<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های حسین سبزی پور</title><link>https://virgool.ir/feed/@hosseinsabzipour</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 11:15:07</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1761576/avatar/8GuT4v.jpeg</url><title>حسین سبزی پور</title><link>https://virgool.ir/@hosseinsabzipour</link></image><item><title>ذهن ما و الگوها...</title><link>https://virgool.ir/@hosseinsabzipour/الگوها-oki0xcot4l5l</link><description>چگونه مغز ما مثل هرچیز دیگری از الگویی مشخص پیروی میکنه؟با یک سوال شروع میکنم. مثال زیر رو در نظر بگیرید؛ میتونید بگید عدد بعدی چنده؟الف) 1 , 3 , 5 , 7 , ...مطمئنم که جواب درستیو دادید. بله میشه 9.حالا بریم سراغ مثال بعدی:ب) 3, 9, 27, ...مطمئن هستم باز هم جواب درست رو دادید. اما از مورد الف بیشتر زمان برد. حتی در حد چند میلی ثانیه هم که شده باشه!مسئله اینجاست. چطوری فهمیدید که عدد بعدی چنده؟! این سوالیه که خیلی جای بحث داره.هر چیزی برای خودش الگویی داره ولو اینکه خیلی از اوقات ما احساسشون نمیکنیم. یکی از اونا نسبت طلاییه. اولین بار کلاس هشتم باهاش اشنا شدم. بعد که یک جستجویی در اینترنت داشتم فهمیدم چه الگوی قدرتمندیه! همه جا باهامون بوده و ما احساسش نمیکردیم. جالب ترینش برام گل افتاب گردان بوده.انسانها با یک الگویی به دنیا میان. همشون یک مغز دارن. همه یک قلب دارن. یک الگوی یکسان. یک شبانه روز 24 ساعته. هر سال 12 ماه داره و ...در مورد الف اولین عدد 2 هست. عدد بعدی 4 و همینطور 6. مغز با خودش میگه چه ارتباطی بین این اعداد با عدد قبلیش وجود داره؟ و به یک درکی میرسه. با خودش میگه خب هر عددی علاوه ی 2 میشه عدد بعدی. پس این پروسه به این صورته:۱) مشاهده۲) توجه به جملات دیگر۳) پیدا کردن ارتباطاتتا به جملات دیگه رو نگاه و توجه نکنید نمی‌تونید جمله بعدی رو حدس بزنید. تمام تصمیم گیری های زندگیمون از این قائده پیروی میکنن. شما وقتی میخواید تصمیمی برای آینده بگیرید اول به گذشته نگاه میکنید. تمام اتفاقات مرتبط رو مثل تیکه های پازل کنار هم میزارید. از دانش و تجربتون استفاده میکنید. طبیعتا چیزهایی به ذهنتون میاد که مربوط به موضوع باشه. اگر بخواهید تصمیم بگیرید که چه ماشینی بخرید، به ناهار و شامی که روز قبل خوردید فکر نمیکنید! اطلاعات مرتبط به ذهنتون میاد.باز هم چرایی دیگر. چرا فقط اطلاعات مرتبط به ذهنمون میاد؟ یا اینطور بپرسم که چرا ذهن توی زمان صرفه جویی می‌کنه و همه اطلاعاتی که داره بررسی نمیشه؟همه ما دنبال راهی برای راحتتر شدن زندگیمون هستیم. میخوایم راحت فکر کنیم. راحت زندگی کنیم. پس فکر کردید کار اصلی یک ui/ux designer چیه؟! همه استارتاپ های امروزی میخوان ایده هاشونو به ساده ترین شکل ممکن (و البته زیبایی رو فراموش نکنیم. زیبایی در کنار سادگی) به ما معرفی کنن. من به عنوان کاربر وقتی وارد یک سایت میشم میخوام همه چیز برای من قابل درک باشه. بفهمم برای چی اینجام. راحت بتونم به بخش های مختلف برم. خدماتشون برای من قابل درک باشه. خیلی از سایت ها اصلا خدماتشون معلوم نیست چیه! این البته دودش به چشم خودشون میره. طبیعتا بعد از مقداری چرخیدن توی سایت و گیج شدن میرم بیرون.من اسم این قانون رو میزارم قانون اسوده خواهی. مغز ما از این قانون پیروی میکنه. برای همینه میخواد از راحتترین راه ممکن به جواب برسه. این خیلی جاها خوبه اما بعضی جاها میتونه به ضررمون باشه. میتونه خیلی توی زمان صرفه جویی بکنه و چه چیزی گرانبها تر از زمان؟! اما از طرف دیگه به عنوان مثال خیلی از جوون ها وقتی میخوان کسبوکاری رو راه بندازن انتظاراتشون به شدت بالاست. میخوان یک شبه ماشین دار و خانه دار بشن! (انتظارات رو با باورها اشتباه نگیرید. هر کسبوکاری باید و باید باور بزرگی داشته باشه. دوراندیشی همه صاحبان کسبوکار باید بزرگ باشه. حتی اگه این ظرفیت توی کسبوکارش نباشه) از جنبه منفی هم بخوابم بررسی کنیم مثلا خیلیا بجای تلاش کردن میرن سراغ دزدی یا هکر شدن.مغز چون میخواد راه راحتتری پیدا کنه میگرده دنبال الگوها. چرا؟ این مثالو طراحان سایت بهتر درک میکنن. شما از یک صفحه بازدید میکنید. یه سری اطلاعات ذخیره میشه که اسمش هست کش. دفعه بعد که میخواید همون صفحه رو باز کنید سرعت لودش براتون بیشتر میشه. چون یه سری اطلاعات رو از قبل داره مرورگر و نیاز نیست مجدد همون کارو انجام بده. یکی از ترفندهای افزایش سرعت سایت هم همینه که کش مرورگر رو فعال میکنن. مغز ما هم همینطوره. کلی اطلاعات داره. طبیعتا نمیخواد به خودش فشار بیاره و از اطلاعات گذشته استفاده میکنه. همه ما جمع و تفریق رو بلدیم. برای همین به سرعت میتونیم الگوی مورد الف رو پیدا کنیم. همه ما ضرب هم بلد هستیم. پس مورد ب و پ رو هم میتونیم حل کنیم. اما خب جمع راحتتر از تقسیم هستش دیگه. نه؟ پس سرعتمون توی پیدا کردن جمله بعدی مورد الف بیشتره. فرض کنید ذهن ما راحتترین و کوتاه ترین راه رو انتخاب نمیکرد. چطور میشد؟ همه ی اطلاعاتی که از بچگیتون تا به الان دارید رو مرور میکرد تا بتونه جواب این الگوی ساده رو پیدا کنه. و کلی انرژی ازش گرفته میشد. نیاز بود کلی غذا بخوریم تا انرژیشو تامین کنیم. هیچ کاری بجز غذا خوردن نداشتیم اون موقع. حتی خواب هم نداشتیم.  پس یک بار دیگه برای آخرین بار، مراحل رو بازنویسی میکنم:۱) دیدن یا شنیدن۲) اعمال قانون آسوده خواهی۳) پیدا کردن اطلاعات مرتبط۴) کنار هم قرار دادن اطلاعات۵) یافتن الگو</description><category>حسین سبزی پور</category><author>حسین سبزی پور</author><pubDate>Sat, 17 Sep 2022 23:31:22 +0430</pubDate></item></channel></rss>