https://virgool.ir/feed/@hstsoleymaniمن از بچگی زیاد مینوشتم این بار میخوام جدی دنبالش کنم حتی اگر نوشته هام احمقانه باشن :]fa2026-11-10 18:24:40https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@hstsoleymanihttps://virgool.ir/@hstsoleymani/پیش-از-آن-که-صبح-شود-w1tsrfntvz2rدست‌هایم کمی سرد شدند. چای هم به وقتش از دهن می‌افتد.حالا شک و تردید در قلبم جوانه زده و من هیچ کاری نمی‌توانم بکنم.می‌دانم تصمیم درست این است، اما می‌توانست این هم نباشد. خب، همه می‌گویند که راه را اشتباهی می‌روم؛ حسی درون قلبم هم همین را می‌گوید.تمام مدت این خیال را داشتم که من مجبور به انجام این کارم. اما اگر هیچ اجباری نباشد چه؟ آن‌وقت اگر کسی را پیدا نکنم که همه‌چیز را گردن او بیندازم چه؟صبح‌ها حالم از این افکار به هم می‌خورد. مخصوصاً زمانی که دارم مسواک می‌زنم، این افکار با جنبیدن دهانم بیشتر و بیشتر می‌شوند. لعنتی‌ها آن‌قدر تند در سرم می‌چرخند و جایشان را به فکر بعدی می‌دهند که حتی وقت نمی‌کنم به فکر نکردن فکر کنم.واقعاً از کجا می‌شود فهمید که داریم اشتباه می‌رویم؟اصلاً آن‌هایی که به من می‌گویند اشتباه است، آن‌ها از کجا می‌دانند؟لطفاً پای تجربه را وسط نکشید. هیچ‌کس با کفش من راه نرفته که تجربه‌اش به درد زندگی من بخورد. من دیگر تا وسط راه آمده‌ام؛ نه اینکه راه برگشتی نباشد، اما خیلی دور است و خیلی خیلی سخت.می‌خواهم فقط یک نفر به من بگوید که گور پدر تصمیم درست. فقط می‌خواهم به این راه حس خوبی داشته باشم. لعنت بهش، الان است که گریه کنم.چیز عجیبی هم نیست؛ نه برای خودم، نه اطرافیانم. کارم شده گریه کردن. حتی وقتی از اتوبوس جا می‌مانم، می‌نشینم و یک دور برای خودم گریه می‌کنم.از طرفی، یک‌سری آدم بی‌خود که حرفشان اندازه چمن خیابان هم برایم ارزش ندارد، مدام دارند به من می‌گویند که چقدر از تصمیمم خوشحال شدند. اما، اما، اما...لعنت به این آدم‌های دروغ‌گو! من که می‌دانم ته دلتان، در آن اعماق ،دلتان می‌خواست که من با مخ به زمین بخورم.شاید هم نه...هیچ‌چیز ثابت نیست. در این مغز کوچک لعنتی، هیچ فکری بیشتر از یک ثانیه هم دوام نمی‌آورد. این کشتی که نمی‌دانم دارد غرق می‌شود یا دارد از طوفان رد می‌شود. نمی‌دانم، به هر حال من آن مسافرم که گوشه‌ای سرش را کرده در تشتی و فقط بالا می‌آورد.دستی به شانه‌ام خورد. جدیداً از لمس شدن بیشتر هم بدم می‌آید؛ مثل سوسک سم‌خورده، دست و پاهایم در هم کشیده می‌شوند و بدنم می‌لرزد.به سمتش چرخیدم._ حالت خوبه؟_ اوهوم._ می‌خوای حرف بزنیم؟ به من بگو، بذار کمکت کنم از این حال بیرون بیای.دوست داشتم که به او بگویم، اما می‌ترسم برای ثانیه‌ای دست از فکر کردن بردارم و همه‌چیز به هم بریزد. با این حال که می‌دانم هرچقدر هم که فکر کنم، باز هم راه همین راه است که هست._ حداقل نگاهم کن!!!_ راحتم، حالم خوبه. میشه تنهام بذاری._ این اولین باره بعد از مدت‌ها که تو رو این‌جوری می‌بینم. سری قبلی که تنهات گذاشتم، تا دم مرگ رفتی. این سری چی شده؟ الان که همه‌چیز عالیه.لعنت به همه شماها که همه‌چیز را عالی می‌بینید، در حالی که من اینجا دارم جون می‌دهم. یا نکند فقط خودم را به موش‌مردگی زدم؟ یا شاید او هم یک خیال است؛ فقط یک فکر که رنگ واقعی گرفته.دستم را به بدنش زدم._ باور کن اون‌قدرا هم که فکر می‌کنی گفتنش سخت نیست._ هست!_ تو فقط یک کلمه بگو، من کمکت می‌کنم برای ادامه‌اش._ می‌تونی یه کاری برام انجام بدی؟_ هرچی تو بخوای._ به این صدای توی سرم بگو خفه شه.دوباره اشک‌هایم جاری شد. مثل همیشه، نفسم تنگ شد و به هق‌هق افتادم._ اگه می‌دونی که تصمیم درستیه، انجامش بده. اگه دوسش داری، تا تهش برو؛ ولی هر جا که حس کردی نمی‌خوای، فقط به من بگو. قول می‌دم نه قضاوتت کنم، نه حتی یه کلمه حرف بزنم. قول می‌دم دستت رو بگیرم و ببرمت. حتی اگه خودت جرئت برگشتن نداری، من برت می‌گردونم. اصلاً به همه می‌گیم که من مجبورت کردم. بذار همه تقصیرها بیفته گردن من. فقط تو به دلت نگاه کن.سرم رو به سینه‌اش فشردم. عجیب، هنوز جای گرمی بود برایم!!_ همش تقصیر توئه. از همون اول، اگه نمی‌رفتی، من مجبور نبودم همچین تصمیمی بگیرم.دیگه صدام درنمی‌اومد._ می‌دونم عزیزم، می‌دونم. می‌خوای فقط یکم همین‌جا تو بغلم بمونی؟سرم را تکان دادم. واقعاً هم فقط همین را می‌خواستم. کاش می‌شد همیشه تو می‌ماندی.حالا صداها قطع شدند. می‌توانم صدای نفس کشیدنم را بشنوم. _در کنترل کردن من خوب استادی.بالشتی که در آغوش کشیده بودم را رها کردم.حالا که صداها قطع شدند، صبح شده .......sunrisesunriseMon, 05 Oct 2026 12:47:19 +0330https://virgool.ir/@hstsoleymani/خداحافظی-luolw30hibzsاز یه جایی به بعد دیگر برایم مهم نبود ، آدمِ بدهِ قصه باشم یا اصلا جزئی از قصه نباشم .انقدر خسته و تحلیل رفته شده بودم که اگر سرمیز بازی برای لحظه ای حس میکردم آرامشم در خطر است ، زیرمیز زدن را برای این شرایط خوب یادگرفته بودم .به همین منوال به همه چیز هایی که میخواستم و دوستشان داشتم گند زدم ، به دوستی های چندین و چندساله ام ، به رابطه های عاشقانه ای که ؛ آه اگر همه چیز خوب پیش میرفت الان حتما کودکی هم در آغوش داشتم .اما خب چه میشد کرد لااقل تنهایی آرامش بیشتری دارد . الان دیگر نگران نیستم که یک وقت به ناخواست کسی را برنجانم یا حرف هایشان را از این گوش در و از اون گوش دروازه کنم که مبادا مرا شب تا سحرگاه بیدار نگه دارد . نگران نیستم چون کسی نیست که نگرانش باشم ، آدم ها را به چشم لذت نیم ساعتی از هم صحبتی یا سلامی با تکان دادن سر از دور میبینم .خودم در خودم فرو رفته و من در کتاب هایش غرق و در قهوه اش شناور . موسیقی هایش گوش نواز و زجر آور .تمام چیزی که مرا از دنیای خودم بیرون میکشد اوست . فکر شوق و شوری که در دلم می انداخت . حالا همه آن شوق را با سوگ میگریم ولی گریه هایی که برای اوست آبیاری درخت دلم است ، درختی که هنوز هم این سنگ سرد و عبوس را بلند قامت و زنده نگه میدارد .فکر میکنم که او الان در گوشه ای از دنیای رنگارنگ بیرون سبز و شاداب دارد می زیستد . فکر خنده های اوست که گاهی گوشه های این شاخه های خشک لبم را تکانی میدهد .دوباره یاد ایام افتادم ، عجیب است که خاطرات خوبمان با گذر ایام دردی میشوند عمیق تر از تمام تلخی ها ، گاهی آرزو میکنم که او مانند دیگران مرا می آزرد آنوقت الان اینجا در این انزوا نمینشستم و به رفتنش فکر نمیکردم .حالا.....میخواستم بگویم که گذشته ها گذشته اما نه ، الان میبینمش روی تک صندلی رو به روی تختم نشسته و با آن چشم های مستاصل دارد نگاهم میکند ._ چه میخواهی از من ؟ منی باقی مانده که از آن چیزی هم بخواهی ؟لبم را با چای سرد شده روی میز تر کردم ، این اواخر دهانم زود به زود خشک میشود ، آخر فقط برای خردن و نوشیدن آن را باز میکنم ، اما الان قبل از اینکه مثل سری های قبل از جایش بلند شود و برود میخواهم حرف بزنم .نمیدانم چه بگویم انقدر این چند وقت با او در خیالم حرف زده ام که الان هیچ برای گفتن ندارم.کاش همان روز به جای اینکه او را به باد بد و بیراه بکشم حرف هایم را میزدم ، کاش از او میخواستم که بماند ، کاش به او میگفتم که چقدر میخواهمش._ من نگفتم ، تو چرا نفهمیدی ؟نگاهش عجیب شد انگار نفهمید که چه میگویم ، حق هم دارد تمام مدت داشتم با لبان بسته سخن میگفتم ._ حالت خوب است اری ؟ امیدوارم که باشد . حال تو که خوب باشد حال منم خوب است . میدانم میدانم اخم هایت را درهم نکش زشت میشوی ، من و تو خیلی سال است که جدا از همیم و نباید حالم گره خورده به تو باشد ، همه این ها را میدانم نمیخواهم بهم بگویی . گفتم که میخواهم من حرف بزنم . شاید آخرین حرف های من وتوست بگذار بگویم ، میخواهم بار سفر را کم کنم ._ همیشه در تمام این مدت تنها چیزی که دلم میخواست به تو بگویم این بود که هنوز هم دوستت دارم ، درست مثل روز اول و هر روز پس از روز دیگری . میخواستم نفرینت هم کنم ، از اینکه تو رفتی و من را هم با خودت بردی .راستش را بخواهی بعد از تو دیگر نتوانستم کسی را دوست بدارم . میدانی از کجا متوجه این موضوع شدم ؟نگاهی به ساعت انداختم ، اصلا نفهمیدم که روز در این اتاق سرد و نمور چگونه گذشت ، باید قرص هایم را در این ساعت میخوردم اما این بار نه ، این بار میخواهم حرف بزنم ._ بگذار داستانم را برایت بگویم ، بعد از تو آدم های زیادی به زندگی من آمدند و رفتن ، چرا رفتن ؟ چون من میخواستم تا ابد منتظر نیامدنت بمانم . هر بار به بهانه ها و دلیل های مسخره همه چیز را خراب میکردم و با شور و اشتیاق به خانه برمیگشتم تا در کنج اتاق بنشینم و البوم های قدیمی را ورق بزنم ، صورتت را ببوسم و اشک بریزم ._ میخواهی بگویی که دیوانه ام ؟ اری کتمان نمیکنم ، من هیچوقت نمیدانستم که عشق میتواند انقدر ویرانگر باشد . بگذریم میخواهم به اصل ماجرا زودتر برسم ، به همانجایی که بیشتر از همه درد کشیدم . میدیدم که در جایش وول میخورد انگار که فقط میخواست حرف های من زودتر تمام شود و او بتواند مثل همیشه برگردد به زندگی اش . خب نمیامد به دیدنم او که وظیفه ای ندارد ._ بعد از سال ها درست زمانی که فکر میکردم همه چیز تمام شده ، آدمی آمد پر مدعا میگفت که دوستتم دارد و برای من جان میدهد . راست میگفت بنده خدا ، دست به هرکاری میزد تا این عشق را ابراز کند . اوایل همه چیز عالی بود دوستش داشتم و او هم مرا دوست داشت .یک روز نمیدانم چه روزی بود فقط میدانم که یک روز معمولی اسم تو را اتفاقی شنیدم ، گویی قلب من سنگی بود که در آن شمشیری سال ها جا خوش کرده و حالا شوالیه ای پیدا شده که ان شمشیر را از دل من بیرون آورده . جای خالی شمشیر آن چنان در قلبم تیر کشید که کاش همانجا مرده بودم .  کمی به جلو خم شدم ، میخواستم خودم را به او نزدیک کنم . انقدر عصبی بودم که میخواستم خفه اش کنم ._ آن روز را تا شبی در هفته بعد گریستم . خودم را آدمی خیانتکار و پست میدیدم  و آن بیگناه از همه جا بی خبر را گناهکاری که مرا از فکر تو برون کشیده . همیشه همینطور بود همیشه روی تخت برگشتم و دراز کشیدم ، این بار دلم میخواست که برای ثانیه ای او را نبینم ، سنگینی نگاهش را حس میکردم متعجب بود ، اخر این اولین باری بود که از او چشم برمیداشتم ._ از یه جایی به بعد دیگر نمی خواستمت ، حتی اگر برمیگشتی هم تو را نمیخواستم اما دوستت داشتم . و این منتظر ماندن را هم دوست میداشتم .همیشه در ذهنم تخیل میکردم که رفتنت دلیلی داشت و برای آن دلیل میگریستم و تو تمام میشدی .اما هیچوقت جوابی نگرفتم . تمام این سال ها با تو در کنج قلبم حرف زدم اما هیچوقت جوابی نگرفتم . الان هم میخواهی ساکت باشی ؟ میخواهی مثلا قیافه آدم هایی را به خود بگیری که دلشان برای من میسوز ؟ یا میخواهی با این سکوت به من بفهمانی که همه چیز تقصیر من بوده ؟ {همه این ها را میپذیرم چون تویی . }_هیچ اشکال ندارد الان هم تو خوشحالی و من هم دیگر گلایه ای ندارم فقط نمیدانم از فرط دلتنگیه یا این تنهایی دیوانه ام کرده ، مدام میخواهم با تو دعوا کنم میخواهم خرخره ات را بچسبم . اما به چشمانت که نگاه میکنم ، لبانت را که میبینم همه این افکار در سرم خاموش میشن ._ آن شبی که برای آخرین بار همه چیز را تمام کردیم یادت هست ، هیچوقت به تو نگفتم اما آن شب اولین شبی بود که بعد از مدت ها آرام خوابیدم . انگار تمام جنگ ها تمام شده بود با اینکه من پیروز نبودم اما جنگ تمام شده بود و میتواننستم بخوابم .بعد از ان روز شدیداً درگیر بیماری شدم . تو هیچکدام را نفهمیدی . بهتر که نفهمیدی دلم نمیخواست کوچکترین اختلالی در زندگی ات باشم . از جایش بلند شد و شروع کرد عرض و طول اتاق را قدم زدن_ چای می خوری ؟ اه متاسفم تو چای دوست نداری خب بگذار کمی قهوه برایت دم کنم ._ چه میگفتم ؟ ولش کن آنچنان هم مهم نیست . تو نمیخواهی از خودت بهم بگویی ؟قهوه را برایش روی میز گذاشتم اما به نشستن دعوتش نکردم ، بوی قهوه خودش او را تا صندلی میکشاند ._ ما خیلی باهم رفیق بودیم مگرنه ، بعد از تمام شدن همه چیز باز هم رفیق بودیم و نمیدانم میشود اسمش را رفاقت گذاشت یا نه فکر میکنم اسم احمقانه ای باشه من تمام دیدار هایمان را با امید برگشتنت می آمدم ، تو هم که برگشتنی نبودی ._ بگذریم . دوست داری از الانم به تو بگویم ؟یه نفر پشت سر هم در را میکوبید ، نمیخواستم اعتنایی به آن بکنم ، اما نگاه او خیره به در مانده بود ._ ولش کن همسایه ام است . زنی اخمو و چاق است اما بر خلاف ظاهر همیشه عصبانیش قلب مهربانی دارد همیشه این موقع ها به من سر میزند که تنهایی اذیتم نکند . اما امروز میتواند برود پی کارش من مهمان عزیزی دارم .اما او دست از سر من برنمیداشت ، از جایم بلند شدم و در را برای او باز کردم ._ سوزان امروز حالم خوبه مهمان دارم میتونیم بعدا گپ بزنیم ؟سوزان _ خب منم دوست دارم مهمانت رو ببینم ، میدونی که اینجا معمولا آدم های زیادی نمیان و برن . برات غذا آوردمبه داخل دعوتش کردم ، به هر حال حق با او بود به جز همسایه ها معمولا آدم های دیگه به این محله نمیان . سوزان هم زن تنهایی بود .او را به سوزان معرفی کردم ولی سوزان فقط سری تکان داد و از کنارش رد شد . نمیدانم این کارش از بی ادبی اش بود یا واقعا آداب معاشرت را فراموش کرده .سوزان _ چرا قرص هات رو نخوردی ؟_ امروز بهشون احتیاجی ندارمسوزان _ باشه یه امروز رو بهت سخت نمیگیرم ، میخوای با مهمونت صحبت کنی ؟_ اره حرف های مهمی داریمسوزان _ اما اون به نظر خیلی ساکت میاد_ همیشه همینجوریهسوزان _ باشه مزاحمت نمیشم ، دوباره آخر شب بهت سر میزنم_ ممنون سوزاندوباره تنها شدیم ، دیگر حرفی ندارم راستش من فقط میخواستم با او خداحافظی کنم . اما چشم هایش_ لعنت بر چشم هایتخندید ..........و من دوباره فراموش کردم که میخواستم فراموشش کنملبخندش هنوز روی لب‌هایش بود.نگاهش کردم و برای چند لحظه، همه چیز دوباره شبیه همان روزهای قدیم شد؛ انگار نه اتاق سردی وجود داشت، نه دیوارهای سفید، نه سال‌هایی که میان ما گذشته بود._ فکر کنم دیگه وقتشه  ، فکر میکردم حرف های زیادی داشته باشم اما خب همین هم کافیستچیزی نگفت. فقط نگاهم کرد.لبخند زدم._ خوشحالم که امشب اینجا بودی ، برای امشب خوشحالمچشم‌هایم را بستم.برای اولین بار، دیگر نگران این نبودم که وقتی بازشان کنم او اینجا نباشد.....سوزان آخر شب دوباره به اتاق آمد._ خب، مهمانت هنوز اینجاست؟جوابی نشنید.چند قدم جلوتر آمد و ایستاد.اتاق ساکت بود.نگاهش روی صندلی خالی ماند و بعد آرام به تخت برگشت.او آنجا دراز کشیده بود؛ بی‌حرکت، غرق در سکوتی که دیگر شبیه خواب نبود.سوزان چند ثانیه همان‌جا ایستاد.چشمش به فنجان قهوه‌ای افتاد که روی میز، درست روبه‌روی صندلی خالی گذاشته شده بود….سوزان _ مهمانت قهوه اش سرد شدهآهی کشید و صورتش را نوازش کرد .سوزان _ حیف که این بار نه من نه قرص ها و نه حتی خود او نمیتوانستند تو را از رفتن منصرف کنندنگاهش را به صندلی خالی انداخت .سوزان _اما عزیز تنهای من به تو قول میدهم که او میاید ، او برای آخرین دیدار می آید و من به او خواهم گفت ، تمام حرف های شنیده نشده تو را .....sunrisesunriseSat, 12 Sep 2026 12:18:04 +0330https://virgool.ir/@hstsoleymani/یه-روز-معمولی-dhckglzqu5b1چای را دم کرده ام ، خانه را جارو زدم ، شیشه ها را برق انداختم ، ظرف ها هم که شسته شده اند . همه چیز مرتب و سرجایش است.نهار کلی فراموش کردم . با سرعت لباس هایم را پوشیدم و به نزدیک ترین بازار رفتم . کاهو خرید ، گوجه ، خیار ، سیب زمینی ، کمی هم میوه خریدم خوب است در خانه داشته باشیم .چندتا از سیب زمینی ها را نگینی و سرخ کردم در کنارش هم مرغ و هویج را هم همینطور . باید برنج هم میزاشتم اما وقت نبود ترجیح دادم کنارش کنی نان بزارم ، دو سه نوع هم سالاد برای کنار غذا درست کردم . به نظرم همه چیز عالی میاد .وقتش رسیده امروز پنج شنبه است و اداره ها زودتر تعطیل میشوند . یعنی من فقط یکساعت فرصت دارم .دیروز تا تونسته ام با همسرم خندیم ، فیلم دیدیم و شب را باهم قدم زدیم خب طبیعی است دیگه مکر نه ؟ باید همینطور میبود.کلید های خانه ، سویچ ماشین را روی اُپن آشپزخانه گذاشتم فقط کارت های بانکی و کمی پول نقد و کوله کوچکی برداشتم .الباقی لباس ها و کفش هایم رو درون چمدانی ریختم لوازم آرایش و شامپو هایم رو هم در ساک دیگری اگه میخواستم با خودم ببرمشان خیلی طول میکشید به همین خاطر صبح اول صبح همه آین ها را به یکی از دوستان مورد اعتماد دادم . دوستی که همسرم او را نمی شناخت .بلیط های قطار را هم رزرو کرده بودم ، با خط تلفن جدیدی که گرفتم نمیخواهم ردی از من به جا بماند .قرار است با همان دوستم از اینجا بروم ، او ماشین را هم هماهنگ کرده که تا راه آهن برویم . راستش برای او راحتر است ، بلاخره مجرد و با خانواده اش هم صحبت کرده .مقصدمان روستایی در شهرستان های شمالیه کشوره . من قبل از ازدواجم پرستار خوبی بودم ، یک بخش از بیمارستان زیر دستم بود اما خب تقدیر اینطور میخواست حالا به درمانگاه کوچک آن روستا درخواست کار دادم و آنها هم قبول کردن البته هر دوی ما با همین کار میرویم . تا کار های طلاقم درست شود و بتوانم مطبی در آنجا باز کنم .دوستم رسید و من به سرعت سوار ماشین شدم حتی مسیر را هم با راننده چک کرده بودیم که مبادا همسرم ما را در ماشین ببیند.تمام مدتی که در قطار بودم را خوابیدم ، میدانم که از استرس زیاد است اما خب بلاخره تمام شد .دلم نمیخواهد به هیچ چیز فکر کنم من میتوانم زندگی دلخواهم را داشته باشم . حتی اگر سخت باشد و طاقت فرسا میدانم که برای منه ، زندگی من .بعد از این ازدواج اجباری در پوسته ای از انتخاب ، تمام چیزی که بودم را گرفتند و من جدیدی بهم دادند .ما هر شب با هم پیاده رویی میکردیم ، آخر هفته ها سینما و کافه میرفتیم . همه چیز عالیهآه گفتم که نمیخواهم بهش فکر کنم .صدای کلیدچشم هایم را باز کردم . امروز 29 مهر ماه و چهارشنبه بود.لبخند زدم و به استقبال همسرم رفتم . من فردا او را ترک خواهم کرد .به چه دلیل ؟ کمی به چشمانش نگاه کردم ، به چشمانی که برق میزد ، همسر زیبا ، خانه ای مرتب ، بوی غذایی که کل فضا را پر کرده . همه چیز بری او عالی بود شاید حتی برای من هم .اما من دیگر این «من » را نمیخواهم . بوسه ای بر لبهایش نشاندم .من فردا میروم و اگر از من بپرسند که دلیلیم چیست میگویم :هیچ. sunrisesunriseSat, 12 Sep 2026 11:54:14 +0330