https://virgool.ir/feed/@hzpmamadمحمدرضام علاقه‌مند به فلسفه و شعر که الان مشغول درست کردنِ املته.fa2026-11-10 19:02:48https://files.virgool.ir/upload/users/4457594/avatar/G51F3n.jpghttps://virgool.ir/@hzpmamadhttps://virgool.ir/@hzpmamad/اتاق-انتظار-gfo6qguzlsrvدر کوچه‌پس‌کوچه‌های فرسوده‌ی شهر، به کوچه‌ای بن‌بست رسیدم.خانه‌ای قدیمی روبه‌رویم بود؛ با دری پوسیده که تلاش‌های رنگ سبز برای پوشاندن زنگ‌زدگی‌اش نافرجام مانده بود.در نیمه‌باز بود و داخل حیاط، درخت توت و باغچه‌ای نیمه‌جان دیده می‌شد.درخت توت مشغول نقاشی روی کاشی‌های حیاط بود و کمی آن‌طرف‌تر، چند پله به دهلیز ختم می‌شد.در میان حیاط نیمه‌کاره‌ی رهاشده، دهلیز در تاریکی فرو رفته بود؛ نور خورشید فقط چند قدم به داخل آن نفوذ می‌کرد.من در آستانه‌ی در، پای راستم در حیاط و پای چپم، سنگین، در کوچه مانده بود.هر لحظه نگاهم از دهلیز به ته کوچه می‌رفت و می‌آمد.دستم روی زنگ در بود، اما فشارش نمی‌دادم.برگشتم و چند قدمی دورتر شدم.پیرزنی چادری را از ته کوچه دیدم که دست پسری ۱۲ـ۱۳ ساله را گرفته بود.قدم‌هایم را آهسته‌تر کردم تا نگاهم دنبالش برود.وارد حیاط شدند و مستقیم به سمت دهلیز رفتند.برگشتم و به سمت همان تاریکی قدم برداشتم.به پله‌ها که رسیدم، نگاهم به پرده‌های تیره‌رنگ پشت پنجره‌ها بود؛ پرده‌هایی که نه نور را از خود رد می‌کردند و نه نگاهی را در خود جا می‌دادند.هرچه نزدیک‌تر می‌شدم، بوی اسپند و کاغذ سوخته بیشتر به مشامم می‌رسید؛ و صدایی که مثل کوبیدن چکش به سینی مسی بود.در آستانه‌ی دهلیز، نگاهی به حیاط پشت سرم کردم و وارد شدم.با مکثی چندثانیه‌ای، مبل تک‌نفره‌ی قدیمیِ ته سالن به چشمم خورد.تا نشستم، صدای فنرهایش سکوت چندثانیه‌ای را نیمه‌جان گذاشت.فرو رفته در مبل، نگاهم خیره‌ی محیط اطراف بود.دهلیز نه خلأ، که دنیایی دیگر بود.دیوارهای نم‌گرفته، با رنگ سبز و سفید، کلاس‌های دوران ابتدایی‌ام را در ذهنم مجسم می‌کردند.چند مبل قدیمی و صندلی‌هایی که دور تا دور دیوار جای گرفته بودند.میز چوبیِ قهوه‌ای‌رنگی که یک پایش از چوب جعبه‌های میوه بود؛ رویش یک دفتر و خودکار، و کنارش یک پارچ آب با چند لیوان یک‌بارمصرف که مچاله شده و دوباره صاف شده بودند.و پنکه‌ای در گوشه که با هر چرخش، گرمای تیرماه را به ما یادآوری می‌کرد.کمی آن‌طرف‌تر از من، همان خانوم چادری با پسرک بود و روبه‌روی آن‌ها دو خانوم نسبتاً میان‌سال نشسته بودند که هر از گاهی پچ‌پچ کردنشان به گوش آشنا می‌آمد.آن گوشه‌ی سالن، روی مبل تک‌نفره، دختری نشسته بود؛ بوی ادکلنش در جنگ با اسپند بود. خودش عینک آفتابی به چشم داشت. چشم از صفحه‌ی گوشی برنمی‌داشت و من نگاهم به پای راست لرزانش بود.سمت راست من، دری چوبیِ سفیدرنگ بود که صدای چکش به سینی مسی از پشت آن می‌آمد.سکوت در حال جان گرفتن بود که زن چادری خطاب به خانوم‌های میان‌سال پرسید:«پروین خانوم، چه عجب، شما کجا، این‌جا کجا؟»یکی از خانوم‌ها که شال سفید بر سر داشت، جواب داد:«والا خیلی تعریف زری خانوم رو شنیدیم، گفتیم بیاییم، ضرر که نداره.»زن چادری گفت:«برای خواهرت؟ حالش بهتر نشده؟»پروین خانوم جواب داد:«والا چی بگم، بهتر که نشده، بدتر هم شده. به‌خاطر مریضی که داشت، انگار روحیه‌اش رو از دست داده. هر جور دوا و دکتری رو امتحان کردیم. بچه‌ها گفتن ببریم پیش روان‌پزشک، من گفتم اول بریم پیش زری خانوم، اگر جواب نگرفتیم، بعدش...»زن چادری تکانی به سرش داد و گفت:«خدا شفاشون بده، ایشالله که خوب می‌شن. زری خانوم کمک می‌کنه بهتون. منم بهش می‌گم همسایه‌ی ما هستین، هواتون رو نگه می‌داره. نگران نباشید، خدا بزرگه.»پروین خانوم، انگار که نگاهی به آسمان کند، سرش را کمی به بالا برد و گفت:«خدا به هممون کمک کنه. امیدوارم پسر شما هم زودتر خوب بشن. می‌گم عاطفه خانوم، شما آقا میلاد رو دکتر بردین؟»عاطفه خانوم جواب داد:«بله، ما هم چند سال دنبال دوا و درمون بودیم، هیچ فایده‌ای نداشت. این روزا دکترا فقط تله‌ی پولن، هیچ کاری هم ازشون برنمی‌آید. زری خانوم گفته دو سه جلسه بیار این‌جا، ببینیم چی می‌شه.»خواهر پروین که کنارش نشسته بود، انگار منتظر نقطه‌ی ورود به بحث بود.سریع پرید وسط و گفت:«عاطفه خانوم، شما زیاد اومدین این‌جا، درسته؟ می‌شه یه سؤال بپرسم ازتون؟»عاطفه خانوم کمی به جلو خم شد و گفت:«بله، من چند بار برای رزق و روزی آقا بهروز اومده بودم، الانم که برای میلادم میام.»خواهر پروین گفت:«زری خانوم می‌تونه زمان مرگ من رو هم بگه؟»با این سؤال، همه‌چیز در اتاق تکانی به خود داد.حتی دخترک آن گوشه‌ی سالن هم سرش را از گوشی جدا کرد.نگاه من هم که روی پای دخترک می‌رفت و می‌آمد، برای لحظه‌ای خیره به خواهر پروین شد.پروین خانوم گفت:«استغفرالله، دیوونه شدی به والله!»عاطفه خانوم هم تکرار کرد:«استغفرالله.»من، نگاهم خیره به پنکه و گوش‌هایم چسبیده به کلمات بود.عاطفه خانوم گفت:«زری خانوم کارش خیلی خوبه، ولی فکر نمی‌کنم بتونه این سؤال رو جواب بده؛ یعنی اگر بتونه هم، جواب نمی‌ده.»مغزم پر از کلمات بود. دهانم را باز کردم که بگویم: ...عاطفه خانوم خیلی سریع ادامه داد:«دخترم، مرگ حقه، ولی چرا باید آدم همچین چیزی بخواد؟اصلاً این سؤال پرسیدن نداره.به‌جای این حرفا، بهش می‌گیم یه دعای خوب بنویسه، حال و روحیه‌ات خوب بشه. ایشالله یه شوهر خوب هم پیدا می‌کنی و می‌ری سر خونه‌زندگیت.»عاطفه خانوم، که انگار از سنگین شدن فضا ترسیده باشد، با این جمله لبخندی آرام زد.خواهر پروین جواب داد:«من اگر بدونم کی می‌میرم، حالم بهتر می‌شه.»باز هر دو زیر لب گفتند:«استغفرالله.»من که تا آن لحظه ساکت بودم، گفتم:«اگر کسی جسارت شنیدن این رو داشته باشه، به‌نظرم خوبه.»عاطفه خانوم سرش را به سمت من چرخاند و گفت:«چی بگم والا، از دست شما جوونا!الان زبونم لال، زری خانوم بگه دو ماه دیگه فرصت داری، چیکار می‌خوای بکنی؟»جواب دادم:«کار و بارو ول می‌کنم، می‌رم مسافرت، فقط خوش می‌گذرونم.»عاطفه خانوم سری به نشانه‌ی تأسف تکان داد و گفت:«تو جوونی، سرت داغه؛ مگه می‌شه به آدم بگن دو ماه زنده می‌مونی، بتونه بره مسافرت؟ آدم دق‌مرگ می‌شه.»خواهر پروین پرید وسط و گفت:«الان که نمی‌دونیم تا یک ساعت دیگه هستیم یا نه، چه‌جوری زندگی می‌کنیم؟»من گفتم:«نمی‌شه که دق‌مرگ بشم؛ این‌جوری پیش‌گویی فالگیر خراب می‌شه.»دخترک انتهای سالن، با لبخندی روی لب، گفت:«شما این‌قدر به دعا باور دارید؟»من جواب دادم:«من؟ من نه، اصلاً... یعنی شاید یه‌کمی. الان هم برای یک کار دیگه به این‌جا اومدم، نه فالگیری.»خواهر پروین خانوم، طوری که کسی صدایش را بشنود و خودش را به نشنیدن بزند، زیر لب گفت:«آره، ارواح عمت، اومدی آب بخوری.»سکوتی از دیوارهای سالن بالا رفت و همه‌چیز آرام شد.چند دقیقه‌ای گذشت و خواهر پروین خانوم گفت:«شما مگه نیومدین این‌جا آینده‌ی خودتون رو بدونین؟ چرا از سؤال من این‌قدر ترسیدین؟»دخترک انتهای سالن گفت:«نمی‌دونم، شاید چون آدم نمی‌خواد قبول کنه که می‌میره.»خواهر پروین خانوم گفت:«ولی همه می‌دونیم که می‌میریم.»من گفتم:«درسته، ولی خب، زمان دقیق رو دونستن کارو خراب می‌کنه انگار.»خواهر پروین خانوم گفت:«به‌نظر من که این‌جوری بهتره، چون آدم می‌تونه دقیق برنامه‌ریزی کنه؛ آدم می‌دونه عاشق بشه یا نشه، دنبال کار بگرده، پس‌انداز کنه یا نه، و خیلی چیزای دیگه...»دخترک انتهای سالن گفت:«شایدم آدم هیچ کاری نکنه، یه گوشه در انتظار فرا رسیدنش بشینه.»از دهلیز بیرون آمدم و صدای چکش و سینی پشت سرم بود.آفتاب متمایل به مرگ، روی درخت توت افتاده بود.با خودم فکر می‌کردم...از شصت روزی که دکتر گفته بود، یک روز دارد به پایان می‌رسد.محمدرضامحمدرضاSun, 05 Jul 2026 23:42:37 +0330https://virgool.ir/@hzpmamad/ته-نشین-در-اشیا-vst6ofkye4hlدر را که باز می‌کنم، هنوز همه‌چیز نظم تو را دارد.پرده‌هایی که انگار قرار بود کامل کشیده شوند، اما...کنترل تلویزیون روی میز، روبه‌روی مبل سه‌نفره،و بالش‌هایی که هنوز وزن تو را در خود دارند.اولین قدمم را در سالن برمی‌دارم و متوجه بویی آشنا میشوم، سعی می‌کنم چند نفس عمیق بکشم. عطرت که در گوشه‌گوشه‌ی خانه پراکنده شده؛ وفاداری عطرت به خانه، غمگین‌ترین شکل وفاداری است.آشپز خانه را نگاه می‌کنم،کتری آویزان از آب‌چکان، لیوانی خالی روی سینک...یک دور کامل در وسط سالن می‌چرخم و چشمانم خیره روی یخچال می‌ماند؛ لیست خریدی که با آهن‌ربا روی درِ یخچال چسبانده‌ای.پودر کاکائو، آرد، شیر، تخم‌مرغ، گوجه‌فرنگی...تکه کاغذی که میلِ زندگی از آن سرریز شده و کل خانه غرق در آن و من مغروق و تنگ نفس..صدای تپش های قلبم را می‌شنوم.آرام آرام به سمت تراس می‌روم.در را که باز می‌کنم، نسیم خنک بهاری برای دزدیدن عطرت به خانه هجوم می‌آورد. دست‌پاچه پشت سرم در را می‌بندم.چشمانم به حسن‌یوسف‌های روی دیوار تراس می‌افتد و قطره‌های آب روی برگ‌های آن، بالای سرم، آسمان ابرهای پراکنده را در خود دارد و خورشید رنگ سرخ غروب را بر تن کرده است.این یعنی زمان نوشیدن چای...کنار گل‌ها دو صندلی روبه‌روی هم و یک میز کوچک در وسط؛ روی میز، زیرسیگاری و پاکت سیگار، و ته‌سیگاری که احتمالاً آخرین هم‌آغوش لب‌هایت بوده است.اشیا زیر لب چیزی برایم زمزمه می‌کنند.صدایی از اتاق خواب پاهای سست و لرزانم را به خود می‌کشد‌.از آستانه در وارد می‌شوم و اتاق مرا در خود می‌بلعد.تخت خواب روبه‌رویم قرار دارد و چروک‌های روی تخت، این نظم ناخواسته، آخرین شکل خوابیدنت را زمزمه می‌کند.چند تار مو که به نمایندگی از حضور تو، روی تخت نشسته‌اند.این تار مو همان است که همیشه پشت گوشت جمع می‌کردی و سر می‌خورد روی صورتت؛ شاکی می‌شدی و می‌گفتی: «می‌روم موهایم را از ته می‌زنم.»زانوی هایم سست می‌شود و نیاز به بغل کردن دارندصندلی مقابل میز کارت را می‌کشم کنار تخت..به در باز حمام نگاه می‌کنم و آینه‌ای خالی‌..صدای شیر آب و زمزمه‌ی آهنگ‌هایت را می‌شنوم چشم هایم تار می‌شود می‌بندمباز می‌کنم آینه خالی روبه‌رویم، می‌بندم، باز میکنم، آینه خا..چیزی در گلویم را احساس می‌کنم که با قورت دادن آب دهانم جابه‌جا نمی‌شود.دست زیر چانه‌ام می‌گذارم و خیره به تخت می‌شوم.با صدای لباس‌شویی از آشپزخانه به خودم می‌آیم. باید بلند شوم و لباس‌هایت را دربیاورم.محمدرضامحمدرضاSat, 06 Jun 2026 00:53:05 +0330https://virgool.ir/Letter/فریاد-روی-کاغذ-ti9lgtxrleb5«سلام، صبح بخیر. امیدوارم حال و روز خوبی داشته باشی.نمی‌دانم کی این نامه را می‌خوانی؛ من آن را در حالی برایت می‌نویسم که در تاکسی نشسته‌ام و ساعت ۷:۴۵ صبحِ یکشنبه است. مجری رادیو با شور و حالی وصف‌ناپذیر، برای شنوندگانش آرزوی سلامتی و روزی خوش می‌کند. نمی‌دانم منی که شارژ ایرپادم تمام شده و مجبور به شنیدن صدای او شده‌ام، جزو آن «شنوندگان» حساب می‌شوم یا نه؟حقیقت این است که حالم خوب نیست. احساس می‌کنم سلامت روان برای ما به کالایی زینتی و تجملی تبدیل شده که قرار نیست هر کسی سهمی از آن داشته باشد. همین که در حال سقوط از ساختمانی چهارطبقه نباشیم، یا زخمی سر باز بر تن نداشته باشیم، کفایت می‌کند و می‌گویند سالمیم.در این ماه‌های گذشته؛ در فضای سنگینِ پس از جنگ و در این تاریکیِ تاریخی، از پسِ تمام خاکسترهای امید و خشم، با دستانی لرزان و تنی که در کوچه پس‌کوچه‌های امید و ناامیدی نفس‌نفس می‌زند، بیش از همیشه به کاغذ و خودکار پناه برده‌ام. نوشتن برایم بخشی از تنفس روزانه شده است. نه آن‌که ذهنم مملو از ایده‌های بکر باشد؛ نه. صرفاً می‌نویسم، چون در این جا که من هستم هوا کلمه ها را در آسمان می‌بلعد و هیچ صدایی از هیچ کس در نمی‌آید.می‌نویسم تا شاید ذهنِ چندپاره و جانِ تکه‌تکه‌ام را به هم وصله و پینه بزنم.می‌نویسم؛ نه برای آن‌که نوشته باشم، بلکه چون نوشتن تنها روزنه‌ای است که اجازه می‌دهد نفسی تازه از میان این تاریکی مطلق به من برسد.گاهی می‌نویسم چون نمی‌توانم فریاد بزنم.گاهی چون نمی‌توانم یقه‌ات را بگیرم و بگویم چقدر خسته‌ام و چقدر عصبانی.گاهی برای گریستن، و گاهی حتی به جای باز کردن شیر گاز و خوابیدنِ ابدی.دروغ چرا؟ گاهی می‌نویسم که شاید کسی بخواند، اگرچه بیشترِ این کلمات تقدیم به سطل آشغالِ سر کوچه می‌شوند. اما گاهی هم می‌نویسم تا شاید کسی از آن دورها بخواند و بگوید: «من هم از همان دردی رنج می‌برم که تو.» شاید هم کسی بگوید درمانی در کار نیست؛ شاید هم..هر چه که باشد، برای من نوشتن چیزی فراتر از حروف و کاغذ و خودکار است. نمی‌دانم این نوشته را کسی می‌خواند یا نه، اما چاره‌ای جز این ندارم.از این رو، این نوشته را نه به مثابه یک نامه، که به شکلِ فریادی از زیر آوارهای این شهر بخوان. بخوان و بدان که قرار نیست دنیا با این کلمات تغییر کند؛ این فقط سنجاق‌سینه‌ای است بر کتِ جنازه‌ای در تابوت که هنوز به خاک سپرده نشده.»محمدرضامحمدرضاSun, 24 May 2026 22:31:39 +0330https://virgool.ir/@hzpmamad/توهم-یک-انتظار-hvsggs1vyu4mسلام دوست عزیزم، امیدوارم هرجا که هستی حالت خوب باشد، مدت‌هاست که من را از یاد برده‌ای و دیگر به دیدنم نمیایی، گله‌ای ندارم از همان اول که غرق در عطر تن تو می‌شدم خودم را برای روزی آماده می‌کردم که این بو و این تن از من گذر کرده،این نامه را برایت نوشتم تا فقط بگویم که من هنوز عصر روز های پنجشنبه چشم به انتظار تو می‌مانم، روزها و شب ها در اینجا همان جای همیشگی زیر باد و باران و آفتاب سوزان در انتظار نشسته‌ام، هنوز منتظرم وقت و بی وقت نصف شب در زیر باران زیر برف بیای و سری به من بزنی، نفسی تازه کنی. خستگی تنت را اینجا از روی شانه هایت بتکانی، چشم هایم هنوز ساعت ها به خیابان دوخته می‌شود به دنبال بویی آشنا در میان انبوهی از جمعیت ، تو تنها کسی بود که رازهای دلت را برای من از صندوقچه اسرار در می‌آوردی، دفتر و خودکارت را می‌آوردی و اینجا مشغول نوشتن می‌شدی.آن غروب آبان ماه که باران امان همه را گرفته بود ، با گذر هر ثانیه قطره های باران بیشتر می‌شد و خیابان خالی تر ادم ها برای فرار از قطره های باران به زیر هر چیزی پناه می‌بردند و، تو اما.. به من پناه آورده بودی.گفتی هیچکس را جز من نداری و از خانه که بیرون میزنی، مستقیم به سمت من می‌آیی، اما حالا مدت هاست از تو خبری نیست دلم برای شنیدن صدایت، خنده هایت وقتی با تلفن حرف می‌زدی تنگ شده، یادم هست وقتی پشت تلفن می‌خواستی به کسی ادرس بدهی می‌گفتی پیش همان نیمکت همیشگی‌ ادرس تو همیشه سر سراست بود، همه‌ی دوستانت هم مرا می‌شناختند،گاهی دوستانت می‌آیند و با چشمهایشان سراغ تو را از من میگیرند که شاید اینجا باشی، من اما دستم کوتاه تر از این حرف‌هاست که بتوانم دنبالت بگردم.انسان های زیادی بی توجه به من از اینجا می‌گذرند و هیچ کدام لحظه‌ای کنار من مکث نمی‌کنند، که اگر هم کسی کنار من بنشیند، هیچ کدام بوی تو را ندارد، خنده‌های تو را.. من برای هیچ‌کدام پناهگاه نیستم، بی تو من یک نیمکت ساده‌‌ در کنار خیابانم، تو برایم معنا داده بودی فراتر از یک تکه چوب و چند تکه آهن.محمدرضامحمدرضاWed, 20 May 2026 19:40:45 +0330https://virgool.ir/Letter/نامه-به-بادبادک-kfuvfvacdlyjحال که آخرین نخ بادبادک دور گردنم را پاره می‌کنم،تو فرا می‌روی، و من فرو می‌افتمتمام خاطرات در قلب و مغزم شروع به مرور می‌شودبودن در دستان تو تمام وجود مرا تا اوج آسمان می‌کشید،جز؛ نفس های سنگینم،که جاذبه برا آن غالب آمده بود،حال که در حال فرو رفتن به عمق چاه از پیش کنده‌ای خویشممی‌دانم، تو زودتر از طناب من، به گردنی تازه خواهی رسید،از این لحظه تو در اسارت دست های باد آزادی،رقص بی امان تو با ابر ها را می‌بینمزیباست.این نامه را برای این چالش ننوشته‌ام.مدت‌ها پیش، در روزهایی که در حال عبور از یکدیگر بودیم، آن را نوشته بودم.می‌خواستم چیزی تازه بنویسم؛اما حس کردم هیچ جمله‌ای صادق‌تر از واژه‌هایی که آن روزها نوشته‌ام نخواهد بود.این متن، حسنِ ختامِ آن روزها بود؛آخرین تلاش من برای گذر.برای همین تصمیم گرفتم به جای ساختنِ احساسی تازه،همان چیزی را که واقعاً زیسته‌ام با شما به اشتراک بگذارم.شاید بعضی نامه‌ها دیرتر به مقصد برسند،اما حقیقتشان کهنه نمی‌شودمحمدرضامحمدرضاSun, 17 May 2026 15:43:23 +0330https://virgool.ir/@hzpmamad/ایستگاه-آدم-های-موفق-upe2bw1ws2k3پس از یک روز کاری دیگر، کرکره مغازه را پایین می‌کشم و به سمت خیابان راه می‌افتم. هنوز به سر کوچه نرسیده‌ام که توده‌ای از مردم را در آن سوی خیابان می‌بینم که از دور انگار در هم تنیده‌اند.چراغ‌های پر زرق و برق مغازه‌های بزرگ با ویترین‌های پر نور، چشم را خیره می‌کنند. خانم‌هایی با کیف‌های دستی نو در دست و آقایانی با لبخندی نرم بر لب. زوج‌های جوان دست در دست هم مشغول قدم زدن هستند و احتمالاً مقصد نهایی‌شان یکی از کافه‌های این اطراف است.بالای سرم را که نگاه می‌کنم، آسمانی در کار نیست؛ نه ابری، نه ستاره‌ای. انگار که شهر سقفی از دود و خاکستر برای خود ساخته باشد.با کوله‌پشتی‌ای که با هر قدم صدای قابلمه‌ام از آن بلند می‌شود، به سمت ایستگاه اتوبوس می‌روم. کمی در صف منتظر می‌مانم. اتوبوس از راه می‌رسد و یاد قطارهای منتهی به آشویتس در فیلم‌های هالیوودی می‌افتم؛ با این تفاوت که اینجا هیچ اجباری برای سوار شدن به اتوبوس نیست، حداقل به ظاهر.در اتوبوس به زحمت بسته می‌شود. صدای برخی بلند می‌شود که: «آقا، برو کنار می‌خوام پیاده شم.» عده‌ای هم به هر قیمتی شده خودشان را در اتوبوس جا می‌کنند. خوشبختانه من هم یکی از آن آدم‌های موفق هستم، خوشحال از این موفقیت.نگاهم به آدم‌های مانده در ایستگاه می‌افتد که به امید اتوبوسی کمی خلوت‌تر، آنجا می‌مانند. زهی خیال باطل! در اتوبوس بسته می‌شود و خوشحالی‌مان از موفقیتِ سوار شدن به اتوبوس، زیاد دوام نمی‌آورد. نگاهی به دور و برم می‌کنم؛ آدم‌هایی خسته و ملول را می‌بینم که از میله‌ها آویزان شده‌اند و با هر ترمز، تنه به تنه یکدیگر می‌زنند.پیرمردی را می‌بینم که بالای سر جوانی که بر صندلی نشسته، ایستاده و خیره به او نگاه می‌کند، تا شاید بتواند با عذاب وجدان تزریقی از نگاه مظلومانه، موفق به نشستن بر روی صندلی شود.از اتوبوس پیاده می‌شوم. کنار چند نفر روی خط عابر پیاده می‌ایستم تا چراغ سبز شود. هدفون در گوشم است و بنان می‌خواند: «هستی چه بود، قصه‌ی پر رنج و ملالی...» چراغ سبز می‌شود؛ به هنگام طی کردن عرض خیابان، خیره به ماشین‌های پشت خط می‌شوم که با بوق‌های خود مرا برای رفتن به خانه تشویق می‌کنند.باید هرچه زودتر به خانه برسم و تمام خستگی و تیرگی افکارم را روی کاغذی سفید خالی کنم.---محمدرضامحمدرضاSat, 09 May 2026 12:42:53 +0330https://virgool.ir/@hzpmamad/لق-زدنِ-زندگی-روی-قبر-zvpptbf1arbpلیوان چایم را نصفه روی دیوارِ تراس رها می‌کنم.لباس‌هایم را می‌پوشم و از خانه بیرون می‌زنم. دلم هوای قدم زدن کرده. هوا ابری است و آسمان، زودتر از معمول، روشنایی‌اش را از ما گرفته.هنوز به سرِ خیابان نرسیده‌ام که باران می‌گیرد. در فکرهای خودم زودتر از باران غرق بودم که با صدای بوق ها پیکان قدیمی که پیرمردی پشت فرمانش نشسته بود به خودم آمدم.با آنکه دلم می‌خواست در زیرِ باران، فکر و خیالِ خودم را غرق کنم، نتوانستم صدای سیگنال‌ها و حرف‌های سرِ خیرخواهیِ پیرمرد را نادیده بگیرم.«کجا می‌روی، جوون؟مسیر من هم این طرفه. بد بارون می‌زنه. سوار شو، بریم.»همیشه این سؤال معنایی فراتر از مکان برایم داشت:کجا می‌روی؟کجا هستی؟وقتی به عمقِ زندگی‌ام خیره می‌شوم، از خودم می‌پرسم: کجایم؟ کجای زندگی؟ جایی که می‌خواهی؟کجا می‌خواهی بروی؟همیشه یک جوابِ روشن وجود دارد: قبرستان.«قبرستان!!!!» چه عجب…قبرستان مسیرم نیست، ولی می‌رسانمت.در را باز می‌کنم و می‌نشینم. پیرمردی با صورتی استخوانی و پوستی چروکیده که با ریش و موهای پرکلاغی‌اش تضادی عجیب در چهره دارد؛ از آن پیرمردهایی که همیشه به خودشان می‌رسند و هیچ‌وقت میزبان خوبی برای پیری نیستند.سیگاری در دست دارد و موزیکی قدیمی، با صدای خش‌خش، از اسپیکرهای گرد و خاک‌گرفته پخش می‌شود. صدای زنی… شاید مرجان باشد، شاید هم دلکش. نمیدانم!تلفیقِ صدای جیرجیرِ برف‌پاک‌کن روی شیشه—با قطره‌های باران که روی سقفِ ماشین فرود می‌آیند—تمام حواسم را به لحظه‌ی حال می‌کشد. پیرمرد با خنده‌ی تمسخرآمیز می‌گوید:«نکنه تو هم از جنگ فرار می‌کنی؟هوا هم داره تاریک می‌شه. قبرستون جای فرار خوبی نیست؛ از چنگِ مرده‌ها هم که درامون باشی.دور و برِش منطقه‌ی نظامی زیاده. اونجا رو هم می‌زنن.»یادِ پدرم و خواهرم در ذهنم زنده می‌شود؛ خواهرم که خیلی زود بخشی از وجودم را با خودش به زیرِ خاک برد.فکر می‌کنم: اگر موشکی به وسطِ قبرستان بخورد چه می‌شود؟ مُرده‌ها که از جنگ نمی‌ترسند. خیالشان تختِ تخت است.«نگفتی چرا قبرستان؟می‌رم سرِ قبر بابام.»نزدیک به یک سال… شاید هم بیشتر… است که سرِ قبرِ پدرم نرفته‌ام.حالا در یک روزِ جنگی و بارانی، چایم را نصفه روی دیوارِ تراس رها کرده‌ام و در راهِ قبرستانم؛ و نمی‌دانم چرا.پیرمرد، بر خلافِ انتظارم، برای شنیدنِ خدا رحتمش کنه می‌گوید:«از مرگ فراری نیست.من که از مرگ نمی‌ترسم. می‌دونم که برای همه‌ی ما کمین کرده.والا از وقتی خبر جنگ شده، شهر خالی شده. همه جمع کردن و رفتن.حالا همین چند وقت پیش، همه این ملت داشتن آه و ناله می‌کردن که از زندگی خسته شدن.الان اگه پاشی بری تو خیابون قدم بزنی، می‌بینی هیشکی نیست. همه از ترسِ جونشون جمع کردن رفتن.من که می‌گم از مرگ فراری نیست… اگه قصدِ جونت رو بکنه، تو همون جاده‌ای که از شهر زدی بیرون، جونت رو می‌گیره‌ با تصادف.»«حالا هی از موشک فرار کن…»یادم هست جایی می‌خواندم: در زمانِ جنگ، آمارِ خودکشی به شدت پایین می‌آید. وقتی خطر و احتمالِ مرگ بالاتر می‌رود، میل به زیستن افزایش پیدا می‌کند.«تو چرا فرار نکردی؟»«منم مثل شما فکر می‌کنم… از مرگ که نمی‌شه فرار کرد.»«نه پسر… تو جوونی. هنوز سَنت نداره. زوده واست این حرفا.نگاه به من نکن که دیگه چاره‌ای جز تسلیم شدن ندارم.به نظرم بهتره تو هم جمع کنی، بری روستاییِ شهرستانی… پیشِ فامیل و آشنا.یه جای کوچیک… کسی کاری نداره.ولی از این شهرهای بزرگ… حالا حالا فکر نمی‌کنم دست بردارن.»به خیابانِ منتهی به قبرستان می‌رسیم. باران کمی آرام‌تر شده. روبه‌رو چند سرباز با اسلحه و تجهیزات نظامی می‌بینم که انگار خیابان را بسته‌اند.همین که چشمِ پیرمرد به آنها می‌افتد، سازش ناکوک می‌شود و زیرِ لب شروع به غرغر کردن می‌کند.متوجه حرف‌هایش نمی‌شوم. کلِ فکرم درگیرِ رسیدن به قبرِ پدرم است.می‌خواهد دور بزند و می‌گویم:«دستت درد نکنه. ببخشید؛ تو زحمت افتادی. من همین جا پیاده می‌شم.»«کجا می‌خوای بری؟مگه نمبینی راه و بستن؟ بشین تا برسونمت تا یه جایی…»«نه. دستت درد نکنه. می‌خوام قدم بزنم. فقط…»با اکراه ماشین را کنار می‌زند و از ماشین پیاده می‌شوم.چند صد متر این‌طرف‌تر راهِ میان‌بری را می‌شناسم که می‌توانم از آنجا به سمتِ قبرِ پدرم بروم.مسیری خاکی‌ست که زیرِ باران نرم و گِلی شده.هنوز راهی نرفته‌ام که متوجه می‌شوم کلِ لباس‌هایم گلی شده.از دور دو سرباز می‌بینم که با سرعت به سمتِ من می‌آیند. خودم را برای جواب و سؤال‌های پیش رو آماده می‌کنم.«اینجا چیکار می‌کنی؟چرا اینجایی؟مگه ندیدی راه و بسته‌ان؟»نزدیک که می‌شوند، نگرانی و ترس را در وجودشان حس می‌کنم. یکی‌شان می‌گوید:«نرو اون طرف. اونجا رو زدن. ما فرار کردیم و همه‌ی پادگان خالی شده…»؟با آنکه ته دلم می‌لرزد و استرس کل وجودم را فرا میگیرد، نگاه ان دو سرباز را پشت سرم احساس میکنم از آن ها رد میشوم و مستقیم به راه خودم ادامه میدهمبا خودم فکر میکنم دفاع از خاک و وطن به چیزی بیشتر از اسلحه نیاز دارد.صدای رعد و برقی بلند را می‌شنوم و کلاغ‌هایی که از ترس خشم آسمان به آسمان پناه می‌برند سرم را پایین می‌اندازم و قطره‌های بارانی که بر چاله‌های خاکی می‌افتد می‌فهمم باران دوباره شروع شده در مسیر مشغول تماشای قبرها می‌شوم قبرهایی مزین شده به اسم تاریخ و شعر شعرهایی که حکایت از رفتن می‌کنندسنگ قبر آخرین تلاش‌های یک فرد برای به خاطر سپرده شدن استبرای اینکه بگوید من هم بودمیاد شعر من نیز روزگاری از شاملو می‌افتمهمان شعری که بارها و بارها گفتم روی سنگ قبرم بنویسند به تلاش‌هایم برای جلب توجه عابران قبرستان با شعری از شاملو خنده‌ام می‌گیردادمی چقدر می‌تواند از مرگ بترسد؟تا حدی که خود بخواهد خودش را بکشد.چشمانم خیره به شعری روی سنگ قبری میشود که نوشته بودنه باخیرسان منیم کیمی/ منده باخاردیم سنن کیمی/ یاتاجاخسان منیم کیمی/ باخاجاخلار سنن کیمی/پاهایم سست می‌شود و کل توان جانم گرفته می‌شود انگار که این شعر یک نشانه‌ای از آن دنیا برایم باشدشعری که اولین بار از زبان پدرم شنیده بودم به هر زحمتی که شده پاهایم را متوقف نمی‌کنم فکرم درگیر آن قبر می‌ماند و آن شعر این یک موفقیت بزرگ برای مرده خوابیده در قبر است که توجه یک زنده را به خود جلب کندامیدوارم من هم بتوانم با شعر از شاملو زنده‌ای را برای چند ثانیه‌ای به سر قبر خودم بکشانماین یک موفقیت بزرگ استپایم را روی سنگ قبری می‌گذارم که لق استصدایش توجهم را جلب می‌کنداز فکرهای توی سرم دور می‌شوم و به زیر پایم خیره می‌شومقبری بی نام و نشان بدون هیچ نوشته‌ای..تمام توجه‌ام به قدم ها و زمین زیر پایم جلب می‌شودهمین که خواستم پایم را از روی سنگ بردارمسنگ لق خورد و فرو رفتم در خاک کسی که انگار سال ها منتظرم بود.محمدرضامحمدرضاTue, 05 May 2026 19:20:47 +0330https://virgool.ir/@hzpmamad/در-سوگ-تولدمرگ-و-آنچه-در-میانه-است-mudsctcrfwhuیادداشتی از دوم بهمن سال 1404 یک روز مانده به تولدمالان که گوشه‌ای پرت از جهانی بی‌اندازه نشسته‌ام و این‌ها را می‌نویسم، تصور می‌کنم غمی بی‌پایان در قلبم جای داده‌ام؛غمی آن‌قدر سنگین که هر لحظه امکان دارد طبقه‌ی چهارم این ساختمان پنجاه ـ شصت‌ساله، که جمعیتی بی‌خبر را در خود جا داده، درجا فرو بریزد.کنار پنجره‌ای نشسته‌ام و دشتی در میان اتاق را می‌بینم که نور خورشید از لای پنجره سرش را روی شانه‌های آن پهن کرده.من به تماشای این معاشقه نشسته‌ام و فکر می‌کنم:به خالق این هستی، به سیگار در دستم، به دودی که از آن بلند می‌شود.بادی وزیدن می‌گیرد، قاب روی دیوار را به دار می‌کشد، دشت محو می‌شود و گرما به خواب می‌رود. اینجا زمستان‌هایش هوا سرد است؛ امروز، بیشتر از هر روز دیگر.همین است؛همین‌قدر پوچ و بی‌معنی،همین‌قدر غیرقابل پیش‌بینی.همه‌چیز در یک آن می‌تواند با بادی سرزده نابود شود.نمی‌دانم این‌ها را برای کسی بخوانم یا شاید فقط برای چرک‌کردن دل کاغذ می‌نویسم.اما دلم می‌خواهد کسی را مخاطب خود قرار دهم. نمی‌دانم روز چندم قطعی اینترنت است؛ حرف‌هایم یا در دل می‌مانند یا پرت جهانی می‌شوند که مملو از هیچ است.گوش‌های زیادی دور خودم می‌بینم که سکوت‌هایم را از پُر بودن آن‌ها یاد گرفته‌ام.خواستم برایت بگویم خبری جز مرگ در این هوا نیست. هر بادی که می‌وزد، دهانش بوی خونِ آرزوی کسی را دارد. به قولی، مرده‌ها فقط در گورها نخوابیده‌اند.بعضی‌ها در تخت‌خوابشان می‌میرندو صبح بیدار می‌شوند، به سرکار می‌روند، می‌خندند و حرف می‌زنند، کار می‌کنند و پول درمی‌آورند.شب قاتل بالفطره‌ای‌ست، ماهر؛ می‌تواند در تاریکی‌اش قتل‌عامی کند و صبح هیچ خبری از جسدی نباشد.من هم خبری جز این ندارم؛ تمام بندبند وجودم تاریخ روزها را به خاطر سپرده‌اند.فردا سوم بهمن است؛ تولد من و تولد یک‌سالگی خاکِ خواهرم.شب را که تا صبح بیدار بوده‌ام،از خانه بیرون می‌زنم و به راه می‌افتم. به کافه که می‌رسم، می‌گویم:«امروز از دیروز سردتر است.»چند روز پیش، در همین‌جا،روی همین میز،سرم را گذاشتم و بی‌توجه به هرچه اطرافم بود،زدم زیر گریه. می‌گویند این چیزها نشانه‌ی افسردگی‌ست.مگر من از افسرده‌ها چه چیزی کم دارم؟ نه امیدی به آینده،نه حالی برای ادامه، نه حوصله‌ای برای زندگی.مهدی می‌گوید:«امروز که از دیروز گرم‌تر است…»حوصله‌ی هیچ کلامی را ندارم.نوشتن تنها چیزی‌ست که آرامم می‌کند.از کافه بیرون می‌زنم و در خیابان، از سرما به خودم می‌لرزم.باید هرچه سریع‌تر به خانه بروم، غرق در سکوت‌هایم شوم.مسیر خانه را پیش می‌گیرم.باید بروم لباس‌های مشکی‌ام را دربیاورم. فردا سوم بهمن است؛ تولد یک‌سالگی خاکِ خواهرم و تولد من.در طول مسیر به خودم فکر می‌کنم؛ به خودخواهی‌ام، به خواهرم، به زندگی‌ام، به جنگی که برای زنده ماندن به آن نیاز داریم، به این غول بی‌شاخ‌ودمِ زندگی که تولدم را به مرگ عزیزترینم گره زد.محمدرضامحمدرضاFri, 24 Apr 2026 23:30:26 +0330