https://virgool.ir/feed/@hraiesyazdiمشاور و روان درمانگرfa2026-11-12 14:07:52https://files.virgool.ir/upload/users/140076/avatar/nVuEKE.jpghttps://virgool.ir/@hraiesyazdihttps://virgool.ir/@hraiesyazdi/ما-که-هستیم-omyddufvdjizما که هستیم ؟؟؟فکر می کنید انسان خشمگینی هستید ؟فکر می کنید انسان مهربانی هستید ؟فکر می کنید انسان حساسی هستید ؟حالا به این چند سوال جواب دهید :آخرین باری که خشمگین نبوده اید کی بوده است ؟آخرین بار کی حس کردید که دارید با کسی نامهربانی می کنید ؟چه زمانی بوده که علیرغم حساسیتتان کاری سخت و دشوار را انجام داده اید ؟انسان معجونی است از همه افکار و احساسات. هم افکار و احساسات خوب و هم افکار و احساسات بد. هیچ انسانی در دسته همیشه خوب یا همیشه بد قرار نمی گیرد.مثلا می بینید حتی انسانهایی که درگیر جنایاتی مانند قاچاق انسان و مافیای مواد مخدر هستند، احتمالا انسان های با معرفت و خوش مشربی هستند.یا می شنوید که مثلا زنان و مردانی که درگیر صنعت پورن هستند انسان های خیر و بشر دوستی هستند که در گوشه گوشه دنیا به کمک محرومان و گرسنگان می شتابند.هیچ انسانی سراسر خیر یا شر نیست.پس چرا ما وقتی که می خواهیم خود را برای خودمان یا دیگران تعریف کنیم از یکی از این وجوه استفاده می کنیم ؟چرا بخشی از وجودمان را دوست داریم و بخش دیگر را نه ؟کسی را تصور کنید که می گوید من دست راستم را دوست دارم اما دست چپم را نه. خنده دار به نظر نمی رسد؟حالا فردی که می گوید من آرامشم را دوست دارم اما خشمم را نه چطور . الان خیلی کمتر خنده تان گرفت. درست است؟او هم دارد بخشی از وجود خودش را انکار می کند . این طور نیست ؟هر فردی که به دنیا می آید زمینه ای مساعد است برای تمام این حالات و احوال خوب و بد. اما کم کم و طی زمان از طریق اطرافیان و رسانه ها اینگونه القا می شود که حالات خوب را بپذیر و از حالات بد، فرار کن چون خوب نیستند. دائم به بچه ها اینگونه می فهمانیم که شادی خوب است غم بد است، ملاطفت خوب است خشم بد است، آرامش خوب است اضطراب بد است و ...راستی اگر غم بد است چرا هنگام از دست دادن عزیزان نمی گویید: غم بد است بیا شادی کنیم.اگر واقعا اضطراب بد بود که ما بدون فکر و نگرانی از خطرات محیطی در جنگل ها می چرخیدیم و نسل بشر همان سالهای ابتدایی از بین رفته بود.هر کدام از این حالات و احساسات در جای خود کارایی دارند، این چسبیدن به این افکار و احساسات است که خرابشان می کند.کسی که می خواهد همیشه شاد باشد مجبور است اولا بخش غمگین خودش را انکار کند و ثانیا دست به هر کاری مثل مصرف الکل و شیشه بزند تا شادی ایجاد کند.افرادی که می خواهند همیشه احساس خوشبختی کنند باید وجود احساس ناکامی را انکار کنند و در عین حال، این افراد با اولین ناملایمات پیش آمده دل زده شده و خود را بدبخت می انگارند.معادله ما انسانها اینگونه است:ما همه چیز هستیم و هیچ نیستیم. سعی کنیم خود را با یکی از این دو طرف معادله، تعریف نکنیم.هادی رئیس یزدیهادی رئیس یزدیSat, 18 Apr 2020 09:43:56 +0430https://virgool.ir/@hraiesyazdi/بزرگسالان-کار-jwsrud7uri3yامروز وقتی از خواب بیدار شدم انگار نای بلند شدن نداشتم. هوا سرد بود و کوفتگی عجیبی در تنم احساس می کردم. دلم می خواست بخوابم و تا ظهر هیچکس بیدارم نکند. من مشفق، با من سختگیر، به جان هم افتاده بودند.مشفق می گفت بخواب، دنیایی که نیست، چقدر باید کار کنی و هیچ نداشته باشی.سختگیر می گفت بلند شو، خجالت بکش، هنوز جوانی و وقت برای خوابیدن زیاد است.درست مثل بچه کلاس اولی که نمی خواهد برود و مادر دست او را گرفته تا مدرسه می کشاند و بچه پشت سرش داد می زند و به خاک می غلتد، فارغ از منازعات درونی ام، مجبور بودم که بلند شوم، پس بلند شدم در حالی که بدنم را پشت سرم می دیدم که نمی خواهد بیاید، می خواست بماند و بخوابد.اما ناگهان این فکر از خاطرم گذشت که چرا فقط می گویند کودکان کار؟الان که من اینگونه هستم چند صد یا چند هزار نفر دیگر در همین کشور خودمان و شاید میلیون ها نفر در سراسر دنیا وضعیتی شبیه به من دارند. نمی خواهند بروند. می خواهند حداقل امروز را که معلوم نیست به چه خاطر خلق پایینی دارند و حال و حوصله ندارند در خانه بمانند استراحت کنند اما شرکت ها، صاحب کارها، دولت ها و بیمه ها اجازه اینکار را نمی دهند. شاید اگر اجازه داشتند تا استراحت کنند، هم امروز را با کیفیت پایین نگذرانده بودند و هم فردا می توانستند کارایی چندین برابری داشته باشند. خلاقیت بیشتر، بهره وری بالاتر و ...خب چه فرقی بین کودکی و بزرگسالی که مجبور است کار کند وجود دارد؟ چرا به او نگوییم بزرگسال کار ؟اصلا و اصلا اصلا نمی خواهم ترویج تنبلی کنم، اصلا نمی خواهم افسردگی و تن پروری را توجیه کنم. فقط سوالی دارم که چرا ما انسانها نهادها و قوانینی درست کرده و می کنیم که دست و پای خودمان را می بندد و رضایت و سلامت ما، در اولویت قوانین آن نیست. ما بیمه را تشکیل داده ایم اما او حواسش به سلامتی ما نیست. حتما باید کارمان به بیمارستان و درمانگاه بکشد تا او خرجمان کند اما حاضر نیست تا وقتی سالم هستیم یک ریال هم برای پیشگیری از بیماری خرج کند.حکایتی می خواندم که درست زبان حال من است :تصور کنید،  مردی که همسرش به شدت بیمار است و چیزی به مرگش نمانده. تنها راه نجات یک داروی بسیار گران قیمت است که در شهر فقط یک نفر هست که آن را می فروشد. مرد فقیر داستان ما، هیچ پولی ندارد، هیچ آشنایی هم  برای قرض گرفتن ندارد. به سراغ دارو فروش می رود و التماس می کند. به دست و پایش می افتد و عاجزانه خواهش می کند آن دارو را برای همسر بیمارش به عنوان وام یا قرض به او بدهد. دارو فروش به هیچ وجه راضی نمی شود. به هیچ وجه. حالا مرد ما دو راه دارد. یا دارو را بدزدد و یا نظاره گر مرگ همسرش باشد. مرد دارو را شبانه می دزدد و همسرش را از مرگ نجات می دهد. پلیس شهر او را دستگیر می کند.کلبرگ، روانشناس و نظریه پرداز بزرگ قرن بیستم، با طرح این داستان از مردم خواست به دو سوال جواب دهند:1- آیا کار آن مرد درست بود؟2- آیا برای این دزدی، مرد باید مجازات شود؟ چرا؟داستان معروف کلبرگ تمام بزرگان دنیا را به چالش کشید. وی پس از طرح آن گفت از روی جوابی که می توانید به این سوال بدهید من می توانم میزان هوش و شعور اجتماعی  شما را تشخیص دهم و مهمترین قسمت این سنجش، پاسخ به سوال "چرا" در سوال دوم بود. هر کس جواب متفاوتی می داد. حتی سیاستمداران بزرگ دنیا به این سوال پاسخ دادند:-آری، باید مجازات شود، دزدی به هر حال دزدی است.- زیر پا گذاشتن مقررات، به هر حال گناه است. فارغ از بیماری همسرش.- کار آن مرد درست نبود اما مجازات هم نشود. زیرا فقیر است و راهی نداشته.اما هنگامی که از گاندی این سوال را پرسیدند، پاسخ عجیبی داد. گاندی گفت کار آن مرد درست بوده است و آن مرد نباید مجازات شود. چرا؟ زیرا قانون از آسمان نیامده است. ما انسان ها قانون را وضع می کنیم تا راحت تر زندگی کنیم. تا بتوانیم در زندگی اجتماعی کنار هم تاب بیاوریم. اما هنگامی که قانون منافی جان یک انسان بی گناه باشد، دیگر قانون نیست. جان انسان ها در اولویت است. آن قانون باید عوض شود. گاندی گفت انسان بر قانون مقدم است.کلبرگ پس از شنیدن سخنان گاندی گفت بالاترین نمره ای که می توان به یک مغز داد همین است.بهرحال قانونی که به انسانها اجازه استراحت نمی دهد، قانونی که حال و روز انسانها را مد نظر قرار نمی دهد، قانونی که تنها تعداد ساعات کار برایش مهم است نه کیفیت آن، قانونی که روز به روز انسانها را از شفقت و مهربانی دورتر می کند، قانونی که انسانها را روز به روز افسرده تر می کند به چه کار می آید.و در آخر دوست دارم بگویم که اگر قانون، مهربانی و شفقت نمی شناسد، شما خودتان مشفق و مهربان باشید. حداقل روزی که مجبور هستید با حالی مثل امروز من سر کار بروید، سعی کنید حال بدتان را بپذیرید، کمتر به خودتان گیر بدهید و کمتر خودتان را سرزنش کنید.باشد که روزی شاهد دیدن قوانینی انسان گرایانه تر باشیم.هادی رئیس یزدیهادی رئیس یزدیTue, 14 Apr 2020 13:48:06 +0430https://virgool.ir/@hraiesyazdi/جامعه-بی-ارزش-wr6sd338hojzارزش ها فانوس های دریایی هستن که از گم شدن کشتی وجود ما انسانها جلوگیری می کنن، ارزش ها همون "معناهای زندگی" هستن که بدون اونها افسردگی و بی حوصلگی و اهمال کاری و صدتا آسیب روانی دیگه ایجاد می شه. ارزش ها شامل اصیل ترین خواسته ها و تمایلات شماست. اینکه کی باشین، با مردم و خودتون چطور رفتار کنین، توی شغل تون چجور باشین و به کجا برسین، برای سلامتی و معنویت و اجتماعتون چکار کنین و ... اماشنیدین می گن : باهاش یکی به دو نکن. طرف چیزی برای از دست دادن نداره ؟ تا حالا بهش فکر کردین که این یعنی چی ؟شما حساب کنین مردی رو که اعتیاد داره، با همسرش هم مشکل داره و همسرش دائم داره می زنه توی سرش و ناله و نفرین می کن و همه مشکلات خانواده رو می ندازه گردنش، تازه یه بچه نوجوون هم دارن که داره روی اعصاب پدر و مادر راه می ره و خودش و خانواده رو به سر حد جنون می رسونه، این مرد جدیدا به خاطر بداخلاقی و مشکلاتش در آستانه اخراج از کار هم هست.به نظرتون این فرد می تونه خودش رو دوست داشته باشه؟می تونه ارزش های جامعه ش رو بشناسه و بهشون پایبند باشه؟می تونه همسری مناسب یا پدری خوب باشه؟این آدم هیچی برای از دست دادن نداره. اگه تا مرز مردن مصرف کنه، اگه خودش رو از بالای پل بندازه پایین یا دار بزنه، خیلی هم براش ترسناک و سخت نیست، چون دیگه هیچ چیزی براش ارزش نداره، نه همسر و رابطه با اون، نه والد بودن و رابطه پدر و فرزندی، نه کار و رابطه با همکاران، نه دین که می گه خودکشی گناهه، نه حتی خودش، واقعا خودش هم برای خودش دیگه ارزشی نداره.حالا یه جامعه رو در نظر بگیرین که از لحاظ اقتصادی یه جورایی همه درگیرن، خبر اختلاس و دزدی دکل و دستبرد به بانک و کلی خبر ناجور دیگه. از لحاظ فرهنگی و اجتماعی هم که چند روز یه دفعه خبر بنیتا و ابوالفضل و افتادن اتوبوس بچه ها تو دره، در کنار مشکلات دیگه ای مثل عدم امنیت زنان در جامعه و خشم و عصبانیتی که همه آدمها توی چهره و کلامشون دارن، از لحاظ سیاسی هم که هرجا می شینی در مورد سیاست های ریز و کلان بحثه و سایه جنگی که از سرت رفع نمی شه و بی احترامی ای که به ایرانیان توی گوشه گوشه دنیا می شه.به نظر شما دیگه چی برای آدمای این جامعه می تونه ارزش باشه؟ به چی باید پایبند باشن؟ با کدوم فانوس دریایی می شه جلوی گم شدن کشتی انسان های این جامعه رو گرفت؟چجوری می شه به این مرد یا امثال این مرد که تا این حد تحت فشار و استرس هستن گفت درست رانندگی کن، با بچه خوب رفتار کن تا بزهکار نشه، سعی کن کمتر سیگار بکشی که برای سلامتت خطر داره، به همسرت بیشتر توجه کن و هزار تا دیگه از این دستورات اخلاقی و اجتماعی.به دور و بر خودتون نگاه کنین. چقدر زن و مردهای تحت فشار و سختی می بینین که مجبورن از صبح تا شب فقط کار کنن که بتونن شکمشون رو سیر کنن و حتی دیگه وقتی برای استراحت ندارن. اونوقت چطور می شه به این آدمها گفت بیاین کتاب بخونین که سرانه مطالعه کمه. یا سعی کنین روزانه یکساعت پیاده روی کنین.به نظر می رسه جامعه ما کلا هدف و مقصودی نداره و جامعه کلا بی ارزش شده.به نظر شما کشتی این جامعه داره به کدوم سمت می ره؟اگه جوابی براش ندارین به این فکر کنین که سرنشینان این کشتی که من و شما باشیم آیا هدف و ارزشی برای خودمون داریم؟آیا اگه همه جامعه بی ارزش شد من هم حق دارم بی ارزش باشم ؟ سوال خیلی اساسی و سختیه.هادی رئیس یزدیهادی رئیس یزدیMon, 09 Mar 2020 14:43:07 +0330