https://virgool.ir/feed/@hoseynraisi39fa2026-11-12 01:22:24https://files.virgool.ir/upload/users/3565029/avatar/l4i1b4.jpghttps://virgool.ir/@hoseynraisi39https://virgool.ir/@hoseynraisi39/سرگذشت-ماه-و-سایه-qavlxs7pdzu9 تا به حال شده زیر نور مهتاب بخوابید و به آسمان خیره شوید و با نگاه کردن به ماه و ستارها تخیلتان را به دور دست ها بفرستید؟ با ستاره ها اشکال مختلفی بسازید و سلقمه ای به بغل دستی خود بزنید تا به او هم نشان دهید ،و وقتی متوجه میشوید او دیگر خواییده است کمی دپرس میشوید. یا حتی به ماه نگاه کنید و تلاش کنید در آن شکل های مختلفی ببینید .شکل هایی که حتی فکر کردن به آن در لبخند را به صورتتان باز می‌کند و باعث می‌شود با خمیازه ای بلند و طولانی در افکار خود شیرجه بزنید و در خوابی عمیق غرق شوید. همینطور که شما خواب هفت پادشاه را می‌بینید در قسمت دیگری از جهان ، در هزاران هزار کیلومتر آن طرف تر ماه لبریز از شادی بود زیرا انتظار هایش به سر رسیده و شب فرا رسیده بود و می‌توانست دوست خود را ملاقات کند-ماه زمان زیادی را به انتظار این لحظه سپری کرده بود و این سخت ترین کار زندگی اش بود زیرا هیچ کس با او هم دم نمیشد و مدام حوصله اش سر میرفت. خورشید همیشه سرش شلوغ بود زیرا روز ، شب و حیات کل موجودات کره زمین به او بستگی داشت.خورشید هزاران سال بود که بدون استراحت و پیوسته کار کرده بود.زمین هم خیلی کار داشت، باید وضعیت آب و هوایی خود را کنترل می‌کرد تا به انسان ها صدمه نزند ،دریا را کنترل می‌کرد تا انسان ها را نبلعد(غرق نکند) و به شهر ها نریزد (سونامی) و کوه ها را مجبور کند که استوار بمانند و تکه سنگ های خود را روی جانداران نریزند. هرچند که با وجود مراقبت های زمین آنها باز هم کار خود را می‌کردند که این موجب غضب (خشم) زمین و لرزش هایی به مراتب زیاد یا کم در سطح خود می‌شد.(زمین لرزه)باقی سیارات هم او را چیزی جز یک سیارک کوچک نمی‌دانستند و علاقه ای به محاربه با او نداشتند و یا خیلی بزرگ بودنند که ماه از گفتگو با آنها حراس داشت.در کل منظومه شمسی زمین و خورشید تنها سیاراتی بودنند که ماه از آنها نمی‌ترسید و با او خوش بر خورد بودنند (بجز مریخ که علاقه زیادی به دوستی با ماه داشت ولی ماه هم مثل باقی سیارات از موجودات فضایی ساکن بر او می‌ترسید و ازش دوری میکرد. )یکی از بهترین کار هایی که ماه در این سال ها کرده بود کمک به خورشید بود.چون خورشید نمی‌توانست هم زمان به دو نیم کره زمین نور بتاباند و به اصطلاح یک طرف روز بود و یک طرف شب و نگران بود برای ساکنین نیم کره تاریک مشکلی پیش بیاید پس از ماه کمک خواست تا نور او را بازتاب کند تا مردم آن طرف مقداری نور داشته باشند و این عمل موجب علاقمند شدن مردم زمین به ماه شد و در نتیجه دوستی ماه و زمین بیشتر شد.بعد از این اتفاق ماه خیلی خوشحال شد ولی مشکل آنجا بود احساس تنهایی شدیدی می‌کرد چون با وجود داشتن دو دوست خوب ، کسی را برای حرف زدن نداشت .زمین باید مراقب وضعیت آب و هوایی خود می‌بود و خورشید هم باید به موجودات زمین نور و گرما میداد تا زنده بمانند و ماه که کاری جز بازتاب نور خورشید نداشت، حسابی غمگین و محزون بود.این قضیه تا سال ها ادامه داشت تا اینکه روزی زمین متوجه دل شکستگی و افسردگی ماه شد و برای سر حال آوردن ماه دو چشم تیز بین به او داد و گفت : تماشا کردن زندگی انسان ها می‌تواند تجربه جالبی برای او باشد و کمی حالش را بهتر کند .ماه از هدیه ای که گرفته بود بسیار خوشحال شد، هدیه ای که زندگی او را زیر و رو کرد‌.او توانست ببیند که خورشید زرد است و زمین رنگ هایی همانند سبز،آبی و سفید دارد که حتی از دور هم نمایان است .کمی که دقت کرد متوجه شد حتی می‌تواند درون زمین را هم ببیند.پس آن انسانی که زمین و خورشید اینهمه برایش تلاش می‌کردند این بود ،گاهی آلوده به هر گناهی و گاهی زلال تر از رودی روان که از دل زمین چشمه می‌گیرد و حیات موجودات است.ماه با تماشا انسان ها احساسات مختلفی را تجربه کرد همچو شادی،هیجان،غم،خشم و درد احساساتی بود که تماشا انسان ها به او آموختند.تا اینکه روزی ماه با شخصی جدید به نام "سایه" آشنا شد.سایه همیشه همراه انسان ها بود و با خوبی و بدی روزگار اشنا ؛ سایه دوست صمیمی خورشید بود و از وقتی که اولین موجود یعنی دایناسور به زمین آمد و خورشید مشغول به کار شد سایه به او کمک می‌کرد. اوایل سایه هرجا که نور خورشید می‌تابید همراه موجودات میرفت و خبر ها را به گوش خورشید که همیشه نگران موجودات بود می‌رساند تا اینکه متوجه شد ان ها نیاز به استراحت دارند و در روشنایی مطلق نمی‌توانند بخوابند پس سایه زمین را دوقسمت کرد و یک قسمت آن را برای خودش برداشت و آن را تاریک کرد و قسمت دیگر را به خورشید داد که بعد ها انسان ها نام آن را شب و روز گذاشتند .پس از گذشت چند سال از این روال و آمدن انسان ها سایه متوجه شد موجودات در تاریکی مطلق به مشکل می‌خورند و ایده کمک گرفتن از ماه را در سر خورشید انداخت و اینگونه مهتاب هم بوجود آمد و این مشکل هم حل شد.خورشید و زمین خیلی از سایه حساب می‌برند چون اگر او نبود انسان آرامش الان خود را نداشتند.ادامه دارد... HOSNA RAISIHOSNA RAISIThu, 10 Oct 2024 19:35:47 +0330