https://virgool.ir/feed/@hosseinsheikh2010fa2026-11-11 20:41:32https://files.virgool.ir/upload/users/48600/avatar/dA0B9c.jpeghttps://virgool.ir/@hosseinsheikh2010https://virgool.ir/@hosseinsheikh2010/انشای-سوم-فیدبک-qjs1kszqqebpیکی مَردِ جنگی بِه از صدهزاراولش که شروع کردم به نوشتن با خودم گفتم می نویسم، دیده شد که شد نشدم نشد، به من چه! من می خوام قصه گفتن رو یاد بگیرم به الباقیش چیکار دارم!پست اول چنتا فیدبک گرفت. ولی پست دوم هیچ بازخوردی نداشت! دو روز گذشت حس کردم نیاز دارم پستم رو از نگاه یکی دیگه ببینم انگار! بعد از چند بار خوندن توسط خودم دلم می خواست یک نفر دیگه هم نظر بده روش! لینک پست رو برای دوستم علی آجودانیان (بنیانگذار ویرگول) فرستادم و یه لایک گرفتم ازش! نظرم گفت که دوستش داشته واقعا! فیدبک دلچسبی بود برای شروع! ولی به جز علی هیچ کس دیگه ای نظر نداد. جدای از این کامنت دوستش داشتم برای من معنای گنگی بود که متوجه نمیشدم یعنی چی!فیدبک، بازخورد، کامنت، نظر، پیشنهادات و انتقاداتگفتم باید با فرستادن لینک به شبکه ی دوستانم فیدبک بگیرم! واتسپ رو باز کردم و برای 7 نفر لینک رو فرستادم به همراه یک متن انحصاری برای هر نفر! تمام جملات یک معنا را می دهند، از همه خواسته شده نوشته ی من را بخوانند و نظرشونو بدهند. ولی به نظرم یک متن ماشینی یکسان برای هر نفر باعث بی تفاوتی و خوانده نشدن دارند.- برای یک اورولوژ، 45 ساله، روحیه شاد و اجتماعی، شهرضایی ساکن نیویورک: این نوشته ی من رو در ویرگول رو خوشحال می شم بخونی و نظر بدی بهم???.- برای یک بلاگر، 30 ساله، نگاه اجتماعی و زندگی خاص، تهران:اقا این انشای من رو رسیدی یه نگاهی بهش بنداز و از نظرت من رو مستفیذ کن.- برای یک دیجیتال مارکتر، 33، شدیدا اجتماعی و حرفه ای، ساکن طوقچی به قول خودش: این انشای منه،بخونش فیدبکم بده.- فعال حوزه کارافرینی و هایتک، 31، دوست صمیمی، اهل زندگی و مطالعه ی عمیق. (فقط لینک پست)- بنیانگذار گروه نرم افزاری سازه، حدودا50، عمیق، نوآور و روحیه رهبری، سلام! خوشحال می شم نوشتار من در ویرگول را ببینید و نظرتونو کامنت کنید. ممنونم مهندس ?- مشاور خانواده، 40، با تجربه و تعاملی، سلام!خوشحال می شم نوشتار من در ویرگول را ببینید و نظرتو کامنت کنیدبرام.- برنامه نویس، 32، رفیق، عمیق و حرفه ای و عاطفی، نوشتار من در ویرگول را خوشحال می شم بخونی ممدی جونم.چند سوال برای من ایجاد شد: 1- چرا باید یک نفر دیگر بخواهد متن من را بخواند؟ ولو با متن دعوتنامه انحصاری!!! 2- آیا با نوشتن و بیخیال فیدبک بودن رشد دست خط من بهتر نخواهد بود؟ (زیاد و عشقی نوشتن و زیاد و عشقی خواند)3- متن دعوتنامه چطور باید باشد که از میان انبوه دعوتنامه های روزانه متمایز باشد! 4- انگار نوشتن و تقاضای فیدبک شبیه نگاه بازاریابهاست و نوشته را از حالت طبیعی خارجی می کنه!?خلاصه که حداقل راجع به این متن علاقه دارم نظرتونو بدونم! ?H SheikhH SheikhWed, 24 Feb 2021 14:10:56 +0330https://virgool.ir/@hosseinsheikh2010/روز-دوم-رهایی-pewoxxw4u8upداشتم درباره ی یک سوال آزاردهنده در اینترنت می گشتم که گوشی زنگ خورد، مهندس رستمی بود و گفت که گروه با کمک استادی این ترم ام موافقه. جز رستمی گزینه های دیگه ای هم بودند ولی چون خیلی ریلکس و بدون غرور و تکبره و کاراکتر بسیار راحت و ساده ای داره حال می کنم باهاش. البته حرف زدنش پیچیدس و آخر بعضی جملاتش رو متوجه نمی شم چی میگه. مات میشد آخر جمله ها. این برای من یه خرق عادت بود چرا که روال همیشگی من ازین قراره که با آدم هایی که یه دیسیپلین های خاصی را رعایت می کنن تعامل می کنم. و اینکه یه حس معمارانه ای باید از طرفم بگیرم. این حس معمارانه هم ازون کلمات عجیب غریبیه که تعریف درست درمونی نداره و فقط یه جور سلیقه و انضباطی رو می رسونه که دیگران می تونن حسش کنن. یه جور ژست، ادا اطوار یا حتی وسواس فکری، شغلی و نوع زندگی. THAT'S NOT MY TYPE! این استایل معمارانه چیز لزوما جذابی نیست، از بیرون جذابه و از نزدیک می تونه نه تنها که جذاب نباشه بلکه آزاردهنده باشه برای خود اون فرد و اطرافیانش. ولی هرچیزی که هست تایپ من نیست. هیچ علاقه ای به این وسواس دیگه ندارم، زندگی رو سخت می کنه. نگاه رو از ماهیت زندگی به سطح کیفی زندگی میاره و این عمق زندگی رو کم می کنه. هر چی که هست برای من نیست. هرچند من و تمام طراح های دنیا این وسواس رو دارند. (طراح منظورم طراح معمار یا نقاش یا سایت نیست بلکه منظورم کسایی اند که روحیه ی طراحی دارند، حتی اگه کارشون عنوانش طراحی نباشه.)LIFE!شنیدم که رستمی یه زمانی ازون دسته استادای سختگیر بوده، (زمان دانشجویی وسواس طراحیاشو نشونمون داد یه روز) تا وقتی که نزدیکای 40 سالگیش یه سکته خفیف می کنه و دستو تو میره. میزنه دنده بیخیالی. می فهمه این تو بمیری، ازون تو بیمیریا نیست. شلش می کنه. دانشجوها رو راحت تر می پذیره و زیاد سعی توی تغییرشون نمی کنه. بیشتر دنبال بهانه برای خنده است تا برای چالش. چالش دوست داره ولی چالشی که تو قالب خنده باشه. خیلی عجیبه!! ولی درس آموزه برای من! THE BEST CURE OF PERFECTIONISM IS NOT TO BE PERFECT!یادمه تا نزدیک کنکور شاگرد خیلی خوبی بودم توی سمپاد. منضبط، دقیق و همیشه ناراضی. به خودم نق می زدم. ایده آل گرا بودم و خستگی ناپذیر. تا اینکه یه روز چشمامو باز کردم و پرسیدم از خودم: "پس من چی؟" یه سوال جدید که بیدارم کرد که بی توجه به هویت درونیم دنبال موفقیت و رقابت بودم. رقابتی که تهش برام معنایی نداشت. دیدم که خسته ام! کودک درونم خسته بود. کلی سال کار کردم و ضدایده آل گرایی رفتار کردم. می تونستم موقع نوشتن فرمول دقت کنم خوش خط تر بنویسم ولی زور نمی زدم هر جور می شد خط رو قبولش می کردم. یا اینکه می تونستم آنتایم تر باشم ولی با تاخیر می رسوندم خودمو. یا خیلی کار عجیب و الکی دیگه. برای دوستام عجیب بود ولی برای خودم دلیلش مشخص بود. فقط می خواستم برای "خود خودم" پذیرفته بشم! بدون هیچگونه آپشن اضافه. البته این عادت به قدری بود که حتی با این کارهام ایده آل گرایی تو رفتار و تلاش هام مشخص باشه و مثلا دوستام بگن چه خوش خط می نویسی ولی خودم فکر می کردم دارم میشکنم عادتمو.چندین سال بعد یک روز در دفتر مشغول ادیت طراحیم بودم که عکاس دفتر صدام زد گفت: تو خیلی ایده آل گرایی!!! گفتم: تو از کجا می دونی؟ گفت: تابلوعه! گفتم: خب چیکار کنم؟ و اونم گفت: فقط یه راه حل داره: "ایده آل گرا نباش!!! ". کلی به این حرفش فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که حتی نباید به خود همین داستان فکر کرد! فقط باید گاهی هر کاری راحت تره رو کرد. باید کمتر فکر کرد. مثل آدم های خیلی معمولی بود. ازونایی که مردم بهشون می خندن حتی. باید الکی تر بود، باید راحت تر خندید و آدم با خودش مهربون تر بود. خیلی وقت ها برای بیشتر بهره بردن از زندگی باید دنبال هیچ چیزی نبود. دنبال هیچ چیزی نبودن مهارتیه که به آرامی رشد می کنه و بسیار زیباست. بدون انتظارهای خاص. بدون خواسته ای. فکر کنم اینطوری فرصت بیشتری برای عاشقانه زیستن ایجاد بشه. حتی فرصت بیشتری برای دریافتن فرصت ها. برای دیدن زندگی. به قول شاعر: هی فلانی! زندگی شاید همین باشد.H SheikhH SheikhSun, 21 Feb 2021 19:26:48 +0330https://virgool.ir/@hosseinsheikh2010/سلام-نقطه-شروع-iwz40fgwv7cgخب این اولین نوشته ی من در ویرگول است. به بهانه ی علاقه به قصه گویی و خواندن دنیا. هرچند دنیای من برایم شاید بدیهی باشد ولی وقتی شروع به متفاوت دیدن کنی زوایای جدیدی از این دنیای بدیهی را خواهی دید. فعلا برای شروع بس است، امیدوارم چند وقت دیگر که این متن را دیدم راحت تر ذوق نوشتن و اعتماد بنفس بیان زندگی ام را بپذیرم. تمام H SheikhH SheikhTue, 16 Feb 2021 22:34:51 +0330