https://virgool.ir/feed/@hosseini.h78جز سکوت و فریاد جایز است؟fa2026-11-12 07:36:54https://files.virgool.ir/upload/users/55233/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@hosseini.h78https://virgool.ir/@hosseini.h78/آخرین-مردی-که-نمرد-iy3e7kwsvkupمردها همه مرده بودند، تنها رهام هنوز نفس می‌کشید. شمشیرش را کشید و به سوی آتش تاریک حمله‌ور شد. هیچ کس شاهد این صحنه عظیم نبود، ولی اگر کسی بود، می‌دید که خون و عرق چگونه تن رهام را پوشانده. عضلات درهم ابروانش به آن بیننده بی‌تردید آمیخته‌ای از خشم و رنج را القا می‌کرد. چشمانش بی‌صبرانه پایان این رنج را انتظار می‌کشید و در عین حال شعله خشم در ایشان موج می‌زد. تنش نا نداشت، ولی ذهنش هزاهزی در سرش به پا کرده بود که پیشش می‌برد. در حال دویدن نعره‌ای زد، در آن تاریکی برق تیغش دیدگان آدمی را به خود می‌دوخت. پس هر آنچه امید داشت را به یاد آورد. از آن همه امید چشمانش برقی زد که آتش تاریک را شکافت. آری آتش تاریک نه با برق شمشیر که با برق امید از پا درآمد.رهام تمام امیدهای خود را فدای پیروزی بر آتش تاریک کرده بود، آنچه در خاطرش به جا مانده بود، گذشته منحوسی بود. سایه‌ای سرخ و تاریک پهنه سرزمین خاطرش را پوشانده بود. سرزمین خاطرش آفتابی نداشت، همیشه شب بود. دیوانی که بندگان سایه سره بودند ، کام از تن ظریف دخترکان بی‌گناه می‌جستند. زنان جمله کنیز وحشت بودند و مردان بردگان تاریکی. به بیگاری گرفته بودندشان تا مگر قصر سایه هر چه بیشتر به ژرفنای تاریکی سرک بکشد.برای رهام تنها همین بر جای مانده بود. جوانیش را اگرچه به نا حق خوراک آتش تاریک کردند، امیدش را فدا کرد تا روزی دیگر، آن دیگران هیمه آتش تاریک نشود. برای رهام تنها همین بر جای مانده بود و این همه هیچ بود... اینگونه بود که رهام آخرین مردی که در نبرد نمرد، یکه و تنها در ذهن خویش جان داد.رحیم حسینیرحیم حسینیTue, 11 Aug 2020 03:05:58 +0430https://virgool.ir/@hosseini.h78/پرنده-سیاه-پرزنان-رسید-و-گفت-xwqqa5x166awپرنده سیاه پرزنان رسیدبه روی شاخه‌ای گزید جای و گفت: ای بشرمرا نگرگوش کن به من که بعد فصل سردتو را مرگ همنشین استمی‌رهی ز درد و زن یا که مردشکسته یا که بسته یا چو روز اولینسرنوشتتان سیاه و پوچ چون پر من است و بعد از آنجز سکوتجز سقوطنشنوی هیچ شعر یا سرودمرگ رنگدود و بنگقلب سنگو بعد از آن صدای ساعتی که متصل می‌دهد خبرکه آی ای بشرنگر زمان را که هست در گذردنگ و دنگ و دنگ و دنگرحیم حسینیرحیم حسینیSun, 05 Jul 2020 08:33:13 +0430https://virgool.ir/@hosseini.h78/زن-ریحانه-نیست-انسان-است-u0x0nminmthuصادقانه‌ترین صورت برخورد با مسئله زنان در ایران است این متن. ارائه خدمات به زنان غیرقانونی است و حضرات با آن مشکل دارند. می‌گویند زن ریحانه است و باید کرامتش را نگاه داشت و از آن طرف مردکی خود را مجاز میداند زنی را به باد کتک بگیرد که بر اساس شرعی که سنگش را به سینه می‌زند بر او نامحرم است. می‌گویند زن چون ریحانه است نباید به در فکر حجیم شدن عضلات باشد، چرا که با فیزیولوژی زن سازگار نیست. (بر اساس کدام حدیث یا مقاله علمی این حرف رو می‌زنند الله اعلم)صادقانه‌ترین صورت بیان مشکل این جماعت با زن است از این رو که خود معترفند (هر چند ناآگاهانه) خدماتی که می‌شود به یک مرد ارائه کرد را نمی‌توان به یک زن ارائه کرد چرا که محتمل است مرد تحریک شود و این عمل مستوجب گناه. عجبا که بعد هم می‌گویند زن ریحانه است و کرامتش را باید حفظ کرد، لیک از حقوقش محرومش می‌کنند چرا که دیگری خلاف شرع می‌کند.ته قصه این است که اصولا زن را داخل آدم به حساب نمی‌آورند و هویتش را از او ربوده‌اند. هویتش را وابسته به مرد می‌دانند. زن تا مزدی کنار اوست زن است (هنوز هم آدم نیست) مرد که کنارش نباشد در نظر ایشان زن نیست فلذا ریحانه نیست فلذا می‌شود زدش، در بندش کرد، فحشش داد و یا با داس و تبر و سر از تنش جدا کرد. (گوشه خاطرتان باشد در این وانفسا، دغدغه فرانک‌های عمیدی هنوز عورتشان است و شرایط نگهداری و درختکاری باغشان)بهتان رفرنس سینمایی بدهم. البته می‌خواستم این را پیشتر بنویسم، ولی دیدم ممکن است برای دوستانی که مالنا را ندیده‌اند داستان اسپویل شود. خلاصه خطر اسپویل! در پایان فیلم، مالنا به همراه همسرش به شهر برمی‌گردد. زمانی که به بازار برای خرید می‌رود ابتدا بین زنان همهمه‌ای به پا می‌شود تا آنکه زنی می‌گوید بونجورنو سینیورا اسکوردیا! (سلام خانم اسکوردیا، توجه داشته باشید که آن ور آب عموما رسم بر این است که زنان بعد از ازدواج نام خانوداگی شوهرشان را برای خود انتخاب می‌کنند) در این لحظه مالنا مطمئن از پذیرفته شدن از سوی جامعه رفتاری عادی در پیش می‌گیرد. خرید‌هایش که تمام شد به سمت خانه می‌رود در بین راه پرتقال‌هایش بر زمین می‌ریزد و رناتو به کمکش می‌آید. بعد از آنکه مالنا برای ادامه مسیر پشت به او می‌کند، رناتو که همه چیز را می‌داند می‌گوید بونافورچونا سینیورا مالنا ( ترجمه تقریبیش می‌شود خدا به همراهتان خانوم مالنا). مالنا به عقب برمی‌گردد و رناتو را نظاره می‌کند. در چهره تکیده‌ش می‌شود رگه خوشحالی را دید. از اینکه کسی او را مستقل دیده. از اینکه کسی "او" را دیده، نه زن افسری یا دختر معلمی را.مشکل زنان جامعه ما امروز بیش از هر چیز دیگری نداشتن هویت مستقل است.رحیم حسینیرحیم حسینیMon, 29 Jun 2020 17:59:37 +0430https://virgool.ir/@hosseini.h78/آدمی-محکوم-به-عاشق-بودن-است-mvhpicufv3cxخیر قرار نیست ناله‌های عاشقانه بشنوید. معتقدم اصولا در این برهه از زمان عاشقانه نوشتن خیانت است، به ملت و ادبیات و تاریخ. از این بحث بگذریم. پس بناست چه بنویسم؟ فلسفی گونه‌ای. چرا فلسفی گونه؟ هنوز آنقدر جسور نشده‌ام که خود را فیلسوف بنامم. پسرکی بیست ساله‌ام که زیادی فکر می‌کند. آنقدر که گاهی بعضی از افکارش بیشتر دیوانگی‌ست تا تاملی عاقلانه... از قضا امروز هم قرار است از آن دست از افکارش را بخوانید.اصلا ما چرا عاشق می‌شویم؟ عشق چیست؟ چه نیازی به آنست؟ نیاز جنسی و تولیدمثل؟ خب این‌ها را می‌شود بدون عشق هم حل کرد. عشق ابزار طبیعت است، مثل همین نیازی جنسی. این دو اگر نبودند که رابطه جنسی‌ای نبود که کودکی بخواهد باشد تا ما شایستگی تکاملیمان بالا برود. عشق صرفا یک واکنش شیمیایی است. غیر قابل توضیح از منظر عقل. و البته فقط هم این نوع عشق نیست. عشقی هم هست نسبت به دیگرانی غیر معشوق. به برادری یا رفیقی، پدر و مادر و قس علی هذا. این هم برای این است که انسان موجودیست اجتماعی. این عشق هم کمک می‌کند به تحکیم ساختار اجتماع که آن هم به زعم خودش شایستگی تکاملی بشر را بالا می‌برد... همان ابزار طبیعت. باز هم غیر قابل توضیح از منظر عقل.علی ای حال، ابزار طبیعت یا نه، ما محکومیم به دوست داشتن. رها گریزی هم نیست. در ذات ماست. هر چه را بشود عوض کرد ذات را نمی‌شود. راستش را بخواهید شدنش هم می‌شود، منتها موجود حاصل دیگر آدمیزاد نیست. یعنی نیازی مضحک و غیر عقلانی داریم به اینکه کسی را دوست بداریم و بدانیم کسی ما را دوست دارد. وقتی آن قضیه ابزار طبیعت را بگذارید کنار این مسئله به تهی بودن بزرگترین نیاز آدمی پی می‌برید. از بنیان پوچیم و بازیچه طبیعت. مضحک‌ترین قسمتش آنجاست که بشر درباره این پوچی چه شاهکار‌ها که خلق نکرده. چه کتاب‌ها که ننوشته، چه شعرها که نگفته.پوزخندتان که به این تناقض تمام شد، حکما به این فکر کنید که چه قدر کوبنده است این حقیقت. این ارزش والایی که اینقدر از آن صحبت می‌کردیم و بسیاری اشکها برای آن ریخته‌اند، صرفا یک واکنش شیمیایی است که توسط طبیعت انتخاب شده، چرا که به روند تولید مثل آدمی کمک می‌کند. و آدمی چیست؟ یک ماشین بزرگ که خودش را دوباره می‌سازد و به حکم طبیعت هر آنچه را که در این راه کمک‌حالش باشد جذب می‌کند و به نسخ بعدی هم اضافه می‌کند. نسخ بعدی هم همین کار را می‌کنند.اما ناامیدی آنجا حقیقتا بر آدم عاقل مستولی می‌شود که بداند راه فراری هم ندارد. آش کشک خاله است، مجبوری بخوری. نخوری هم به سادگی خودت و ژن‌هایت که مسبب آن بوده‌اند حذف می‌شوند.مخلص کلام آنکه طبیعت بی‌رحمانه ما را به یک بازی همه سر باخت واداشته. بازی‌ای که حتی نمی‌توان کنارش گذاشت. نهایتش این است که خودمان را می‌کشیم که می‌شود یک باخت بزرگ. ما و ژن‌هایمان از بازی حذف می‌شویم و نسلی از آدم‌هایی که عاشق نمی‌شوند به وجود نمی‌آید.چاره چیست؟ هیچ. منتها عقل حکم می‌کند حالا که به هر طریق باید به باخت تن داد، اقلا از بازی نهایت لذت را برد. عاشق شد. دیگران را دوست داشت. خدا را چه دیدید، شاید همین فلسفه‌گونه باعث شدی کسی هم مغز خر بخورد و عاشق من شود (هر چند عقلا بسیار بعید می‌نماید). مگر در نهانخانه دل جز این می‌گذرد که برای جلب توجه بنویسم؟ و الا نوشتن این کثافت‌نامه و روبه‌رو کردن خلق‌الله با تن عریان و کریه واقعیت چه ضرورتی داشت؟ همه‌اش این است که یکی نگاهی بیندازد بلکه عاقبت به خیر شویم.پوزش از گزاف (و صد البته جفنگ) گویی. باقی بقایتان.رحیم حسینیرحیم حسینیSun, 29 Dec 2019 06:37:23 +0330https://virgool.ir/@hosseini.h78/حرامزاده-تاریکی-gm1fovxeddjmتاریکی نبود نور است یا نور نبود تاریکی؟ مطلق‌ترین تاریکی عدم است. عدم آنقدر تاریک و پوچ است که تاریکی و پوجی معنا می‌بازند. پس چگونه بی‌معنایی، معنا بخشی می‌کند؟ چگونه نیستی هستی می‌آفریند؟سالیان درازی‌ست که در این ظلام دیوی از پلشتی‌های گذشته به پا خاسته و هر دم دشنه‌اش بر تن مردمان بوسه می‌زند. چه ناپاک... چه ناپاک است این تصویر رزل. خونی که در تاریکی ریخته شود بی‌تصویر است، لیک بی‌اثر نیست...سالیان درازی‌ست که خون‌های ریخته گرد آمده‌اند و هیولایی ساخته‌اند از تخم خشم و نفرت. هیولایی که باید هر نعره‌اش لرزه‌ای برتن بی‌تن تاریکی اندازد و ضمیر ریم‌آلودش را جرحه جرحه کند.اما سالیان درازی‌ست که این هیولا جز گه‌گاهی که برافروخته، سکوت پیشه ساخته. سالیان درازی‌ست که در بستر دیو پلشت تاریکی سر کرده.تاریکی بی‌خبر است اما دیو پلشتش آبستن نور است. نور این حرامزاده تاریکی بر پدر و مادرش فائق خواهد آمد. این تقدیریست که برای خون و تاریکی نوشته‌اند و جز این راهی نیست.سالیان دازیست که نور بر شکم دیو تاریکی لگد می‌زند مگر از حصر درآید...آری سالیان درازیست و انتظار مردمان تاریکی بیش از این نخواهد پایید...رحیم حسینیرحیم حسینیWed, 11 Dec 2019 15:59:24 +0330