https://virgool.ir/feed/@hoseinkhani2085fa2026-11-12 10:15:47https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@hoseinkhani2085https://virgool.ir/@hoseinkhani2085/حکایت-فروشگاه-اینترنتی-و-پست-و-یک-کاربر-گیج-...!-uw5bfs0ej7yjچندی پیش یه چیزی از یه فروشگاه اینترنتی خریدم که قرار شد از طریق یک شرکت پست خصوصی برام ارسال کنند ، و یک شماره رهگیری به من دادند و گفتند از اینجا به بعدش دیگه با خود شماست من تلاش کردم یه جوری و به یه شکلی این بسته رو رهگیری یا مثلا دنبال کنم ببینم در چه اوضاع و احوالی است که حاصلش در حقیقت یک سرخوردگی و یک کوچه بن بست تمام عیار بود حس و حال خودم رو در این سردرگمی که البته توام با یک عصبیتی هم بود به عنوان انتقاد و گلایه نوشتم و برای اون شرکت ارسال کردم . از اون طرف که جوابی نیامد و البته دو روز بعد از اون من بسته رو تحویل گرفتم . حالا که مدتی از اون قصه می گذره با خودم فکر کردم خواندن اون احوالات گیج و منگ من در اون موقعیت شاید یه حس مشترکی باشه که دیگران هم یه جورائی اون را تجربه کرده باشند برای همین تصمیم گرفتم به این شکل منتشرش کنم ، و این را هم به عنوان عذرخواهی اضافه کنم فرصت ویرایش متن را نداشتم لذا کم کاستی هایش را با دیده عفو نگاه کنید : ***نمی دانم این نوشته رو کسی می خواند یا نه ؟ من پشت در خانه ای هستم که معلوم نیست کسی یا چیزی در پشت این دیوارها نفس می کشد یا خیر ؟ ولی خوب من چون الان خیلی حس گفتن دارم پس می نویسم و از لای درب پرت می کنم داخل حیاط! اگر بارانی وبرفی و سیلی ودیگر بلایای طبیعی مهلتی دهند شاید کسی و یا رهگذری نگاهی به این چند خط بیاندازد ..شاید هم نه ..همه اینها واگویه های یه آدم دلخور باشد که مقابل آینه برای خودش نگاشته یا گفته یا هر کوفت دیگری...ما یک مشکل اساسی داریم .اینکه می گویم "ما" یعنی همه ما ، تو... من... و آن یکی و آن یکی دیگر ، و همه و همه که اشتراک مان هموطن بودن است ، زنده و مرده اش هم فرقی نمی کند ، این مشکل همگیر است ، یک گرفتاری جمعی است که عبارت است از اینکه : ما خیلی حرف می زنیم ...از همه چی از همه جا ،..اصلا موضوع اش مهم نیست ...یکسره داریم ور می زنیم ..بدون توجه به اینکه اصلا شنونده ای داریم یا نه ؟ حرف حرف حرف ... ادعاهای فراوانی داریم ، که زیبا هستند البته فقط در هنگام شنیدن ، اما پای عمل که می رسد ، مصیبت آغاز می شود ، یک دفعه از انبوه ملت همیشه در صحنه و دلاور و شجاع ، هیچ نمی ماند ...انگار نه انگار که تا همین دم قبل حنجره پاره کرده بودیم ... نگاه کنید به تاریخ همین 100 سال بیخ گوش ما که مثلا معاصر است ، هر وقت اوضاع حرف و حدیث و شعار و عربده کشی بود آحاد این مردم در صف جلو قطار به قطار پشت هم... در وحدت کلمه یک دل و یک دهان و یک کله فریاد می زدند..بی خستگی ..بی مجال...فریاد فریاد فریاد ... اما همچین که پای عمل و کار به میان آید ، دیگری خبری از آدمیزد نیست ، فضا می شود سوت و کور ..برهوت ...در این سالها اگر دقت کنید : چند ده نفری بیشتر پای حرفهایشان نایستادند ، که آنها را هم ما ملت شعار زده دخلشان را آوردیم یا آوردند و ما نگاه کردیم و هیچ نگفیتم و این یعنی انگاری همه با هم در فین کاشان تیغ بر رگ امیر کشیدیم..امیر انتظامی که گفتند یک شبه از غصه همه موهایش سفید شد ... همه ما با هم در آن دادگاه کذائی محمد مصدق را خانه نشین و خاکستر به سر کردیم ؟ همه با هم در قتل و ترور و کشتن مردان عمل این مرز و بوم که گناهشان فقط ایستادن پای حرفی بود که زنده بودند ، شریک جرم هستیم ...، حالا این چه دخلی به شما دارد ؟ عرض می کنم :بسته پستی داشتم با شماره مرسوله فلان که قرار بود امروز تا ساعت هفت غروب با سلام و صلوات به دستم برسد..... از سایت فروشند هم به من خریدار اطلاع رسانی کرد که شما مسولیت رساندن بسته های خریداری شده را دارید .جالب اینکه شما هم چهار تا اس ام اس یک شکل و متحد در تائید این موضوع فرستادید ...حتی معلوم شد دست کدام بزرگواری است (متصدی و مامور پستی ) که قرار است در این ساعت مقرر زحمت حمل و تحویل را به این بنده خاکسار متحمل شود . ما هم خوش خیال و ساده دل... کار و زندگیمان را سپردیم به امان خدا و و نشستیم به انتظار ، البته ما ملت منتظریم و در این انتظار هم ید طولائی داریم !!!حداقل اش به شاهد اعتقادی 1400 ساله است که انتظار منجی داریم ...به هر حال این انتظار هم مثل همه انتظارهای دیگر مان کم کم ابتدا به نگرانی سپس به پیگیری مجدانه و بعد از اینکه دست از پا درازتر شد ... به یاس و ناامیدی تبدیل شد ، مترصد شدیم خبری بگیریم ببینم که آیا خبری در راه است یا نه ؟ ، فروشنده مصرانه می گفت می رسد ،به سایت دقیق و منظم پست پیشرو ( راستی یک سوال دارم : شما دقیقا پیشرو در چی هستید ؟!) سری بزنید پاسخ همه سوالها همانجاست ... به سایت شما وارد شدیم اول سایت با تیتر بزرگ زده بودید : پشتیبانی 24 ساعته... خیالمان راحت شد ... گوشی را گرفتیم برای تماس با پشتیبانی خستگی ناپذیر و بلند همت ... که ابتدا به سهم خود و البته از قول دیگر مشتریان وفادار مراتب تشکر و قدردانی خود را از تلاش بی وقفه اشان ابراز کرده و برایشان از یزدان پاک بهترینها را آرزو کنیم و در آخر اگر مجالی بود یک پیگیری مختصری هم از بابت بسته ناقابل خود کرده باشیم ...که خانمی خوش صدا و لطیف الحان و البته قاطع در بیان ،(منظور همان صدای ضبط شده است ) فرمایش کردند ساعت کاری 8 هست الی 18 و بعد از آن شما می دانید با خودتان ...علی میماند و حوض اش ...و لطفا دیگر مزاحم نشوید و زنگ نزنید ، مگر خودتان خواهر و مادر ندارید ؟! ***آخه عزیز دل من ...قربان آن صفت پیشرو بودن ات (حالا در هر چی ؟ ...چه فرق می کند ؟ مهم پیشرو بودن است که خوب هست دیگر ..نمی دانم این چه مرضی است که من دارم ؟! گیر می دهم به یک کلمه و هیچ بی خیال نمی شوم ..کاش یه جوری به من در باره این پیشرو بودن خط و ربطی بدهید که بیش از این ذهن و عقل نداشته ام را آسفالت نکنم )...برادر من... شما که نمی توانی و امکان اش را هم نداری و اصل انگیزه اش را هم از اول نداشته ای چرا اعلام می کنی : بیست چهار ساعته پشتیبانی می شود ...و ملت را خوشحال می کنی که لحظاتی بعد از این خوش حالی بی موقع خودشان شرمنده باشند ؟؟ این مردم گرفتار که در سودای دریافت بسته 5 ساعت دلاورانه در صحنه حضور داشته و منتظر بوده اند را چرا بیش از این آزرده خاطر می کنی ؟ خدائی نکرده مرض یا بیماری که نداری که از یاس و نا امیدی جماعت خوش به حالت شود ...خوب پس نکن عزیز دل بابا ..نکن ...احتمالا پاسخ این است : در این مملکت که از اون اول تا اون آخر همه دارند دقیقا از چیزهائی حرف می زنند که ندارند ...ادعاهائی می کنند که عمرا بتوانند انجام دهند ...نوید چیزهائی را می دهند که در خواب و خیالشان هم اقدامی برای آن نخواهند کرد ...از صبح که همه بیدار می شوند تا بوق سگ اینها دارد در تیراژ وسیع به وسعت همه مردم توزیع و منتشر و گفته می شود ...چرا گیر سه پیچ دادی به این سایت ؟جواب قانع کننده است ...بنده عذرخواهی می کنم ..حق با شماست ...خدائی اش این رو راست گفتید ..بنده زبان در کام می گیرم ..خاک بر دهانم از بابت این بی ادبی ...حرفم را پس می گیرم و متواضعانه اظهار غلط کردم ..می نمایم ...حالا از این که بگذریم سوال اساسی تر مطرح است چگونه است که ماموران سخت کوش شما تا ساعت 7 باید کار کنند ولی مدیران بزگوار و همت بلای شما سر ساعت 6 می روند رد کارشان ؟ این یک ساعت تشکیلات شما نیاز به مدیر ندارد ؟ یا این یک ساعت عشقی است ؟ یعنی هر کی هر جور دلش خواست بزنه و برقصه و عشق و صفا ...واقعا چه جوری است ؟ من فکر می کنم قاعدتا و عقلانی این است که در کل ساعاتی که عملیات این مجموعه عظیم و یگانه و البته پیشرو !!! در حال انجام است ، همه با هم باشند ..نه اینکه یک دفعه فرماندهان در وسط عملیات بروند خانه اشان و سربازان بمانند و دیگر هیچ...در حقیقت اینجا پیشرو احتمالا سربازان هستند یا شاید فرماندهان که زودتر فلنگ را بسته اند ...راستی این پیشرو .... ***یعنی ما کی باید این روش و منش و مسلک را عوض کنیم ؟ خدائی اش خودم رو میگم اصلا منظورم شما نیستید ..منم اگر جای شما باشم همین جوری رفتار می کنم یعنی در ظاهر یکسره فریاد می کشم در تکریم ارباب رجوع و مشتری مداری و دیگر ودیگر و در عمل به هیچ کجای بدن مبارک حساب نمی کنم این خیل عظیم مشتریان نگون بخت را که خام شعارهای من شدند و گول تبلیغات رنگ به رنگ را خوردند و افتادند در دام من ...و دل به خدمات ما بستند ...حالا باید چه بکنند ؟ این تناقص تا کجا باید ادامه پیدا کند ؟ من فکر می کنم یه جائی باید همه ما برسیم که همه با هم بگویم :بابا بسه دیگه ..خواهشا دیگه تمامش کنید ...دیگه حرف نزنیم ...یه مدتی بزاریم به سکوت بگذرد ...ببینیم چه اتفاقی خواهد افتاد...از این همه حرف زدن در این همه سال که چیزی دندان گیری قسمت ما نشد شاید در سکوت اتفاقی برای ما رخ دهد که واقعا خوب باشد ..خدا را چه دیدی ؟ باید این را هم امتحان کنیم ..یعنی همه ملت ...یکجا ، برای یک یک مدت کوتاه هم اگر شده زبان به دندان بگیریم و حرف نزنیم ...این مارگوت بیگل یه چیزی می دانست که می گفت :سکوت سرشار از ناگفته هاست ... !گفته ها را که همه شنیده ایم ، اجازه بدهید ناگفته ها را هم تجربه کنیم ...البته با اجازه بزرگترها ...!و اینگونه این نوشته مضحک اینجا به پایان می رسد ....بنده می روم به انتظار بسته خودم بنشینم ..شما هم هر جا که دلتان خواست به سلامت .... عزت زیاد...محمد حسینخانیمحمد حسینخانیSat, 02 Jan 2021 21:19:12 +0330https://virgool.ir/@hoseinkhani2085/مدرسه-عاشقی-...عاشق-جدید-می-پذیرد-!...ثبت-نام-رایگان-ilscd0swpl8v درس اول رمز و راز عاشقی ...یاچگونه عاشق خوب و با ادبی باشیم ؟و خدا انسان را از عشق آفرید ...سرشت آدمی عاشقی است و جدائی این دو از هم غیر ممکن بوده و قابل تصور نیست .کیست که بتواندبگوید :- من هر گز طعم گس این میوه شگفت انگیز را زیر زبان روانم درک و احساس نکرده ام ؟اگر کسی هم باشد که این ادعا را بکند یا جاهل است یا باید قبل از این مدعا از انسانیتش استعفا بدهد .پس در وجود عشق و اینکه بلاخره روزی و روزگاری فراخواهد رسید که آن را همه ما آدمها تجربه بکنیم شکی و تردیدی ...نیست این همان شتری است که قرار است درب خانه همه ما روزی بنشیند ...گریزی از تقدیر نیست ضمن آنکه جدالی هم با روزگار نداریم ...البته نسبیت در اینجا هم مثل تمام قوانین کیهان مصداق دارد ، شکل عاشقی و میزان پیشرفت در سلوک عاشقانه کاملا بستگی به فرد عاشق دارد آن هم در مختصات تاریخی اجتماعی و تربیتی و جغرافیایی خاص خودش ...که عجالتا نامش را فرهنگ عاشقی می گذاریم که در جای خودش مباحث مفصلی را می طلبد .بعید می دانم احدی از خوانندگان بزرگوار و دانشمند ما تا اینجا مخالفتی داشته باشند . از این جا به بعد موضوع تغییرات ماهوی و شکلی بسیاری خواهد کرد ... عجیب و غریب و مبهوت کننده پر شاخه با حواشی بی نهایت ...که باید تکلیفمان را همین اول کار مشخص کنیم در غیر این صورت رسیدن به نتیجه جمعی محال به نظر می رسد . من قصد ندرام مانند یک فیلسوف حکیمانه به نظاره این احساس بنشینم... خط کش و معیار سنجش ام دانش امروز بشری مانند کلیت علوم انسانی و روانشناسی و حتی علوم مذهبی و دینی نیست چون سواد تخصصی آنها را ندارم ..فراموش کنیم افلاطون ..ارسطو ...حتی معاصرین ما ...فروید... یونگ و دیگران و دیگران در این باره چه گفتند...اصلا بحث این نیست .من قصد دارم ابتدائی ترین مفهوم عاشقی را در چند جمله ساده و مختصر با شما فرهیختگان عزیزم به بحث بنشینم...آن هم صرفا با هدف تذکری کوتاه و ظریف... بقیه اش بماند برای وقتی دیگر شاید...!!!تنها قانون مشترک عشق در میان همه عاشقان اولین و آخرین قانونوصل ممکن نیست !نترسید ...واهمه نکنید ...صبر کنید تا حرفم تمام شود ...نا امیدی چرا ؟این را می دانم و و به طور قاطع هم می دانم که عاشق اگر در ذهنش رویای وصل نباشد انگیزه حرکتی نخواهد داشت ...موافقم ...همین است موضوع : رویای وصل !!! نه خود وصل با مفهوم فیزیکی و ارگانیک اش...البته وصل داریم تا ......وصل ..وابسته به ذهنیت و نوع کاراکتر عاشق است ..عاشقی مرداش از وصل قطعا و بی کم کاست ازدواج است آن با شرایطی که شرح می دهم : ازدواج در عالی ترین شرایط و موقعیتی که بتوان متصور بود : بهترین هتل با امکانات لاکچری و غذاهای آنچنانی و دعوت از فلان و بهمان هنرمند شاخص و در یک جمله جشنی خاطره انگیز که میهمانان تا سالها در جلسات خصوصی اشان نقل خاطره از این رویداد عاشقانه نمایند و بعد گذراندن دوره ماه عسل و یک و دو سه سالی هم تفریح و سفر و سیر و سلوک جهانی و بعد از همه اینها و تاکیدا بعد از در بدنیا آمدن دومین فرزند آن هم به شرط اینکه فرزندان دو جنسیتی باشند ، تک جنسیتی به هیچ عنوان گویای عشق آنان نخواهد بود یعنی اگر دو تا دختر یا دو تا پسر بود قبول نیست و نهضت همچنان ادامه دارد .و عاشقی دیگری هم در این سوی بازار مکاره عشق مختصر بساطی دارد :نیاز عاشقانه اش نه دیدن معشوق که البته مزاحمتی است ...و عاشق را چه به زحمت انداختن معشوق ؟ نه حرف زدن با او ...که این خود جسارتی دور از ادب عاشقانه است ، عاشق شیدا و واله و مست وجود معشوق و آشفته حال است که یعنی در هیچکدام از احوالات او زبان تعریف نشده است ، گفتنی در کار نیست ...یعنی هست...که سلول سلول وجود عاشق می گوید نه با این زبانی که ما می شناسیم که همگی عموما دراز و کوتاهش را بلاخره داریم ...سکوت محض ..سکوتی که سرشار از ناگفته هاست ..!تمام دلخوشی این عاشق در این امید خلاصه شده که روزی روزگاری معشوق به قدر آنی ...لحظه ای کوتاه از ثانیه به قدر یک دم بدون باز دم ...در کوچه و بازار گذراش از مسیر عاشق باشد تا فراقتی یابد ...نگاهی در زندان همان لحظه کوتاه به جمال معشوق نماید ، همین و بیش از این زیاده عرضی نیست !حالا اگر بخواهد زیاده خواهی کند واین رویا را برای خودش وسعتی بخشد... فرض می کند که احیانا اگر شرایط هندسی عالم و جاذبه ها و دافعه های کیهانی وفق دل بیچاره عاشق بود و ب فیزیک کوانتوم با نسبیت انیشیتن و فیزیک نیوتنی هم موقتا دعواهای خودشان کناری نهند دئست به دست هم دهند و البته و صد البته هم اذن الهی نقطه پایان این مجموعه باشد :در پیاده روی محبوبش ، معشوق دمی بایستاد مجالی برای اینکه نفسی تازه کند و بعد همینطوری از روی قضا و قدر نه به منظوری که در تمام بی منظوری حادثه وارش ... نظری و خط نگاهش به روی دل فرخته چگر سوخته عاشق بیافتد و مکثی کوتاه ...و...همینطوری برای رفع خستگی نامش را بپرسد و اگر هم شد که اگر بشود چه می شود ؟! این نام معمولی در ذهن او مدتی حک شود...مدتی کوتاه ..مثلا یک هفته ... که زهی سعادت ... البته ما به همان یک ساعتش هم راضی هستیم ...هدف گذاری عاشقان گاهی تا این اندازه متفاوت از یکدیگر اند...لذا ما به شکل و اندازه آن کاری نداریم ، فقط اینکه بدانید وصلی در کار نیست چه به قدر ارزن ناچیزی یا کوه سر به لک کشیده ای ...کافی است ..تکرار می کنم : وصل ممکن نیست...بلکه صرفا تلاش برای این وصل است که زندگی عاشقانه نام دارد و تمام داستانهای عاشقانه عالم در این میدان حرکت می کنند و دور می زنند ، حرکت تا آنجا که بشود . طبیعتا میزان پیشرفت مسیر ، اندازه دستاورد عاشقانه را هم معلوم می کند ،مقصدی وجود ندارد . رفتن و رفتن به خاطر رفتن مفهوم اصلی است ...شما فکر کنید اگر مجنون موقعیتی پیشی آمد که می رفت خواستگاری لیلی و اتفاقا این ازدواج میسر می شد ...یعنی والدین لیلی ، مجنون را جوان وارسته ای می دیدند و مجنون رخت دامادی و لیلی هم در لباس عروسی به تن می کردند و بعدش هم جشنی و بزنی و برقصی و بقیه ماجرا که همه می دانیم چه می شود !!!...در این صورت شما بفرمائید : داستان چه شکلی می شد ؟ ساختار دراماتیک قصه چه شکلی بود ؟..خوب پر واضح و بدیهی است که مجنون دیگر لازم نبود عقل خودش را در فشار عاطفی این عشق بنیان کن از دست بدهد و آواره دشت و دمن و بیابان ها و صحرها لم یزرع و بی آب علف شود ، ...به نظرتان لازم بود ؟!!!عقل اش که پاره سنگ برنداشته بود ؟آقای برادر مجنون ! مثل همه آدمهای دیگه دست زن اش را می گرفت و می رفتند پی عشق و حال خودشان و اصلا لازم نبود نظامی گنجوی این همه به خودش زحمت بدهد که ماجراهای آنان را شرح دهد ، آن هم در قالب سخت قصیده ها و غزلیاتی که سرودنش چیزی می طلبد بحث غنا و اصالت شعر اصلا به کنار ..مگر شاعر بیکار است که شرح ازدواج و خوشبختی مردم را تبدیل به شعر کند ؟هر کس می خواهد مراسم بزن و برقص عروسی اش را شعر کند ...خوب ...برود شعر کند چه ربطی به دیگران دارد ...حاصل این همه این می شد که من و شما امروز هیچ الگوی عاشقانه ای نداشتیم و مانده بودیم در این تظاهرات عاطفی چه خاکی بر سرخودمان بریزیم و با این دل بی حیای وامانده چه کنیم ؟ مجنون بیابانگرد ...فرهاد کوه کن و تمام اسطوره های عشق از منزل نرسیدن شکل گرفتند و داستان شدند و هزاران سال باقی ماندند در سینه های دل سوخته همه مردم و خصوصا عاشقان زندگی ابدی یافتند...و شاید برای همین باشد که دل عاشق همواره و همواره بی قرار است...آرام نمی گیرد و اندوهی عمیق همیشگی و یکسره بر همه وجودش سایه انداخته است . چون از طریق همین الگوها و افسانه ها و تاریخ عاشقان گذشته به او وحی شده که وصل ممکن نیست ...درد عاشق درد نرسیدن است که درمان ندارد...پس به جلو حرکت می کند با قلبی سرشار از اندوهی جذاب و شیرین که بعدها اگر از عاشقان در باب روزهای عاشقی بپرسی به شما قول می دهم همه خواهند گفتبهترین ایام عمرم بود حاضرم صد سال بعد از این را با یک لحظه شیدائی آن وقتها تاخت بزنم بی پشیمانی ..!!!- درد عاشقی درمان ندارد اما تسکین چرا ...مهمترین روش تسکین این درد به اشتراک گذاشتن احوال عاشقانه است ، عاشقان دوست دارند بگویند... از او بگویند ....از اینکه چقدر باشکوه است ...از اینکه تا چقدر دوستش دارند و..- اما به که بگویند؟ به اطرافیان ؟ به دوست ؟ فامیل ؟ اصلا به خود معشوق ؟- هیچکدام ممکن نیست چون نمی فهمند و متاسفانه آدمها وقتی چیزی را نمی فهمند مسخره اش می کنند ... بنابراین اساسا دیالوگی برقرار نمی شود .عاشقان فقط زبان یکدیگر را می فهمند و بس ...زبان جهانی و تاریخی این گفتگوی زیبا شعر است و شاعری . که نه محدوده زمان را می شناسد و نه هیچ جغرافیائی را تاب می آورد ، قائل به این امور ساده نیست و نخواهد بود ...شعر جدا از زمان و مکان راه خودش را می رود و می تازد و در می نورد ، تاریخ می سازد داستان به پا می کند ، تصویر می سازد وآن را جاودنه می کند ... تردید نکنید که ناف عاشق را از روز اول با شاعر به هم بافته اند و دوخته اند چنانکه که تفکیک ناپذیرند...زبان شعر زبان عاشقانه است که معمولا همه فهم نیست دلی می خواهد بی قرار تا صدای آشفته دلان را بشنود . این ارتباط معجزه می کند ..برای هر دل شکسته و هر روح خسته و رنجوری که زخم عشق بر خود دارد ...شعرهای زیبا ...گاهی حتی یک شعرعاشقانه کوتاه ...چون آبی بر آتش است . در اولین تجربه عاشقانه ام که دردمندترین اش هم بود و باور کنید هرگز حتی ثانیه ای از آن روزها و آن شبها از تیتر اصلی خاطراتم محو نمی شود... آن لحظات اوج تکامل و عروج من بود سفر از زمین به آسمان...اما همه اینها مدیون یک اتفاق و حادثه بود ...در روزهای نخست ع... سمتی که هیچ چیزی ندارد به غیر از ننگ و عار و نکبت ...در این ایام خاکستری اتفاقی یک مصرع از شعر ماگوت بیگل با ترجمه شاملو به نظرم رسید :از بخت یاری ماست شاید...که آنچه می خواهیمیا به دست نمی آیدو یا از دست می گریزدمی خواهم آب شوم در گستره افق..آنجا که دریا به آخر می رسدو آسمان آغاز می شودخواندن همین چند جمله تمام زندگی عاشقانه ام را برایم پرمعنا کرد ... فهمیدم در عشق نباید بخواهم بلکه باید فقط اهدا کنم و ببازم و از دست بدهم ... بی هیچ لرزشی از پشیمانی ...که عشق وادی به دست آوردن نیست بله جهان بخشیدن است ...یک تحقیق مستند و مستدل اثبات کرده است که اولا در گذر زمان و در جوامع مختلف هر چقدر رابطه عاشقان با شعر و شاعران مستدام تر و غنی تر بوده ارتباطات عاشقانه هم عاری ازکمترین آفات و آسیب ها بوده است .دوما در جامعه ای که عاشق اش شعر نمی داند و نمی شناسد مملو از انواع و اقسام خدود کشی ها و خود سوزی هاست . عاشقی که شعر نمی فهمد و نمی خواند... یاد نمی گیرد ...تربیت نمی شود...بی سواد است و جاهل و عامی ...پس هر خطای احمقانه ای از او سر می زند... لذا از همه عالم طلبکار است و اصلا نمی شود حالیش کرد که آقای محترم دوشیزه عزیز همین قدر که دلت لرزید و عاشق شدی باید به خودت افتخار کنی با بقیه اش کاری نداشته باش...این عاشق نگون بخت ...این موجود قابل ترحم... اگر با شاعران مانوس می شد می فهمید که عشق یک جاده یک طرفه است و در حقیقت ما اصلا چیزی به نام عشق نداریم یا حتی معشوق... اینها همه یک مشت اسم و نام و عنوان و تشبیه است که دست ساز خود ماست هر چه هست عاشق است و بس . پس خوشا به عاشقی ...شاعران در منظومه های خود کلاس درس مفید و کاربردی برای عاشقان نوپا فراهم کرده اند ، دیپلم گرفتن از این کلاس حکم با سوادی دارد و غیبت از این کلاس و فرار از این مدرسه عاقبت خوشی نخواهد داشت . دنیا هیچ علاقه ای به عاشقان بی سواد نق نقو و کم ظرفیت و بی ادب نداردو سومین نتیجه ای تحقیق از کسانی که در دوره معاصر دست به خودکشی و رفتار نابخردانه زده اند نشان داده است که عموم این افراد یک قصیده و یا حتی غزل ساده را از حفظ نبودند و آخرین شعر که خوانده اند همان شعر پایان کتاب درس فارسی سال آخرتحصیلی اشان بوده است صرفا برای کسب حداقل نمره قبولی !!!حرف من تمام ...ارادمتند همه عاشقان از روز ازل تا ابد ...خاک پایتان توتیای چشمان من ...یادتان تا ابد برقرار..نامتان همواره بر زبانو صدایتان رساو بیرق اتان بر فراز باد ...محمد حسینخانیمحمد حسینخانیSat, 02 Jan 2021 19:22:51 +0330