https://virgool.ir/feed/@hsadeghi208از کوچیدگان به درون و معتاد به نوشتنfa2026-11-12 06:25:00https://files.virgool.ir/upload/users/71676/avatar/xyHXJd.pnghttps://virgool.ir/@hsadeghi208https://virgool.ir/@hsadeghi208/تا-بی-کرانگی-l87nqhr5zkupدر خانه ما پنجره‌ای هست، به روی بی‌کرانگی.پنجره‌ای به روی بادهای 120 روزه هرات، خوشه‌های موز گواتمالا، کوه آسمایی کابل و باران‌های موسمی سائوپائولو.پنجره‌ای به همه چیز، به همه‌جا، به ماورای مرگ، به لحظاتی پیش از تولد.آنسوی این دیوار،من سیمون بولیوار هستم، در تکاپوی نبرد پرو.المعتصم هستم، در خزانه بغداد،عبدالخالق هزاره‌ام، در آستانه دیدار شاه،و هرچیزی میتوانم باشم، تا از کارگربودن در هفت صبح، و انتظار کار در این گذر خواب‌گرفته بگریزم.ما، از خود میگریزیم؟ یا از یکدیگر؟در دورنمای خواب و بیداری، نیمه‌شب، که جز صدای سگ‌ها در دوردست، چیزی حریر سکوت را نمی‌خراشد،از مرز خواهم گذشت. بی واهمه تک‌تیراندازها و چراغ‌های کورکننده تجسس، ویرانه‌های مرو را خواهم بوسید.هرات را چون کودکی بغل خواهم کرد، و در کنار دابلین، سانتو دومینگو و هاوانا، در گهواره اقیانوس خواهم خواباند.آری، تا قبل از زنگ ساعت 6، تا پیش از ساعت کار، این همه را خواهم زیست.ساعت با صدای خنجروارش، پنجره را با ساکنانش، با سرزمین‌های رنگی‌اش، با همه صفحاتش پاره میکند.خودم را به سرعت به صندلی مترو میرسانم و پلک‌هایم را به هم میفشارم.تصور میکنم قطاری را، که در آن به جای تجریش، در پل‌سرخ، یا کنستیتوسیون مکزیکو سیتی پیاده خواهم شد.هرچه از لورکا در خاطرم مانده را، مجنون‌وار لابلای صدای دستفروش‌ها زمزمه میکنم.صدای گیتار، رباب، آواز احمدظاهر و دکلمه نرودا در آن سوی پنجره‌مان با هم در خواهند آمیخت،گویی، همانطور که همه جاده‌ها به رم میرسند،همه هدفون‌ها پشت این پنجره می‌خوانند.هرشب مسافر همین قطارم، از این تخت، تا بی‌کرانگی.ح. هروی - 4/12/1400ح. هرویح. هرویWed, 23 Feb 2022 19:29:25 +0330https://virgool.ir/@hsadeghi208/درباره-ی-داستان-f49otiygmcvp"که چه بشود؟ فایده‌اش چیست؟"سوالی که امید از من پرسید، مردی تکیده و کوتاه‌قامت، حدودا چهل‌ساله با موهای کم‌پشت جوگندمی که همگام با من و هزاران‌تن دیگر در تهران، برای امرار معاش و بدون اندکی علاقه، به شغلی پرزحمت تن داده بود.این سوال زمانی پرسیده شد که من، بخش بزرگی از پس‌اندازم را صرف خرید چند جلد رمان و مجموعه‌داستان کرده بودم. در آن لحظه دلایلی سر هم کردم و تحویل امید دادم؛ اما سوال همچنان در سرم رژه می‌رفت."چرا داستان می‌خوانیم؟"بارها و بارها در کودکی و بزرگسالی، شرحی از یک حادثه، مواجهه یا اتفاق را برای دیگران تعریف کرده‌ایم، در جمع دوستان با لحنی و در خانواده و دیگر اجتماعات با لحن و قالبی دیگر. انگیزه تعریف‌کردن یک واقعه برای دیگران، می‌تواند هرچیزی باشد. خندیدن و خنداندن دیگری با اشاره‌ای به فعل و عمل دیگری، باخبر کردن کسی از موضوع و مسئله‌ای حقیقی که در تمثیل تجربه خود یا دیگری انجام می‌شود، انتقال مفهومی پندآموز و بسیاری انگیزه دیگر برای سخن‌راندن و بی‌کار نگذاشتن آرواره انسانی. اما داستان منثور یا منظوم، گویی لایه‌ای فراتر از انتقال یک گذاره و خبر به دیگری است؛ داستان، پروازی است از مبدأ واژه و عبارت، به مقصد "انتقال حس".خورخه لوییس بورخس در دیباچه "در ستایش تاریکی" چنین نگاشته است:"..شعر و داستان، کمتر از سایر عناصر این کره، مرموز نیستند. یک بیت موفق در اینجا یا زیبایی بخشی از یک داستان در آن‌جا، نباید باعث گردد که نویسنده خویش را برتر بپندارد، زیرا چنین ابیات و بریده‌هایی هدیه روح و تعمق است؛ فقط خطاها از آن ماست. امیدوارم که خواننده در صفحات آثار من چیزی بیابد که شایسته و سزاوار به یاد ماندن باشد. در این دنیا، زیبایی بسیار رایج است".در نگاه بورخس، عبارات تحسین‌برانگیز یک داستان یا یک قطعه شعر، هدیه "روح و تعمق درونی" به نگارنده است. پس می‌توان چنین گفت که عبارات یک نویسنده و قطعات و مفردات یک شاعر، آینه‌هایی هستند که روح و عمق فکری/عاطفی نگارنده‌شان را به خواننده می‌نمایند. از این گذشته، خود مفهوم "زیبایی" و خلق منظری زیبا با واژگان، در تمامی دستگاه‌های فکری زیبایی‌شناختی قابل نمود است.از نگاه من، انسان فی‌نفسه موجودی علاقه‌مند به پازل‌هاست. روند هر روز از زندگی روزمره، خود به مثابه چیدن پازلی با قطعات کار، تفکر و دیدن مناظر مختلف است. حال اگر انسانی به شرح پازل ذهنی خویش با ابزار واژه بپردازد، یا پازلی انتزاعی را در ذهن خویش چیده باشد و با واژگان به روی کاغذ درآورد، و دیگری در نوشته وی بخشی از پازل خویش را بیابد، با نویسنده حس قرابت خواهد کرد. از نگاه من، ادبیات آنجا متولد شد که اولین انسان، چیزی را به چیز دیگری "تشبیه" کرد. تشبیه، نخستین آرایه ادبی است.از طرفی داستان و به طور کلی ادبیات، می‌تواند به مثابه آیینه‌ای از نحوه زندگی و دغدغه‌های یک جمعیت انسانی قرار گیرد. فی‌المثل، در مطالعه رمان "سور بز" از ماریو بارگاس یوسا، خواننده خود را بازیگری در صحنه سیاست و اجتماع جمهوری دومینیکن در دوره دیکتاتوری رافائل لئونیداس تروخیو حس می‌کند. یا در "مرگ آرتمیو کروز" کارلوس فوئنتس، گویی خواننده اثر نیز همگام با آرتمیو، با جامعه مکزیک و فساد و تلذذ حیوانی و در نهایت، احتضار روبرو می‌گردد. این است جادوی داستان؛ داستان می‌تواند کوزه‌ای باشد، که نویسنده بحر را در آن می‌گنجاند.تاثیر ادبیات بر جوامع مختلف آن‌چنان مفصل هست که در این مقال نگنجد، اما خالی از لطف نیست که به یاد آوریم تاثیر شاعران مشروطه‌خواه بر روند اجتماعی ایران در اواخر دوره حکومت قاجار تا چه اندازه پررنگ بوده است. یا تاثیر مستقیم نویسندگان و شاعران در عرصه سیاست کشورهای امریکای لاتین و اثر حضور هنرمندان مختلف بر حضور حداکثری مردم، در انقلاب ۱۹۶۸ فرانسه.درنهایت، می‌توان گفت داستان، جام جهان‌نمایی است که برخلاف کلام و حکایت شفاهی، مانا است. در خلال داستان است که می‌توان با چشم دیگری دید، با پوست دیگری لمس کرد و با قلب دیگری عشق ورزید. بارها شده است که در مواجهه با صحنه‌ای از زندگی، احساس کرده‌ام که این مواجهه را پیشتر هم زیسته بودم، در اثنای صفحات یک رمان یا داستانی کوتاه. داستان، ضمیر مُنیر روح انسانی است.حامد هروی - یکشنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۰ح. هرویح. هرویSun, 14 Nov 2021 20:12:01 +0330https://virgool.ir/@hsadeghi208/رها-میان-شما-افکنده-u9ui6er6o6gdمن؛ردایی از درد بر قامت،نشسته بر صخره‌ای نامهربان،در اثنای طوفانعشق؛رنگ‌پریده، نامطمئن، با چهره‌ای شکاککه نمی‌توان به او اعتماد کرد،و مفرّی نیز نگذاشته استمادر؛ای که نه آغوشی برای کودکت داشتی،نه مهری برای نوجوانت،و نه جز نفرین و دشنام برای جوانت؛ای که خود نیز از شادمانی بی‌نصیب مانده‌ای،جهانت چه می‌داشت که کودکانت را به آن فراخواندی؟پدر؛ای که چهره مرا، آغشته به درد سال‌ها، و پیچیده در مرهم "پدری" بر صورت حمل میکنی،تو نیز شاید به این قصه آشنا باشی.چهره‌ات دردآشنا، حریمت ناامن.نه پشتت را گمان تکیه دادن،نه بر صفحه‌ات مُهر نفرت شایست.فغانستان؛ای که بر پیشانی‌ام ننگ تو مانده‌ست و،لهجه‌ات زنّار رسوایی در این بازار،حک شده بر تارکم نام تو تا این واپسین دم،یادگار مُلک جمشید و فریدون و شه غزنه،خانه کابل‌شهان و رستم دستان،آفتابت را چه کس پر کرد از نفرت،کاینچنین خون می‌فشاند؟عدل و داد و فرّ دهقانان و آتشگاه،کی چنین آلود زین آیین؟ای که جز پول سیاه فقر در دستت نداری،آن شکوه و جاه و عادل‌مردمانت را،امروزی به نانی تاخت خواهی زد؟زندگی؛افکنده‌ام بر تو،مرغ افکنده در این تنگ قفس،آنچنان فرقی ندارد طوطیم یا غاز یا گنجشک،مرا آوازی نیست.مرغ بی‌آواز را،کو سزایی جز لبان تیغ؟دیری نخواهد شد،کاین صخره نامهربان،این ردا و یاد آنانی که در من زنده باشند،وین درخت زندگی را،در ته این پرتگاهش منزلی بخشد.ح. هرویح. هرویTue, 02 Nov 2021 18:45:10 +0330https://virgool.ir/@hsadeghi208/یادداشتی-عادی-و-روزانه-cjdkp7zq4wbrچه میشود اگر آدمی به طور کلی بر تاثیرات لحظه ای و ظاهری غلبه کند؟در بخش نوزدهم مقاله "اندرزها و اصول راهنمای عمل"،شوپنهاور این چنین می نویسد:این تاثیرات در مقایسه با اندیشه های محض و دانسته هایمان بسیار نیرومندتر و تاثیرگذارتر اند،اما از حیث محتوا و مایه بسیار کم ارزش اند.علت تاثیرگذاریشان همان شکل ظاهریشان است،یعنی مشهود و بی واسطه بودنشان.این تاثیرات در احساس نفوذ میکنند و آرامش را برهم میزنند و عزم آدمی را متزلزل میسازند.حال آنکه افکار و استدلال هایمان به زمان و آرامش نیاز دارند تا به تناوب بررسی شوند.از همین رو نمیتوان همه آنها را یکجا به تصور درآورد.اگر مسئله را کمی شخصی تر کنیم،حساسیت شدید من،نسبت به هرگونه تحقیر و کم شمرده شدن جای تامل بیشتری دارد.از خویش میپرسم آیا همانقدر فرومایه هستی که تحقیرکننده میگوید؟[یا مینماید؟]در بسیاری اوقات پاسخ منفی است.گاهی هم مثبت است و تامل بیشتری میطلبد.در آخرین سفرم به تمامی در اسارت "تاثیرات لحظه ای و ظاهری" بودم.تمام رفتارهایم تحت کنترل هیجانات درونی بود.اصلا شاید همان رفتارهای هیجانی و بدون تامل و استدلال موجب پایان تلخ سفر و غلیان شدید احساسات تلخ و هیجانات منفی شد.این هیجانات در من به طرزی بی اختیار به حرکت درمی آیند و گاهی حتی قوه تعقل با وجود تشخیص خطا و اختلال رفتار،قادر به بازداشتنم از انجام اعمال سبکسرانه نیست.فی الواقع میدانم که آزردگی شدید و ناراحتی عمیقم در مدت اخیر هیچ دلیل متقنی نداشته است.بدا که زودتر نتوانسته بودم بر هیجانات منفی ناشی از بداقبالی عاطفی فائق آیم.بسیاری اوقات انتقادات ابلهانه ای که میدانیم کاملا از عدم صلاحیت فکری متنقد ناشی شده،یا دشنام و توهین هایی که ضرری واقعی به ما نمیزنند،آنچنان موجب رنجش و خشممان میشوند که اگر بعدها به شکلی منصفانه به داوری خشم و رنجش بیهوده مان بنشینیم،به غیرعقلانی بودن ریشه ای نهاد خود پی میبریم.در بدترین حالت،یعنی زمانی که با تامل و تفکر صرف نتوانیم در برابر اینگونه هیجانات مقاومت کنیم،میتوانیم آنها را با تاثیرات مخالف خنثی کنیم.مثلا تاثیر توهین را میتوان با یافتن کسانی جبران کرد که احترامی که درخور ماست را از ما دریغ نمیکنند.باید همواره از تخیل بسیار در امور زندگی واقعیمان بپرهیزیم.زیرا تخیل و احساسات،هرچند زیبا و عمیق باشند،در مواجهه با امور واقعی مانند قلعه شنی در مواجهه با امواج دریای واقعیت فرومیریزند.همانگونه که احساساتمان تحت تاثیر اتفاقات واقعی پدید آمدند،در مواجهه با واقعیت به تلخی خواهند شکست و درونمان را زخمی میکنند.باید دانست که هرگز احساسات و تخیل،یارای غلبه بر واقعیات تلخ را نداشته و ندارند.امیدوارم روزگار به شما چنین درسی نداده باشد،و در آینده هم از اینگونه رنج ها در امان بمانید.حامد صادقی-7/9/1399ح. هرویح. هرویFri, 27 Nov 2020 20:42:09 +0330https://virgool.ir/@hsadeghi208/شوریدگی-به-سبک-جهانسوم-iitdlrjbjepsیادداشتی پیرامون "سَرِ هیدرا"،رمانی از کارلوس فوئنتسدر بعدازظهری خسته و دم‌کرده،و در روزی گرم از تابستان‌های مشهد،تصمیم گرفتم از محل کار تا خانه پیاده‌روی کنم.عمدا راهم را دورتر کردم تا سری به کتاب‌فروشی‌های خاطره‌انگیزم بزنم.در آن بعدازظهر گرم تیرماه،از پله‌های"آبان"بالا رفتم و سعی کردم در خنکای قفسه‌های طویل کتاب‌ها مغروق شوم.با چشم عناوین را دنبال میکردم؛سینما،روان‌شناسی،ادبیات فرانسوی،ادبیات آلمانی،ادبیات انگلیسی و درنهایت قفسه بزرگ آشنا؛ادبیات امریکای لاتین.مثل دفعات گذشته،چندین کتاب مرا به خود می‌خواندند اما قاضی "کیف پول" مطرح میکرد که کدامشان مستحق خریده‌شدن هستند.دیدن نام اسطوره‌ای یونانی روی اثری از نویسنده‌ای که خواننده پروپاقرصش هستم توجهم را جلب کرد؛ سر هیدرا.هیدرا هیولایی اساطیری و غول‌آسا با چند‌سر است،که "به جای هر سرش که قطع شود،هزار سر باز زاده خواهد شد".بدون تردید تنها انتخابی بود که میتوانستم داشته باشم.در کافه‌ای همان حوالی نشستم و به دنیای این "پارودی جاسوسی تفننی" پا گذاشتم.فلیکس مالدونادو،"وقت‌شناس‌ترین کارمند کل دیوانسالاری مکزیک"،با استاد سابقش در دانشکده اقتصاد مکزیکوسیتی مشغول صرف "صبحانه‌ای سیاسی"است.به طعنه می‌گوید "در مکزیک فقط کسانی مقصود حقیقی روزنامه‌های سیاسی را میفهمند که مهمانان این‌چنین صبحانه‌های سیاسی باشند".مالدونادو پس از پیاده‌شدن از آن تاکسی یک پسویی به مقصد اداره تنظیم قیمت‌ها،وارد دنیای تلخ‌اندیشی‌های فوئنتس درباب سیاست،اقتصاد،ادبیات و تاریخ مکزیک و جهان می‌شود.داستانی پر پیچ و خم از کشاکش یهودیان و اعراب مسلمان در سرزمین موعود،عشقی آرمانی،مکزیک پس از گشوده شدن به دست فاتحان مسیحی،و سپس دگرگونی هویت مکزیک و شخصیت اول داستان،فلیکس.فلیکس مالدونادو در این کشاکش بدل به دیگو ولازکز می‌شود و با هیدرای شوریدگی مردمان جهان سوم وارد مبارزه‌ای درونی می‌گردد.جهان مکزیکی فوئنتس با تمام زیبایی و زشتی‌هایش،رمانتیسیسم ذاتی و مدرنیته‌ ناخوانده و اجباری‌اش،طبقات گوناگون و رنگ‌ها و سیاهی‌هایش در ماجرای گذار از "فلیکس مالدونادو" به "دیگو ولازکز" روایت میشود.در پایان،حلقه آغازین دوباره "آغازیده"میشود.نفت،عنصری حیاتی برای قدرت شرق و غرب در این رمان به شکلی دیگر مصور می‌شود."نفت،همانند هیدرا،از یک‌سر قطع شده بارها باز زاده میشود.نطفه تیره زمینی است که امیدها و خیانت‌ها را توأمان در بطن خویش میپرورد".در سراسر رمان،خواننده دوچهرگی و چندسطحی بودن کاراکترها و اشخاص را خواهد چشید.در پایان از مترجم این اثر،آقای کاوه میرعباسی،که در نهایت امانت‌داری ادبی،ترجمه روان،وزین و بی‌نهایت زیبایشان خواننده فارسی‌زبان را به جهان لاتینی فوئنتس رهنمون میکند،تشکر و قدردانی دارم.سیدحامدصادقی-۶/۹/۱۳۹۹ح. هرویح. هرویFri, 27 Nov 2020 00:08:19 +0330https://virgool.ir/@hsadeghi208/در-احوالات-اخیر-c01fv8cvpjozسه شنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۸حس میکنم سال‌هاست که ننوشته‌ام.مدت‌ها بود که رو به ابتذال بودن را در خود حس میکردم.چندماهی بود که آنچنان از درون میسوختم که نای نوشتن برایم نمانده بود.آنقدر دخترک را دزدکی نگاه کردم وگاه و بیگاه در سرم ظاهر شد که بالاخره تمام زندگی‌ام را درنوردید.همان دختری که همیشه در دانشگاه حاضر بود،با صدای کلفت و بینی عقابی و چشمان سیاه و نافذ.مدت‌هاست که به او می‌اندیشم،حتی قبل از سفر هرات!حتی قبل از نوروز!مدت‌هاست جای داغی در سینه‌ام میسوزد و روح و روانم را ربوده‌است.در این چندماه با سرگذاشتن روی میز کتابخانه دانشگاه و ریختن اشک های اسیدی درون ریز خو گرفتم،با قدم‌زدن های گاه و بیگاه و ترانه‌های سوزناک کردی عجین شده‌ام،با دردودل های احمقانه با آشنایان نه‌چندان مناسب به وجهه خودم گند زده‌ام و با اضطراب و نیم سکته‌هایی که با دیدنش بهشان دچار میشدم بیمار شده‌ام.وقتی بالاخره در روزهای امتحانات پایان ترم قصد داشتم دل به دریا بزنم و از هرچه در دل داشتم با او سخن بگویم،شرایط آنچنان مهیا شد که در این برزخ معذب‌تر و سردرگم تر شوم.زانوانم میلرزید،قلبم هزاربار تندتر میتپید.در سرم احساس داغی میکردم.با صدایی لرزان صدایش زدم؛-خانم مجیدی ببخشید،میتونم چندلحظه وقتتون رو بگیرم؟انگار او نیز مضطرب شد اما سعی کرد حالتی بی‌اعتنا به خودش بگیرد؛گفت الان برمیگردم.منتظرش شدم،اما صبر نکرد تا حرف بزنیم.دفعات بعد اضطرابم بیشتر بود و مزخرفاتی که از اطرافیان و آشنایان میشنیدم صدها بار حالم را بدتر و دلم را شیداتر ساخته بود.هیچ کلامی بینمان رد و بدل نشد.قرار شد تا دوست مشترکمان با او حرف بزند و از شیدایی و بدحالی من مطلعش کند،اما اینقدر امروز و فردا کرد که تقریبا ناامید شده‌ام.سه چهار روز است مانند شخصی شده‌ام که تلاش میکند خویشتن را از باتلاقی چگال و مکنده برهاند.بیشتر کتاب میخوانم،ورزش مختصری میکنم و وقت بیشتری در ارتفاعات سردسیر و یخ زده مشهد میگذرانم.تقلا میکنم که حداقل مانند سابق باشم؛تلاش میکنم که کمتر خود را آزار دهم و اندکی اعتماد به نفس کسب کنم.امروز پس از پیمودن مسیری گل آلود و یخ زده،مه‌آلودترین صحنه زندگی‌ام را در دشت پشت قله زو ناظر بودم.سکوت محکمی در دشت حاکم بود؛گویی مقرر شده بود جز من هیچ جنبنده‌ای حرکت نکند.درختان و بوته‌های یخ زده با سرسختی خویشتن را سرپا نگه داشته بودند.چشمانم را بسته بودم،گویی فنا میشدم و اکسیر آزادگی بر مس رنجورم اثر میکرد.امشب برخلاف دیگر شب‌ها غصه‌ای ندارم،آزاد از مصائب اخیر به آسمان ابری مشهد چشم دوخته‌ام و چشمانم با تمام گیتی سخن میگویند.خدواندا،به خاطر داری که سابقا در انتهای یادداشت هایم آرزو میکردم دفعه بعد که یادداشت مینویسم حالم بهتر باشد؟اما چرا همواره دفعه بعد بدحال تر بوده‌ام؟به هرحال از من جز آرزو چیزی برنمیاید،برای هزارمین بار آرزو میکنم نوبت بعد که قلم به دست میشوم احوالم نکو باشد.حامد صادقی۱۳۹۸ح. هرویح. هرویWed, 12 Feb 2020 00:10:35 +0330https://virgool.ir/@hsadeghi208/شب-شیشهای-sly5ai7mhvptآقا جواد را زیاد ندیده‌ام؛پسرعموی گوشه گیر و خوش اخلاق مادرم بود.اولین تصویری که از آقا جواد در خاطر دارم مربوط به سال ۸۳است؛قهرمان مسابقات تکواندوی مشهد.از همان زمان تا امروز شاید چهار یا پنج بار دیگر دیده باشمش،حتی چهره‌اش را دقیقا به یاد نمی‌آورم.چهره خندان و سرخ،موهای کم پشت مشکی و چشم‌های بادامی که نشان از قومیتی سختی کشیده میدادند.فکر میکنم سال ۹۲ از مادرم شنیدم که جواد معتاد است؛باورم نمیشد آن عضلات زورآور وابسته به ماده‌ای لعنتی و شیمیایی باشند.یادم هست روزی به خانه زن‌کاکا(زن عموی مادرم و مادر جواد)رفتیم و برحسب اتفاق جواد هم آنجا بود.چرا برحسب اتفاق؟معتادان تزریقی معمولا هیچگاه به خانه برنمیگردند.آقا جواد خوشتیپ ۹سال قبل مرده متحرک و لاغری شده بود که دست ها و ساعدش کبود بودند.بدون سلام و احوال پرسی از کنارمان گذشت،حتی سلام مادرم را نشنید.بعد از آنروز شاید دوبار دیگر آقا جواد را دیده باشم،که یکی از آن دو دفعه وقتی بود که قصد داشتم از کمربندی مشهد رد شوم.همین که به شمشادهای وسط اتوبان رسیدم چاقوی کندی زیر گلویم حس کردم.پاهایم شل شد؛گفتم:(به خدا هیچی ندارم.بخدا داد میزنم بابام ازون ور خیابون میاد.)حس کردم کسی با آجر به سر معتاد زورگیر زد؛معتاد روی من افتاد و چاقویش کمی سینه‌ام را زخمی کرد.آقا جواد از پشت شمشاد سلام کرد؛خدای من!چه به سر قهرمان تکواندو آمده بود!سلام کردم و رفتم که بغلش کنم اما اجازه نداد.آخرین باری که صدایش را شنیدم همان موقع بود:عموجان از صدمتری رد نشو هیچوقت،دوقدم مرفتی جلوتر از پل رد مُشُدی.به دخترعمو سلام برسان،برو به سلامت عمو.باید کمی توضیح بدهم؛عموی مادرم در هرات مَرد ثروتمند و سرشناسی است.کسی که جانشین و وارث عزت و ثروت پدربزرگم شده است؛با کمی جعل وصیت‌نامه و مقداری بی‌رحمی نسبت به خانواده مادرم.حاج عمو مثل اکثر هم نسلانش دو زن اختیار کرده.۸پسر(از جمله آقاجواد)و سه دختر از همسر اول و ۵پسر و یک دختر از همسر دوم دارد،با احتساب نوادگانش قبیله بزرگی ساخته.تمام محبت و ثروتش را هم به فرزندانش از همسر دوم بخشیده و سر دیگران از جمله آقاجواد را بی‌کلاه گذاشته است.به همسر اولش التفاتی نمیکند و همه جا میگوید غیابی طلاقش داده.فرزندان حاج عمو شبیه به برلین دوره جنگ سرد هستند؛یک طرف دست وپا زدن در فقر و ناداری و یک طرف ثروتمند و مرفه.از آخرین باری که آقا جواد را دیده بودند یک سال میگذرد؛آخرین روز ماه رمضانی گرم و لعنتی که آقا جواد وقت غروب به خانه می‌آید و درحالی که لرز شدیدی داشته تقاضای غذا میکند.خواهرش با حالت قهر و عصبانیت جواب میدهد:(غذا نداریم.برو همون جویی که میخوابیدی).آقا جواد از جیبش پولی درمی‌آورد و به خواهرزاده‌اش میدهد تا نان و پنیری بخرد.بعد از افطار آقا جواد درحالی که سرفه خون آلود میکرد و به سختی نفس میکشید از خانه خارج شد.هیچکس بعد از آن شب عیدفطر لعنتی آقاجواد را ندید.چندروز پیش دایی حمید از هامبورگ آمد.بلوار جمهوری بسته بود و مجبور شدیم از اتوبان بابانظر تمام شهر را دور بزنیم.دایی حمید ناگهان روی شانه ام زد و خواست به سمت خانه حاج عمو بروم.بعد از احوال پرسی و صرف چای در آن خانه تقریبا مجلل صحبت از قدیم شد؛سال ۸۳ که دایی حمید به مشهد آمده بود مصادف شده بود با فینال مسابقات تکواندو؛شب قهرمانی آقاجواد!پسرعمو سری تکان داد و گفت که احتمالا جواد مرده است و جنازه‌اش را ناشناس به خاک سپرده‌اند.قرار شد چندروز بعد به بهشت رضا و کمپ معتادان رو به موت سری بزنیم.وقتی از آقاجواد حرف میزنیم افسوس و اشک روحمان را اشباع میکند،قهرمان تکواندویی که در سی و هفت سالگی احتمالا در اثر سوءمصرف شیشه و بیماری های گوناگون معتادین خیابان خواب به خواب ابدی رفته است.واقعا چه میشد اگر حاج عمو به پسرش پول موردنیاز برای افتتاح مغازه‌اش را قرض میداد؟چه میشد اگر آقا جواد تابعیت ایرانی داشت و میتوانست عضو تیم ملی شود؟چه میشد اگر آقاجواد برای آموزش تکواندو آن زیرزمین حاشیه خیابان را اجاره میکرد؟چه میشد اگر...چه میشد اگر...حامد صادقی،مهرماه ۱۳۹۸ح. هرویح. هرویSat, 19 Oct 2019 17:30:23 +0330https://virgool.ir/@hsadeghi208/از-چاهی-به-چاهی-tibddnup2lw0به یاد دارم که کودکی بسیار فضول و کنجکاو بودم.این کنجکاوی باعث میشد هر نوشته ای را بخوانم،و از آنجا که حوصله ام از خواندن نوشته های تلویزیون و تابلوهای تبلیغات سر میرفت به کتاب های بستگان حمله میبردم.روزی از روزهای سوم دبستان که آن راز شرم آور و مگو آشکار شد و آن زمان به زعم خودم آبرویم رفت،با ناراحتی بسیار به کتاب های خاله ام دور از چشمش یورش بردم،مقاله ای از رابیندرانات تاگور روی میزش بود.با وجود غم و غصه شدید بازهم اسم عجیب نویسنده کنجکاویم را تحریک کرد.”مدرسه همانا آمیزه دل بهم زن بیمارستان و زندان و اردوگاه کار اجباریست.همه چیز کودکان مستعد در این ناکجا به یغما میرود”.فقط همین جمله را از آن مقاله بلند به یاد دارم.آن لحظه بهترین توصیف مدرسه خودمان را یافتم.مدرسه پایین شهری ما محلی برای شکوفایی انواع حماقت و خلاف و انفعال فکری بود؛جایی که در آن من تبدیل به کودک مظلوم و سربه زیری شده بودم که”افغانی فلان” بودنم لو رفته بود.نمیدانید چنین مسئله ساده ای درآن مدرسه مثل رسوایی فساد جنسی یا اختلاس بود!امروز تقریبا چهارده سال از آن دوران گذشته،و من در طویله آموزش عالی حیوانات دوپای پرستیژ پرست مشغول به تحصیلم؛و هزار مرتبه آن بچه نازیست های بازیگوش را به این چس‌منورالفکر(واژه بهتری نیافتم،ببخشید?)های فاشیست با ژست نیچه و کیم کارداشیان های فاز سنگین ترجیح میدهم.آنجا هرچه بود حداقل بی‌آلایش بودیم؛احمق هم اگر بودیم حماقتمان آشکار بود.معلوم نیست در این مستراح‌کده های علوم مهندسی و پزشکی و... این چپگراهای بهنام بانی دوست چند مرتبه تن مارکس ومائو و لنین را در گور به لرزه درآورده اند،این جل پوش های مو پریشان چندبار چارچوب زیباشناسی هگل را به آتش کشیده اند و این ریشوهای یقه بسته چندبار پشم و پیل پیامبران را با این اجرای احکام ریزانده(غلط املایی عمدیست،ببخشید?)اند.در این میان من مانده ام و یک کله پرباد،که شاید در آینده سر خرمایی ام را بر باد دهد.حامد صادقی-۲۵شهریور ۱۳۹۸ح. هرویح. هرویMon, 16 Sep 2019 13:49:21 +0430https://virgool.ir/@hsadeghi208/کوچه-های-خوشحال-bqgqo54d5vtbدیروز خیلی اتفاقی گذرم به محله قدیمی‌مان افتاد؛محله ای زواری و شلوغ نزدیک حرم امام رضا.از یک طرف با سیل خاطرات و لبخندها روبرو بودم و از طرف دیگر تعجب از عوض شدن کلی شکل محله. تنها چیزی که بدون تغییر مانده بود پیرمردهای قمارباز سر کوچه و بوی تند سیگاری هایشان بود.خانه های همسایگان قدیمی با بوی روغن دنبه و منظره درخت های انگور و انجیر جایشان را به هتل های پنج طبقه و مسافرخانه های سنتی داده بودند.بقالی حاج اصغر تبدیل به هایپر مارکت رویال شده بود.حتی زبان رایج محله عربی شده؛تغییری که بسیار محسوس بود.حس مهاجران کوبایی را داشتم وقتی به میهن پس از طوفان فیدل برمیگشتند؛همانقدر خوشحال؛همانقدر هم غمگین!افسوس که آن کوچه های خوشحال دیگر برنمیگردند...ح. هرویح. هرویSun, 15 Sep 2019 15:39:59 +0430