بدارد و من نیز او را. چرا که عشق‌های یک‌طرفه، هیچ‌گاه مرا قانع نکرده و نخواهد کرد.حالا از این‌ها که بگذریم، دوست دارم بدانی که شاید هیچ‌گاه از خاطرم نروی و من نیز از خاطرت نروم، اما قطعاً هرگز تو را آن‌گونه که در گذشته می‌دیدم، نخواهم دید.در آخر، برایت آرزو می‌کنم روزی عاشق کسی شوی و معنای جنگیدن و به دست آوردن را بیاموزی، تا هیچ‌گاه نام "جا زدن" و "رها کردن" را عشق نگذاری. و امیدوارم هیچ‌گاه از به یاد آوردن من، پشیمان و درمانده نشوی.آهنگ در حال پخش:احتمالا وقتی/دردا حمله میکنن بهت/من خیلی دور از توام/ زیر دردای خودم/ احتمالا وقتی/از درد میوفتی رو زانوت/ من خیلی دور از توام/روی زانوی خودم/فقط یادت نره/تو واینستادی یه نفره/یکی داره شبیه خودت/ از این کوه و دره میگذره/منو یادت نره...!MaryamMaryamWed, 01 Jul 2026 21:16:16 +0330https://virgool.ir/@i.Maryam/در-حاشیهٔ-امتحانات-پایان-ترم-fkef7umgus9jاین روزها درگیر امتحانات ترم چهارم هستم. روزهایی که بیشتر از همیشه به خودم فکر می‌کنم؛ به دختری که سال ۱۴۰۳ وارد دانشگاه شد و به دختری که قرار است سال آینده، هنگام فارغ‌التحصیلی، ثمره‌ی این سال‌ها باشد.دلم می‌خواهد آن روز، فقط صاحب یک مدرک نباشم. دوست دارم کسی باشم که آن مدرک را زندگی کرده است؛ نه فقط درس‌هایش را خوانده، بلکه آن را فهمیده، تجربه کرده و تا جایی که توانسته، در زندگی‌اش به کار گرفته باشد.نمی‌دانم به اندازه‌ی کافی تلاش می‌کنم یا نه. گاهی خودم هم از خودم می‌پرسم: «آیا این همه کافی است؟» اما یک چیز را با اطمینان می‌دانم؛ تمام تلاشم را می‌کنم که روزهایم بیهوده نگذرد. می‌خواهم هر روز، هرچند اندک، چیزی به دانسته‌ها، شخصیت و جهان‌بینی‌ام اضافه کند.شاید برای همین است که رشته‌ی ادبیات فارسی را دوست دارم. برای من ادبیات فقط مجموعه‌ای از شعرها، کتاب‌ها و نام نویسندگان نیست؛ ادبیات، تمرینِ بهتر زیستن است؛ تمرینِ دقیق‌تر دیدن، عمیق‌تر فهمیدن و انسانی‌تر بودن.نمی‌دانم تا پیش از این، روزهایم را آن‌گونه که باید زندگی کرده‌ام یا نه. اما می‌دانم روزهای بسیاری بوده که صادقانه تلاش کرده‌ام زندگی کنم، نه فقط از کنار زندگی عبور کنم. اینکه تا چه اندازه در این راه موفق بوده‌ام، پاسخش را امروز نمی‌دانم.شاید سال‌ها بعد، وقتی به این روزها نگاه کنم، بتوانم با اطمینان بگویم آن دخترِ پرامیدِ دیروز، تمام توانش را به کار گرفت تا هر روز اندکی بیشتر بیاموزد، عمیق‌تر زندگی کند و از خودش انسانی آگاه‌تر بسازد.و اگر آن روز بتوانم این جمله را با آرامش خاطر بر زبان بیاورم، احساس می‌کنم مهم‌ترین دستاورد دانشگاه برای من، نه مدرکی روی دیوار، که انسانی خواهد بود که در طول این سال‌ها ساخته‌ام.هفتم تیرماه ۱۴۰۵MaryamMaryamSun, 28 Jun 2026 19:31:38 +0330https://virgool.ir/@i.Maryam/وقتی-فرار-کردن-دیگر-جواب-نمی-دهد-jxfg6qorwjwgگاهی وقت‌ها احساس می‌کنم یک جسم سنگین روی قفسه سینه‌ام قرار گرفته است. یا انگار کسی درون دلم همه‌چیز را با هم مخلوط می‌کند. همان لحظه بدنم گر می‌گیرد، دلم خالی می‌شود و سنگینی روی قلبم هر لحظه بیشتر می‌شود.در چنین لحظه‌هایی، مغزم شروع می‌کند به پیشنهاد دادن راه‌حل‌های فوری. راه‌هایی که فقط برای خلاص شدن از آن حال بد طراحی شده‌اند. من هم همیشه فکر می‌کردم مغزم دارد به بهترین شکل ممکن مرا راهنمایی میکند درصورتی که در چنین شرایطی اینها ابتدایی ترین راه حل هایی هستند که مغز برای بقای صاحبش ارائه میدهد و لزوما قرار نیست راه درست باشند.پس در چنین شرایطی بلافاصله دست به کار می‌شدم.اولین راه همیشه این بود: پناه بردن به آدم‌ها. گوشی را برمی‌داشتم و در یکی از شبکه‌های ارتباطی می‌گشتم ببینم کدام‌یک از دوستان صمیمی‌ام آنلاین هستند تا با او حرف بزنم.گاهی کسی بود و چند دقیقه حرف زدن، کمی از آن سنگینی کم می‌کرد. اما گاهی هم کسی نبود. و همان نبودن، دل‌آشوبه‌ام را بیشتر می‌کرد. در همان لحظه‌ها با خودم فکر می‌کردم همه دارند درست در همان زمان، زندگی عادی‌شان را می‌کنند، روزمرگی‌شان را می‌گذرانند و حالشان خوب است؛ فقط منم که انگار زندگی‌ام برای لحظه‌ای متوقف شده است و در تجربه تمام این حالی که داشتم بشدت احساس تنهایی میکردم.هرچه بیشتر دنبال راهی برای خارج شدن از این حالت می‌گشتم، بیشتر احساس می‌کردم در یک اتاق کوچک و خالی گیر افتاده‌ام؛ اتاقی که هیچ‌کس مرا در آن نمی‌بیند، نمی‌شنود و نمی‌فهمد. حتی گاهی به این فکر می‌کردم که شاید در میان آدم‌های زندگی‌ام زیادی‌ام. شاید پیام دادن من، فقط مزاحم زندگی دیگران است. همین فکرها باعث می‌شد عذاب وجدان بیشتری هم همراه حال بدم شود.پس آن راه هم خط می‌خورد.بعد می‌رفتم سراغ فیلم یا سریال. چون فکر می‌کردم در چنین موقعیت‌هایی فقط درگیر شدن با یک داستان می‌تواند مرا از آشفتگی ذهنی نجات بدهد. اما گاهی حتی نمی‌توانستم شروعش کنم. و یا در بهترین حالت اگر هم شروع می‌کردم،همان چند دقیقه اول رهایش می‌کردم. احساس خفگیِ عجیبی سراغم می‌آمد. البته از نظر جسمی هیچ نشانه‌ای از خفگی نداشتم، اما آن‌قدر حالم بد و بی‌قرار بود که این احساس، شبیه خفگی به نظر می‌رسید.کتاب خواندن هم گزینه‌ی بعدی بود؛ اما معمولاً حتی به مرحله‌ی عمل هم نمی‌رسید. چون کتاب خواندن را برای زمانی می‌خواستم که ذهنم توان تمرکز داشته باشد و قلبم ظرفیت احساس کردن. و در آن وضعیت، چنین چیزی تقریباً ناممکن بود.بعد از آن، فقط دو سه گزینه باقی می‌ماند. یکی رفتن در جمع خانواده بود. اما وقتی وارد جمع می‌شدم، با اینکه گاهی شوخی و خنده بود اما اکثر وقت ها دغدغه‌ها و مشکلات خانواده هم به دل‌مشغولی‌های من اضافه می‌شد و در نهایت با حال بدتری به اتاقم برمی‌گشتم.حالا می‌ماند دو پناه آخر: خوردن و خوابیدن.خوردن برایم مثل یک راه فرار موقت بود. در آن لحظه‌ها فکر می‌کردم خوراکی‌های مختلف شاید بتوانند حالم را بهتر کنند یا دست‌کم حواسم را پرت کنند. گاهی هم این اتفاق می‌افتاد، اما نه بدون هزینه. مثلاً در طول یک روز، بی‌اختیار آن‌قدر چای می‌خوردم که بعدتر با تهوع، سوزش معده و دل‌ضعفه روبه‌رو می‌شدم.وقتی از کمک چای هم ناامید می‌شدم، به آخرین پناهگاهم می‌رسیدم: خواب.خوابیدن اکثر وقت ها می‌توانست کمک‌کننده باشد، اما نه همیشه. گاهی آن‌قدر حالم بد بود که خوابم هم نمی‌برد. آن‌وقت شب تا صبح با همان حال می‌ماندم؛ در فکر کردن‌های بی‌وقفه، در گشتن بی‌هدف در گوشی، و در تلاشی خاموش برای گذراندن شب.خلاصه، بیشتر روزهای من صرف تقلا کردن برای پیدا کردن یک بهانه برای زندگی کردن می‌شد؛ تلاشی برای رنگ دادن به روزهای بی‌رنگم.تا اینکه این تجربه‌ها مرا به مشاور کشاند. با او درباره حالی که داشتم حرف زدم و واقعاً هم کمک زیادی به من کرد. گاهی خیلی چیزها را خودمان می‌دانیم، اما منتظریم همان جمله را از کسی بشنویم که از نظر ما قابل‌اعتمادتر است؛ کسی که انگار صلاحیت گفتن آن حرف‌ها را دارد.در یکی از جلسات، مشاورم به من گفت:«به جای فرار کردن و دست‌وپا زدن برای خلاص شدن از احساساتت، به خودت اجازه بده آن‌ها را زندگی کنی.»آن روز این جمله برایم بیشتر شبیه یک شعار بود. معنایش را هم درست نفهمیدم. اما بعدتر، بارها و بارها، میان تمام لحظه‌های خوب و بد، وقتی احساسات مثبت و منفی با شدت زیادی درگیرم می‌کردند، این جمله در ذهنم تکرار می‌شد.کم‌کم دیدم ناخودآگاه دارم همین کار را می‌کنم.من با احساساتی که تجربه می‌کردم، فیلم می‌دیدم، کتاب می‌خواندم، درس می‌خواندم، مهمانی می‌رفتم، حرف می‌زدم، می‌خندیدم، می‌خوابیدم و به کارهای روزمره‌ام می‌رسیدم. اما فرقش با قبل این بود که این بار همه‌ی آنها را در کنار احساساتم تجربه میکردم،نه به جای آنها.و در اینجا بود که دیگر جمله ای که مشاورم به من گفته بود برایم یک شعار یا کلیشه نبود.بلکه تبدیل شد به تجربه‌ی زیسته‌ی من؛ به یکی از اصل‌هایی که بر اساس آن زندگی می‌کنم.فهمیدم گاهی تنها راه نجات، تقلا نکردن است. این بخشی از طبیعتِ انسان بودن و زندگی کردن است که یک روزهای زندگی‌ات بی‌رنگ و کدر باشد و یک روزهایی رنگی و زنده.و این را هم فهمیدم که احساس کردنِ احساسات و تجربه کردن آن‌ها، قرار نیست الزاماً به مثبت‌اندیشی یا یک زندگی بی‌نقص و همیشه شاد ختم شود. بلکه کمک می‌کند حقیقتِ خودمان و زندگی را همان‌طور که هست زندگی کنیم؛ بی‌آنکه مدام از خودمان و ذات انسانی‌مان فرار کنیم.انسان بودن یعنی انسانی با تمام احساسات و عواطف.انسانی که هم غمگین می‌شود، هم تنهایی را حس می‌کند، هم شاد می‌شود، هم خجالت می‌کشد و هم عصبانی می‌شود. و همه‌ی این‌ها یعنی انسان بودن.«زندگی ما مجموعه‌ای از لحظه‌هاست، و هر لحظه مسیری به سوی پایان. پس لحظه‌ها را زندگی کن و اجازه بده بگذرد...»•| دیالوگی از فیلم سینمایی"حالا خوبه"MaryamMaryamFri, 22 May 2026 19:01:36 +0330https://virgool.ir/@i.Maryam/یک-جرعه-خیال-ktxt29a21zasانگشتانم را دور فنجان چینی آبی رنگ میفشارم و هر از گاهی ضربه های ریزی با ناخن هایم به آن میزنم.بخار چای، بی‌خیال از هیاهویِ توی سرم، سلانه‌سلانه و رقص‌کنان بالا می‌رود؛ شبیه ارواحِ سرگردانِ پاییزی که در جست‌وجوی راهی برای فرار از فنجان‌اند. به این مایعِ کهربایی خیره می‌شوم. عجیب است که چطور یک فنجان چایِ ساده، می‌تواند «ناجیِ» لحظه‌های آدم باشد. وقتی خوشحالم، جرعه‌هایش مثل یک قاشق عسلِ کوهی، شادی را زیر زبانم غلیظ‌تر و کشسان‌تر می‌کند. و وقتی غمگینم، پناه است مثل غلت زدن در رختخوابی نرم بعد از یک دویِ استقامت با جایزه ی بقا.چشم‌هایم را می‌بندم و عمیق دم می‌گیرم. عطرِ تندِ دارچین و بویِ مست‌کننده نباتِ داغ، زمان را می‌شکافد. پرت می‌شوم به سال‌ها قبل؛ به خانه مادربزرگ. همان سماور طلایی که همیشه روی تاقچه می‌جوشید و بویِ بارانِ پشت پنجره را با عطرِ قوریِ گل‌سرخی‌اش پیوند می‌زد. اولین جرعه را که می‌نوشم، داغی‌اش از گلو پایین می‌رود و تمامِ وجودم را فتح می‌کند. حسی شبیه به پناه بردن به یک کلبه‌یِ چوبیِ گرم، درست وسطِ یک کولاکِ بی‌رحم. یا شاید شبیه به رها شدن در وانِ آبِ گرم، وقتی تمامِ خستگی‌های دنیا در عضلاتت رسوب کرده است.گوشم را به فنجان نزدیک می‌کنم. انگار صدایی دارد؛ صدایی شبیه به نشستنِ دانه‌های برف روی زمین، یا زمزمه‌یِ آن گلدانِ تنهایی که گوشه پنجره، با سایه‌ی خودش حرف می‌زند.نگاهم به میز می‌افتد. جزوه‌هایی که انگار هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند، پروژه‌ای که مثل بختک روی زندگی‌ام افتاده و کابوسِ آزمونِ شنبه... اما حالا؟همه را برای دقایقی تبعید کرده‌ام به ناکجاآباد.ته‌نشینِ خیالم را سر می‌کشم و به تهِ فنجان خیره می‌شوم. چند تکه چوبِ دارچین، برگ‌های مچاله شده‌ی قهوه ای رنگ چای و کریستال‌های نیمه‌حل‌شده‌ی نبات. جادوی عجیبی است! چطور چند برگِ خشکیده و تکه‌ای چوب، می‌تواند روحِ آدم را سوار بر پرنده‌یِ خیال کند و از مرزهای این اتاقِ دلگیر بگذراند؟ناگهان بادِ وحشی به پنجره می‌کوبد. پرده تکان می‌خورد و حبابِ خیالم می‌ترکد. واقعیت، بی‌رحمانه خودش را به رخ می‌کشد. به ساعت نگاه می‌کنم؛ نزدیک شش عصر است. عقربه‌ها مثل پیرمردهای خسته، شانه‌افتاده و بی‌حال، به سمت شب می‌خزند. یک نفس عمیق می‌کشم. فنجان را روی میز رها می‌کنم. ته‌نشین‌ها هنوز تهِ فنجان نفس می‌کشند، اما من باید برگردم. باید برگردم به همان دنیایِ ملال‌آور، به همان تکرارِ بی‌پایان... اما این بار، با جانی که کمی گرم‌تر شده است.•|حوالی ِ ساعت ِ گسِ عصرِ ☕️MaryamMaryamTue, 19 May 2026 19:10:10 +0330https://virgool.ir/@i.Maryam/روزی-که-تصمیم-گرفتم-نبخشم-ibvdpt46jtdyامروز فهمیدم وسطِ ویترینِ «مهربانی‌های افراطی‌ام»، چقدر جای یک چیز خالی بود: «حقِ نبخشیدن».می‌دانی، بعضی آدم‌ها یک جوری با حرف‌ها و رفتارهایشان روح آدم را می‌تراشند که انگار میخواهند تمام عقده هایشان را یکباره سر تو خالی کنند. من هم همیشه همان آدمِ همیشگی بودم؛ همانی که وقتی قلبش خرد میشد و فرو می‌ریخت، تکه‌هایش را خودش جمع می‌کرد، لبخند می‌زد و طوری رفتار می‌کرد که طرف مقابل با خودش می‌گفت: «ایول! چه زود یادش رفت».اوایل وقتی رفتار مرا می‌دیدند چشمانشان دو دو می‌زد، خجالت می‌کشیدند. اما راست می‌گویند که «خوبی که از حد بگذرد نادان خیال بد کند». کم‌کم بابتِ صبوری‌ام، از من طلبکار هم شدند! جوری رفتار کردند که انگار آن کسی که باید معذرت‌خواهی کند، من هستم.خلاصه،نشسته بودم و به این زنجیره‌ی تکراری فکر می‌کردم. به این که چرا همیشه من باید مدال «بخشندگی» را به گردن بیندازم؟ چرا من باید پل بسازم وقتی بقیه فقط تخریب‌کننده هستند؟ یک لحظه به خودم آمدم و بلند گفتم: «اصلاً چرا باید ببخشم؟»چرا فکر می‌کنیم بخشیدن همیشه فضیلت است؟ گاهی بخشیدن، خیانت به خودمان است؛ توهین به آن بغض‌هایی است که شبانه قورت دادیم. برای اولین بار در زندگی‌ام، حق را به خودم دادم. به خودم گفتم: قرار نیست همیشه آدم خوبه ی داستان باشیو برچسب «عفو و گذشت» را بر رفتار های زشت و شرم آور اطرافیانت بزنی.بگذار یک بار هم آن‌ها برای بخشیده شدن تلاش کنند. بگذار طعمِ سنگینیِ خطایشان را بچشند. من دیگر باری به نام «اجبار برای بخشیدن» را روی دوشم نمی‌کشم. بعضی چیزها، بعضی حرف‌ها و بعضی بی‌حرمتی‌ها، فراتر از توانِ قلبِ یک آدمِ معمولی برای گذشت هستند. وقتی طرف حتی یادش نمی آید چه زخم عمیقی زده بر قلب خوشبین من، بخشیدنِ من فقط یعنی چراغ سبز برای زخم‌های بعدی.از امروز به خودم قول می‌دهم: جایی که دلم راضی نیست، بی‌دلیل از حقِ روحم نگذرم. هیچ اجباری در کار نیست. من تمام این سنگینی را واگذار می‌کنم به همان خدایی که مطمئنم صدای ترک خوردنِ قلبم را و دردِ فرو خوردن بغض برندهٔ اندوهم را در تنهاترین لحظاتم شنیده است... خدایی که حسابش با بنده‌هایش دقیق‌تر از چرتکه‌های ماست.امروز، روزِ آشتی با خودم بود، نه با آن‌ها.حسِ فعلی: رها، کمی سرد، اما به شدت صادق با خود.MaryamMaryamFri, 08 May 2026 15:13:26 +0330https://virgool.ir/@i.Maryam/پارادوکس-های-مغزی-که-آرام-نمی-گیرد-aewmayekcqnoتا حالا شده احساس کنید یک عمر برای کشف همه‌ی قصه های دنیا کمه؟ من دقیقاً توی همین چرخه‌ی بی‌پایانی گیر افتادم. همیشه تشنه‌ی بیشتر کشف کردنم؛ تشنه‌ی تحلیل کردن، کالبدشکافیِ رفتارها و سرک کشیدن به دنیای فکرهای جدید،پیدا کردن کتاب ها و فیلم و سریال های تازه و خاص.راستشو بخوایین، گاهی که به لیست طولانیِ کتاب‌های نخونده ام یا سریال‌های ندیده‌ام نگاه می‌کنم، یک دفعه به طور همزمان هم تمام وجودمو شوقی از برای دنیا های تازه و کشف نشده فرا میگیره و از طرفی دیگه یک اضطرابِ شیرین (و شاید کمی تلخ!) میاد سراغم که: «نکنه وقت کم بیارم؟» این منم؛ کمال‌گرا یا فقط یک جست‌وجوگر خستگی‌ناپذیر؛واقعاً نمی‌دونم این میلِ سیری‌ناپذیر از کجا میاد. شاید از کمال‌گرایی‌ام باشه، یا شاید اون بخش از شخصیتم که دوست داره تهِ هر چیزی رو دربیاره. اعتراف می‌کنم گاهی بهم حس «کافی نبودن» می‌ده، اما همون‌قدر هم بهم جراتِ «مفید بودن» می‌بخشه. همین که می‌بینم مطالعه و فیلم دیدن‌هام باعث شده توی جمعِ رفقا یا خلوتِ خودم، زاویه‌دیدهای جدیدی داشته باشم، حالم رو خوب می‌کنه.اما امان از این فکر‌های بی‌وقت!من از اون آدم‌هایی هستم که اگه یک روز وقت نکنم اونقدری که باید عمیق فکر کنم، انگار یک چیزی رو گم کردم. البته این «فکر کردنِ مدام» همیشه هم رفیق شفیقم نیست! مثلاً وسطِ درس خوندن، یکدفعه به خودم میام و می‌بینم یک ساعته به یک خط زل زدم و توی کهکشانِ فکرهام غرق شدم. اما خب، برای این حواس‌پرتیِ فیلسوفانه، یک راه حل پیدا کردم: نوشتن.نوشتن برای من حکمِ تخلیه‌ی بارِ مغز  و قلبم رو داره. از همین روزمره‌نویسی‌ها شروع شد و حالا کارم به دلنوشته و حتی چند بیت شعر رسیده. نوشتن، همون لنگریه که من رو توی موج عظیمی از دریای دل آشوبی ها و فکرهام نگه می‌داره.این روزها در دنیای من چه می‌گذرد؟در حال حاضر هم‌زمان دارم سریال The 100 فصل ششم وسریالی دوست داشتنی و جذاب،جدالی بین مرگ و زندگیفصل چهارم Bridgerton رو دنبال می‌کنم.عاشق فضای کلاسیک سریالم(بله، سلیقه‌ام همین‌قدر دچار پارادوکسه همیشه!).توی دنیایِ کاغذی هم اوضاع شلوغ‌پلوغه:*   مهمانِ «بخش دی» از فریدا مک‌فادن هستم.🩸رمانی جنایی و معمایی که میشه توی یک روز تمامش کرد*   هم‌سفر هستم با مجموعهٔ سه کتاب از «زویا پیرزاد» عزیز.🪴قلمی فوق العاده لطیف و جزئی نگر با تصویر سازی های زیبا*   قلبم رو سپردم به «نامه‌های عاشقانه عباس معروفی»💌تو انتخاب من نبودی عشق من!سرنوشتم بودی؛تنها انگیزه ماندم در این وانفسای شلوغ،در این زندگی بی اعتبار.و برای بار دوم، دارم روحم رو با «دیوان فروغ» جلا می‌دم🪄اگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم.*البته بنده یک دانشجوام که با نوشتن جزوه و تکلیف های خسته کننده استادا نیز وسط این شلوغ بازار مواجه هستم.پروژهٔ کارگاه داستان نویسیمی‌دونم، شروع کردنِ این‌همه اثر با هم، قطعاً از همون کمال‌گراییِ دردسرساز نشأت می‌گیره، اما یک قانونِ نانوشته دارم: من هیچ‌چیز رو نیمه‌کاره رها نمی‌کنم. کتاب یا فیلم، باید تا قطره‌ی آخرش چشیده بشه.پایانِ این رشته‌ از افکار...✨🧘🏻‍♀📚🎬•-پ.ن: نوشته شده در یک بعدازظهر پر از فکر.که البته به خاطر ویرگول هنوز موفق نشدم منتشرش کنم امیدوارم اینبار منتشر بشه و بمونه...-(۱۶/ اردیبهشت/ ۱۴۰۵)MaryamMaryamWed, 06 May 2026 21:18:08 +0330https://virgool.ir/@i.Maryam/خیالِ-تو-fvezitugdsbhآری هنوز هم پس از این همه سال تورا گاه و بی گاه در شب پرسه های خیالم یاد میکنم... نمیدانم باید چند سال دیگر بگذرد که خیالت هم مانند خودت برایم تمام شود! شاید هم آدم ها میروند و برای یادگاری خیالشان را برای ما باقی میگذراند.شاید هم مقصر منم من نباید به تو فکر کنم.اما همین که سعی میکنم دیگر تو را در میان هیچ لحظه ای به یاد نیاورم مگر این نیست که خودش فکر کردن توست؟نمیدانماما من عاشق فکر کردنم ،تورا که نشد کنار خودم داشته باشم؛ اما در کوچه پس کوچه های ذهنم که می‌توانم با تو قدم بزنم.قدم‌هایی که شاید هیچ‌وقت روی زمینِ واقعی ننشستند، اما رد پایمان روی کوچه به کوچه ی ذهنم همان‌قدر زنده‌ است که خیالت...بعضی وقت ها با خودم میگویم اگر به تو فکر نکنم به چه کسی باید فکر کنم؟انگار که در زندگی ام همیشه باید به کسی فکر میکردم تا بتوانم روز هایم را پشت سر بگذارم... کسی که قلب و ذهنم با او گره خورده باشد...گره ای کور و باز نشدنی!و قسمت سخت ماجرا اینجاست که تو همیشه همانی بودی که به او فکر میکردم و الان بعد از این همه سال نمیتوانم کس دیگری را جای تو بگذارم... شاید بپرسی خسته نمیشوی از ادامه دادنِ من؟باید بگویم خیر! من تورا ادامه میدهم اما فقط در قلبم وگرنه نه تو دیگر جایی کنارم نخواهی داشت... من تورا پیش از این بار ها و بارها بدرود گفته ام....MaryamMaryamTue, 05 May 2026 11:10:33 +0330https://virgool.ir/@i.Maryam/اندر-احوالات-این-روز-های-من-nwwyiaieltbzاکنون که در آستانه‌ی بیست و یک سالگی ام به سر می برم، گویی زندگی رنگ‌های شاداب خود را اندکی از من دریغ کرده است. دیگر هر نسیم دل‌انگیزی مرا به وجد نمی‌آورد و صدای خنده‌هایم، آن‌چنان که پیش‌تر بود، در فضا طنین‌انداز نمی‌شود. گاه چنان رخوت بر جانم سایه می‌افکند که حتی برداشتن جرعه‌ای آب، نیازمند اراده‌ای سخت برای برخاستن از بستر است.در این اندیشه‌ها غرق می‌شوم که تا چند بهار دیگر، این رنگ‌باختگی عمیق‌تر خواهد شد؟ و آن روز، چه چیزی شعله‌ی شوق را در دلم زنده خواهد کرد؟ناگهان، ندایی درونی پاسخ می‌دهد: «خدا را چه دیدی! شاید همین روزها، مدادرنگی‌های رنگین‌کمان الهی به دستم برسد و جهانی نو، سرشار از رنگ‌های شاد، برایم نقاشی کند...»نمی‌دانم. شاید این‌ها نشانه‌هایی از عبور به دنیای بزرگسالی است که آرام‌آرام در من جلوه می‌کند. شاید نباید انتظار داشت همه‌چیز، چون گذشته، زرق و برق داشته باشد؛ شاید این همان طبیعت زندگی است که گذر زمان، غباری بر رنگ‌هایش می‌نشاند.هرآنچه که باشد، دلم برای این روزهایم، اندکی رنگین‌کمانی‌تر بودن را آرزومند است.MaryamMaryamFri, 01 May 2026 23:51:05 +0330https://virgool.ir/@i.Maryam/بعد-از-تو-ydwjhbbmdbreمطمئن نیستم آنچه در ادامه می‌گویم همان حرف‌هایی باشد که دوست داری بشنوی یا نهوحتی نمی‌دانم خواندنشان خوشحالت می‌کند یا اندوهگینت می‌سازد…اما پیش از هر چیز امیدوارم بازگفتنِ آنچه در این سال‌ها بر من گذشته خاطرت را آزرده نکند.پس به رسم عادت قلم را در دست می‌گیرمو از نخستین روزی که به یاد دارمشروع می‌کنم به مرورِ تو، به مرورِ اندک روزهایی که «ما» بودیم. نمی‌دانم چندمین بار است که این یادبودها در ذهنم تکرار می‌شوند، چندمین بار است که یاد تورا با هر تپش قلبم در رگ‌هایم جاری‌ می‌کنم؛اما بی‌تردید این بار همه‌چیز فرق دارد.دیگر با به یاد آوردن پایانمان بدنم یخ نمی‌زند،دیگر با فکرِ نبودنت قلبم بی‌تابانه در سینه نمی‌کوبد.حتی یادِ عاشقانه‌ترین حرف‌هایت انقلابی در دلم به پا نمی‌کند.امروز با یادآوری آخرین کلامت و بغضِ نشسته در صدایت دلم نمی‌لرزد. برایم مهم نیست در آینده سهمِ چه کسی خواهی شد.اکنون حتی با دیدنت قلبم  آرام‌تر از همیشه و بی‌تفاوت می‌تپد؛ چنان‌که گویی با عابری غریبه روبه‌رو شده‌ام.راستش را بخواهی مدتی‌ست فهمیده‌امنبودنت دیگر شبیه زخم نیست؛بیشتر شبیه جای خالیِ چیزی‌ست که بودنش را فراموش کرده‌ام.دیگر صبح‌ها با  فکرِ تو بیدار نمی‌شوم،دیگر شب‌ها با یادت به خواب نمیروم.حتی دلتنگی دیگر مرا غافلگیر نمی‌کند؛می‌آید،می‌نشیند،و بی‌صدا می‌گذرد.مدتی‌ست انتظار از شکلِ اضطراب به عادتی بی‌اهمیت تبدیل شده است.نبودنت دیگر فریاد نمی‌کشد؛سکوتی‌ست طولانی که یاد گرفته‌ام در آن نفس بکشم.نه گریه دارد،نه آشوب،فقط پذیرشی آرام که کم‌کم در من جا خوش کرده است.انگار احساساتم بی‌آنکه خبرم کنند وسایلشان را جمع کرده‌اند و رفته‌اند؛نه با دعوا،نه با خداحافظی،فقط آهسته و برای همیشه.و حالا می‌توانم با اطمینان بگویم از تو در دلم چیزی باقی نمانده است؛نه عشق، نه خشم،نه نفرت.من تهی‌ام؛از تو، از ما،و حتی از خودم...از خودم…MaryamMaryamFri, 01 May 2026 23:00:14 +0330https://virgool.ir/@i.Maryam/مرورخاطره-ای-دور-rlqpa7bvme2qدیروز دوباره دیدمت و برای چند ثانیه خیره به چشمانت شدم؛ همان چند ثانیه‌ کافی بود تا در چشمانت نگاه کنم و بفهمم چقدر سرد و خالی شده‌اند، انگار هیچ ردّی از من سایه ای از روز های رفته در آن ها باقی نمانده بود. تو با همان نگاه بی‌تفاوتت، کوتاه و گذرا، نیم‌نگاهی به من انداختی و بی‌آنکه مکثی کنی گذشتی، درست مثل کسی که از کنار یک خاطره‌ی تمام‌شده عبور می‌کند. دروغ چرا، این بار حتی برای لحظه‌ای دلم نلرزید؛ نه ضربان قلبم به‌هم ریخت و نه نبودِ عشق در نگاهت مرا اندوهگین کرد، چون انگار از قبل می‌دانستم قرار نیست چیزی جز این ببینم.راستش خسته‌ام، خسته از جست‌وجوی خودم در وجود تو، از این‌که هر بار بخواهم نشانی از خودم را در چشمانت پیدا کنم و دست خالی برگردم. دیگر برایم اهمیتی ندارد مرا فراموش کرده‌ای یا کسی در قلبت جای مرا گرفته است ؛ یا شاید بهتر بگویم، نمی‌خواهم این سؤال‌ها بیش از این سهمی از ذهن و دلم داشته باشند. فقط یک چیز را با قطعیت می‌دانم، مدت‌هاست که دیگر هیچ چیز میان من و تو مانند سابق نیست و نخواهد بود، و همین کافی‌ست تا بفهمم این قصه، برای همیشه و بی هیچ اما و اگری، به پایان رسیده است.MaryamMaryamThu, 23 Apr 2026 12:00:40 +0330