https://virgool.ir/feed/@hsnardayy994fa2026-11-11 12:54:29https://files.virgool.ir/upload/users/4915245/avatar/VzZcsb.pnghttps://virgool.ir/@hsnardayy994https://virgool.ir/@hsnardayy994/پایان-فاجعه-بار-منصور-cby7efljropq***فصل اول: صبحِ قرعه‌ی بدشانسیمنصور با صدای زنگ ساعت که انگار خودش هم داشت با نفرت به سر منصور می‌کوبید، از خواب پرید. اولین اتفاق بدشانسی صبحگاهی این بود که وقتی خواست از تخت پایین بیاد، پاش گیر کرد به پتو و با وضعیتی که انگار داره از بالای تپه سقوط می‌کنه، مستقیم رفت توی سطل آشغالی که کنار تختش بود.در حالی که بوی بدِ پوست موز و پوست پرتقال تمام ریه‌هایش را پر کرده بود، با خودش گفت: «خیلی خب، حداقل هنوز دیر نرسیدم به جلسه.»اما بدشانسی منصور تازه شروع شده بود. وقتی خواست با عجله دوش بگیرد، شیر آب گرم، درست در لحظه‌ی خیس شدن، با یک صدای وحشتناک، سرد و یخی شد. منصور چنان جیغی کشید که سگ‌های همسایه هم به نشانه اعتراض شروع به پارس کردن کردند.بعد از اینکه با لرزِ شدید و بدنی که مثل یخ سفت شده بود، خودش را خشک کرد، تصمیم گرفت یک تکه نان خشک و کمی پنیر بخورد تا انرژی بگیرد. اما وقتی نان را به دهان برد، فهمید که نان از دیروز مانده و آنقدر سفت شده بود که انگار دارد تکه شکری را می‌جود. در همین لحظه، دندانِ جلویی‌اش با صدای "تیک" کوچکی، تسلیم شد و افتاد توی بشقاب!منصور به بشقاب خیره شد. در آن لحظه، تنها یک فکر در سرش می‌چرخید: «امروز فقط ساعت ۸ صبح است... تا شب قرار است چند تا فاجعه دیگر از راه برسد؟»فصل دوم: سقوطِ آزادِ منصورمنصور با یک دندانِ کم، و لباسی که هنوز از سرمای دوشِ یخی کمی چروک داشت، با عجله از خانه زد بیرون تا به جلسه برسد. او فکر می‌کرد بدترین اتفاق ممکن، همان دندانِ افتاده است؛ اما او کاملاً در اشتباه بود.همین که پایش را از در خانه گذاشت، یک بادِ ناگهانی از میان کوچه‌ها وزید و دقیقاً در همان لحظه، یک سطلِ زباله‌ی خالی که روی لبه‌ی دیوارِ همسایه بود، مستقیم به سمت سر منصور پرواز کرد. منصور سعی کرد جاخالی بکشد، اما پایش توی یک چاله‌ی کوچکِ آب گیر کرد و با وضعیتی شبیه به یک عروسکِ پارچه‌ایِ بی‌جان، درست وسطِ جاده پهن شد.در همین لحظه، یک کامیونِ حملِ تخم‌مرغ که ترمزِ خراب داشت، از آن نزدیکی رد شد. با صدای "بنگ" عظیمی، هزاران تخم‌مرغ روی سر و روی منصور پخش شدند. منصور، حالا شبیه به یک پودینگِ زردِ متحرک شده بود.او با حالتی نیمه‌جان و چشم‌هایی که از شدت خشم و درماندگی می‌سوخت، سعی کرد بلند شود. اما بدشانسیِ او یک مرحله‌ی نهایی داشت. درست وقتی که داشت از میانِ آن همه تخم‌مرغ و گل‌ولای بلند می‌شد، دید که رئیسِ شرکتش، با تمامِ جلال و جبروت و کت‌وشلوارِ اتوکشیده، درست از همان خیابان داشت رد می‌شد تا به جلسه برسد.رئیس، با دیدنِ منظره‌ی منصور که مثل یک نیمرو‌ی غول‌پیکر وسط جاده افتاده بود، چند لحظه‌ای خشکش زد. سکوتِ سنگینی بین آن‌ها حاکم شد. منصور که دیگر حتی توانِ خجالت کشیدن هم نداشت، فقط یک نگاهِ خالی به رئیس انداخت و با آخرین توانش گفت: «رئیس... می‌خوای یه تخم‌مرغ برات بردارم؟»و با همین جمله، هم از نظر کاری، هم از نظر اجتماعی، رسماً به پایان رسید. منصور آن روز فهمید که بدشانسی، یک اتفاق نیست؛ بدشانسی، یک سبکِ زندگی است.تمام.***حسنا رضاییحسنا رضاییWed, 05 Aug 2026 23:13:41 +0330https://virgool.ir/@hsnardayy994/الاغ-بی-شاخ-و-دم-wbcxsoiypjke***### فصل اول: ورودِ الاغِ بی‌شاخ و دم به مدرسه!صبح که بیدار شدم، آیینه رو با لگد شکستم؛ چون تصویرِ داخلش بیشتر از اینکه آدم باشه، شبیه کسی بود که با تریلی از روش رد شدن. ولی خب، چاره‌ای نبود. باید می‌رفتم مدرسه. توی راهرو داشتم با آرامشِ تمام ساندویچِ سیب‌زمینیِ آب‌پزم رو می‌خوردم که یهو «آریا»، همون پسری که فکر می‌کنه از دماغ فیل افتاده، از پشت جفت‌پا زد توی کوله‌پشتی‌ام. ساندویچِ عزیزم پرواز کرد و مستقیم چسبید به پیشونیِ مدیرِ مدرسه که داشت با جذبه از اونجا رد می‌شد.آریا زد زیر خنده و با همون صدایِ مسخره‌اش گفت: «اوخ! شرمنده، فک کردم اون کوله‌پشتیِ سنگین، کیسه‌یِ زباله‌یِ مدرسه‌ست. اصلاً حواسم نبود داری توش تغذیه می‌کنی، الاغِ بی‌شاخ و دم!»من که خون توی رگ‌هام به جوش اومده بود، نگاهش کردم. آریا فکر می‌کرد خیلی جذابه، ولی دقیقاً مثلِ کدو تنبلِ شبِ هالووین بود. جلو رفتم، دستم رو گذاشتم روی شونه‌اش و با نیشخند گفتم: «آریا جان، اگه الاغِ بی‌شاخ و دم منم، پس تو هم باید دُمِ نداشته‌ت رو جمع کنی که زیرِ دست‌ و پا نمونی، وگرنه ممکنه دفعه بعد ساندویچ‌ام رو نندازم رو مدیر، مستقیم بندازمش توی دهنِ گشادِ تو که این‌قدر وراجی نکنی!»کلِ سالن ساکت شد. آریا قیافه‌اش مثلِ کسی شد که انگار یه لیمویِ کامل رو بدونِ پوست خورده. انتظار داشت گریه کنم یا فرار کنم، ولی من فقط برگشتم و با افتخار راه افتادم سمتِ کلاس. اما مشکل اینجا بود که وسطِ راه، متوجه شدم لنگه‌یِ جورابم از توی کوله‌پشتی‌ام آویزونه و انگار کلِ مسیر رو باهاش جارو کشیدم! آریا دوباره زد زیر خنده و داد زد: «دمت رو انداختی، الاغِ بی‌شاخ و دم! فکر کنم بالاخره دُم درآوردی!»داشتم از خجالت آب می‌شدم، ولی فقط برگشتم و براش شکلک درآوردم. این تازه شروعِ جنگِ جهانیِ سومِ من و این پسرِ احمق بود!******### فصل دوم: انتقامِ سیب‌زمینی‌خورِ قهرمان!فردای اون روز، آریا با یه قیافه‌یِ حق‌به‌جانب وسطِ حیاط مدرسه ایستاده بود و داشت برای رفیقاش تعریف می‌کرد که چطور «آن دخترِ بیچاره» (منظورش من بودم) دیروز جلوی همه آبروش رفته. من از دور داشتم با حرص، آخرین تیکه‌ی سیب‌زمینی آب‌پزم رو می‌جویدم. یهو یه نقشه‌یِ شیطانی به ذهنم رسید.آریا همیشه موهاش رو با کلی تافت سفت کرده بود که حتی طوفانِ سهمگین هم تکونشون نمی‌داد. توی دستشوییِ مدرسه، یه ظرف «ژلِ بسیار قوی» که از پسرِ سرایدار قرض گرفته بودم رو با «چسبِ چوبِ مایع» ترکیب کردم. وقتی آریا داشت جلوی آینه‌ی دستشویی با موهاش ور می‌رفت، با کلی مظلوم‌نمایی رفتم تو و گفتم: «آریا... من واقعاً معذرت می‌خوام. دیشب فکر کردم و دیدم تو راست می‌گفتی، من خیلی گیجم. این واکسِ مویِ خارجیِ بابام رو برات آوردم، برای اینکه به خاطرِ بدخلقی‌های دیروزم از دلت دربیارم.»آریا که فکر می‌کرد دارم خر میشم، با یه پوزخند گفت: «اوه، پس بالاخره فهمیدی کی رئیسه؟» و بدون اینکه شک کنه، کلی از اون محلولِ مرگبار رو زد به موهاش.ده دقیقه بعد، زنگ تفریح خورد. آریا وسطِ حیاط ایستاده بود که یهو کلاغِ پیرِ مدرسه (که همیشه دنبالِ یه جایی برای نشستن بود) روی سرِ آریا فرود اومد. آریا خواست تکون بخوره که کلاغ با چنگال‌هاش گیر کرد به اون موهایِ چسبی! آریا شروع کرد به جیغ‌جیغ کردن و چرخیدن دورِ خودش. کلاغ هم که ترسیده بود، شروع کرد به نوک زدن و بال زدن روی سرِ اون.آریا داد می‌زد: «یکی این الاغِ بالدار رو از روی سرِ من برداره!»منم با صدای بلند طوری که کل مدرسه بشنون، داد زدم: «آریا جان! مگه نگفتی الاغ بی‌شاخ و دم؟ الان که هم شاخ داری (منقارِ کلاغ) هم دُم (بال‌های کلاغ)، دیگه چی می‌خوای؟!»کلِ مدرسه از خنده منفجر شد. آریا با همون وضعیتِ آبروریزی دوید سمتِ خروجی و من فقط روی نیمکت لم دادم. اون روز فهمیدم که زندگی بدونِ این کل‌کل‌ها خیلی کسل‌کننده‌ست. البته، آریا تا یک هفته با کلاهِ پشمی میومد مدرسه، ولی دیگه هیچ‌وقت جرئت نکرد به من بگه الاغِ بی‌شاخ و دم! پایان.***حسنا رضاییحسنا رضاییTue, 04 Aug 2026 21:46:35 +0330https://virgool.ir/@hsnardayy994/خطای-محاسباتی-ijggwjczkjicفصل اول ---### رمان: خطای محاسباتی**فصل اول: متغیرِ نامعلوم**صدای تیک‌تاک ساعت دیواری، تنها ریتمی بود که **حسنا** در آن آرامش داشت. او پشت میز تحریرش نشسته بود و با مداد، روی کاغذ، نمودارهای پیچیده‌ای را رسم می‌کرد. برای حسنا، زندگی مثل یک معادله درجه دو بود؛ اگر مجهولات را پیدا کنی، جواب همیشه مشخص است.«اگر (الف) مثبت باشد و (ب) منفی، پس نتیجه همیشه (ج) خواهد بود.» او زیر لب زمزمه کرد.او معتقد بود هر اتفاقی در زندگی، نتیجه یک فرمول است و اگر متغیرها را درست بشناسیم، می‌توان آینده را پیش‌بینی کرد. اما او نمی‌دانست که در مدرسه "الگوریتم"، معادلات همیشه به این سادگی حل نمی‌شوند.وقتی وارد کلاس شد، اولین برخورد را با **رادین** داشت. رادین، پسر نابغه و بی‌روح مدرسه، بدون اینکه حتی نگاهش کند، روی تخته فرمول پیچیده‌ای را حل می‌کرد. نگاه حسنا روی دست‌های رادین و دقت خیره‌کننده‌اش قفل شد. رادین، دقیقاً همان کسی بود که حسنا در ذهن خود به عنوان "شریک ایده‌آل" طبقه‌بندی کرده بود: منظم، بی‌صدا و با ضریب هوشی بسیار بالا.حسنا با خودش فکر کرد: *«رادین = ثبات. ثبات = امنیت.»*اما درست در لحظه‌ای که می‌خواست به سمت صندلی‌اش برود، یک جسم متحرک با سرعت زیاد از گوشه راهرو رد شد. صدای خنده‌ای بلند و پرانرژی در سالن پیچید.«حسنا! حواست کجاست؟ نزدیک بود با توپ بسوزونی!»**سپهر** بود. پسر محبوب و ورزشکاری که هیچ معادله‌ای در مورد او وجود نداشت. او با همان لبخند کج و موهای آشفته‌ای که دقیقاً برخلاف تمام اصول نظمِ حسنا بود، توپ بسکتبال را زیر بغل گرفته بود و چشمانش با شیطنتی می‌درخشید که هیچ فرمولی نمی‌توانست آن را تحلیل کند.حسنا سعی کرد چهره‌اش را بی‌تفاوت نشان دهد، اما ضربان قلبش ناگهان از حالت "ثابت" خارج شد و به حالت "نوسانی" درآمد.*«این غیرمنطقی است!»* حسنا در دلش فریاد زد. *«چرا حضور یک نفر می‌تواند تمام داده‌های ورودی سیستم من را مختل کند؟»*او به رادین نگاه کرد که هنوز با خونسردی به حل کردن معادله ادامه می‌داد و سپس به سپهر که با شیطنت منتظر پاسخ بود. در آن لحظه، حسنا برای اولین بار در زندگی‌اش، با یک مسئله مواجه شد که هیچ کتاب درسی برای حل کردنش نداشت:**خطای محاسباتی: عشق.**---**چطور بود؟ اگ دوم را با تمرکز بر همین فضبنویسم.**حسنا رضاییحسنا رضاییTue, 28 Jul 2026 00:23:26 +0330https://virgool.ir/@hsnardayy994/خطای-محاسباتی-z5xyhopvtypo---### فصل دوم: نوسان در سیستمروزهای بعد از آن برخورد در راهرو، برای حسنا شبیه به یک آزمونِ سختِ فیزیک بود؛ هر روز باید با متغیرهای جدیدی روبرو می‌شد. حسنا در کلاس ریاضی نشسته بود و سعی می‌کرد با تمرکز کامل، روی حلِ یک مسئله‌ی دشوار کار کند. او برایش بسیار مهم بود که تمام اعداد را در جای درست قرار دهد. اما تمرکز او، با باز شدن در کلاس و ورود سپهر، به شدت مختل شد.سپهر با همان انرژیِ همیشگی، بدون اینکه اجازه بگیرد، به صندلی کناری حسنا تکیه داد. او در حالی که یک بسته شیرکاکائو در دست داشت، با صدای آرامی گفت: «هی، حسنا! داری با اون اعداد جنگ می‌کنی یا دارن با تو جنگ می‌کنن؟»حسنا بدون اینکه از جای خود بلند شود، چشم از دفترش برنداشت: «در حالِ تحلیلِ یک الگوریتم هستم، سپهر. لطفاً اجازه بده روی تمرکزم کار کنم.»سپهر لبخندی زد و بسته شیرکاکائو را روی دفترِ حسنا گذاشت. «بیا، این هم یک "متغیرِ انرژی‌بخش"! احتمالاً سطح گلوکز خونت افتاده و به خاطر همین محاسباتت دقیق نیست.»حسنا نگاهی به بسته انداخت و بعد به سپهر. *«او حتی نمی‌داند که برای تحلیلِ دقیق، نیاز به سکوت مطلق است، نه شیرکاکائو!»* با اینکه در دلش از این رفتارِ بی‌ملاحظه عصبانی بود، اما ناگهان متوجه شد که دست‌هایش کمی می‌لرزند. سپهر مثل یک شوکِ ناگهانی به سیستمِ آرامِ او، وارد شده بود.در آن سوی کلاس، رادین حضور داشت. او مثل همیشه، در دنیای خودش بود؛ میانِ خطوطِ صاف و اعدادِ بی‌نقص. اما حسنا متوجه شد که رادین، برخلاف همیشه، چند بار از نوشتن ایستاد و با نگاهی گذرا، به میز حسنا و سپهر خیره شد. نگاه رادین سرد بود، اما نوعی "تنشی" در آن وجود داشت که حسنا را کنجکاو می‌کرد. آیا رادین هم مثل او، این اختلال در نظمِ کلاس را حس می‌کرد؟زنگ تفریح که خورد، حسنا تصمیم گرفت برای فرار از فضای سنگین کلاس، به کتابخانه برود. اما در راهروی اصلی، دوباره با رادین روبرو شد. رادین در حال رفتن به سمت آزمایشگاه بود.حسنا، که همیشه جرأت نمی‌کرد از آدم‌های منطقی سوال بپرسد، این بار جسارت به خرج داد: «رادین، به نظرت... توی یک محیطِ کنترل‌شده، چطور میشه از اثرگذاریِ متغیرهای تصادفی جلوگیری کرد؟»رادین ایستاد. او برای چند لحظه به حسنا نگاه کرد. نگاهش چنان دقیق و خالی از احساس بود که حسنا احساس کرد در حالِ تحتِ آزمایش قرار گرفتن است. رادین با صدایی آرام و شمرده گفت: «متغیرهای تصادفی را نمی‌شود حذف کرد، حسنا. فقط می‌توان آن‌ها را در معادلات لحاظ کرد. اگر بخواهی بدون در نظر گرفتنِ آن‌ها پیش بروی، نتیجه‌ات همیشه با خطا همراه خواهد بود.»و بعد، بدون اینکه منتظر جواب بماند، از کنار او گذشت. حسنا در جای خود خشکش زد. حرف رادین مثل یک قانونِ ریاضی در گوشش پیچید، اما تصویرِ لبخندِ شیطنت‌آمیز سپهر و بسته شیرکاکائو، مدام در ذهنش تکرار می‌شد. او حالا می‌فهمید که مشکل کجاست. او نمی‌توانست هیچ‌کدام را حذف کند. او در میان دو انتخابِ کاملاً متضاد گیر کرده بود: رادین، که راهِ درستِ معادله بود، و سپهر، که خودِ اشتباهِ لذت‌بخشِ معادله بود.---حسنا رضاییحسنا رضاییTue, 28 Jul 2026 00:17:03 +0330