https://virgool.ir/feed/@htaghvaeifardباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیمfa2026-11-10 15:06:36https://files.virgool.ir/upload/users/3759176/avatar/MK3L7k.jpghttps://virgool.ir/@htaghvaeifardhttps://virgool.ir/@htaghvaeifard/وَن-به-مش-رجب-وفا-نکرد-y1tdaqb3x4mcمینی‌بوس قرمز بنز مش رجب همه‌ی مردم ده مباداآباد را عاصی کرده بود. هر روز که آدم‌ها سوارش می‌شدند، وسط راه مش رجب کاپوت ماشین و آستین پیراهنش را بالا می‌زد و مردم ذکر و صلواتی می‌فرستادند که بالاخره با این ابوقراضه روی شهر را ببینند.تازه، خیلی از روزها یکی دو نفر بیشتر سوارش نمی‌شدند. بالاخره مش رجب مینی‌بوس را برای فروش گذاشت و در نهایت یه ون خرید.همه منتظر مقدم ون در روستا بودند. مش رجب خودش گوسفندی خرید و تحویل دهیار داد و گفت: «این گوسفند را از طرف مردم و دهیاری سر ببر، بعدش هم بگو برای سلامتی راننده و ماشینش صلوات.»روز موعود بالاخره رسید و قرار بود ون برای اولین بار برای مسافر گیری وارد مبادا آباد بشه.. همه‌ی مردم در ورودی روستا جمع شده بودند و یک گوسفند بع بع می کرد. سلطانعلی هم با کارد ایستاده بود.مش رجب از دور نمایان شد. همه‌ی مردم به پچ‌پچ افتادند و آماده‌ی استقبال ون بودند که بالاخره ون به ورودی رسید. گوسفند را روی زمین خواباندند، کارد را آماده کردند. مش رجب که از شور مردم به خاطر ورود یه ون کیف می‌کرد، دستش را دائم تکان می داد.گوسفند قربانی شد. سلطانعلی که گوسفند را سر بریده بود، کمی خون برداشت و روی ماشین کشید و گفت: «بترکه چشم حسود!»ماشین وارد ده شد. آن روز ۱۰ نفر سوار ون شدند که یکی‌شون به اون یکی گفت: «به افتخار اینکه از شر مینی‌بوس مش رجب خلاص شدیم، امروز کارم که نداریم، با مش رجب میریم، شیرینی ماشینشم کرایه بهش نمی‌دیم.»مش رجب که حرف این دو نفر را شنید، دست یکی از آنها را گرفت و از روی صندلی بلند و از ماشین بیرون انداخت و گفت: «اشتباه گرفتی، این ون از کمیته امداد نیومده!»آن یکی هم خودش از روی صندلی بلند شد و از ماشین بیرون رفت و خودش حساب کار خودشو کرد.مش رجب استارت زد. وقتی ماشین روشن شد، دید حالش خوب نیست. طرف چپ بدنش دردی حس کرد و همان‌جا تیر می‌کشید. به مسافرها گفت: «ببخشید آقایون، من احساس خفگی می‌کنم. بیرون برم یه هوایی بخورم، بعد میایم حرکت می‌کنیم.»از روی صندلی بلند شد. به طرف پله‌ها که رفت، انگار که سرش گیج می‌رود؛ دیگر در حال خود نبود. پایش را که از ماشین روی زمین گذاشت، روی زمین افتاد.همه‌ی مردم دورش جمع شدند. یک نفر دستش را روی نبضش گذاشت و گفت: «مش رجب تموم کرده! حالا برای احتیاط یه زنگ به اورژانس بزنید.»همه‌ی مردم از ماشین پیاده شدندو بالای سر مش رجب ایستادند.سه شنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۵حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچTue, 10 Nov 2026 12:39:20 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/پشتم-سرده-gw6bor8qziibیک نفر عمویادگار شده بود، دائم می‌گفت: «پشتم گرمه.»بهش گفتم: «خوش به حالت! ولی پشت من اصلاً گرم نیست؛ یخِ یخه. چون کسی رو ندارم که دلم بهش قرص باشه؛ که اگه یه سرما از سیبریِ تنهایی بهم هجوم بیاره.»دست مهربونش دلمو گرم نگهداره.حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچMon, 09 Nov 2026 22:38:12 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/بی-عنوان-hecy6hi01z4kخودمو تو آینه تماشا کردم؛ اصلاً با خودم حال نکردم. اصلاً یه آدم ۴۰ ساله رو توش پیدا نکردم.زندگیم عجیب آش‌و‌لاش بود و کودکانه.بابا! یه کمی مسئولیت‌پذیری، یه کمی بزرگ شو آقا.البته عکس هوش مصنوعی بود ولی دوستش داشتم.حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچMon, 09 Nov 2026 21:37:48 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/همه-غایبند-و-من-حاضر-sikftgpssxtm۲۰ سال بود که بازنشسته شده بود. درست آبان ۸۵ بود که دست از معلمی کشیده بود و دنبال کار آزاد رفته بود. گرچه از حقوق معلمی راضی نبود، ولی خب، معلمی را دوست داشت.با خودش گفت: «چه خوبه برم مدرسه، یادی از گذشته کنم.»زنگی به آقای شریفی زد و گفت: «می‌خوام امروز بیام مدرسه، یه خاطره‌بازی کنم.»آقای شریفی لبخندی زد و گفت: «اختیار دارید، تشریف بیارید. آقای پالیزدار، مدرسه مثل خونه‌ی شماست.»سوار ماشین شد، رادیو را روشن کرد و به مسیرش ادامه داد. لبخندی بر لبش نقش بسته بود؛ انگار دوباره قرار بود سر کلاس حاضر بشه.خیابان‌ها همان خیابان‌ها بودند، اما تغییر کرده بودند. بالاخره به مدرسه نزدیک شد. از ماشین پیاده شد و سرش را بلند کرد، ولی تابلوی مدرسه همانی بود که بود:دبستان پژوهش، تأسیس ۱۳۷۰وارد مدرسه شد. زنگ آخر بود. بچه‌های کلاس پنجم ورزش داشتند و فوتبال بازی می‌کردند. دروازه‌بان یکی از تیم‌ها توپ را پرتاب کرد. اتفاقی توپ به صورت آقای پالیزدار خورد.بچه‌ای که دروازه‌بان بود، از دروازه بیرون آمد و سراسیمه به سمت او رفت. نگاهی به صورت آقای پالیزدار کرد و حسابی عذرخواهی کرد.آقای پالیزدار، با این‌که صورتش درد می‌کرد، دستی به سر پسر دروازه‌بان کشید و گفت: «فوتبال همینه؛ ممکنه توپ به داور هم بخوره. من که تماشاگرنما بودم!»پسر از این حرف قهقهه‌ای زد و دوباره رفت و داخل دروازه ایستاد.به سمت دفتر حرکت کرد و به سمت اتاق مدیر مدرسه رفت. به اتاق که رسید، در زد و وارد اتاق آقای شریفی شد.آقای شریفی سلام‌وعلیکی کرد و رو به اوس عباس، سرایدار مدرسه، کرد و گفت: «دو تا چای بیار و یه مقدار از اون شیرینی که آقای رسولی آورده بود هم بیار.»صحبت‌های بینشان گل کرده بود که ساعت ۱۲ و نیم شد و باید زنگ تعطیلی زده می‌شد. معاون مدرسه زنگ آخر را زد.آقای شریفی به آقای پالیزدار گفت: «بچه‌ها که رفتند، شما و مدرسه یاد قدیما کنید. فقط اگه حال خوب پیدا کردید، سهم ما هم محفوظ!»همه‌ی بچه‌ها کلاس‌ها را خالی کردند.آقای پالیزدار گفت: «اگه اجازه بدید، من برم تو کلاسی که پنجم‌ها درس می‌خونند.»آقای شریفی گفت: «مشکلی نیست.»بلند شد و از راهرو گذشت. به در اتاق رسید. در را باز کرد. منتظر بود کسی برپا بدهد و او بگوید: «برجا، بفرمایید!»در را که باز کرد، نیمکت‌ها تغییر کرده بودند. گفت: «برجا، بفرمایید!»آقای شریفی که صدایش را شنید، پوزخندی زد و خیلی آرام، طوری که خودش بشنود، گفت: «آدم که پیر می‌شه، راست می‌گن حافظه‌شو از دست می‌ده!»پالیزدار به سمت تخته رفت. ماژیک را برداشت که چیزی بنویسد. چیزی نوشت، ماژیک را کنار گذاشت و دستش را به هم زد و فوتی کرد و رفت روی میز معلم نشست.دفتری را باز کرد و شروع کرد به خواندن:«محمود صالحی...»چند لحظه صبر کرد. اسم دوم را خواند:«هادی عبدی، محمدرضا مهدی‌آبادی، صابر اقبالی...»و همین‌طور ۳۰ اسم را خواند. کمی مکث می‌کرد و اسم‌ها را یکی‌یکی می‌خواند.بعد گفت:«چرا امروز من اومدم، ولی همه غیبت دارند؟»یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچMon, 09 Nov 2026 16:49:13 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/جای-خالی-ات-را-با-یادت-پر-می-کنم-endbvihitk0nجایت را با یادت پر می‌کنمپادشاه واقعیت حکمی برایم صادر کرده و من مجبور به اطاعتم. مرا محکوم به جدایی از تو کرده و به زندان فراق انداخته است. من در این زندان تنها و بی‌کَسَم، عزیزم؛ اما جای خالی دست‌های یاریگر ترا بر شانه‌ام با یادت پر می‌کنم.پنج شنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵ خورشیدیحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچThu, 05 Nov 2026 18:49:33 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-من-یکی-تو-قسمت-پایانی-xovg11wexgcoدوستان، سلام.این قسمت، بخش آخر سلسله‌نوشته‌هایی است که با اغماض می‌توان نام داستان بر آن گذاشت؛ مجموعه‌ای که نامش «یکی من، یکی تو» است.می‌دانید، من داستان‌نویس خوبی نیستم؛ ولی بالاخره اتفاقات متوالی را به هم وصل می‌کنم و تقدیمتان می‌کنم.خوشحال می‌شوم اگر دوست داشتید، نظرتان را درباره این پست‌ها بدانم.۱۳ آبان ۱۴۰۵ خورشیدیآخرین آجر که افتاد روی زمین و همه‌چیز صاف شد، مریم نگاهی به یحیی کرد و گفت: «دیدی کار سختی نبود؟ سختش می‌گرفتی.»یحیی دست‌هایش را به هم زد و خاک‌های دستش را تکاند و گفت: «چرا پس تو این‌قدر سخت‌گیری می‌کردی؟»مریم لبخندی زد و گفت: «نمی‌دونم، از روی لجبازی یا حس مسئولیت.»یحیی کاغذی برداشت، رویش نوشت «اینجا به فروش می‌رسد» و آن را با چوبی کوبید در زمینمریم تابلوی فروش را انداخت و گفت: «قرار نیست اینجا رو بفروشی. اینجا یادگار رابطه‌ی ماست. یه مزرعه کوچیک گل محمدی بکنیمش.»یحیی سرش را تکان داد و لبخند کم‌رنگی زد.چند دقیقه‌ی بعد، از ده آدم‌های زیادی به سمت زمین حرکت کردند. یک نفر هم از عشق‌آباد با الاغ داشت نزدیک می‌شد.جمعیت که رسید، وانتی از عقب به سمت زمین می‌آمد. وانت به زمین رسید. یک کاناپه بارش بود.یحیی گفت: «این کارا چیه؟»مریم گفت: «صبر کن، متوجه می‌شی.»کاناپه را گذاشتند. پدر و مادر مریم دستش را گرفتند و او را روی کاناپه نشاندند. مریم نگاهی به یحیی انداخت و لبخند زد. یحیی که تازه متوجه ماجرا شده بود، چند لحظه به جمعیت خیره ماند. بعد لبخندی زد و سرش را پایین انداخت.مش صادق که با الاغ خودش را به جمعیت رسانده بود، آمد و دست یحیی را گرفت و برد نشاندش روی کاناپه.یک موتور نزدیک شد. وقتی به جمعیت رسید، رو به یحیی کرد و گفت:«آیا راضی هستی مریم زنت باشه با مهریه‌ی دوتا شاسی‌بلند و ۱۳۷۰ سکه، به عدد سن خودت، و نشستن روی الاغ مش صادق و گشتن در ده؟»یحیی صورتش تو هم رفت و گفت: «مریم، اشتهای صافی داری‌ها!»مریم گفت: «مهریه رو کی داده، کی گرفته که تو بدی، من بگیرم؟»یحیی گفت: «داری خر می‌کنی منو!»مریم رو به عاقد کرد و گفت: «یه شاسی‌بلند کم کن.»یحیی گفت: «این شاسی‌بلند روبروته مال تو، مریم جان. حله!»مریم گفت: «یه مهریه‌ی دیگه هم می‌خوام.»یحیی لبخند زد و گفت: «چی؟»مریم چهار تا دفتر ۱۰۰برگ به یحیی داد و گفت: «تمام این دفترها رو می‌نویسی یکی من،یکی تو.»یحیی گفت: «یعنی تو کمکم نمی‌کنی؟»مریم گفت: «مهریه رو تو باید بدی.»یحیی گفت: «می‌نویسم، فقط تو باید بالای هر صفحه می‌نویسی آفرین.»مریم گفت: «می‌نویسم، تو بنویس.»عاقد دوباره گفت: «یحیی، رضایت می‌دی مریم زنت بشه؟»یحیی گفت: «با اجازه‌ی پدر و مادر خدا بیامرزم و همه‌ی فک‌وفامیله، بله.»حالا نوبت مریم بود که بله بگوید. عاقد پنج بار به شکل کلیشه‌ای از مریم پرسید. مریم دفعه‌ی ششم گفت:«با اجازه‌ی پدر و مادرم و به حرمت قول و قرارمون که یکی من، یکی تو بود، بله.»حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچWed, 04 Nov 2026 20:03:32 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-منیکی-تو-قسمت-سی-و-یک-ywicfexmyswtیحیی که چای را در نعلبکی می‌خورد، مریم گفت: «ناپلئونی گرفتی؟»یحیی گفت: «آره، تو ماشینه. می‌خوای برم بیارم؟»مریم گفت:یحیی گفت: «آره، تو ماشینه. می‌خوای برم بیارم؟»مریم گفت: «نه، سوئیچ بنداز، خودم برم بردارم. فقط یک کیسه کاهی پشتت هست می بینیش، ببین چه داره توش.»یحیی رفت و کیسه را باز کرد. توش یک مینی‌کلنگ بود.یحیی گفت: «باز کلنگ! مریم، دوباره نقشه کشیدی برام؟»یحیی کلنگ را انداخت روی زمین. مریم کلنگ را برداشت و شروع کرد به زدن به دیوار.یحیی دید از پیشونی مریم عرق می‌ریزه. گفت: «بذار خودم بیام، دخترهٔ خیره‌سر!»آمد و کلنگ را از مریم گرفت. مریم سریع رفت طرف ماشین.یحیی در ماشین را باز کرد و یک جعبه شیرینی از ماشین بیرون آورد. این دفعه یحیی بود که عرق می‌ریخت و نفسش گرفته بود.مریم یک دانه شیرینی پشتش گرفت و آمد کنار یحیی. شیرینی را جلوی دهانش گرفت و گفت: «دهنتو باز کن!»یحیی دهانش را باز کرد. مریم با صدای بلند گفت:«یه ناپلئونی من، یک کلنگ تو!»حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچMon, 02 Nov 2026 17:36:08 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-منیکی-تو-قسمت-سی-ام-ndascd1u0vjiیحیی یه مشت روی شیشه جلوی ماشین کوبید و گفت: «دختره چقدر ناز می‌کنه! خوبه خانم دکتر نیست؛ اگه بود که با شاه هم عسل نمی‌خورد. کاش این‌قدر تلخ نبود، عسل بانو بود! حالا می‌ریم ده، هرچی بادا باد، شاید شد. ایشالا مبارک بادا!»فقط پانصد متر با زمینش فاصله داشت که دید وسط راه یک نفر در راه ایستاده خیلی هم بی خیال و مستحکم . یحیی سرعتش را کم کرد. یک قدم بیشتر با طرف فاصله نداشت که تونست ترمز بزنه . یحیی سرش را از شیشه بیرون آورد تا بدوبیراه بگوید که مریم گفت: «متأسفانه منم، یحیی جان! نمی‌تونی فحش بدی.»یحیی دندان‌هایش را روی هم فشار داد و گفت: «تو خجالت نمی‌کشی؟ داشتم سکته می‌کردم!»مریم گفت: «حالا که سر و مر و گنده پیش من وایستادی، عیب نداره بزرگ میشی یاد می‌ره یحیی جان برو سر زمین منم میام .»یحیی گفت: «یعنی تو نمیای؟»«چرا میام، ولی الان نه، یحیی جان.»یحیی که سر زمین رفت، دید پدر مریم، حاج عباس، آمده است. جلوی ماشین آمد و گفت: «آقای دکتر، فرش انداختیم. می‌خوایم دور هم باشیم. دوست داشتیم شما هم باشید.»یحیی گفت: «حالا چرا اینجا؟ مگه جا قحطی بود آخه ؟»حاج عباس گفت: «اصل دورهمیه اینجا، اونجا بهانه است، دکتر جان.»دکتر یحیی رفت و با مادر مریم سلام‌وعلیکی کرد و روی فرش نشست. حاج عباس هم آمد کنار یحیی نشست.یحیی گفت: «شیرینی تو ماشینه، خراب نمی‌شه تا بریم ده؟»حاج عباس گفت: «قرار نیست شیرینی‌ها بره ده؛ همین‌جا ترتیبش رو می‌دیم.»یحیی گفت: «ما سه نفر ده کیلو شیرینی می‌خوریم آخه؟»حاج عباس لبخندی زد و گفت: «ول کن شیرینی رو، باباتم، خدا بیامرزه، همین‌طور گیر بود.»خون یحیی از حرف حاج عباس به جوش آمد، ولی یک‌دفعه مریم را دید که با یک کتری سیاه به زمین نزدیک می‌شد. اما لحظه‌ای ایستاد. در همین لحظه حاج عباس گفت: «عروس‌خانم، چای آتیشی رو بیار.»مریم با یه سینی چای جوشیده آتیشی آمد و سینی را جلوی یحیی گرفت. مثل این فیلم‌های ایرانی رفته بود تو فاز خجالت و سرش را انداخته بود پایین.یحیی چای را برداشت و داغ‌داغ خواست بخوره که مریم گفت:«مگه من مُردم، یحیی جان، که تو بخوای سر خود چای داغ بخوری، سرطان معده بگیری؟»یحیی گفت: «آخه الان وقت سرطان‌سرطان گفتنه؟»مریم لبخندی زد و گفت: «پیشگیری بهتر از سرطانه، یحیی جان.»یحیی گفت: «باشه، من حریف زبون تو نمی‌شم.»دوشنبه ۱۱ آبان ۱۴۰۵حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچMon, 02 Nov 2026 10:49:50 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-من-یکی-تو-قسمت-۲۹-hexwzfoc4we3هریحیی آخرین خیابان شهر را هم داشت پشت سر می‌گذاشت تا به جاده‌ای که به سمت روستا می‌رفت برسد. یک لحظه چیزی یادش آمد، چنان محکم روی دستش زد که دستش قرمز شد و گفت: «ای داد بیداد! مریم گفته شیرینی نگرفتی، نیا روستا!»از همان خیابان آخر دور زد و دوباره به وسط شهر برگشت. یک شیرینی‌فروشی معروف وسط شهر بود که مردم توش صف می‌کشیدند. ماشین را پارک کرد و به داخل شیرینی‌فروشی رفت. اتفاقاً هیچ‌کس آن موقع توی شیرینی‌فروشی نبود. یک بشکن زد و گفت: «دمش گرم، خلوته!»وارد مغازه شد و گفت: «آقا، ده کیلو ناپلئونی بذار جعبه.»صاحب مغازه گفت: «آقا، ۱۰ کیلو شیرینی می‌خوای چکار کنی؟ مراسم شادی داری، ایشالا؟»یحیی گفت: «نمی‌دونم!»شیرینی‌فروش پوزخندی زد، ولی شیرینی‌ها رو در جعبه آماده کرد. یحیی پول شیرینی را کارت کشید و شیرینی‌ها رو برد داخل ماشین گذاشت و دوباره سمت ده حرکت کرد.خیلی با ده فاصله نداشت که گوشی زنگ خورد. مریم بود. سلام کرد و گفت: «خیلی بدقولی، یحیی‌جان!»و گوشی را قطع کرد.دوشنبه ۱۱ آبان ۱۴۰۵.حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچMon, 02 Nov 2026 10:41:19 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-منیکی-تو-قسمت-۲۸-vzevobdwl9q0یکشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۵یحیی به مش صادق گفت: «حاجی، نذاشتی من بخوابم. گشنه‌ام نیست،که صبحونه بخوام. دخترتو بیار شهر، بتونم شاید کاری کنم.»یحیی سریع حاضر شد و دوید به سمت ماشین تا فلنگو ببنده. ماشینو که استارت زد، دید مش صادق یه لیوان آب آورد که پشت سر یحیی بریزه.ولی مش صادق هول شد و آب رو روی شیشه جلوی ماشین ریخت. یحیی برف‌پاک‌کن رو زد و دستی برای مش صادق تکون داد.از وسط ده که می‌گذشت،با خودش گفت: «بذار برم تو مغازه یه خوراکی بخرم که تا شهر گشنه نمونم.»از در مغازه وارد شد. از پشت سر کسی صدا زد: «یحیی!»صدا، صدای یکی بود مثل مریم. چیزی گفت. با خودش گفت: «مریم تو عشق‌آباد چکار می‌کنه؟»برگشت و گفت: «مریم! آخه تو اینجا؟»مریم گفت: «آخه نداره! کار داشتم تو عشق‌آباد. سوءاستفاده نکن!»یحیی گفت: «آخه خسته شدم، مریم! نمی‌دونی این یه شب چی بهم گذشت. اندازهٔ صد سال گذشت.»مریم گفت: «چی شده حالا؟»یحیی نیم ساعت از مش صادق گفت. مریم که از پرحرفی یحیی خسته شده بود، گفت: «یحیی‌جان، می‌شه یک دقیقه سکوت کنی؟ به خدا نمی‌میری اگه یک دقیقه ور نزنی! خودتم واسه من لوس نکن. همین الان برو شهر، هفت کیلو ناپلئونی بگیر، بیا ده تا ببینم چی می‌شه. مش صادق رو هم می‌شناسم؛ لازم به توضیح نبود. دو ساعت دیگه بیا کنار زمینت تو ده.»حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچSun, 01 Nov 2026 22:48:05 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-منیکی-تو-قسمت-۲۷-ohebnefgixljیحیی هاج‌وواج به مش صادق نگاه می‌کرد. مش صادق گفت: «دکتر، ببخشید بهم برخورد که قدر ندونستی.»یحیی لحاف را روی خودش کشید و چیزی نگفت. مش صادق لامپ را خاموش کردو رفت.ساعت سه نصف شب بود ، چشم‌های یحیی سنگین شد و خوابش برد.مش صادق که ساعت پنج صبح بیدار شده بود و دید یحیی خواب عمیقی دارد، با عصا یک ضربه به لحاف یحیی زد و گفت: «پاشو دکتر! صبحونه شیر بز برات آوردم. این همون بزیه که کک‌هاش نمی‌ذاشت بخوابی. پاشو شیرشو بخور تا جبران دیشب بشه.»یحیی با صدای خواب‌آلود گفت: «حاجی، بذار بخوابم. هنوز دو ساعت هم نخوابیدم، کمبود خواب دارم.»مش صادق که دید فایده‌ای نداره،روش جدیدی را امتحان کردو گفت: «پاشو ببین کی اومده دیدنت»یحیی گفت :هر جونوری باشه مهم نیست .مش صادق گفت : حتی مریم یحیی از جا پرید و گفت: «می‌دونستم این دختره عاشقمه ولی عشوه میاد برام!»مش صادق بلند خندید و گفت: «شوخی کردم، مریم تو دهاتشونه. پاشو یحیی، سحرخیز باش تا کامروا بشی!»پی نوشت : تصویر مورد نظرم بارگذاری نشد.یکشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۵حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچSun, 01 Nov 2026 18:29:33 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-منیکی-تو-قسمت-۲۶-qxhbgf5uyr8aکاسه‌ها که خالی شد، مش صادق سفره را جمع کرد و ماندگار سفره را به آشپرخانه برد مش صادق از یحیی پرسید: «بعد شام چای می‌خوری؟»یحیی گفت: «حاجی، وقتی غذا خوردی، دو ساعت باید فاصله بیفته تا آدم چای بخوره، وگرنه ترش می‌کنه.»مش صادق گفت: «پس برم رختخواب بیارم، مثل این که خوابت میاد.» و لامپ را خاموش کرد.یحیی که می‌خواست بخوابد، بدنش شروع به سوزش کرد. یک‌جا ساکت می‌شد، جای دیگه شروع می‌شد. یحیی از این پهلو به آن پهلو می‌شد. هرچی به خودش فشار آورد، خواب به چشمش نیامد تا اینکه ساعت دو نصف شب شد. بلند شد، دستش را بر تشک کوبید و نشست و شروع کرد به نفرین کردن مش صادق.مش صادق که در آشپزخانه خواب بود، حرف‌های یحیی را می‌شنید. از رختخوابش بلند شد و آمد. در اتاق را باز کرد، لامپ اتاق را روشن کرد و رو به یحیی کرد و گفت:«آقای دکتر، نمک می‌خوری، نمکدون می‌شکنی؟ حالا چهار تا کک که تو شلوارت پیدا شد، دیگه باید بدوبیراه بگی به صاحب‌خونه؟»حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچSat, 31 Oct 2026 21:21:19 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-منیکی-تو-قسمت-۲۵-keqtfn5ddfyiمش صادق که یک ساعتی یحیی را معطل گذاشت، یحیی این‌قدر بوق زد تا مش صادق کلافه شد و گفت: «هش! تو انار آوردی یا عروس؟ رفتم به بچه‌ها بسپرم که شام درست کنند؟ امشب اینجا بمونی!»یحیی از ماشین پیاده شد و محکم روی در ماشین کوبید و گفت: «آخه پیرمرد، مگه من مثل تو بیکارم جایی بمونم؟ مطبم امروز تعطیل شد، کلی حق ویزیت پرید!»مش صادق اومد سمت یحیی و دستش رو گرفت و گفت: «پسرجان، بیا بریم یه شب بد بگذرون.»یحیی که کلافه بود، ولی آب دهنشو قورت داد و گفت: «باشه حاجی، امشب مهمونتم دیگه.»پیرمرد یاالله گفت و یحیی را به سمت اتاقش برد. پیرمرد فقط یه اتاق داشت. سقف اتاق چوبی بود و حتی گچ نشده بود. یک پشتی قدیمی فقط در اتاق بود و تشکی کهنه کنار پشتی انداخته شده بود. مش صادق یحیی را برد و روی همان تشک نشوند.خونه مش صادق یه آشپزخونه‌ی فسقلی داشت. ماندگارخانم، زن مش صادق، تو همون آشپزخونه مشغول بود و خبری ازش نبود. مش صادق که دید زنش قرار نیست بیاید و چای بیاره، خودش دست به کار شد و رفت یک لیوان بزرگ چای برای یحیی آورد.یحیی فوراً قندی برداشت و در دهانش گذاشت و لیوان چای را برداشت و شروع به نوشیدن کرد. چند دقیقه هیچ حرفی بین یحیی و مش صادق زده نشد تا اینکه یحیی یخ فضا را شکست و گفت: «پدرجان، چند تا بچه داری؟»مش صادق گفت: «۳ تا پسر دارم و ۲ تا دختر که یکیشون سرطان داره و من حیرونم خرج و مخارج دوا و درمونشو از کجا بیارم. باید بسپرمش به دست اجل تا کی تلف شه؟»یحیی گفت: «دکتر بردیش؟»مش صادق گفت: «من می‌گم نَره، تو می‌گی بدوش! پولم کجا بود آخه؟»یحیی گفت: «بیارش شهر. بالاخره از همکارا هستند. نگران خرجش نباش. اول باید ببینمش و مدارکش رو بررسی کنم، بعد ببینیم چه کاری از دستمون برمیاد. خودمم هستم.»پیرمرد رفت تا دست یحیی را ببوسد که یحیی دستشو کنار کشید و پیشونی مش صادقو بوسید. نور امید تو دل مش صادق پیدا شد.زن مش صادق بالاخره پیداش شد و در حالی که سفره زیر بغلش بود، وارد اتاق شد. ماندگار سلام علیک گرمی با یحیی کرد و گفت: «خیلی خوش اومدی پسرم!»یحیی از جاش به نشونه‌ی احترام بلند شد و ماندگار که بلند شدن یحیی را دید، گفت: «بشین پسرم، راحت باش.»ماندگار سفره را به مش صادق داد و گفت: «پهنش کن.»مش صادق سفره را پهن کرد. ماندگار دوباره برگشت آشپزخونه. وقتی این دفعه به اتاق برگشت، ۲ کاسه کل‌جوش با خودش آورده بود. مش صادق اول یکی از کاسه‌ها رو گرفت و جلوی یحیی گذاشت و خودش یکی دیگه رو برداشت. ماندگار سبزی و پیاز هم آورد و وسط سفره گذاشت.یحیی بچه که بود، تقریباً هر روز کل‌جوش می‌خورد و براش آشنا بود. نان را در کاسه کل‌جوش تیلیت کرد و شروع به خوردن کرد.شنبه ۹ آبان ۱۴۰۵حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچSat, 31 Oct 2026 19:37:06 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-منیکی-تو-قسمت-۲۴-mwam9x4zsdncیحیی لبخندی زد و گفت: «حاجی، شرمنده، خرتو دیگه نمی‌تونم سوار کنم.»پیرمرد دستش را به نشانه «واقعاً که!» تکان داد. یحیی ماشین را روشن کرد. پیرمرد فریاد زد: «انارت!»یحیی جواب داد: «ببر روستا، فردا دوباره بیار بساط کن. پولم نوش جونت.»و پایش را روی گاز گذاشت و به سمت شهر حرکت کرد.چند دقیقه بیشتر نگذشته بود که پیرمرد دید یحیی دور زده و دوباره داره میاد سمتش.یحیی دوباره نزدیک پیرمرد شد و گفت:«حاجی، بده بار انارتو تا روستا ببرم. خودتم سوار الاغ شو که راحت‌تر برگردی.»یحیی بار انار را در ماشین گذاشت. پیرمرد سوار الاغ شد و به سمت ده راه افتاد.یحیی دو کیلومتر فاصله تا عشق‌آباد را طی کرد و نزدیک ده که شد، روی دستش زد و گفت: «دیدی چی شد؟ چرا آدرس پیرمرد رو نگرفتم؟ چه می‌شه کرد؟ وسط ده ماشینو پارک می‌کنم، منتظرش می‌مونم تا بیاد.»با سرعت کم وارد ده شد. قنات ده نزدیک بود. به کنار جوی قنات که رسید، ترمز زد و از ماشین پیاده شد. کنار قنات نیمکت‌هایی گذاشته بودند که اهالی روستا، که اکثرشون پیر بودند، روی آن می‌نشستند.به کنار سرچشمه قنات رفت، دستش را از آب پر کرد و آب را به صورتش زد. به سمت نیمکت‌ها رفت و روی یکی از نیمکت‌ها نشست. با خودش فکر کرد: «بهتره از همین پیرمردا آدرس پیرمرد انارفروش رو بگیرم.»فرصتی برای سؤال نبود. پیرمرد انارفروش با الاغش به ده رسیده بود. یکی از پیرمردهایی که روی نیمکت نشسته بود، دست‌هایش را بلند کرد و گفت: «خدا قوت، مش صادق! انارتو که برگردوندی، مگه هیچی کاسب نبودی امروز؟»الاغ مش صادق به ماشین یحیی رسید. مش صادق گفت: «من جلو می‌رم، تو هم از پشت سر الاغم بیا.»یحیی از روی نیمکت بلند شد، ماشین را روشن کرد و دنبال الاغ راه افتاد.چند قدمی که ماشین پشت سر الاغ مش صادق حرکت کرد، مردم قهقهه زدند. پیرمردی گفت: «یاالعجب! خر مش صادقو شاسی‌بلند اسکورت می‌کنه! این یارو شاسی‌بلنده کیه؟ خیلی هالو طوره!»بالاخره الاغ به در خونه مش صادق رسید و مش صادق طناب الاغ را گرفت و سمت آغل برد.یحیی از ماشین پیاده نشد و منتظر بود تا مش صادق بیاید انارهایش را تحویل بگیرد.چهل دقیقه گذشت و از پیرمرد خبری نشد.یحیی که دید این‌طوریه، دستشو گذاشته بود روی بوق و مثل ماشین عروس بوق‌بوق می‌کرد.جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچFri, 30 Oct 2026 22:20:55 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-منیکی-تو-قسمت-۲۳-rdjuudnabw7rپیرمرد خندید و با دستش زد پشت یحیی و گفت: «عجب قصه‌هایی داشتی! هر دوتاتون تخس بودید؛ مریم تخس‌تر. حالا می‌خوای مثلاً من پادرمیونی کنم؟»یحیی از جایش بلند شد و گفت: «من باید برم شهر. اگه می‌شه، خودتون یه کاری کنید.»پیرمرد خیره‌خیره به یحیی نگاه کرد و گفت: «پسر، من پا ندارم از اینجا تا ده‌مون پیاده برم. انتظار داری هلک‌ هلک پاشم برم دهات مردم خواستگاری دهیارشون؟»یحیی درِ ماشینشو باز کرد، رو به پیرمرد کرد و گفت: «باباجان، می‌خوای تا ده برسونمت؟»پیرمرد گفت: «اگه بخوای منو برسونی، باید خَر رو هم بار کنی برسونی. برو پسر، ماشین ما خرمونه، آدم خرپول!»جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچFri, 30 Oct 2026 13:04:56 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/دستم-خدارو-شکر-همچنان-خودکار-هست-knxzct5qpqo4پراکنده نوشته ی من دفترسال ۸۲می بینم بین آنچه من می‌نویسم و آنچه دیگران می‌نویسند؛ فاصله بسیار است. خجالت می‌کشم، ولی دوباره‌دوباره می‌نویسم. هوسی به سرم می‌ زند؛ که هوس انتشار است. منتشر می‌کنم، می‌بینم کم‌وبیش لایکی هست ولی کامنت کم شمار است . انگار نوشته ناهنجار است، ولی با این همه، خدا رو شکر که دستم همچنان خودکار است؛ چون همین چند خط نوشتن، قوت قلبی اندوهبار است.حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچThu, 29 Oct 2026 22:22:37 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-من-یکی-تو-قسمت-۲۲-mj3aln1blrqqپیرمرد آهی کشید و گفت: «روزگار عین چرخ‌وفلکه. اون دختر توی این دهات موند، هیچی نشد؛ تو رفتی شهر، برا خودت آقا شدی.»یحیی لبخندی زد و گفت: «ولی من با این دختر خاطره‌ها داشتم.خاطره ها شو با هیچی عوض نمی کنم.این الاغ شما رو که دیدم، یاد یه خاطره افتادم. بذار برات تعریفش کنم. جونم برات بگه...»یه روز قرار گذاشتیم نوبتی هر کدوممون ده دقیقه سوار یه الاغ بشیم. اول مریم سوار الاغ شد. ده دقیقه سهم مریم که تموم شد، از الاغ پایین نیومد. هرچی گفتم: «دختر، بیا پایین!» نمی‌اومد و راهشو گرفته بود و می‌رفت.یه ربع هرچی التماسش کردم، فایده نداشت. صد متری که ازم دور شد، انگار دلش برام سوخت. ولی من حسابی از دستش شاکی بودم.خلاصه، از روی الاغ اومد پایین. منو صدا زد: «یحیی، بیا سوار شو! نوبت توئه الان.»گفتم: «خیلی وقته نوبتمه!»دویدم سمتش، دستمو روی قفسهٔ سینه‌اش گذاشتم و پرتش کردم روی زمین. خودم پریدم روی الاغ. چند قدمی که رفتم، برگشتم و پشت سرمو نگاه کردم. دیدم مریم که افتاده، دماغش خونی شده. دیدم داره با آستینش دماغشو پاک می‌کنه.ترس برم داشت. برگشتم به طرفش و گفتم: «مریم، به خدا می‌خواستم باهات شوخی کنم!»مریم که خونش به جوش اومده بود، گفت: «پس شوخی کردی؟»هنوز روی الاغ بودم که پاهامو گرفت تا پرتم کنه زمین. می‌گفت: «بگو ببخشید! بگو ببخشید!»من که داشتم می‌افتادم، گفتم: «ببخشید!»دستشو از پام جدا کرد و گفت: «تو هم ببخشید.»پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچThu, 29 Oct 2026 21:30:13 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-منیکی-تو-قسمت-۲۱-gb7kobgtu3l5یحیی دستش را روی سر الاغ کشید و گفت:«این دهیار روستای بغلی رو می‌شناسی؟»پیرمرد گفت: «آره، مریم، دختر حاج عباس. خب که چی؟»یحیی آهی کشید، سر الاغ را نوازشی داد و گفت:«پدرجان، پدرمو درآورده! یه تیکه زمین اینجا خریدم، می‌خوام یه خونه‌ی سوری اینجا بسازم، می‌گه اینجا خارج محدوده است.»پیرمرد گفت: «توی این دهات فکستنی خونه می‌خوای چکار؟ اونم سوری؟»یحیی رفت پیش پیرمرد نشست و گفت:«نمی‌دونم، اصلاً چرا میام اینجا؟ از زندگیم افتادم.»پیرمرد قهقهه‌ای زد و گفت:«نکنه دلت پیش همین دختره گیره؟ زمین بهونه است؟»یحیی سرش را به سمت پایین حرکت داد؛ یعنی آره.پیرمرد دستش را روی شانه‌ی یحیی گذاشت و گفت:«بابای مریم توی همین روستا، کنار زمین من، زمین داشت. همون مریم که خاطرخواهش بچه بود، می‌اومد اینجا بازی می‌کرد. همیشه یه پسر همراهش بود. نکنه تو همون پسره‌ای؟ ولی فکر نکنم؛ اون دماغشو نمی‌تونست بالا بکشه، چه برسه که...»یحیی از جایش بلند شد. درحالی‌که سرش را پایین انداخته بود، گفت:«درست حدس زدی.»پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵ حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچThu, 29 Oct 2026 20:06:40 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-من-یکی-تو-قسمت-بیستم-lgzynzot2quwکمی از روستا فاصله گرفت. ضبط ماشین روشن بود و ترانهٔ «باورم کن» از معین پخش می‌شد.دو کیلومترجلوتر تابلویی بود که بارها از کنارش رد شده بود، ولی همیشه به آن بی‌توجه بود: روستای عشق‌آباد.تابلو را که پشت سر گذاشت،به نزدیک عشق آباد رسید، پیرمردی را دید که با الاغی انار می‌برد. کمی که جلوتر رفت، پیرمرد الاغ را نگه داشت، انار ها را از روی الاغ برداشت و کنار جاده بساط کرد.یحیی به پیرمرد نزدیک شد، سرش را از شیشه بیرون آورد و رو به پیرمرد گفت:«پدرجان، انار کیلویی چند؟»پیرمرد گفت: «چون معلومه شما پولداری و شاسی‌بلند سواری، هرچه بیشتر بدی بهتره!»یحیی گفت: «عیب نداره، من بار انارتو می‌خرم. فقط چند دقیقه می‌خوام بیام پیشت بشینم، باهات اختلاط کنم، درد و دل کنم.»پیرمرد گفت: «تو رو چه به درد و دل؟ نفس امثال تو از جای گرم درمیاد. برو صفا کن. ما باید درد و غصه داشته باشیم.»یحیی از ماشین پیاده شد و به سمت پیرمرد رفت، یه انار برداشت و کنار پیرمرد نشست.پیرمرد گفت: «اول انارها رو بخر، وگرنه سد معبر نکن، پسرجان! کاسبیم خراب می‌شه.»یحیی نگاهی به انارها انداخت و گفت: «پدرجان، کارتخون داری؟»پیرمرد سرش را به سمت بالا تکان داد و گفت: «نُچ، پول نقد فقط!»یحیی داخل ماشین رفت و پول نقد آورد. پول را روی انارها گذاشت و گفت:«حالا چی؟»پیرمرد گفت: «حالا بنال!»پنج شنبه ۷ آبان ۱۴۰۵حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچThu, 29 Oct 2026 19:55:49 +0330https://virgool.ir/@htaghvaeifard/یکی-منیکی-تو-قسمت-نوزدهم-l01z7tjc8seuhttps://vrgl.ir/3iEwaروز ملی زعفران ایران گرامی باد.به نام خدای گل های بنفش زعفرانآبان‌ماه بود و فصل برداشت زعفران. خانواده‌ی مریم دست‌جمعی زعفران جمع می‌کردند. مریم هم گل‌ها را می‌چید. ظهر که می‌شد، همه‌ی گل‌ها را برای جدا کردن زعفران از گل به خانه می‌بردند.گل‌ها چیده شد و همگی به سمت خانه حرکت کردند. در مسیری که می‌رفتند، کسی را ندیدند تا به خانه رسیدند. یک ماشین شاسی‌بلند کنار خانه پارک کرده بود. پسری هم در کنار خانه ایستاده بود. دکتر یحیی انگار منتظر خانواده‌ی مریم بود.پدر مریم، حاج عباس، سلام‌وعلیکی با دکتر یحیی کرد و گپی زدند. دکتر یحیی گفت:ـ من کل گل‌های زعفران امروز شما را می‌خرم، به دو برابر قیمت.حاج عباس گفت:ـ مریم ما علاقه‌ی خاصی داره زعفرون تمیز کنه. ما هم گل‌ها رو نمی‌فروشیم. مشتری که کم نیست.مریم پیشونی‌اش در هم بود و چیزی نمی‌گفت.بعد از چند دقیقه که یحیی اصرار کرد، بالاخره صبر مریم تمام شد و گفت:ـ دکتر، مزاحم زندگی ما نشو! وقت ما رو نگیر. نمی‌بینی چقدر گل جمع کردیم امروز؟مریم این را که گفت، یحیی از اصرار دست کشید و به سمت ماشینش رفت. در ماشین را که باز کرد، یک کاغذ روی صندلی بود و این جمله رویش نوشته شده بود:«آقای دکتر، هدیه‌تو پس فرستادم، چون خیلی کم بود. ده دقیقه‌ی دیگه کنار زمینت باش تا من بیام.»یحیی سوار ماشین شد و سمت زمینش رفت.سه ساعت گذشت و خبری از مریم نشد. آفتاب داشت غروب می‌کرد که مریم با یک موتور رسید. به یحیی که رسید، گفت:ـ چه خبر، دکتر جان؟ موافقی آفتاب که غروب کرد، شروع کنی به دیوار خراب کردن؟یحیی کلنگ را از دست مریم گرفت و روی زمین انداخت دادی زد سوار ماشینش شد و به سمت شهر حرکت کرد.سه شنبه ۵ آبان ۱۴۰۵حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچحسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچTue, 27 Oct 2026 21:24:03 +0330