https://virgool.ir/feed/@hrjavadizadeمجموعه‌ای از نوشته‌هایم که قابلیت ویرگولی شدن دارد را اینجا ویرگولی می‌کنمfa2026-11-12 07:51:11https://files.virgool.ir/upload/users/84306/avatar/vbUi6d.pnghttps://virgool.ir/@hrjavadizadehttps://virgool.ir/@hrjavadizade/پیچیدن-otoj0heyvo4k‏از آن دست آدمها نبود که برای سال آینده‌اش فکری کند، مقصدهای برنامه‌ریزی‌اش تنها میتوانست چند ساعت دورتر باشد. یکی از شبهای سرد اواسط دی را به یاد می‌آورد که کارفرما پروژه‌ای درست حسابی را به او سپرد. شانه خالی کرد. توانش را نداشت، نمیتوانست به سرانجامی که تا شب تکلیفش مشخص نمیشود دل ببندد. یک بار تراپیستش گفت این ریشه در مسیر زندگی‌ای دارد که او در آن کودکیش را با گرفتن روزمزدهای خرد طاق زده. اینطور بزرگ شد. دوستانش را صبح پیدا میکرد و شب لابه‌لای خوابهایش همه را به فراموشی میسپرد، گویی مزدش را از آن زندگی یک روزه گرفته، همین باعث میشد روابطش با طیف وسیعی از آدمها عمق کمی داشته باشد، به قدری کم که هیچوقت روی کسی حساب باز نکرد و دیگران هم نسبت به او همینطور بودند. عمقش با طبیعت هم چنین بود. نمیشد یک ماهیِ درشت را در آن شنا داد. این را اما واکنشی طبیعی به موجودی چنان متغیّر می‌دانست.دیروز روز خوبی نبود. طعمِ یک دیروزِ بد گسیِ مرموزی زیر زبانش میشد وقتی که فردا صبح چشم را باز میکرد به سقف جدیدش. آن روز هم صبح را با کمی گسی شروع کرد. دیروز طعم خوبی نداشت. یاد گرفته بود حساب روزهای اینچنینی را چطور جدا کند، به آنها برچسبِ زندگی پایان یافته میزد. این همه چیز را آسان میکرد جز زندگی. نگاهی به دور و بر اتاق انداخت تا مطمئن شود کیف چرمی‌اش را برداشته. برف میآمد. پنجره ها را باز کرد، شیر وان را ساعتگرد چرخاند، در حمام را نیمه باز گذاشت، آرام در وان نشست، شیر را بست، چند صباحی به سیگار نم گرفته‌اش پکی زد و نوک انگشتان پایش را با سرمای بیرون از آب مماس کرد.کلید اتاق شماره ۴۱ را با تشریفات لازم تحویل لابی داد و اتاق بعدی را برای شب رزرو کرد، این یک ماه و اندی خیلی هتل به دلش ننشسته بود اما هنوز تا اتاق آخر چند طبقه مانده بود. پایش را بیرون که گذاشت ترسی به دلش افتاد، نه این که از برفِ دیرآمده ناخوش باشد که فکر میکرد مسیر امروزش آن نیست که صبح در سرما و گرمای حمام و لابه‌لای بخار و دود برای خود ترسیم کرده. این حس وقتی تقویت شد که یادش آمد ساعتی پیش روی شیشه بخارگرفته تصویر مبهم خود را دیده. سرش را رو به زمین خم کرد، دست راستش را دور دست چپش پناه کرد و تا دهانش بالا آورد. سه چهار بار فندک را زیر شست چپش غلطاند و با اولین تلاشها سیگار روی لبش را روشن کرد، چند ثانیه خیره فکر کرد، زیر لب گفت "شاید اتاق شماره ۴۲ امشب خالی بماند". این اما با گذشتن از زیر پنجره اتاقش و پیچیدن از سر کوچه‌ی منتهی به هتل فراموش شد.حمنوشتحمنوشتFri, 14 Feb 2020 21:37:29 +0330