https://virgool.ir/feed/@hosseinvalifa2026-11-11 02:14:43https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@hosseinvalihttps://virgool.ir/@hosseinvali/آشنایی-با-سید-آهنگ-کوثر-l9tdaut5zk7qبسم الله الرحمن الرحیمترم اول دانشگاه بود. همه برنامه هایم را برای دانشگاه شیراز تنظیم کرده بودم و حالا باید می رفتم یاسوج. گوشیم را هم تازه فروخته بودم و گوشی ساده داشتم. تصور کن که اون همه وقت آزاد داشته باشی و گوشیت هم ساده باشد؛ درس که نمی خواندم، فقط کلاس ها را می رفتم و بعدش هم می آمد و کانتر آنلاین بازی می کردم. البته باشگاه هم می رفتم اما کافی نبود. ترم اول حدودا هر هفته به خانه بر می گشتم تا کمی از فضای عجیب و غریب دانشگاه دور شوم و سری هم به خانواده بزنم.یکی از شب هایی که خانه بودم و چهار، پنج ساعت هم بود که پای کامپیوتر بودم، حوصله ام سر رفت. طبق معمول به بابا و مامان و خواهرم گیر دادم که یک راه حلی برای حوصله من بدهند. بنده های خدا هم هر چیزی که می گفتند من می گفتم:« نه حوصلم نمیشه!» (خب چرا می پرسی؟) مامان گفت:« راستی دکتر کوثر یه کتاب داده بخونی نظرت رو هم بهش بگی.» ( دکتر کوثر از آن آدم هایی بود که همیشه از او تعریف های خوب هست و همه از او خاطره خوب دارند). طبق تعریف هایی که از بابام شنیده بودم فکر می کردم دکتر کوثر حدود 60 سالش باشد و فردی باشد منظم، دقیق، تحصیل کرده و دلنشین (که بعدا فهمیدم حدود هشتاد و خورده ای سالشه!)؛ کتاب رو گرفتم. سرزمین مسطح؛ در نگاه اول به نظر می رسید مثل این کتاب های علمی خسته کننده صد صفحه ای باشد که معلوم هم نیست به چه درد می خورد. کتاب را دکتر کوثر ترجمه کرده بود و به همین دلیل می خواست تا نظر خواننده را بداند. خیلی رغبت نداشتم بخوانم اما شروع کردم. چند صفحه از مقدمه را خواندم ولی خیلی خوب نبود. حالا یا ترجمه بدی داشت یا اینکه کلا کتاب جالب نبود. آن را کنار گذاشتم و کتاب حیفا حدادپور جهرمی را به سفارش مادر شروع کردم ولی این یکی خیلی خوب بود. غرق در کتاب شدم و در عرض چند ساعت کتاب دویست صفحه ای تمام شد.حدود یکی دو ماه به همین روال گذشت. بین کلاس های دانشگاه کتاب می خواندم و شب هم که کانتر و ورزش؛ یکی از روز ها که دیگر کتاب هایم برای خواندن تمام شده بود و فقط همان سرزمین مسطح را داشتم، تصمیم گرفتم کتاب سرزمین مسطح را شروع کنم. با اجبار آن را در کیف گذاشتم و به دانشگاه رفتم. ظهر در سلف دانشگاه با یکی از بچه ها مشغول صحبت بودیم که صحبت از کتاب و این حرف ها شد که به اسم دکتر کوثر رسیدیم. یک دفعه گفت:« همون که پدر آبخیزداری ایرانه؟». می دانستم دکتر فرد بسیار جالبی است اما انتظارش را نداشتم. سریع سرچ کردیم ببینیم همان است یا نه؛ خودتان سرچ کنید و ببینید. برایم جالب بود و به خاطر امضای اول کتاب هم کلی پز دادم. بعد هم که زندگینامه دکتر را خواندم بیشتر برای خواندن کتاب مشتاق شدم.از خود کتاب برایتان بگویم. تنها بخش کتاب که خیلی جالب نیست مقدمه است که آن هم نوشته خود نویسنده نیست. وقتی شروع می شود یک دنیای جالب و متفاوت را تصویرسازی می کند. با اینکه خیلی از اتفاقات این دنیا عجیب است اما بسیار زیبا با زبان ریاضی روایت شده . برای من که خیلی بکر و ناب بود. نه تنها نویسنده بسیار خلاق بوده بلکه ترجمه کتاب هم عالی است و فقط مقدمه باعث شده بود که من دل زده شوم. خیلی درگیر کتاب نشویم (یک پست جداگانه درباره کتاب می نویسم)، فقط بدانید که یکی از بهترین کتاب هایی بود که خواندم و توصیه می کنم اگر کمی هم به ریاضی علاقه دارید حتما آن را بخوانید چون خیلی معروف نیست. به هر حال کتاب تمام شد و من از خواندن آن خیلی لذت بردم.حالا زمان آن بود که نظرم را برای دکتر کوثر بفرستم. ایده ای که داشتم این بود که یک کتاب خیلی خوب و جالب که مناسب دکتر هم باشد به عنوان هدیه تهیه کنم و نظرم را هم در کنار آن برایش بفرستم ولی کتابی که حداقل برای خودم خیلی جالب باشد پیدا نکردم؛ همین طور با پشت گوش انداختن این موضوع گذشت. حدود یک سال از آن ماجرا گذشته بود که تصمیم گرفتم حتما کاری انجام دهم. کم کم داشت فکری در ذهنم شکل می گرفت. به این نتیجه رسیدم که بهترین راه این است که چند جلد کتاب سرزمین مسطح را بخرم و به کسانی که فکر می کنم این کتاب برایشان جالب است هدیه دهم. حداقل با این کار ایده فکری کتاب که حتما دکتر کوثر آن را می پسندید بیشتر انتشار پیدا می کرد.به بابا گفتم که تماس بگیرد و هماهنگ کند که برویم پیش دکتر کوثر. هم فال بود و هم تماشا. می توانستم امضای دکتر را هم برای صفحه اول کتاب ها بگیرم. یکی از گلدان های چوبی هم که کار دست خودم بود و آن را خیلی دوست داشتم برای هدیه کنار گذاشتم. قرار گذاشتیم که پنج شنبه کتاب ها را خرید باشیم و برویم پیش دکتر. دکتر کوثر گفته بود که ده جلد کتاب هم از طرف خودش هدیه می دهد که خواهرم آن ده کتاب را برای دوست هایش برداشت.گلدانی که به عنوان هدیه بردمنمی گویم خیلی زیاد ولی کنجکاو بودم بیشتر شخصیت او را بشناسم. از نامش هم پیداست که قرار است خاص باشد. فردی که عاشق طبیعت است و احترام زیادی برای محیط اطراف خود قائل می شود. کسی که در آمریکا تحصیل کرده و جوایز بین المللی دارد اما در بیابان های ایران با هدف آبادانی این سرزمین سفر می کند. ترجیح می دهم خودتان زندگینامه دکتر را بخوانید. قطعا برای شما لذت بخش است.صبح کتاب ها را از کتاب فروشی که دکتر معرفی کرده بود تحویل گرفتیم و به خانه دکتر رفتیم. آقای دکتر و خانومش خیلی دوست داشتنی بودند. بعد از اینکه سلام و احوال پرسی کردیم و نشستیم، گلدان چوبی را به عنوان هدیه به دکتر دادم و گفتم:« ناقابله». همین که این حرف را زدم دکتر گفت:« چرا به آفریده ی خدا میگی ناقابل. اصلا هم ناقابل نیست و به نظر من این کفره که ما مخلوقات خدا رو کم ارزش بدونیم.» دقیق به یاد ندارم که چه حرف هایی بین ما رد و بدل شد اما این نگاه برایم خیلی قشنگ بود. از همان لحظه فهمیدم که اینجا جایی است که کلمات خیلی ارزشمند هستند و باید به درستی از آن ها استفاده کنم. از همنشینی با چنین فردی لذت می بردم. سرشار از امید بود و این انرژی به ما هم منتقل می شد. این روز ها هرجا بنشینی یک نفر هست که بنالد و بگوید وای اوضاع خراب و است و چنین است و چنان است. واقعا چرا دارایی ها و نعمت هایمان را نمی بینیم. فقط مشکلات؟ اما دکتر از آن آدم ها بود که وقتی کنارشان می نشینی هر لحظه حالت بهتر می شود و انرژی می گیری. بزرگترین چیزی که از دکتر دیدم و سعی کردم که یاد بگیرم نحوه نگاهش به زندگی و توجه هدفمند به اتفاقات بسیار کوچگ زندگی بود. و سعی می کنم طرز نگاهم را تغییر دهم تا بهتر خوبی ها و زیبایی های زندگی را که خدا در مسیر سرنوشت من قرار می دهد، ببینم. قرار نبود در یک ساعت همنشینی با او حرف های علمی بزنیم یا اطلاعات من زیاد شود بلکه به نظرم همان یک جمله که "ندیدن ارزش ها و نعمت های زندگی کفر است" قرار است آنچنان عمیق باشد که من هر زمانی از زندگیم به آن فکر کنم، هر چند اندک، مرا تغییر دهد.به ترتیب پدرم، دکتر آهنگ کوثر و منیک از شاگرد های دکتر این لیوان رو که فکر کنم از دانشگاه استنفورد جایزه گرفته بوده به آقای دکتر هدیه دادههدیه ای که دکتر به من دادحسین ولیحسین ولیSat, 22 Jan 2022 15:40:57 +0330