https://virgool.ir/feed/@hosin.ardeshiri88شاعر و نویسندهfa2026-11-11 10:13:44https://files.virgool.ir/upload/users/4923247/avatar/GasDHr.pnghttps://virgool.ir/@hosin.ardeshiri88https://virgool.ir/@hosin.ardeshiri88/کوره-شیشه-گری-jkmntvyroozaکوره‌ی شیشه‌گررضا سی سال بود که در کارگاه شیشه‌گری «برادران امامی» کار می‌کرد، در همان کوره‌ای که پدرش، پیش از او، نفس آخرش را در آن گرمای سوزان کشیده بود. کارگاه در ته یک کوچه‌ی باریک قرار داشت، جایی که دود همیشه از دودکش بلندش بالا می‌رفت، حتی نیمه‌شب‌ها، انگار کوره هیچ‌وقت آرام نمی‌گرفت.کارِ رضا این بود که شیشه‌ی مذاب را از دهانِ کوره بردارد و با نفسش، با دم و بازدمِ خودش، به آن جان بدهد. می‌گفت شیشه مثل آدم است؛ تا وقتی داغ است، هر شکلی می‌شود به آن داد، اما همین‌که سرد شد، دیگر هیچ تغییری نمی‌پذیرد، فقط می‌شکند.آن سال، زمستان سختی بود. کارگاه سفارش‌های زیادی داشت و رضا شب‌ها هم می‌ماند. تنها، کنار کوره، با نورِ نارنجی‌ای که روی دیوارهای دوده‌گرفته می‌رقصید. همکارانش رفته بودند، فقط صدای هیس‌هیسِ آتش بود و گاهی صدای ترکِ شیشه‌ای که به‌درستی سرد نشده بود.یک شب، وقتی داشت لوله‌ی شیشه‌گری را در دهانِ کوره می‌چرخاند، انگار در دلِ شعله‌ها چیزی دید. شکلی. صورتی. برای لحظه‌ای فکر کرد پدرش را دیده، همان‌طور که سال‌ها پیش، لحظه‌ی آخر، وقتی قلبش در کنار همین کوره ایستاد. رضا لوله را رها کرد. شیشه‌ی مذاب روی زمین افتاد و شکست، صدایش در کارگاه خالی پیچید.از آن شب، رضا دیگر مثل قبل نبود. می‌گفت صدای نفس می‌شنود، از میان شعله‌ها؛ نفسی که با نفسِ خودش هماهنگ می‌شود، انگار کسی دیگر هم دارد شیشه می‌دمد، کسی که او را نمی‌بیند اما حسش می‌کند. زنش، پروین، نگران بود. می‌گفت: «بس کن این کار رو، رضا. بذار یکی دیگه شب‌کاری کنه.» اما رضا جواب می‌داد: «این کوره امانتِ باباست. نمی‌تونم ولش کنم.»شب‌ها بیشتر و بیشتر شد. رضا کم‌کم روزها هم رنگش پریده بود، دست‌هایش می‌لرزید، و در چشمانش چیزی بود که پروین دیگر نمی‌شناخت. یک شب، پروین از خواب بیدار شد و دید رضا در خانه نیست. به کارگاه رفت. از دور، نورِ کوره را دید که بی‌وقفه می‌سوخت، اما در کارگاه سکوت عجیبی بود.در را که باز کرد، رضا را دید که کنار کوره ایستاده، لوله‌ی شیشه‌گری در دست، اما دیگر شیشه نمی‌دمید. فقط ایستاده بود، رو به شعله‌ها، بی‌حرکت، مثل مجسمه‌ای که کسی آن را آنجا گذاشته باشد. پروین صدایش زد. رضا برنگشت. فقط زمزمه کرد، با صدایی که انگار از جای دیگری می‌آمد: «داره صدام می‌کنه... می‌گه بیا کنارش... می‌گه اونجا سرد نیست.»پروین ترسید، دستش را کشید، اما بازوی رضا سرد بود، سردتر از چیزی که در کنار کوره‌ای به آن گرمی ممکن باشد. همان لحظه، شعله‌ی کوره یک‌باره بالا کشید، رنگش از نارنجی به آبی‌ای بیمارگون تغییر کرد، و برای یک ثانیه، پروین در دلِ آتش، دو سایه دید: رضا، و مردی دیگر، شبیه او اما مسن‌تر، دستش را دراز کرده به‌سویش.پروین جیغ کشید و رضا را کشان‌کشان از کارگاه بیرون برد. از آن شب، رضا دیگر هرگز به کارگاه برنگشت؛ نه به‌خاطر ترس، که خودش هیچ‌وقت اسمش را نگذاشت، بلکه چون می‌گفت دیگر جایی برای رفتن ندارد آنجا. هر شب می‌نشست کنار پنجره، به دوردست خیره می‌شد، به سمتِ کوچه‌ای که کارگاه در انتهایش بود، و پروین می‌دید که لب‌هایش آرام تکان می‌خورد، انگار دارد با کسی حرف می‌زند که فقط خودش می‌شنود.کارگاه چند ماه بعد تعطیل شد؛ برادران امامی گفتند دیگر صرفه ندارد. کوره را خاموش کردند، اما در محله می‌گویند شب‌ها، از پنجره‌های شکسته‌ی کارگاهِ متروک، هنوز نوری نارنجی دیده می‌شود، و کسانی که از آن کوچه رد شده‌اند، صدای دو نفس را شنیده‌اند که در تاریکی، با هم، آرام آرام، شیشه‌ای نادیدنی را شکل می‌دهند...#حسین_اردشیریhosin.ardeshiri88hosin.ardeshiri88Tue, 01 Sep 2026 09:41:59 +0330https://virgool.ir/@hosin.ardeshiri88/جهان-واهی-nkpwpznkio3jجهانِ واهیحسین مدت‌ها بود به هیچ‌کس اعتماد نداشت.نه به آدم‌هایی که هر روز در خیابان می‌دید، نه به صدای همسایه‌ای که صبح‌ها از پشت دیوار می‌آمد، نه حتی به تصویر خودش در آینه.او یک عقیده‌ی عجیب داشت؛ عقیده‌ای که اول برای دیگران شبیه یک شوخی بود، اما کم‌کم برای خودش به تنها حقیقت جهان تبدیل شد:«هیچ‌چیز واقعی نیست.»حسین معتقد بود جهان چیزی جز یک تصور بزرگ نیست؛ صحنه‌ای که ذهن انسان برای خودش ساخته و آدم‌های اطرافش، فقط بازیگرانی هستند که تا وقتی به وجودشان باور داری، وجود دارند.اولین بار این فکر زمانی به سرش افتاد که یک روز در کافه‌ای نشسته بود و متوجه شد مردی که پشت پنجره ایستاده، دقیقاً بیست دقیقه است تکان نخورده.همان لباس.همان حالت صورت.همان فنجان قهوه در دست.حسین از جا بلند شد، به پنجره نزدیک شد و به مرد خیره ماند.مرد حتی پلک هم نمی‌زد.حسین زیر لب گفت:ـ تو واقعی نیستی...مرد ناگهان سرش را چرخاند.مستقیم به چشم‌های حسین نگاه کرد.و لبخند زد.حسین خشکش زد.مرد لب‌هایش را تکان داد؛ اما صدایی شنیده نشد.با این حال حسین جمله‌اش را فهمید:«تو هم نیستی.»از آن روز، زندگی حسین تغییر کرد.شروع کرد به آزمایش کردن جهان.هر شب ساعت مشخصی به خیابان می‌رفت. بعضی آدم‌ها را دنبال می‌کرد. متوجه شده بود بعضی چهره‌ها را بارها و بارها می‌بیند؛ در کوچه، در فروشگاه، در اتوبوس.یک زن با پالتوی خاکستری.یک پیرمرد با عصای چوبی.پسری با کلاه سیاه.آن‌ها همیشه بودند.انگار شهر فقط چند انسان محدود داشت که هر روز لباس‌هایشان را عوض می‌کردند.حسین دفترچه‌ای خرید و اسم آدم‌هایی را که می‌دید، می‌نوشت.کنار نام هرکدام یک علامت می‌گذاشت.واقعی.یا واهی.بعد از چند ماه، تقریباً کنار همه‌ی اسم‌ها نوشته بود:واهمی.تنها یک نفر باقی مانده بود.خودش.یک شب، ساعت سه و هفده دقیقه، صدای ضربه‌ای از داخل خانه آمد.تق.حسین نشست.تق.این بار از اتاق خواب.آرام از جایش بلند شد.ـ کیه؟جوابی نیامد.در اتاق را باز کرد.هیچ‌کس نبود.اما روی تخت، دفترچه‌ی خودش قرار داشت.دفترچه‌ای که مطمئن بود آن را در کشوی میز گذاشته است.دستش لرزید.دفترچه را باز کرد.تمام صفحه‌ها سفید بودند.جز صفحه‌ی آخر.روی آن با دست‌خط خودش نوشته شده بود:«اگر این را می‌خوانی، یعنی هنوز باور نکرده‌ای.»حسین چند ثانیه به جمله خیره ماند.بعد با خنده گفت:ـ بازی تازه شروع شده؟صفحه را برگرداند.جمله‌ی دیگری نوشته شده بود:«فردا ساعت ۸:۳۰، از خانه بیرون نرو.»حسین لبخند زد.تصمیم گرفت دقیقاً ساعت ۸:۳۰ بیرون برود.صبح، رأس همان ساعت، در را باز کرد.خیابان خالی بود.نه ماشین.نه آدم.نه صدای پرنده.حتی باد هم نمی‌وزید.حسین چند قدم جلو رفت.ناگهان صدای تلفن عمومیِ انتهای خیابان بلند شد.زنگ...زنگ...زنگ...حسین به تلفن نگاه کرد.آرام جلو رفت و گوشی را برداشت.صدای خودش از آن طرف خط آمد:ـ حسین؟رنگ از صورتش پرید.ـ کی هستی؟صدای آن طرف خندید.ـ خودت.ـ این مسخره‌بازی رو تموم کن.ـ تو هنوز فکر می‌کنی آدم‌ها واهی‌اند؟حسین چیزی نگفت.صدا ادامه داد:ـ برگرد خونه. زیر تخت رو نگاه کن.تماس قطع شد.حسین دوید.در خانه را باز کرد و مستقیم وارد اتاق خواب شد.خم شد و زیر تخت را نگاه کرد.چیزی نبود.نفسش را بیرون داد.اما درست وقتی می‌خواست بلند شود، چیزی را دید.یک جعبه‌ی فلزی کوچک.آن را بیرون کشید.داخل جعبه یک نوار کاست بود.روی برچسب آن فقط یک کلمه نوشته شده بود:«حسین»قدیمی‌ترین ضبط صوت خانه را پیدا کرد.نوار را گذاشت.دکمه‌ی پخش را زد.چند ثانیه صدای خش‌خش آمد.بعد صدایی پخش شد.صدای خودش.اما پیرتر.خیلی پیرتر.ـ اگر صدای من را می‌شنوی، یعنی همه‌چیز طبق برنامه پیش رفته.حسین عقب رفت.صدا ادامه داد:ـ تو بیمار نیستی، حسین. دیوانه هم نیستی. فقط چیزی را فراموش کرده‌ای.صدای نفس‌های سنگین آمد.ـ یادت هست چرا هیچ‌کس را واقعی نمی‌دانی؟حسین چشم‌هایش را بست.تصاویر مبهمی در ذهنش ظاهر شد.یک اتاق سفید.چراغی بالای سرش.چند نفر با لباس‌های سفید.صدای دستگاهی که مرتب بوق می‌زد.و زنی که گریه می‌کرد.نوار ادامه داد:ـ هفت سال پیش، تو در یک تصادف مُردی.حسین چشم‌هایش را باز کرد.ضبط صوت از دستش افتاد.ـ نه...صدای نوار آرام‌تر شد:ـ چیزی که الان می‌بینی، جهان نیست. یک بازسازی ذهنی است. یک شبیه‌سازی برای نگه داشتن خاطرات تو.حسین عقب رفت.ـ نه...ـ آدم‌هایی که هر روز می‌بینی، واقعی نیستند. آن‌ها بخش‌هایی از حافظه‌ی تو هستند.صدای نوار قطع شد.سکوت.حسین به آینه نگاه کرد.تصویرش آنجا بود.اما تصویر لبخند می‌زد.در حالی که خودش نمی‌خندید.حسین آرام نزدیک آینه شد.تصویرش دستش را بالا آورد.و روی شیشه نوشت:«حالا فهمیدی چرا هیچ‌کس نمی‌تواند تو را ببیند؟»حسین فریاد زد و آینه را شکست.پشت آینه چیزی وجود داشت.یک اتاق سفید.یک تخت بیمارستان.و مردی روی تخت.مردی که به دستگاه‌های زیادی وصل بود.حسین به آن مرد خیره شد.چهره‌اش را می‌شناخت.خودش بود.اما چیزی بدتر از آن وجود داشت.کنار تخت، زنی ایستاده بود.زنی که حسین سال‌ها بود او را در خیابان می‌دید.با همان پالتوی خاکستری.زن دستش را روی شیشه گذاشت.چشمانش پر از اشک بود.ـ حسین...حسین به شیشه نزدیک شد.ـ تو واقعی هستی؟زن گریه کرد.ـ بله.حسین نفسش بند آمد.ـ پس بقیه چی؟زن سکوت کرد.بعد خیلی آرام گفت:ـ بقیه واقعی نیستند.حسین احساس کرد زمین زیر پایش خالی شده.زن ادامه داد:ـ ولی یک چیز را هنوز نمی‌دانی.ـ چی؟زن به مرد روی تخت اشاره کرد.ـ آن کسی که هفت سال است روی این تخت خوابیده...مکث کرد.ـ حسین نیست.حسین مات ماند.زن اشک‌هایش را پاک کرد.ـ حسین واقعی همان روز تصادف مُرد.صدای بوق دستگاه‌ها بلندتر شد.زن گفت:ـ چیزی که اینجا نگه داشته‌ایم، فقط آخرین خاطره‌ی اوست.حسین به مرد روی تخت نگاه کرد.دست مرد تکان خورد.چشم‌هایش باز شد.و ناگهان مرد روی تخت، مستقیم به او نگاه کرد.لبخند زد.و گفت:«بالاخره پیدات کردم.»چراغ‌های اتاق خاموش شدند.در تاریکی، صدای همان مرد پیچید:ـ حالا نوبت توئه که از این دنیا بیرون بری.و درست در همان لحظه، تمام آدم‌های شهر، یکی‌یکی سرهایشان را به سمت خانه‌ی حسین برگرداندند.همه با یک لبخند.همه با یک جمله:«حسین... تو هیچ‌وقت تنها نبودی.»#حسین_اردشیری hosin.ardeshiri88hosin.ardeshiri88Tue, 01 Sep 2026 08:52:36 +0330https://virgool.ir/@hosin.ardeshiri88/نقشه-فرار-p0czpoq06sacنقشه‌ی فرارماه که کامل شد، سه زن در تاریکی اتاق مشترک بیدار ماندند. زیبا روسری‌ای از پارچه‌ی ملحفه به سر بسته بود و آن را تاج می‌نامید؛ گفت امشب دروازه‌های قصر برایشان باز می‌شود، چون او ملکه است و ملکه‌ها را نمی‌شود برای همیشه زندانی کرد. نرگس در سکوت گوش می‌داد به صداهایی که فقط او می‌شنید -- صدای مرده‌هایی که می‌گفتند امشب راهی باز می‌شود و سه‌شان به هم می‌پیوندند. پروانه کنار پنجره ایستاده بود، به آسمان نگاه می‌کرد و آرام بال‌های نامرئی‌اش را تکان می‌داد، بال‌هایی که هنوز کامل نشده بودند اما امشب، بالاخره، قرار بود او را ببرند.هیچ‌کدام نمی‌دانستند نقشه‌ی دیگری چیست، اما هرکدام در ذهن خودش مطمئن بود که امشب با آن دوی دیگر همراه می‌شود. زیبا فکر می‌کرد آن دو ندیمه‌های اویند. نرگس فکر می‌کرد آن دو باید به دنیای مرده‌ها بپیوندند. پروانه فکر می‌کرد قرار است هر سه با هم پرواز کنند.وقتی صدای قدم‌های آخرین نگهبان در راهرو دور شد، هر سه به حرکت افتادند. نرگس دست زیر تشک برد و قاشقی را بیرون کشید که ماه‌ها، شب‌به‌شب، روی لبه‌ی تخت آهنی تیزش کرده بود. زیبا روسری‌اش را محکم‌تر بست و به دو همراهش لبخند زد، لبخندی که فکر می‌کرد شاهانه است. پروانه پنجره را هل داد؛ قفلش سال‌ها پیش شکسته بود و هیچ‌کس تعمیرش نکرده بود.باد سرد به داخل پیچید. پروانه روی لبه‌ی پنجره ایستاد و بازوانش را باز کرد، به آسمان و به ماه که کامل بود. گفت وقتشه. نرگس گفت راه بازه. زیبا گفت امشب برمی‌گردیم به قلمرومون.صبح، پرستار بخش با جیغ وارد اتاق شد. پنجره باز بود، شیشه‌اش شکسته. زیر پنجره، سه طبقه پایین‌تر، پروانه افتاده بود -- بی‌حرکت، با بال‌هایی که هرگز نداشت. کنار تخت خودش، نرگس نشسته بود، ملحفه‌اش خون‌آلود، قاشق تیزشده در دستش، آرام زیر لب زمزمه می‌کرد که بالاخره راه را باز کرده. و زیبا، گوشه‌ی اتاق، روسری سفیدش را هنوز به سر داشت، به دست‌های خونی‌اش نگاه می‌کرد و لبخند می‌زد، انگار تازه به قصرش رسیده بود.سه زن، یک شب، یک توهم مشترک -- و در پایان، تنها کسی که واقعاً از این‌جا رفت، پروانه بود؛ نه با بال، که از پنجره‌ی طبقه‌ی سوم.#حسین_اردشیریhosin.ardeshiri88hosin.ardeshiri88Tue, 01 Sep 2026 08:43:08 +0330https://virgool.ir/@hosin.ardeshiri88/سه-و-ربع-yf3ocb30rn5oسه و ربعرؤیا از وقتی یادش می‌آید، از ساعت سه بعدازظهر می‌ترسیده. نه از خودِ عدد، از حسی که با آن می‌آمد؛ سنگینیِ نوری که از پنجره‌ی اتاق کودکی‌اش به دیوار می‌تابید، بویِ گردوخاکِ گرم‌شده روی رادیاتور، و صدای خفیفِ ساعتِ آشپزخانه که تیک‌تاکش در آن ساعتِ خاص، انگار آهسته‌تر می‌شد.هفته‌ای دوبار به مطبِ دکتر کاویانی می‌رفت. زنی میانسال با عینکی که همیشه روی نوکِ بینی‌اش می‌نشست و دفترچه‌ای که هرگز نمی‌گذاشت رؤیا آن را ببیند.«باز هم همان خواب؟» دکتر پرسید.رؤیا سرش را تکان داد. «دقیقاً همان. ساعتِ سه و ربع. خانه‌ی قدیمی‌مان. من توی اتاقِ نشیمن نشسته‌ام و صدای در را می‌شنوم. کسی وارد می‌شود، از راهرو رد می‌شود، و من می‌دانم که باید فرار کنم، اما پاهایم... پاهایم مثلِ سنگ می‌شوند.»«صورتش را می‌بینی؟»«نه. فقط دست‌هایش را. دست‌هایی بزرگ، با انگشترِ نقره‌ای روی انگشتِ اشاره.» رؤیا مکث کرد. «و بعد صدای جیغ می‌شنوم. جیغِ یک دختربچه. از طبقه‌ی بالا.»دکتر کاویانی چیزی در دفترچه نوشت. «و بعدش چه می‌شود؟»«بیدار می‌شوم. همیشه همان‌جا، درست قبل از اینکه از پله‌ها بالا بروم.»این گفت‌وگو، با کلماتی نزدیک به هم، هر بار تکرار می‌شد؛ مثلِ آیینی که هیچ‌کدام جرأتِ شکستنش را نداشتند. اما آن روز، دکتر کاویانی چیزِ دیگری گفت.«رؤیا، فکر می‌کنم وقتش رسیده که به خانه‌ی قدیمی برگردی.»رؤیا خشکش زد. «خانه دیگر وجود ندارد. فروخته شد. سال‌ها پیش.»«خانه‌ی همسایه هنوز هست. مادرِ آن خانواده، خانم رحیمی، هنوز آنجا زندگی می‌کند. با او تماس گرفتم.»قلبِ رؤیا تندتر زد. نمی‌دانست چرا، اما نامِ «رحیمی» چیزی در سینه‌اش فشرد؛ چیزی که نمی‌توانست نامش را بگذارد.سه روز بعد، در ایوانِ خانه‌ی خانم رحیمی نشسته بودند. زنِ هفتاد‌ساله‌ای که دست‌هایش می‌لرزید وقتی چای می‌ریخت.«تو را یادم می‌آید،» خانم رحیمی گفت، بی‌آنکه رؤیا چیزی بپرسد. «دخترِ همسایه. همیشه توی حیاطِ ما بازی می‌کردی. با النا.»نامِ «النا» مثلِ سوزنی در ذهنِ رؤیا فرو رفت. نمی‌دانست این نام را از کجا می‌شناسد، اما می‌شناخت؛ در جایی عمیق، در جایی که کلمات به آن راه نداشتند.«النا کجاست حالا؟» رؤیا پرسید، و صدایش خودش را غریبه یافت.خانم رحیمی نگاهش را از رؤیا گرفت و به باغچه دوخت. «النا هرگز بزرگ نشد، عزیزم. همان تابستان... همان بعدازظهر... از پله‌ها افتاد. یا حداقل، پلیس این‌طور نوشت.»سکوتی سنگین ایوان را پر کرد. رؤیا احساس کرد زمین زیر پایش دارد می‌چرخد.«چرا "حداقل"؟» رؤیا پرسید. «چرا این‌طور گفتید؟»خانم رحیمی برای اولین بار مستقیم نگاهش کرد. در چشمانش نه خشم بود، نه اتهام؛ چیزی شبیه به ترحم. «چون آن روز، دو نفر توی آن خانه بودند. النا... و تو. مادرت وقتی رسید خانه، تو را در حالِ شوک بالای پله‌ها پیدا کرد. دستکشِ چرمیِ پدرت هم دستت بود. همان دستکشی که برای بازی‌های "بزرگ‌ترها" می‌پوشیدی.»رؤیا به دست‌های خودش نگاه کرد. دستانی که در خواب همیشه بزرگ‌تر از آن‌چیزی بودند که باید. انگشتری نقره‌ای... انگشترِ خودِ پدرش بود که او همیشه، در بازی‌های کودکانه، به انگشتِ اشاره‌اش می‌کرد.«هفت‌ساله بودی،» خانم رحیمی آرام گفت. «هیچ‌کس تو را مقصر ندانست. یک تصادف بود. بچه‌ها با هم دعوا کردند، النا هُلت داد یا تو هُلش دادی، کسی هرگز مطمئن نشد. خانواده‌ات از شهر رفتند تا تو فراموش کنی.»رؤیا صدای جیغ را دوباره شنید؛ اما این بار فهمید آن جیغِ کیست. نه جیغِ قربانیِ ناشناس در کابوسی مبهم، بلکه صدای دوستِ کودکی‌اش، النا، در آخرین ثانیه‌های زندگی‌اش. و دست‌هایی که در خواب می‌دید، دست‌های مهاجم نبودند.دست‌های خودِ رؤیا بودند.آن شب، برای اولین بار در بیست سال، رؤیا نخوابید که کابوس ببیند. بیدار ماند، به سقف خیره شد، و فهمید که کابوسِ سه و ربعِ بعدازظهر، هیچ‌وقت چیزی برای فرار کردن نبود.چیزی بود که باید سال‌ها پیش، رو در رویش می‌ایستاد.hosin.ardeshiri88hosin.ardeshiri88Mon, 31 Aug 2026 12:12:34 +0330https://virgool.ir/@hosin.ardeshiri88/نسخه-نهایی-zxm4frece1koنسخه‌ی نهاییامیرحسین سه سال بود که رمانش را می‌نوشت. نامش را گذاشته بود «زنی که رفت»، داستان مردی به نام «آرش» که همسرش «نگار» را در حال خیانت تصور می‌کند — یا شاید واقعاً می‌بیند، خودِ امیرحسین هم دیگر مطمئن نبود کجای داستان واقعیت است و کجا تخیل.هر شب، بعد از اینکه همسرش شیوا می‌خوابید، امیرحسین پشت میزش می‌نشست و می‌نوشت. در رمانش، آرش هر روز نشانه‌ی تازه‌ای پیدا می‌کرد: عطری غریبه روی یقه‌ی نگار، پیامکی که سریع پاک شده بود، تأخیرهای غیرقابل توضیح. امیرحسین این جزئیات را از کجا می‌آورد؟ از زندگی خودش. از شیوا.«داری دیر میای این‌روزها،» یک شب به شیوا گفت، در حالی که فنجان چایش را روی میز می‌گذاشت.«جلسه‌ی کاری داشتم امیر. بهت که گفتم.»«باشه.» اما آن شب، در دفتر رمانش نوشت: نگار دوباره دیر آمد. آرش دیگر باور نمی‌کرد.روزها گذشت. رمان امیرحسین پیش می‌رفت، صفحه به صفحه، و هر صفحه انگار پیشگویی روزهای بعدِ زندگی خودش می‌شد. در فصل دهم، آرش گوشیِ نگار را مخفیانه چک می‌کرد. آن شب، امیرحسین گوشیِ شیوا را از روی میزِ آشپزخانه برداشت.هیچ چیز پیدا نکرد. اما در رمانش نوشت که آرش چیزی پیدا کرد: یک شماره‌ی ذخیره‌نشده، پیامی که فقط می‌گفت «همون‌جای همیشگی، ساعت هفت.»ناشرش، کاوه، وقتی فصل‌های جدید را خواند، نگران شد. «امیر، این چند فصل اخیر خیلی... واقعی‌ان. زیادی جزئی. انگار داری از یه اتفاق واقعی می‌نویسی نه تخیل.»امیرحسین خندید. «رمان‌نویسم کاوه. کارم همینه که واقعی بنویسم.»اما آن شب که به خانه برگشت، شیوا نبود. یادداشتی روی میز: «رفتم پیش مامان چند روزی. باید فکر کنم.» امیرحسین یادداشت را که خواند، به جای نگرانی، حسی از تأیید در دلش نشست — انگار داستانش داشت درست از آب در می‌آمد. نشست پشت میز و نوشت: نگار رفت. آرش می‌دانست این روز می‌رسید.فصل آخر را در یک شب نوشت، بی‌وقفه. در داستان، آرش سرانجام نگار را رودررو مچ می‌گیرد. صحنه‌ی نهایی رمان: آرش با دستانی لرزان، حقیقتی را کشف می‌کند که هرگز آماده‌اش نبود.امیرحسین صبح، خسته و پیروز، فایل کامل رمان را برای کاوه فرستاد. سه روز بعد، شیوا برگشت. آرام، اما مصمم.«باید حرف بزنیم امیر.»«می‌دونم.» امیرحسین لبخند زد، همان لبخندی که فکر می‌کرد نشانه‌ی درک متقابل است. «رمانم رو تموم کردم. می‌خوای بخونیش؟»شیوا نگاهش کرد، گیج. «رمان؟ امیر، من رفتم پیش دکتر. اون چند روز، برای همین نبودم. نمی‌خواستم قبل از اینکه مطمئن بشم بهت بگم.»از کیفش برگه‌ای بیرون آورد. برگه‌ی آزمایش. امیرحسین نگاه کرد، نفهمید.«باردارم امیر. برای همین دیر میومدم، برای همین گوشیم رو قایم می‌کردم — می‌خواستم غافلگیرت کنم، یه عکس سونوگرافی برات بفرستم که خودت نمی‌دونستی گرفتمش. اون پیامک... از دکترم بود، برای وقت ملاقات.»امیرحسین به برگه نگاه کرد، بعد به رمانش که روی میز، چاپ‌شده و آماده، منتظر بود. صدهاصفحه‌ای که در آن، مردی به نام آرش، زنی به نام نگار را به‌خاطر خیانتی که هرگز اتفاق نیفتاده بود، ترک کرده بود — رهایش کرده بود در آخرین فصل، درست وقتی که نگار می‌خواست بگوید باردار است.دستش را روی جلد رمان گذاشت. یادش افتاد که فصل پایانی را چطور نوشته: آرش، بی‌آنکه به حرف‌های نگار گوش دهد، چمدانش را برمی‌دارد و می‌رود. امیرحسین آن صحنه را با غرور نوشته بود، آن را «اوج تراژیک داستان» نامیده بود.نگاهش را از رمان به شیوا داد، به شکمش، به چشمانی که منتظر واکنشش بودند.او هنوز نمی‌دانست کدام یک را باور کند: زندگی‌اش، یا داستانی که برای زندگی‌اش نوشته بود.hosin.ardeshiri88hosin.ardeshiri88Sun, 30 Aug 2026 06:32:01 +0330https://virgool.ir/@hosin.ardeshiri88/آینه-ای-که-دروغ-نمیگفت-nqcq5avui8eeآینه‌ای که دروغ نمی‌گفتسه ماه بود که مریم هر شب همان کابوس را می‌دید: زنی در آینه که او نبود، اما دقیقاً شبیه او بود.از وقتی به این خانه‌ی قدیمی نقل مکان کرده بودند، همه‌چیز عوض شده بود. کاوه، شوهرش، می‌گفت این‌ها فقط استرس تغییر خانه است. «تو خسته‌ای مریم. چند روز دیگه عادت می‌کنی.» اما مریم می‌دانست چیزی درست نیست. آینه‌ی قدی توی اتاق‌خواب، همانی که صاحب‌خانه‌ی قبلی جا گذاشته بود، انگار نفس می‌کشید.یک شب، ساعت سه بامداد، مریم از خواب پرید. کاوه کنارش نبود. صدای پچ‌پچ از راهرو می‌آمد. بلند شد و آرام به سمت در رفت. از لای در، کاوه را دید که پشت به او، رو‌به‌روی آینه ایستاده بود و با کسی حرف می‌زد.«نمی‌تونم دیگه ادامه بدم... اون داره شک می‌کنه...»مریم قلبش فرو ریخت. صدایی از داخل آینه جواب داد، صدایی زنانه، آرام و سرد:«صبر کن. فقط چند روز دیگه.»مریم دستش را روی دهانش گذاشت تا جیغ نزند. برگشت به تخت، اما تا صبح خواب به چشمانش نیامد.روزهای بعد، مریم شروع کرد به تعقیب رفتار کاوه. متوجه شد هر شب، دقیقاً ساعت سه، از تخت بلند می‌شود. یک روز که کاوه سرکار بود، مریم به آینه نزدیک شد. دستش را روی سطح سردش کشید. هیچ چیز غیرعادی نبود. فقط یک آینه‌ی قدیمی با قابی از چوب گردو.اما آن شب دوباره دید. کاوه رو‌به‌روی آینه، و این بار مریم واضح صدا را شنید — صدای خودش! دقیقاً صدای خودِ مریم، از داخل آینه بیرون می‌آمد و می‌گفت: «کاوه، امشب باید تمومش کنیم.»مریم دیگر نتوانست تحمل کند. در را باز کرد. کاوه با وحشت برگشت.«مریم... تو اینجا چیکار می‌کنی؟»«من؟ من اینجا زندگی می‌کنم کاوه! کی با تو حرف می‌زد؟!»کاوه رنگش پرید. نگاهی به آینه انداخت، بعد به مریم. «تو... تو خودت بودی که...»«چی داری میگی؟»کاوه با دستانی لرزان صورتش را پوشاند. «مریم، این سومین هفته‌ست که هر شب میای اینجا و با من حرف می‌زنی. ولی... ولی هربار صبح که ازت می‌پرسم یادت نمیاد. فکر کردم شاید... شاید داری راه می‌ری تو خواب. رفتم پیش دکتر مشورت کردم. گفت شاید نوعی اختلال تجزیه‌ای باشه.»مریم قدمی به عقب برداشت. «داری دروغ میگی.»«نه. ببین.» کاوه گوشی‌اش را برداشت و ویدیویی نشانش داد که مخفیانه گرفته بود. در ویدیو، مریم، با همان لباس‌خواب، جلوی آینه ایستاده و با خودش — یا با تصویرش — حرف می‌زد. صدایی که مریم شنیده بود «صدای زنانه‌ی سرد» همان صدای خودش بود، اما با لحنی که هرگز نشنیده بودش. لحنی که انگار متعلق به کس دیگری در وجودش بود.مریم صفحه را نگاه کرد. خودش را دید که می‌گوید: «کاوه رو نگه‌دار. تا وقتی که دیگه بهش نیازی نداشته باشیم.»زانوهایش سست شد. یادش آمد. سال‌ها پیش، در کودکی، بعد از تصادفی که مادرش را از دست داد، یک «دوست خیالی» داشت. اسمش را «سایه» گذاشته بود. روانپزشک وقت گفته بود با درمان از بین رفته. اما حالا، در این خانه‌ی غریب، در تنهایی شب‌ها، انگار سایه دوباره بیدار شده بود — نه در آینه، بلکه در خودِ مریم.آینه هیچ‌وقت دروغ نگفته بود. فقط چیزی را نشان می‌داد که مریم نمی‌خواست ببیند: خودش.کاوه گوشی را پایین آورد، چشمانش پر از اشک و ترس بود. «باید بریم پیش دکتر، مریم. فردا صبح، اول وقت.»مریم به آینه نگاه کرد. برای یک لحظه، فقط یک لحظه‌ی کوتاه، تصویرش در آینه لبخند زد — لبخندی که خودش نزده بود.#نویسنده_حسین_اردشیریhosin.ardeshiri88hosin.ardeshiri88Sun, 30 Aug 2026 06:25:26 +0330https://virgool.ir/@hosin.ardeshiri88/اتاق-شماره-هفت-nyigglvj3bhzاتاق شماره هفتهر شب رأس ساعت ده، مردی پیر به اتاق شماره هفت می‌آمد.نه کسی او را می‌شناخت، نه کسی می‌دانست آنجا چه می‌کند.ساختمان، سال‌ها بود که متروکه به نظر می‌رسید؛ یک آسایشگاه قدیمی در انتهای خیابانی باریک که چراغ‌هایش بیشتر از آنکه روشنایی بدهند، تاریکی را به رخ می‌کشیدند.اما پیرمرد هر شب می‌آمد.کلید زنگ‌زده‌ای از جیب کتش بیرون می‌آورد، در را باز می‌کرد، چراغ کوچک سقف را روشن می‌کرد و روی صندلی کنار پنجره می‌نشست.بعد، درست ده دقیقه بعد، از جا بلند می‌شد و می‌رفت.نگهبان جوان ساختمان چند بار خواست سر صحبت را با او باز کند، اما هر بار پیرمرد فقط لبخند می‌زد و می‌گفت:«منتظر کسی هستم.»یک شب نگهبان طاقت نیاورد.گفت: «این‌همه سال منتظر کسی هستید؟»پیرمرد به پنجره نگاه کرد.بیرون، باران آرامی می‌بارید.گفت: «قرار بود فقط یک شب منتظر بمانم.»نگهبان پرسید: «پس چرا هنوز می‌آیید؟»پیرمرد لبخند زد.«چون بعضی قرارها، وقتی به هم می‌خورند، تمام نمی‌شوند.»و رفت.آن شب، نگهبان تصمیم گرفت بفهمد اتاق شماره هفت چه رازی دارد.روز بعد، وقتی پیرمرد از ساختمان بیرون رفت، سراغ مدیر قدیمی را گرفت.مدیر وقتی اسم اتاق را شنید، چند لحظه سکوت کرد.بعد گفت:«اتاق شماره هفت سال‌هاست بسته است.»نگهبان خندید.«ولی من خودم هر شب پیرمرد را می‌بینم که واردش می‌شود.»مدیر رنگش پرید.کلیدهای قدیمی را برداشت و گفت:«بیا.»آنها به طبقه دوم رفتند.در انتهای راهرو، همان اتاق بود.اما روی در، یک نوار سیاه قدیمی چسبانده شده بود.مدیر با دست لرزان آن را کنار زد.قفل را باز کرد.اتاق تقریباً خالی بود.یک تخت آهنی، یک صندلی، یک پنجره و دیوارهایی که رنگشان سال‌ها پیش ریخته بود.نگهبان با تعجب گفت:«پس پیرمرد اینجا چه کار می‌کند؟»مدیر جواب نداد.به دیوار خیره شده بود.روی دیوار، با مداد نوشته شده بود:«بابا، امشب هم منتظرت می‌مانم.»نگهبان نزدیک‌تر رفت.پایین نوشته، تاریخ کوچکی دیده می‌شد.بیست‌وهفت سال قبل.مدیر آهسته گفت:«این اتاق متعلق به پسربچه‌ای بود به اسم آرش.»نگهبان پرسید: «چه اتفاقی برایش افتاد؟»مدیر نفس عمیقی کشید.«آرش بیمار بود. آن زمان اینجا بستری بود. پدرش هر شب قول می‌داد فردا می‌آید دنبالش.»«آمد؟»مدیر سرش را پایین انداخت.«نه.»«چرا؟»«همان شبی که قرار بود بیاید... تصادف کرد.»سکوت راهرو را پر کرد.نگهبان دوباره به جمله روی دیوار نگاه کرد.«پس آرش...؟»مدیر گفت:«صبح روز بعد مرد.»نگهبان آرام پرسید:«چند سالش بود؟»«نه سال.»آن شب، نگهبان تصمیم گرفت تا دیر وقت بماند.ساعت ده شد.صدای قدم‌هایی در راهرو پیچید.پیرمرد آمد.مثل همیشه.کلید را در قفل چرخاند و وارد اتاق شماره هفت شد.نگهبان پشت در ایستاد.پیرمرد روی صندلی نشست.دست‌هایش را روی زانو گذاشت.چند دقیقه گذشت.بعد آرام گفت:«آرش... بابا اومد.»نگهبان خشکش زد.پیرمرد ادامه داد:«ببخش که دیر کردم.»چشم‌هایش پر از اشک شد.«خیلی دیر کردم، پسرم.»بعد دستش را به سمت تخت خالی دراز کرد.«گفته بودی تا بیام صبر می‌کنی.»سرش را پایین انداخت.«منم هر شب اومدم.»نگهبان دیگر نتوانست سکوت کند.در را باز کرد و وارد شد.پیرمرد با دیدن او، دستپاچه شد.گفت:«شما اینجا چه کار می‌کنید؟»نگهبان گفت:«من... هر شب شما را می‌بینم.»پیرمرد لبخند زد.«آره.»نگهبان پرسید:«شما پدر آرش هستید؟»پیرمرد چند ثانیه به او نگاه کرد.بعد سرش را تکان داد.«نه.»نگهبان گیج شد.«پس...؟»پیرمرد از جایش بلند شد.به دیوار نزدیک شد.انگشتش را روی نوشته کشید.«من آرشم.»نگهبان چیزی نگفت.پیرمرد لبخند تلخی زد.«پدرم هیچ‌وقت نیومد.»«پس چرا هر شب اینجایی؟»پیرمرد به تخت خالی نگاه کرد.اشک از گونه‌اش پایین آمد.«چون هنوز بچه‌ای درون من هست که فکر می‌کند پدرش بالاخره یک شب می‌آید.»نگهبان آهسته گفت:«اما... شما الان چند سالتان است؟»پیرمرد جواب نداد.فقط چراغ را خاموش کرد.و از اتاق بیرون رفت.نگهبان به دنبال او راه افتاد.اما وقتی به انتهای راهرو رسید، کسی آنجا نبود.فقط صدای آرام کودکی از اتاق شماره هفت می‌آمد:«بابا... امشب هم میای؟»نگهبان برگشت.اتاق خالی بود.روی تخت، فقط یک عروسک پارچه‌ای قدیمی افتاده بود.کنار آن، پرونده‌ای خاک‌گرفته قرار داشت.نگهبان پرونده را باز کرد.صفحه اول را خواند:نام بیمار: آرش رضاییسن: ۹ سالتاریخ فوت: ۲۷ سال قبلنگهبان با دست لرزان صفحه را ورق زد.آخرین یادداشت پرستار، کوتاه بود:«بیمار تا آخرین لحظه چشم به در داشت و مدام می‌پرسید:پدرم کی می‌آید؟»نگهبان پرونده را بست.اما چیزی در جیبش سنگینی می‌کرد.دستش را داخل جیب برد.کلیدی زنگ‌زده بیرون آورد.همان کلیدی که پیرمرد هر شب با آن در اتاق را باز می‌کرد.نگهبان به کلید خیره شد.روی آن با خطی کودکانه نوشته شده بود:«برای وقتی که بابا برگشت.»آن شب، برای اولین بار، نگهبان درِ اتاق شماره هفت را قفل نکرد.چراغ را روشن گذاشت.و روی صندلی کنار پنجره نشست.شاید بعضی آدم‌ها نمی‌میرند...فقط سال‌ها در یک اتاق خالی منتظر می‌مانند تا کسی بالاخره به آنها بگوید:«دیگر لازم نیست منتظر بمانی.»#نویسنده_حسین_اردشیریhosin.ardeshiri88hosin.ardeshiri88Sat, 29 Aug 2026 20:56:11 +0330https://virgool.ir/@hosin.ardeshiri88/داستان-کوتاهباغبان-fswkcefnzznw**باغبان**خانه‌ی ییلاقیِ خانواده‌ی صالحی سال‌ها بود که کسی در آن زندگی نمی‌کرد، جز کریم، باغبانِ پیری که از جوانی آنجا کار کرده بود. باغ بزرگ بود، پر از درختانِ گردو و گل‌های رزی که کریم با دست‌های پینه‌بسته‌اش پرورش داده بود. می‌گفت هر گیاه، یادگاریِ کسی‌ست؛ این درخت را برای تولدِ آقا کاشته، آن بوته را برای عروسیِ خانم.کریم تنها زندگی می‌کرد در کلبه‌ای کوچک ته باغ. زن و بچه نداشت، یا اگر داشت، کسی نمی‌دانست، چون کریم هیچ‌وقت از گذشته‌اش حرف نمی‌زد. فقط می‌گفت: «باغ، خانواده‌ی منه.»یک تابستان، نوه‌ی خانواده‌ی صالحی، پسری به نام آرش، برای گذراندنِ تعطیلات به خانه‌ی ییلاقی آمد. پدر و مادرش در شهر کار داشتند و او را چند هفته پیش کریم گذاشتند. آرش دوازده ساله بود، کنجکاو و بی‌قرار، و از همان روز اول دلش می‌خواست هر گوشه‌ی باغ را بگردد.کریم به او هشدار داد: «فقط یه جا هست که نباید بری. اون ته باغ، پشتِ درخت‌های گردو، یه چاه قدیمیه. خیلی وقته خشک شده، ولی خطرناکه. اونجا نرو.»آرش، مثل هر بچه‌ی دیگری، همان چیزی را می‌خواست که ممنوع شده بود. چند روز بعد، وقتی کریم مشغول کار در گلخانه بود، آرش به‌آرامی به سمت انتهای باغ رفت. چاه را دید؛ دهانه‌ای سنگی، پوشیده از خزه و برگ‌های خشک، با طنابی پوسیده که هنوز از سطلی زنگ‌زده آویزان بود.آرش روی لبه‌ی چاه خم شد تا داخلش را ببیند. تاریک بود، عمیق، و از آن عمق، صدایی به‌گوشش رسید؛ نه پژواک صدای خودش، بلکه صدایی دیگر، شبیه گریه‌ی آرامِ بچه‌ای. آرش عقب کشید، ترسیده، و همان لحظه دستی -دستِ کریم- شانه‌اش را گرفت.کریم رنگش مثل گچ سفید شده بود. آرش را از چاه دور کرد و برای اولین بار، با صدایی لرزان، حرف زد: «پسرِ من... پسرِ من همین‌جا افتاد. سی سال پیش. تابستون بود، مثل الان. من داشتم کار می‌کردم، اون بازی می‌کرد، و من... من حواسم نبود.»آرش با ترس پرسید چه شد. کریم گفت که هیچ‌کس صدای افتادنش را نشنید. تا شب که پیدایش کردند، دیگر دیر شده بود. از آن روز، کریم چاه را پوشاند، اما هیچ‌وقت نتوانست پرش کند؛ می‌گفت انگار پر کردنش یعنی فراموش کردنِ پسرش.آن شب، آرش نتوانست بخوابد. از پنجره‌ی اتاقش، باغ را زیرِ نورِ ماه دید؛ و در انتهای باغ، کنار چاه، سایه‌ی کوچکی، شکلِ پسربچه‌ای، ایستاده بود، بی‌حرکت، رو به خانه. آرش چشمانش را بست، و وقتی دوباره باز کرد، سایه رفته بود.روز بعد، آرش خواست به کریم بگوید چه دیده، اما پیرمرد را در باغ پیدا نکرد. به کلبه رفت، در بسته بود. کریم را کنار چاه یافت؛ نشسته بر لبه‌ی سنگی، دستانش را در آغوش گرفته، انگار کودکی خیالی را در آغوش دارد. چشمانش باز بود اما دیگر نمی‌دید. کریم رفته بود، به‌همان آرامی که یک عمر زندگی کرده بود.خانواده‌ی صالحی باغبانِ دیگری استخدام کردند، اما هیچ‌کدام بیشتر از چند ماه نماندند. همه یک چیز مشترک می‌گفتند: هر غروب، از انتهای باغ، صدای زمزمه‌ای می‌شنیدند، انگار پیرمردی دارد برای کودکی لالایی می‌خواند، و گاهی، اگر به‌دقت نگاه می‌کردی، دو سایه کنار چاه دیده می‌شد، نه یک نفر، بلکه دو نفر، دست در دستِ هم، دیگر هیچ‌وقت از هم جدا نمی‌شدند.hosin.ardeshiri88hosin.ardeshiri88Sat, 29 Aug 2026 16:46:05 +0330https://virgool.ir/@hosin.ardeshiri88/داستان-کوتاهباغبان-gyaqgeiruelh**باغبان**خانه‌ی ییلاقیِ خانواده‌ی صالحی سال‌ها بود که کسی در آن زندگی نمی‌کرد، جز کریم، باغبانِ پیری که از جوانی آنجا کار کرده بود. باغ بزرگ بود، پر از درختانِ گردو و گل‌های رزی که کریم با دست‌های پینه‌بسته‌اش پرورش داده بود. می‌گفت هر گیاه، یادگاریِ کسی‌ست؛ این درخت را برای تولدِ آقا کاشته، آن بوته را برای عروسیِ خانم.کریم تنها زندگی می‌کرد در کلبه‌ای کوچک ته باغ. زن و بچه نداشت، یا اگر داشت، کسی نمی‌دانست، چون کریم هیچ‌وقت از گذشته‌اش حرف نمی‌زد. فقط می‌گفت: «باغ، خانواده‌ی منه.»یک تابستان، نوه‌ی خانواده‌ی صالحی، پسری به نام آرش، برای گذراندنِ تعطیلات به خانه‌ی ییلاقی آمد. پدر و مادرش در شهر کار داشتند و او را چند هفته پیش کریم گذاشتند. آرش دوازده ساله بود، کنجکاو و بی‌قرار، و از همان روز اول دلش می‌خواست هر گوشه‌ی باغ را بگردد.کریم به او هشدار داد: «فقط یه جا هست که نباید بری. اون ته باغ، پشتِ درخت‌های گردو، یه چاه قدیمیه. خیلی وقته خشک شده، ولی خطرناکه. اونجا نرو.»آرش، مثل هر بچه‌ی دیگری، همان چیزی را می‌خواست که ممنوع شده بود. چند روز بعد، وقتی کریم مشغول کار در گلخانه بود، آرش به‌آرامی به سمت انتهای باغ رفت. چاه را دید؛ دهانه‌ای سنگی، پوشیده از خزه و برگ‌های خشک، با طنابی پوسیده که هنوز از سطلی زنگ‌زده آویزان بود.آرش روی لبه‌ی چاه خم شد تا داخلش را ببیند. تاریک بود، عمیق، و از آن عمق، صدایی به‌گوشش رسید؛ نه پژواک صدای خودش، بلکه صدایی دیگر، شبیه گریه‌ی آرامِ بچه‌ای. آرش عقب کشید، ترسیده، و همان لحظه دستی -دستِ کریم- شانه‌اش را گرفت.کریم رنگش مثل گچ سفید شده بود. آرش را از چاه دور کرد و برای اولین بار، با صدایی لرزان، حرف زد: «پسرِ من... پسرِ من همین‌جا افتاد. سی سال پیش. تابستون بود، مثل الان. من داشتم کار می‌کردم، اون بازی می‌کرد، و من... من حواسم نبود.»آرش با ترس پرسید چه شد. کریم گفت که هیچ‌کس صدای افتادنش را نشنید. تا شب که پیدایش کردند، دیگر دیر شده بود. از آن روز، کریم چاه را پوشاند، اما هیچ‌وقت نتوانست پرش کند؛ می‌گفت انگار پر کردنش یعنی فراموش کردنِ پسرش.آن شب، آرش نتوانست بخوابد. از پنجره‌ی اتاقش، باغ را زیرِ نورِ ماه دید؛ و در انتهای باغ، کنار چاه، سایه‌ی کوچکی، شکلِ پسربچه‌ای، ایستاده بود، بی‌حرکت، رو به خانه. آرش چشمانش را بست، و وقتی دوباره باز کرد، سایه رفته بود.روز بعد، آرش خواست به کریم بگوید چه دیده، اما پیرمرد را در باغ پیدا نکرد. به کلبه رفت، در بسته بود. کریم را کنار چاه یافت؛ نشسته بر لبه‌ی سنگی، دستانش را در آغوش گرفته، انگار کودکی خیالی را در آغوش دارد. چشمانش باز بود اما دیگر نمی‌دید. کریم رفته بود، به‌همان آرامی که یک عمر زندگی کرده بود.خانواده‌ی صالحی باغبانِ دیگری استخدام کردند، اما هیچ‌کدام بیشتر از چند ماه نماندند. همه یک چیز مشترک می‌گفتند: هر غروب، از انتهای باغ، صدای زمزمه‌ای می‌شنیدند، انگار پیرمردی دارد برای کودکی لالایی می‌خواند، و گاهی، اگر به‌دقت نگاه می‌کردی، دو سایه کنار چاه دیده می‌شد، نه یک نفر، بلکه دو نفر، دست در دستِ هم، دیگر هیچ‌وقت از هم جدا نمی‌شدند.hosin.ardeshiri88hosin.ardeshiri88Sat, 29 Aug 2026 16:31:54 +0330