https://virgool.ir/feed/@hosnaraisi27fa2026-11-11 08:47:48https://files.virgool.ir/upload/users/4305187/avatar/6kD7Q1.jpghttps://virgool.ir/@hosnaraisi27https://virgool.ir/@hosnaraisi27/خاطره-ای-از-۹-سالگی-ipniclilc1sdزنگ بعد فارسی داریم، درس مورد علاقم نیست بنظرم چیز خاصی نداره زنگ تفریح که تموم شد و رفتیم سر کلاس معلم یبار از روی درس خوند و بعدش بچه های داوطلب هم نوبتی یه تیکه خوندن اخرای کلاس معلم گفت بچه هایی که انتخاب میکنم هفته بعد نمایش این داستان رو اجرا میکنن خیلی هیجان زده شدم و توی دلم گفتم لطفا من انتخاب بشم معلم از ردیف اول کلاس شروع کرد به جلو امدن و همینطوری اسم میگفت، من یجورایی دورترین فرد و جزو اخرین افراد بودم چون ردیف سوم میز دوم میشستم. بی وققه تو دلم میگفتم لطفا من شخصیت اصلی بشم لطفا من شخصیت اصلی بشم لطفا من شخصیت اصلی بشم که معلم رسید سر میزم و دقیقا من رو شخصیت اصلی انتخاب کرد فکر میکنم علت اینکه من انتخاب شدم بخاطر اسمم بود، اسم شخصیت داستان یاسین بود حالا اسم من؟ یاسهیچی خلاصه کل روز رو ابرا بودم تا وقتی رسیدم خونه و با هیجان قضیه رو برای مامانم تعریف کردم نمیدونم شنید یا نه بهش گفتم:«مامان ما باید یه ماسک درست کنیم که شبیه عکس کتاب باشه،میشه برام نقاشیش رو بکشی؟» یادم نیست چی گفت دقیقا ولی قبول نکرد. اشکال نداره خودم میکشم رفتم یه مقوا برداشتم مداد رنگیامو اوردم مقوا رو گذاشتم رو صورتم و یه دایره و کج و کوله کشیدم بعدش همون دایره کج و کوله رو درستش کردم و شروع کردم به کشیدن صورت یاسین حواسم به ساعت نبود که کی شروع کردم و کی تموم شد ولی میدونم خیلی طول کشید. وقتی تموم شد انقد دوسش داشتم که نگو مامان بابا داشتن تو پذیرایی فیلم میدیدن دویدم رفتم پیششون چراغ ها خواموش بود و تنها نوری که پذیرایی رو روشن میکرد تلوزیون بود، وقتی نقاشی رو بهشون نشون دادم هیچکدوم نگاه نکردن. نمیدونم فیلم راجب چی بود که انقد محوش بودن. فقط مامان گفت:« افرین قشنگ شده دیگه برو بخواب» مطمئنم حتی متوجه نشد که چی کشیدم. بیخیال الان فقط یه مشکل دارم، اونم اینه که چطوری باید ماسک رو روی صورتم بزارم؟ کل شب بهش فکر کردم. قبل خواب همه وسایل خودم و مامانمو گشتم ولی چیزی برای این کار پیدا نکردم. فردا توی مدرسه دیدم بچه ها ماسک رو با کشی که دوطرفه صورتشونه نگه میدارن ولی ما تو خونه کش مناسب نداشتیم از طرفی من میترسیدم با کش نقاشیم پاره بشه شبش یه ایده جدید به ذهنم رسید میتونم پایین نقاشیم چوب بستنی بزنم و اونو نگه دارم توی ایده خوب بود ولی توی اجرا یه مشکل داشتنقاشیم بزرگ بود و همش خم میشد، صاف نمی ایستاد. البته اینم چند تا قلق داشت که دستم اومد. باید ماسک رو نزدیک صورتم بگیرم که بهش تکیه بده و خم نشه. امروز توی زنگ تفریح خوراکیمو با لقمه نون پنیر یکی از همکلاسیام عوض کردم. همه همکلاسیام به خوراکی هایی که من میارم حسودی میکنن ولی منم به اینکه اونا مامانشون براشون خوراکی میزاره حسودی میکنم. قطعا احمقانس، وقتی خوراکیمو با همکلاسیم عوض کردم فقط تو دلم گفتم خوش به حالت حس میکنم اونم همینو گفت ادما واقعا عجیبن فردا بالاخره روز نمایشه زنگ اول که نقاشیمو به بچه های کلاس نشون دادم همشون تعریف کردن جز یه نفر:«اینو خودت نکشیدی مامانت کشیده» :«کلشو خودم کشیدم» رو به بقیه کلاس کرد و گفت نگاه کنید اینجاشو، قشنگ معلومه که یه ادم بزرگ کشیده. از اون اصرار از من انکاراخرش جفتمون بی خیال شدیم. ولی من یکم دلم گرفت چون مامانم حتی به نقاشیم نگاه هم نکرد چه برسه به کشیدن. موقع اجرا نمایش فهمیدم چرا همکلاسیم فکر میکرد مامانم برام کشیده، چون مال همه رو مامانشون کشیده. ..... ولی با این حال ماسک من از همه بیشتر شبیه کتابه. معلومه یسریا نمایش رو جدی نگرفتن و حتی دیلوگشون هم حفظ نکردن و از رو کتاب خوندن شاید من زیادی جو گرفتم؟ نمیدونم.. شاید وقتی که بزرگ شدم این نقاشی رو گم کنم و با خودم بگم کاش هنوز داشتمش؛ هرچند نمیدونم دلم برای این روز ها تنگ میشه یا نه. «این یه داستان کوتاهه با شخصیت و خاطره خیالی» ... .... .Thu, 24 Sep 2026 06:23:12 +0330https://virgool.ir/@hosnaraisi27/نامه-من-برای-عسل-bz0deyytw4ueشنیدی میگویند هرچه فضا کوچک تر جمع گرم تر؟ گوشه ای از تهران خانه کوچک ماست که من و مامان و بابا زندگی میکنیم، خونه گرمه؟ شایدهواش گرم باشه. من بلد نیستم ساعت بخونم ولی یه راهی دارم که میفهمم روزه یا شب تازه بنظر حتی از خوندن ساعت هم خیلی بهتره! سقف اشپز خانه ما شیشه ایه برای همین دم صبح شیشه ابیه ظهر زرده و شبا سیاهه میبینی چقد باهوشم؟ ولی مامان و بابا که اینو نمیفهمن! اشکال نداره کی حوصله داره برا اونا توضیح بده؟ راستی بهت گفته بودم که تازه یاد گرفتم بشمرم! امروز به داداش یاد دادم وقتی اومدی به تو هم یاد میدم باشه؟بزار بگم که من یه داداش دارم، اسمشو نمیگم خودت بعدا میای میفهمی، ولی خیلی دوسش دارم یعنی از ده تا بیست تا دوسش دارم، بزار با انگشتام نشونت بدم؛ یک دو سه چهار... عه انگشتام کمه...اگه دستات رو بهم قرض بدی میشه شونزده تا ولی تو فعلا نیستی، خلاصه کهمن دوازده تا داداشمو دوست دارم. مامان بابامو چند تا دوست دارم؟ بزار فکر کنم... مامان منو بغل میکنه، منو دوست داره مامان بهم غذا میده، منو دوست داره مامان باهام بازی نمیکنه. مامان همش سرکاره. مامان بعضی وقتا خستس. مامان شبا برام داستان میخونه تا بخوابم، منو دوست داره. مامان همیشه وقتی از سر کار برمیگرده برام خوراکی میخره، منو دوست دارهراستی مامان چرا اون روز گریه میکرد؟ درست یادم نمیاد، من داشتم با بابا تلوزیون نگاه میکردم، بابا دراز کشیده بود و میخندید مامان تو خونه راه میرفت حرف میزد نمیدونم چی میگفت برام مهم نیست بعدش چی شد؟ بابا گفت هندونه بیارمامان سه تا ظرف اورد و هر کدومو دونه دونه کوبید کف زمین، شیشه خورده ها همه جا پخش شد. بعدش هندونه رو اورد و اونم کوبید کف زمین، هندونه تو کل خونه ترکید. بابام میخندید، حتی به مامانم نگاه نمیکرد. مامانم گریه میکرد، دوید تو اتاق. الان چه اتفاقی افتاد؟ چرا بابا خوشحاله؟ چرا مامان ناراحته؟ چرا من هیچ وقت نمیدونم چه حسی باید داشته باشم؟ بنظرت خونه کوچیک ما گرمه؟ شاید هواش گرمه. هر وقت مامان منو میبره حموم و بخار همه جا پخش میشه حس میکنم دارم خفه میشم، ولی یه وقتایی لازم نیست توی حموم باشم تا همچین حسی داشته باشم. این نامه رو برای عسل کوچولو مینویسم، الان توی شکمی مامانی برای همین نمیدونی صدا هایی که میشنوی برای چیه درسته؟ مطمئنم تو هم مثل من خیلی کنجکاوی برای همین دارم برات مینویسم که وقتی به دنیا اومدی بخونی. درسته که من بلد نیستم بنویسم ولی چون تو خواهر کوچیک منی حتما میتونی بفهمی چی توی این کاغذ برات نوشتم. از طرف من به عسل کوچولو یا گل افتاب گردون(هنوز نمیدونم کدوم اسم برات بهتره) ... .... .Tue, 22 Sep 2026 00:01:50 +0330https://virgool.ir/@hosnaraisi27/ماه-و-سایه-idycmamjhi4aتا به حال شده زیر نور مهتاب بخوابید و به آسمان خیره شوید و با نگاه کردن به ماه و ستارها تخیلتان را به دور دست ها بفرستید؟ با ستاره ها اشکال مختلفی بسازید و سلقمه ای به بغل دستی خود بزنید تا به او هم نشان دهید ،و وقتی متوجه میشوید او دیگر خواییده است کمی دپرس میشوید. یا حتی به ماه نگاه کنید و تلاش کنید در آن شکل های مختلفی ببینید .شکل هایی که حتی فکر کردن به آن در لبخند را به صورتتان باز می‌کند و باعث می‌شود با خمیازه ای بلند و طولانی در افکار خود شیرجه بزنید و در خوابی عمیق غرق شوید. همینطور که شما خواب هفت پادشاه را می‌بینید در قسمت دیگری از جهان ، در هزاران هزار کیلومتر آن طرف تر ماه لبریز از شادی بود زیرا انتظار هایش به سر رسیده و شب فرا رسیده بود و می‌توانست دوست خود را ملاقات کند-ماه زمان زیادی را به انتظار این لحظه سپری کرده بود و این سخت ترین کار زندگی اش بود زیرا هیچ کس با او هم دم نمیشد.خورشید همیشه سرش شلوغ بود زیرا روز ، شب و حیات کل موجودات کره زمین به او بستگی داشت.خورشید هزاران سال بود که بدون استراحت و پیوسته کار کرده بود.زمین هم خیلی کار داشت، باید وضعیت آب و هوایی خود را کنترل می‌کرد تا به انسان ها صدمه نزند ،دریا را کنترل می‌کرد تا انسان ها را نبلعد(غرق نکند) و به شهر ها نریزد (سونامی) و کوه ها را مجبور کند که استوار بمانند و تکه سنگ های خود را روی جانداران نریزند. هرچند که با وجود مراقبت های زمین آنها باز هم کار خود را می‌کردند که این موجب غضب (خشم) زمین و لرزش هایی به مراتب زیاد یا کم در سطح خود می‌شد.(زمین لرزه)باقی سیارات هم او را چیزی جز یک سیارک کوچک نمی‌دانستند و علاقه ای به محاربه با او نداشتند و یا خیلی بزرگ بودنند که ماه از گفتگو با آنها حراس داشت.در کل منظومه شمسی زمین و خورشید تنها سیاراتی بودنند که ماه از آنها نمی‌ترسید و با او خوش بر خورد بودنند (بجز مریخ که علاقه زیادی به دوستی با ماه داشت ولی ماه هم مثل باقی سیارات از موجودات فضایی ساکن بر او می‌ترسید )یکی از بهترین کار هایی که ماه در این سال ها کرده بود کمک به خورشید بود.چون خورشید نمی‌توانست هم زمان به دو نیم کره زمین نور بتاباند و به اصطلاح یک طرف روز بود و یک طرف شب و نگران بود برای ساکنین نیم کره تاریک مشکلی پیش بیاید پس از ماه کمک خواست تا نور او را بازتاب کند تا مردم آن طرف مقداری نور داشته باشند و این عمل موجب علاقمند شدن مردم زمین به ماه شد و دوستی ماه و زمین بیشتر شد.بعد از این اتفاق ماه خیلی خوشحال شد ولی مشکل آنجا بود احساس تنهایی شدیدی می‌کرد چون با وجود داشتن دو دوست خوب ، کسی را برای حرف زدن نداشت .زمین باید مراقب وضعیت آب و هوایی خود می‌بود و خورشید هم باید به موجودات زمین نور و گرما میداد تا زنده بمانند و ماه که کاری جز بازتاب نور خورشید نداشت، حسابی غمگین و محزون بود.این قضیه تا سال ها ادامه داشت تا اینکه ۹روزی زمین متوجه دل شکستگی ماه شد و برای سر حال آوردن ماه دو چشم تیز بین به او داد و به ماه گفت : تماشا کردن زندگی انسان ها می‌تواند تجربه جالبی برای او باشد و کمی حالش را بهتر کند .ماه از هدیه ای که گرفته بود بسیار خوشحال شد، هدیه ای که زندگی او را زیر و رو کرد‌.او توانست ببیند که خورشید زرد است و زمین رنگ هایی همانند سبز،آبی و سفید دارد که حتی از دور هم نمایان است .کمی که دقت کرد متوجه شد حتی می‌تواند درون زمین را هم ببیند.پس آن انسانی که زمین و خورشید اینهمه برایش تلاش می‌کردند این بود ،گاهی آلوده به هر گناهی و گاهی زلال تر از رودی روان که از دل زمین چشمه می‌گیرد و حیات موجودات است.ماه با تماشا انسان ها احساسات مختلفی را تجربه کرد شادی،هیجان،غم،خشم و درد احساساتی بود که تماشا انسان ها به او آموختتا اینکه روزی ماه با شخصی جدید به نام "سایه" آشنا شد.سایه همیشه همراه انسان ها بود و با خوبی و بدی روزگار اشنا ؛ سایه دوست صمیمی خورشید بود و از وقتی که اولین موجود یعنی دایناسور به زمین آمد و خورشید مشغول به کار شد سایه به او کمک می‌کرد. اوایل سایه هرجا که نور خورشید می‌تابید همراه موجودات میرفت و خبر ها را به گوش خورشید که همیشه نگران انسان ها بود می‌رساند تا اینکه متوجه شد موجودات نیاز به استراحت دارند و در روشنایی مطلق نمی‌توانند بخوابند پس سایه زمین را دوقسمت کرد و یک قسمت آن را برای خودش برداشت و آن را تاریک کرد،که بعد ها انسان ها نام آن را شب گذاشتند .پس از گذشت چند سال از این روال و آمدن انسان ها سایه متوجه شد موجودات در تاریکی مطلق به مشکل می‌خورند و ایده کمک گرفتن از ماه را در سر خورشید انداخت و اینگونه مهتاب هم بوجود آمد و این مشکل هم حل شد.خورشید و زمین خیلی برای سایه احترام قائل بودنند چون اگر او نبود انسان آرامش الان خود را نداشتند.ـخوشید از قول سایه به ماه گفته بود:«روزی میام و تو را با خود به زمین میبرم تا بدانی در جمع اشرف مخلوقات چه میگذرد و به شرایط کنونیت راضی شوی.» ماه با این حرف انگیزه بسیاری گرفت و با همان انگیزه و شور سال ها به انتظار نشست.اوایل انتظار برایش چیز جدیدی بود، تایمی که حس بی مصرف بودن نمیداد؛ هیچ کاری نمیکرد ولی همین که صبر میکرد تا زمان بگذرد انگار کار خاصی بود، شاید هم واقعا کار خاصی بود. در یکی از همین روز ها خوشید به ماه گفت:«سایه به زودی ملاقاتت میکند،اماده هستی؟» ماه گفت:«بالاخره وقتش رسید،از خوشحالی میخواهم زمین را بغل کنم. » تا این حرف را زد سیارات به پچ پچ افتادنند و جو عجیبی فضا را برداشت. زحل رو به زمین گفت:«تو که نمیخوای این کار رو بکنی درسته؟» ماه گفت:«چه کاری؟»زحل با لحن همیشه مهربانش پاسخ داد:«حلقه های من رو میبینی» ماه گفت:«اره،و خیلی هم زیبا هستند» زحل گفت:«حلقه های من نتیجه بغل کردن قمرم هستند» ماه هنوز گیج بود و منظور زحل را نفهمیده بود پس مشتری توضیح داد:«این یک خاطره دردناک برای زحل است ولی تجربه ای مهم برای کل منظومه شمسی محسوب میشود که باید درس بگیرند قضیه از این قرار است که زحل رابطه خیلی نزدیکی با قمر هایش داشت هر روز با هم حرف میزنند و بهترین دوستان هم بودنند تا اینکه روزی و تصمیم گرفت تصمیمی ترین قمرش را بغل کند و همان لحظه قمر در هم شکست» مشتری مکثی کرد و ماه با ناراحتی گفت:« بعدش چیشد؟» مشتری ادامه داد:«قمر تصمیم گرفت همیشه دور زحل بگردد و به شکل دیگری کنار او باشد» نپتون که دور تر از همه بود و صدایش به زور شنیده میشد گفت:«برای همین ما تصمیم گرفتیم داشتن ارتباط نزدیک با همدیگه خطرناکه وقرار شد همه از دوستی دوری کنیم » ماه گفت:«ببخشید زحل من چیزی در این مورد نمیدونستم ولی نظرم شما برداشت ضعیف و بزدلانه ای از این واقعه داشتید» این حرف همه حاضران شوکه کرد حتی زمین و خورشید هم متعحب شدنند. مریخ گفت:«منظورت چیست؟» مشتری گفت:«یعنی تو یک قمر کوچک از خورشید و یا حتی من که هزاران برابر از تو بزرگ تر هستیم بیشتر میفهمی؟»زمین به پشتیبانی از ماه گفت:«اول حرفش را بشنوید بعد قضاوت کنید»ماه گفت:«نزدیکی واقعی همیشه خطر دارد ولی زندگی بدون آن بی معناست،درست است که زندگی متعلق به موجودات زنده است ولی من معتقدم زحل و قمرش بیشتر از خیلی از موجودات زنده ای زندگی کردنند. شما میتوانستید درس بهتری بگیرید مثل اینکه عشق و دوستی حقیقی در هر شکلی وجود دارد و همیشه زیباست؛درست است که قمر شکسته ولی با این حال در کنار دوستش است و زیبایی بی نظری دارد.» در همین حین حضوری جدید به سخن امد و گفت:«رابطه زحل و قمرش من را یاد برداشت شاعران ایرانی از شمع و پروانه می اندازد، "" بیا تا شمع هم پروانه ی هم یار هم باشیم در این گلشن، بهار هم گل هم خار هم باشیم ""» ماه متعجب به جغدی که در فضا داشت پرواز میکرد نگاه کرد. چنین چیزی غیر ممکن بود. جغد دوباره به سخن امد و به شوخی گفت:«فکر کنم اگر دهن داشتید،دهانتان باز مانده بود» و خودش به شوخی خودش خندید و بعد از اینکه توسط دیگران همراهی نشد گفت:«درسته،یادم رفته بود شما نمیدونید خنده و شوخی چیه» خورشید گفت:«سایه همیشه کار های غیر منتظره انجام میده» ماه با شوقی غیر قابل کنترل در صدایش گفت:« ایا تو سایه هستی؟» جغد یا همان سایه جواب داد:«پس منتظر چی هستی بزن بریم.» ماه بی معطلی گفت:«ولی چجوری؟» جغد شیشه ای از زیر پر هایش بیرون اورد و به نوکش گرفت و گفت:«بیا داخل این» ماه گفت:«من خیلی بزرگم چطور داخل اون جا بشم؟» سایه گفت:«این کار خودمه تو فقط چشماتو ببند فکر کن بخش کوچیکیت داخل شیشه هست» ماه دستور سایه را دنبال کرد و ان ها تا دقایقی بعد در راه زمین بودنند. ادامه دارد... ... .... .Sat, 03 Jan 2026 16:14:53 +0330https://virgool.ir/@hosnaraisi27/نگاشت-یک-فاجعه-pufnpkcrshgaیک ستاره به زمین برخورد میکنه و ما با ماشین از اون جا دور میشیم ولی مامانی جا میمونه و بابایی توی اصفحانه و توی همون منطقه های اصابته، با خودم میگم چقد سریع و بدون هیچ رد و نشونی از دست دادمشون درست همینطوری که وارد زندگیم شدن، رفتن، هیچ وقت نفهمدم کی اومدن و حالا نمیدونم رفتنشون از کجا شروع شد. تکلیف احساسات من چیه. این ستاره عزیز ترینای من رو فقط با یه اشاره ازم گرفته، اگه گریه کنم بچه بنظر میرسم؟ برام مهم نیست. هیچ کس نمیفهمه من چه افرادی رو از دست دادم. اهان درسته اون شی کوفتی که مامان بزرگ و بابابزرگ من رو گرفت اسمش ستاره نیست یه سیارک مزخرفه. اسم اون شی موضوع بحث من و برادرم بود و همیشه مامان بزرگم میومد وسط و میگفت تمومش کنید ارزشش رو نداره و بعدش کلی نصیحت میکرد، حالا نمیتونم باور کنم دیگه کسی نیست که برای کوچیک ترین مسائل نگرانم بشه و روی همون تخت فلزیش که شبا صدای قزیژ قریژش خونه رو برمیداشت تبدیل یه یه خاطره شده. همینطور که توی ماشین بودیم فردی در رادیو شروع به صحبت کرد. تمام اموزشاتی که کودکان باید تا ۲٠ سالگی بیاموزند را در یک سال به صورت فشرده بهشان اموزش خواهیم داد، در غیر این صورت اگر تا بهار سال اینده نیاموزدند هرگز فرصتی نخواهند داشت.وقتی داشتم به حرفاش گوش میکردم توی ذهنم جوابش رو با خشم میدادم. تا سال بعد مطالبی که همه توی مدت طولانی میخونن رو میخوان بهمون فرو کنن؟ بیا... صبر کن ببینم یعنی چی هرگز فرصتی نخواهند داشت؟ فکر کردن در مورد جوابش باعث شد بدنم یخ کنه، من هنوز با رفتن قبلیا کنار نیومدم و حالا دارم نگران رفتن کسایی که هستن میشم. قبل از نگران شدن چند لحظه صبر کردم تا ادامه حرفش را بزند...اگر تا بهار سال اینده نیاموزند هرگز فرصتی نخواهند داشت زیرا......... .... .Sat, 18 Oct 2025 20:50:12 +0330