https://virgool.ir/feed/@hsdarestanifa2026-11-11 01:01:02https://files.virgool.ir/upload/users/4558800/avatar/FIleBS.jpghttps://virgool.ir/@hsdarestanihttps://virgool.ir/@hsdarestani/thestory-e02s02-dauwuqpatuorببخشید دیر شد، میدونم دیروقت هم هست برا حرف زدن ولی میشه بشنوید؟ یادبودش رو برگزار کردم. همه چی عادی بود. هیچ جذابیتی برام نداشت به جز لحظه‌ای که بطری خون خودمو روی استخوناش ریختم. باهام حرف زد. خودمو دیدم روی صدای مهربونش که بغلم می‌کرد. تنها کلمه‌ای که از فرط لذت یادم موند، «زمان» بود.حالا نشستم کنار درختی که با پروردگارم ملاقات کرد و به کشتن دادش. راستش.... از همون کلمه که یادم مونده از حرفاش... خیلی حس درونم ایجاد شد. غم دارم. احتمالا اینجاهاشو کمتر میخونین پس میرم سر اصل مطلب: حس زنبوری رو دارم که قرار بوده عسل بسازه برای ملکه‌ش، جدای از این که خرس همه عسلا رو حیف و میل کرده، اشتباهی نیشش رو هم به خودش زده و چیزی تا مرگش نمونده. حالا فقط وقت اینو دارم که شاد باشم. بهم میگفت پسر شاده. ولی اینم میگفت که چرا شادم؟ این شادیمو مدیون بلاهایی هستم که فردا رو ازم گرفتن. اینه که دلم می‌خواد تا ابد توی امروز بمونم و وقتمو با این دوتا بگذرونم. بقیه رو هم بکشم که دیگه اتفاقی بعد از من نیفته. من میخواستم عسل براشون جمع کنم. اما حالا که دیگه نه خبری از عسل هست و نه نیش محافظ، نگرانشونم و دلم میسوزه براشون... چون من بودم که چشمای اون خرس رو دیدم. زندگی کنار اون برای هیچکدوم از زنبورا لذت‌بخش نیست. هیس...! من دیدم چشمای اون خرسه رو. تو ندیدیش.یه بهونه هم برای ادامه حرفام لازمه اینجا بگم احتمالا ولی حتی نمی‌خوام منتظر ادامش باشید. بذارید همین امشب همتون تموم شید و ما هم دو سه روز بعدش بیایم. میخندیم دور هم. این درخت هم ۱۱مین سال زندگیش رو تموم کرده و قراره جون به لب شه تا برسه به ۱۲. پس اینم میسوزونمش و شب بخیر.28 اردیبهشت 1401-حد--حد-Wed, 05 Aug 2026 21:22:36 +0330https://virgool.ir/@hsdarestani/thestory-e01s02-xsmktycmj9a2TheStory E01S02یه دختره تو راه داشت سنگ میفروخت. نمیدونم ازش گفته یا نه. اما من میگم. دخترک حامله بود. دو روز پیشش بودم. سنگا رو بالا می‌آورد و برای خرید خاک میفروختشون. خاک می‌خورد. سال‌ها بود که خاک می‌خورد. روز اول بهم سنگ تعارف کرد و وقتی فهمید اهلش نیستم، از خاک‌هاش بهم داد. اونم که نخوردم باهام بد شد و رفت. منم قبل این که ازم دور شه با یکی از سنگا زدم تو سرش و کشتمش. قیافش وقتی افتاده بود زمین خیلی خنده‌دار بود. یکم از خونش رو تو قمقمه‌م ریختم که تو جشن استفاده کنم ازش، که بریزم رو تابوتش. از کجا معلوم شاید بعدا بفهمیم دختر خودش بوده. دوتا دخترا پیگیر مراسمن و داریم آماده میشیم که حرکت کنیم. کاش اونم بود و تو جشن یادبودش میدید اشک و خونی که براش آوردیم رو.ببخشید شما تنهایید؟من؟ نه بابا زیادم منالو؟یه بار دیگه بپرسپرسیدم شما تنهایی؟(صدای فرو رفتن استخوان در قلب)کشتمش. والا خب. من عزادارم تو غم مردن اون. بعد تو میای میپرسی از تنهاییم؟ معلومه تنهام. زخم می‌زنی؟ پس عادلانس منم زخم بزنم. اونم با دنده‌های اون که از تنش درآوردم. حالا خون بیشتری برای یادبودش دارم.19 اردیبهشت 1401-حد--حد-Wed, 05 Aug 2026 21:17:54 +0330https://virgool.ir/@hsdarestani/thestory-e12s01-bng0vh1tqbc3TheStory E12S01+ خودشو کشت. دورش پر از یک شده بود. همشون خیره به صفری بودن که تو قلبش حفر کرده. قشنگ بود راستش. خنده‌دار بود. والا خب اگه نخندیم و نگذریم و نسازیم و بسوزیم، کی میخواد بار بدبختیمون رو توی بی‌راهه تحمل کنه؟ آدم نیاز به انرژی داره نیاز به شادی داره. درسته ارزش کمی جا موندم، باشه بیشتر از کمی. حدود دو سال ازش جا موندم ولی اونم زیادی داشت پیچیدش می‌کرد. حالا که دیگه قلمش دست منه شادتر مینویسم باقیشو. ساده‌تر می‌نویسم. همون اوضاعه‌ها. فقط عینک جدید میدم بهتون. وگرنه همون مصیبته. منم میدونم همه هم ندونن. خلاصه قلبشو درآوردم و سوزوندمش که همه نفس بکشنش. استخونای سینش خوراک ساخت ساز بود. چه سازی نمی‌دونم ولی دوس داشتم ازش یه صدایی تولید بشه که همه باهاش خوشحال بشن. شاید فقط دوتا از دنده‌هاشو بردارم و به هم بزنم. با ریتم البته. خیلی دوسش داشتم. دوتا دخترا هم همراهمن. بزرگ شدن و خسته. از خستگی یکیشون جذابتر شده و یکیشون پیرتر. آخر هفته رو جشن می‌خوام بگیرم تا توی نبودش ازش یاد کنیم و اشک شوقمونو رو تابوتش بریزیم. این دوتام گیر دادن که می‌خوان حرف بزنن تو مراسم. نمی‌خوام غم بیارن تو مراسم. چیکار شون کنم؟۶ اردیبهشت ۱۴۰۱-حد--حد-Tue, 04 Aug 2026 22:23:41 +0330https://virgool.ir/@hsdarestani/thestory-e11s01-e7oahjuzjeo6TheStory E11S01غم که ته‌نشین میشه بذر خشم رو پرورش میده. اگه شجاع نباشی جوونه‌های انتقام رو ساقت می‌رقصن. ولی خشمو که تو بازوهای بازی آهنگری تزریق کنی،میشه نوازش. میشه عشق، آرامش، او، تُ، طُ یا هرجور دیگه‌ای که دوس داریاصلا هرچی تو بگی.یه مشت ۱ بی‌مصرف هم همین جوره. میتونی یه کمان بسازی و تک تک ۱ ها رو به قلب صفرها شلیک کنی. می‌تونی هم.... راستش این اولی انقد جذابه که حال فکر دومی و سومی نیست.+ بذار بگن شجاع نیستم. ولی صفرها رو از خودم پر می‌کنم. لاشه هاشونو کنار جنازه برگ‌ها چال می‌کنم تا بعد ازشون برا غذای نگهبانات استفاده کنم. سنگای دخترک لب جاده رو هم به عنوان سنگ قبر می‌ذارم بالا سرشون.همین دیوونگیاته که عاشقشم. ادامه بده+ فکر نمی‌کنی زیادی نزدیک شدی؟ فکر نمی‌کنی یه وقت یکی از ۱ ها رو تو قلب تو هم فرو کنم؟ فکر نمی‌کنی انتخابی که کردی تا پروردگارم باشی خودش دیوونگی بوده؟ فکر نمی‌کنی بهتره زودتر باهام یکی شی؟چرت و پرت نگو. چشات قرمز شده. زودتر پاشو باید بریم روز سوم.+ گفته بودم شبای دوم طولانین؟ نه روزاشو گفتم. خب شبا هم طولانین، چون باید هم غم یکی نشدنش با خودم رو به دوش بکشم و هم جنازشو زیر برگ‌های پاییز سال بعد چال کنم و هم... هم خونم رو از دستاش پاک کنم. جنازه خونی رو که چال نمی‌کنن، ولی چطور انجامش بدم وقتی جنازه خودمو رو زمین تنها می‌بینم؟۲ اردیبهشت ۱۴۰۱-حد--حد-Tue, 04 Aug 2026 21:49:07 +0330https://virgool.ir/@hsdarestani/the-story-e0910-s01-sb929nf5fdd6The Story E09&10 S01خسته شدم حسینبه جای پاهاش چشماش زخم شده بود از مسیری که داشتیم می‌رفتیم. داروی چشم‌زخم هم تو افسانه‌های ذهنم خون بچه‌ها بود. بی‌رحم نیستم. تند نرید، فقط منطقی می‌کشم. شما هم اگه جای ما بودید همین کارو می‌کردید.ایستگاه بعدی درّه بود، یادمه هر چندسال یک‌بار وارد این درّه می‌شدم. این بار اونم بود. روزای اول اونجا معمولاً مشغول زنده کردن حیوونا می‌شیم. ناامید که شدیم، می‌خوریمشون. روزای دوم سعی می‌کنیم همو بکشیم از گرسنگی. وجدانمون که جلومونو گرفت، از گشنگی بیهوش می‌شیم. یه مدت بیهوشیم و بی‌حس. نور آفتاب و کرمای رو گوشتمون بیدارمون می‌کنه و تقلا برای بلند شدن. روزای دوم معمولاً خیلی طولانین. روزای سوم که یکم جون گرفتیم رو راستش تا حالا بهش نرسیدم. روزای دوم معمولاً خیلی طولانین. پس تا رسیدن به یازده یازده کلی داستان داریم.----------------------------------------------------------------------روز دوم نفسای آخرشم دود کرد و فوت کرد تو صورتمون.حالا شب. یادم رفته بود از شب بگم برات و البته از دخترک سنگ فروش کنار جاده.اینا باشه طلب تو. هوم؟+ میشه بس کنی داستان نوشتنو؟صدای تیکه‌تیکه شدن نفسم تو سوز شب رو شنیده بود. خب نگرانش هم بودم. انقدر داستان بنویسه از زندگیش میمونه. هوم؟+ پسر شاده یادته؟- قسمت اولو میگی.+ هر کوفتی، چیزی ازش مونده الان؟ نه! پس ننویس. هیچکدوم اینا نمیمونن.- تو هم نمیمونی؟+ من نباشم تو هم نیستی. حرفمو قبول نداشتم اما تهدید کردن رو خوب بلد بودم مخصوصا علیه خودم.- هم پسر شاده، هم تو، هم من. نفسای هممون تیکه تیکه شده. پس جای زخم زدن، سرمو بذار رو سینم که تموم بشه این تلاطم و پیچیدگی. هممون تیکه‌های پاره‌ی ۱۱۱۱ شدیم. حتی از ۱۱ هم گذشتیم. یه مشت ۱ بی‌مصرف شدیم...+ منم دوست دارم. فعلا استراحت کن.۲۳ و ۳۰ فروردین ۱۴۰۱۲۳ و ۳۰ فروردین ۱۴۰۱-حد--حد-Fri, 31 Jul 2026 01:37:51 +0330https://virgool.ir/@hsdarestani/80e10syrotseht-dlamewptk1js80E10SyrotSehTهراد. نییاپ الاب هگید، همیگدنز شهت. هب میسرب لاح ره هب ات میرب. وریسم همادا ات تشگرب و تسشن مکی دوب. هدش ضوع بخ لاسما یلو شزا، میدوب لاحشوخ شیپ یالاس ًابیرقت میریگن. نشج هک شزا میتسین لاحشوخ نوم و نوتمودک‌چیه تفگ‌یم: هلمج هی شمه تسشن. رترود تفر و درک ضغب دشن. یبصع مدب، وشاهب شهب و شدراچ هرب مدای هرارق متفگ شهب یتقو دوب. هدش دیماان راظتنا زا شدوخ هک یلاح رد دوب، مه دیما و راظتنا زا رپ دوب. تحاران مه و دوبن لاحشوخ مه دش‌یم. بیجع شعاضوا یلیخ شدراچ وت شدراچ. هب میدیسر لاح ره هب نوتارب. مگب هداج رانک شورف‌گنس کرتخد زا ًادعب هشاب مدای دیدرک‌یم. وراک نیمه نیدوب نوماج منوتمودک ره ونومدوخ. مینوزوسب هگید روج هی میدرک یعس شتآ اب بخ هک اوه دوب هدش نازوس و درس یرادقم هی رتشیب. ندوب ریسا لابند شامدآ. هن داوخ‌یم، ور ام ریسم هن دوب مولعم میدش. تیذا یلیخ ریسم وت۱۷ فروردین ۱۴۰۱-حد--حد-Sat, 18 Jul 2026 00:50:58 +0330https://virgool.ir/@hsdarestani/the-story-e07s01-jppwlxlzev4hTheStory E07S01نم نم داشتم نم هوا رو با نورم خشک می‌کردم. با یه چشمم نگهبانا رو میپاییدم و با چشم نداشته‌ی دیگم درون خودمو میدیدم. سر همین، نگهبانا بهم میگفتن چشم دریده. شما بگید، کجای دنیا آدم به پروردگارش همچین حرفی میزنه؟ من دارم میرم سال بعد. باهام میای؟ زندگیم بود که باهام حرف میزد. اثر دریدنای درونم این شده بود که زندگیم باهام حرف میزد. تازه بغلم هم میکرد. ازش راضی نبودم اما پیرو صحبتی که راجب مرگ آخرین برگ و جنازه‌های زیر پام باهاش کرده بودم، اونم باهام راه میومد که اوضاع نشه. بی‌راهه میرفت بدون من. بار و بندیلمو که جمع کردم کلی انگ و تعریف جدید با خودم داشتم. کیوت عجیبترینش بود که واکنش حضار رو هم برانگیخت. از جمله یکی از همون برگای مورد علاقمو از درختی که بهش تکیه داده بودم. بریم زندگیم؟۲۷ اسفند ۱۴۰۰-حد--حد-Sun, 05 Jul 2026 23:19:39 +0330https://virgool.ir/@hsdarestani/thestory-e06s01-aq1b7nh7c6zbTheStory E06S01تو گرمای زمستون هیچکس دور و برش نبود، البته جز من که بهش تکیه کرده بودم. شکوفه‌هایی که بالا آورده بود مستم کرده بود. انقدر هوا خیس شده بود که بوی شکوفه‌هاش رو توی رگام حس می‌کردم. وقتی اومد و صدام کرد فکر نمی‌کردم من رو از خودش جدا کنه، الان می‌فهمم.خوند. داستان رو خوند و همونی شد که می‌دونستیم، من و خودش راضی بودیم، فقط نگهباناش بودن که خسته بودن و ناراضی. نگهبانان پروردگار هم که محلی از اعراب ندارن.هوا هنوز خیس بود. به علاوه، یازدهمین سالگرد غیبت گمشده‌ی دلش که باهاش بزرگ شده بود؛ که بهش میگن آفتاب. همیشه اصرار داشت که نگو خورشید، بگو آفتاب. می‌گفت خورشید گرم نیست، می‌سوزونه، آفتاب گرماشو به زیر مردمک چشات می‌بره و آرامش میده بهت.یه مدت با ماه سر می‌کردیم اما از وقتی داستانو خوند، اونم باهامون سر لج افتاده. این قسمت رو برای خودش نوشتم. خودشم نمی‌خواست بنویسم. اصلا شما فرض کنین این قسمت رو ننوشتم، چون بالاخره که آفتاب خشک می‌کنه خیسی هوا رو، نه؟۱ اسفند ۱۴۰۰-حد--حد-Tue, 30 Jun 2026 22:34:45 +0330https://virgool.ir/@hsdarestani/thestory-e05s01-bjblkul2sz0fTheStoryE05S01و بله. سال اول و دوم و... تموم شد و هنوز تغییر نرسیده. اونم برای تغییر پیشم بود. نمیگم ناامید. ولی حسمون آب شده. از یخای دور و برش برفک مونده و سوز سرما تو هوای آفتابی. همه چی خیلی عادی و نفرت انگیزه. هنوزم خداوندم صداش میکنم، خب هست. این رو قبلا خودش بهم گفته بود. با این حال دیروز ۱۱/۱۱ بود و یادم رفته بود که منتظره تا یادش بندازم. شب فهمید، عصبی شد، خوابید. بهم میگه دلش برای پسره و دوتا دخترا تنگ شده. برای درختی که اولین بار منو در حال تکیه بهش دید. ولی هم من و هم شما می‌دونیم زمان آدما رو میپزه. چیزی بهشون اضافه نمیکنه، فقط میپزه. خام تحویل می‌گیره و میسوزونه و میریزتشون زیر خاک. زمان رو بعدا باید به حسابش رسید. اما چیزی الان بیشتر ازش بیزار شده هواس. پر از آب شده و دیگه شفافیت قبل رو نداره. مثل چشمای خودش که مردمکش با سفیدیش قاطی شده. همون چشمش که کور بود... .- هی... کجایی؟× هیچی. قسمت پنجم رو مینویسم.- ببین من هنوزم مشتاقم کشفت کنم. میدی بخونمش؟÷ نده بهش. قبلیا رو دادی خوند که این وضع شد.یکی از نگهباناش بود. اونام خسته بودن.× بیا بخون. ولی می‌دونی که همین خوندناته که کار داده دستم؟- آره میدونم. بده.۱۲ بهمن ۱۴۰۰-حد--حد-Sun, 28 Jun 2026 02:03:05 +0330https://virgool.ir/@hsdarestani/thestory-e04s01-lkmivjuxdyjiTheStory E04S01× ببین منم مثل تو نگران مسیرم. و الا آخرشو که هردومون می‌دونیم چی میشه.اما این مسیر لعنتیه که هی تغییر می‌کنه. این انتخابامونه که... که مدام پیکان افکارمونو منحرف می‌کنه. تهش که می‌خوریم به هدف... . حالام تغییر نزدیکه. اگه بخوای بمونی... باید تغییر کنی!چشم‌هاشو بست و رفت تو فکر، دیگه نمی‌خندید.+ اگه نتونم چی؟...× میشه چرت و پرت نگی؟ از اولش قرار بوده باشی. پس می‌تونی، فقط باید بخوای.+ می‌ترسم. من نمی‌خوام طوری بشه که نتونم.ازش همچین انتظاری نداشتم. انگار توی مردمک چشمام یه دریای آتیش شعله می‌کشید. گرم و پرنور. برخلاف همیشه که سرد و تاریک بود و حقیقی.× عه؟ :) اوکی...فکر نمی‌کردم این سال آخر رو این‌جوری ازش جدا شم. دلم این رو نمی‌خواست.مخصوصاً اون که می‌دونست اگه نخواد، فقط ازش جدا نمی‌شم. چون قبلاً می‌خواسته. آدم وقتی چیزی رو قصد می‌کنه و بعد می‌زنه زیرش، طبیعت تلافیشو سرش درمیاره. منم خب… یکی از مهره‌های تاریک طبیعتم. باید هزینه‌ش رو بپردازه.دیروز... تولدم بود. تلخ بود. خیلی تلخ. مثل بغض دختربچه‌ی ۱۱ ساله‌ای که به ماه خیره شده و برای خشک شدن کاکتوس بدون خار روی میزش اشک می‌ریزه.جذاب بود اما باید مثل همیشه دختربچه رو سر می‌بریدم. مثل بقیه‌ی بچه‌هایی که کشتمشون. این بچه‌ها اگرم الان نمیرن، تو خزون سال بعد کارشون تمومه. دقیقاً با مرگ اولین برگ.اینه که زیر پام پر جنازه‌ست.فقط... یه نفر بود که می‌تونست نیمه‌تاریک منو دوست داشته باشه. اونم خود نیمه‌ی تاریکم بود. من بهش می‌گم عشق. بهش می‌گم کیمیا. چون تولد به این تلخی رو فقط کیمیاست که می‌تونه جذاب کنه. و خب، کرد.- «بچه‌ها بیاین دیگه…»هنوز توی دلم پر از فکر بود که چجوری چشمامو خونده؟ چجوری فهمید که دنبال جنگ نیستم؟دوستاش اومدن، ۶ نفر بودن که با خودش می‌شدن ۷ نفر. من ۸امی بودم. برای ۹ نفر جا بود.- سراب! دریا! فانوس! چرا نمیاین پس؟× بازم هستید؟- تا ۱۱ نفر نشیم که نمیشهغیر ممکنه. توی عمرم فکر نمی‌کردم کسی از رازهام نه تنها خبردار باشه، بلکه باهاشون زندگی کرده باشه. خواستم توی چشماش عمیق شم اما دوتا از دوستاش با خشم جلوم وایسادن. توی چشماشون که نگاه کردم حس عجز بهم دست داد... توی چشماشون که نگاه کردم حس عجز بهم دست داد! پاک دیوانه شده بودم. چطور ممکنه...؟× بچه‌ها چیزی نیست. اجازه ورود داره.رفتن کنار و من بودم و صورتش. یه چشمش کور بود. همین چهره‌ش رو تاریک و جذاب کرده بود. ولی با همون یه چشم که داشت، به عمق هزاران چشم باهام حرف می‌زد. با چشماش نوازشم می‌کرد، بغلم می‌کرد، بهم زخم می‌زد و مرهمم می‌شد... .- اومدیم تا برای تغییر پیش هم باشیم.× در خدمتم خداوندم.۱۲ بهمن ۱۴۰۰-حد--حد-Wed, 24 Jun 2026 22:09:35 +0330https://virgool.ir/@hsdarestani/thestory-e03s01-ft70perzeylu. xzxzxzxz .باشه شروع میکنم...ولی از زمان نمیشه فرار کرد. حداقل فعلاً نمیشه. زمان بچه‌ها رو به دنیا میاره، آدما رو می‌کشه، دوستا رو دشمن می‌کنه و دشمنا رو دوست. ولی وقتی بشه فرار کرد، دیگه نه به دنیا میای و نه می‌میری، دشمن و دوستی هم نداری؛ یه آرامش تاریک و جذاب. فکر می‌کنم اون فرار کرده باشه.توی چشماش خیلی چیزا می‌شد دید، از جمله همین حرفا.اما بعد از آخرین ۱۱/۱۱ سال که صحبتاش حال و هوای تغییر داشت، زمان واسش مهم شده بود. انگار حالا زمان بود که از اون فرار می‌کرد و اون با چشماش دنبال شکار کردنش بود. به پسر شاده می‌گفت دیگه کم‌کم دارن میان. نمی‌گفت کی داره میاد و چه زمانی، اما همین جمله‌ش کافی بود تا لبخند همیشگی از لبای پسر شاده برداشته بشه و توی فکر بره. چشماشم می‌بست تا نبینه کسی به چهره‌ی بی‌لبخندش نگاه می‌کنه.فردا تولدشه. می‌خوام براش یه روز خاص باشه چون اون برام آدم خاصیه. خودش به تولد اعتقادی نداره و اکثر کسایی که بهش تبریک میگن رو تحویل نمی‌گیره. یه بار که ازش پرسیدم گفت تبریک تولد باید از آدمایی شنیده بشه که واسشون مهمی. وگرنه وقتی به دنیا اومدنت برکتی نداره واسشون، تبریک گفتن هم بی‌فایدست. خب اونم واسه من خیلی مهمه. واسه همین می‌خوام بهش تبریک نگم و باهاشم اون روز دعوا کنم تا یه روز خاص بشه براش. خب همونطور که قبلاً گفتید، دیوونم. اما این چیزیه که می‌دونم جذبش می‌کنه و می‌تونم دوباره شیرجه بزنم توی دریای افکارش. این تاریکیه.++ نمی‌خوای بلند شی؟ کلاس داره شروع میشه‌هادوتا دخترا بودن. منی که به درخت پیر محوطه تکیه داده بودم، واسه رفتن به کلاس باید دوباره جوون می‌شدم و پاهامو می‌پوشیدم تا بتونم راه برم. تو چشمام دیدن که حس و حالشو ندارم. برا همینم رفتن و گذاشتن تنها باشم. باد توی چشمام می‌وزید.+ ببخشید شما تنهایید؟صداش آشنا نبود. گرم بود و شاد. از اون صداهایی که ازشون متنفرم اما جذبم می‌کنن. چشامو نیمه‌باز کردم.+ الو؟یه دختر قدبلند بود با موهای قهوه‌ای تیره که با رنگ آفتاب قاطی شده بود. با صدای خسته بهش گفتم که:× تا به چی بگی تنهایی..+ من و دوستام می‌خوایم اینجا بشینیم، منتها همه جا پره. اگه میشه ما بیایم اینجا.حوصله‌ی جمعای آدما رو نداشتم. داشتم فکر می‌کردم الان قراره بیان و با چشمای خالیشون با هم بجنگن.- جنگی در کار نیست. زیاد حرف هم نمی‌زنیم. اگر عیب نداره من صداشون کنم بیان.چی شد؟ من که فکرامو به زبون نیاوردم. نمی‌فهمیدم...۲۲ فروردین ۱۳۹۸-حد--حد-Sun, 21 Jun 2026 01:03:55 +0330https://virgool.ir/@hsdarestani/thestory-e02s01-nulqrna9ugryTheStory E02S01همه‌ی ما وقتی به یه چیزی معتقد میشیم، بهش دلگرمیم. میشه دستاویزمون توی سختیا و باعث بازگشتمون به مسیر. خب اونم به تاریکی معتقد بود. ولی تاریکی سرده، نمیشه ازش آویزون شد، بدتر گمراه می‌کنه آدما رو! تمام روزایی که میدیدمش می‌خواستم اینو بهش بفهمونم. از طرفی هم می‌خواستم هیچوقت نفهمه تا بتونم همیشه ببینمش. اون روز وقتی توی چشم‌هام، توی آینه دیدمش فکرشم نمی‌کردم با اون حجم از خشم رو به رو بشم. چهره‌ش آروم بود. یه لبخند گرمی هم روی لباش بود اما چشم‌هاش پر از انگیزه واسه قتل بود. حالا بین خودمون بمونه که کلا چهار پنج ثانیه بیشتر نگاهم نکرد و زود پشتشو کرد و رفت پیش دوستاش. منم خوشحال از این که یه بار دیگه تونستم چشم‌هاشو شکار کنم باهاش همراه شدم. با دوستاش حرف نمی‌زد. بین کلاسا بیشتر از همه پسر شاده رشته کلام دستش بود و بعد اون دوتا دختر. نهایتش یه خنده‌ای می‌کرد و با دو سه کلمه انگار خودشو از زیر بار دین حرف زدن بیرون می‌کشید. هی می‌خوام بگم خلاصه آدم عجیبی بود اما این آدم رو نه میشه خلاصه کرد، نه با کلمه‌ی عجیب توصیفش کرد.هرسال یازدهمین روز از ماه یازدهم که فرا می‌رسید جمع اینا حال و احوال خاصی داشت. چشم‌هاشون پر از شوق می‌شد. فقط توی این روز بود که پسر شاده و دخترا ساکت ساکت بودن و اون حرف می‌زد. خب حق بدید ناخودآگاه این روز واسه منم خیلی خاص باشه. می‌تونستم صداشو بشنوم، بیشتر بشناسمش. از وقتی منو از زیر آب کشید و پرت کرد توی هوای گرم افکارش دیگه نتونستم رازهاشو ببینم و باهاشون زندگی کنم. منو از خودش رونده بود.موضوع صحبتاش هیچ احمقی رو جذب خودش نمی‌کرد. وقتی حنجره‌ش گرم می‌شد و تن صداش بالا می‌رفت ولی آن‌چنان جذابیتی توی لحنش بود که همه‌ی احمقا رو جذب صداش می‌کرد، نه حرفش. ولی من می‌شنیدم چی می‌گفت. حتی یادمه چندبار مجبور شدم روی یه تیکه از صخره‌های روی آب افکارش حک کنم چیزایی که می‌گفت رو. که البته واسه‌ش تنبیه هم شدم و ارتفاعمو بالاتر می‌برد تا به صخره‌های کمتری دسترسی داشته باشم.دیروز یازدهم بود. یه ماه هم بیشتر نمونده به تموم شدن سال. دیروز توی چشماش استرسو می‌دیدم. لرزش مردمک چشمم اینو بهم می‌گفت. دیگه حتی لحنم هم احمقا رو جذب نمی‌کرد. حرفاش پر از رمز و راز شده بود که باعث می‌شد منم نفهمم چی باید بشنوم و چی باید حک کنم. فقط یه واژه‌ی سرد از حرفش میون اون همه جنجال و تاریکیِ حال و روزامون یادمه: «تغییر».۲۱ فروردین ۱۳۹۸-حد--حد-Thu, 18 Jun 2026 10:31:10 +0330https://virgool.ir/@hsdarestani/thestorye01s01-lvlthkouql0pTheStoryE01S01وارد کلاس شد. مثل همیشه با همون سویشرت مشکی براق و شلوار جین مشکیش. قدش بلند بود. وقتی کنارش می‌ایستادیم انگار برج میلاد بود و بیمارستانش. ولی خب دل مهربونی داشت و به تیپش نمیومد. همیشه میومد پیشمون و درد دل می‌کرد. مثل یه بیمار روانی و بیمارستانش. می‌گفت جنگ داره شروع میشه. معلوم نبود از چی حرف می‌زنه ولی ترس رو می‌شد تو چشماش دید. ترس از وقوع یه حادثه بزرگ. هرچیم می‌گفتیم بابا این چیزا تو فیلماست و واقعیت نداره انگار گوشاش کر بودن. نمی‌دونم. شاید خودشو زده بود به کری. اومد و پیش دوستاش نشست. سه تا دوست داشت. دو تا دختر از اینایی که طرفدار سیاهی و تاریکی‌ان و فاز افسرده دارن و با هیشکی گرم نمی‌گیرن. یه پسره‌ هم بود. پسره خیلی شاد می‌زد. معلوم بود داره نقش بازی می‌کنه و اونم مث دوتای دیگه دلش پر از غم و سیاهیه.هیچ کلاسی نبود که اینا توش باشن و اون کلاس هواش سرد نباشه. هر کلاسی که باهاشون داشتم مجبور بودم با کاپشن و شال گردن بشینم. هرچقدر هم استاد و بچه‌ها به مسئولا می‌گفتن بیان سیستم گرمایش کلاس رو روشن کنن می‌گفتن خراب شده. شما بگید. عجیب نیست برای کلاس قبلی و بعدی هوا گرم باشه و این وسط فقط سیستم خراب بشه؟ هست دیگه.ولی درساشون خوب بود. به ترتیب رتبه اول تا سوم دانشگاه مال اون دو تا دختر و اون پسر شاده بود. ولی خودش بعد از چندتا فاصله تقریبا رتبه دهم، یازدهم بود.تموم کلاس که حواسم بهشون بود. مخصوصا به اون پسر شاده. شاید بگین دیوونم ولی دلم می‌خواست بکشمش. نگاهش، نگاهش لعنتی طوری بود که هر آدمی رو عصبی می‌کرد.کلاس که تموم شد صبر کردم تا دوستاش برن بیرون. خودش همیشه آخر از همه می‌رفت. منم صبر کردم بودم. یه کاغذ از توی پالتوم دراوردم و انداختم روی زمین. اومد و برش داشت. گفتم مال خودته. روش نوشته بودم: بیا سمت دستشویی. کار مهمی باهات دارم.تو چشماش هم ترس بود و هم یه حالت حیله و نیرنگ. انگار داشت نقشه می‌کشید.رفتم دستشویی و توی آینه منتظرش موندم.اومد داخل، توی آینه نگاه نکرد. بهش با عصبانیت و التماس گفتم نگام کن! کم کم چشماشو گردوند سمت آینه و سر تا پامو ورانداز کرد. یه مشت آب ریخت روی صورتم و ...بالاخره لحظه موعود فرا رسید. تو چشمام زل زدم.۲۰ فروردین ۱۳۹۸-حد--حد-Tue, 16 Jun 2026 13:33:36 +0330