https://virgool.ir/feed/@hoseinbadram1380شاعر و نویسنده✍?fa2026-11-11 15:11:35https://files.virgool.ir/upload/users/1543964/avatar/nuTSAP.jpghttps://virgool.ir/@hoseinbadram1380https://virgool.ir/@hoseinbadram1380/صدای-خنده-تو-djhsmbmawf5fغزلدلیل شعر و بیداری صدای خنده ی توشفای هر چه بیماری صدای خنده ی توبر این سقف و بنای ساده و فرتوت این دلشکوه نقش و معماری صدای خنده ی تودر این ایام پر محنت در این ایام پر غمدلیل خنده ی جاری صدای خنده ی توشوم هربار مست و سرخوش و مات و هواییاز این آهنگ تکراری.. صدای خنده ی تودر آن وقت غم و بغض گلوگیر حوادث وجودش قرصِ دلداری صدای خنده ی تو صدایی میرسد از دور یا رب آن صدا چیست؟! گمانم آن صدا..!! آری صدای خنده ی تو✍?حسین بادرامحسین بادرامحسین بادرامMon, 13 Mar 2023 15:30:50 +0330https://virgool.ir/@hoseinbadram1380/جان-من-lo1dwzuxxmitچارپارهمن از دریا گذر کردمتو را در موجها دیدمو قطره گشتم و با تو میان صحنه رقصیدمبه بالا رفت چشمانمو اینبارْ تو را در ماه..!تماشا کردمت تا صبحمنِ دیوانه ی دلخواهدر آن شب،آن شبِ گیراستاره گفت می آییاز آن شب سالها رفتهچرا آخر نمی آیی؟! تمنا میکنم هر دمتورا از خواب طولانیتو را از کوچه های شهرو از شبهای بارانیتو روزی از دل خورشیدبه این ویرانه میتابیبه پایان میدهی شب رادر آغوشم تو میخوابی هوا تو، راه و چاهم تومن از فکر تو لبریزم تو هرجایی صدایم کنکه از شوق تو برخیزمدر آن دنیا خدایمانشکایت می‌کند از من:که آیا او پرستیدی؟! و یا اینکه خدایت..من..! ✍? حسین بادرامحسین بادرامحسین بادرامThu, 09 Mar 2023 11:29:04 +0330https://virgool.ir/@hoseinbadram1380/میهمانی-دل-xnzs4mwp5bp9چارپارهشبی خلوت میان دلتو را مهمان خود کردمنشستی با تنی خستهدو فنجان چایْ آوردمتو مشغول خودت بودیو من مشغول چشمانتتو از تردیدْ لبریز ومن از سودای دستانتبه تو آهسته گفتم ایفرشته، دختر زیبا!بگو اهل کجایی وکجا دارد تو را معنا؟!..صدایت نرمْ پیچید وتمام واژه ها لغزیدو مثل تکّه ابری شدوَ بر جان و تنم باریدتو گفتی اهل رؤیایممرا شب می‌کند معناو از جنس دلی تنگمرهایم آن سر دنیامیان حرفهایت بودکه من آهسته خندیدمبه تو گفتم که ای زیباتو را سالهاست میدیدمتورا بین ستاره هامیان دشتی از گل هاتورا در فصل پاییز وسرِ آواز بلبل هاتو را در گرگ و میش صبحو حینِ مغرب خورشیدتورا در غنچه ی شبنمتو را در لحظه ی امّیدپس از تو طالعم این شدهمین شاعر که میبینیهمین دیوانه ی عاشقهمین شعری که میچینیدقیقه ها وُ ساعت هامن و تو گرم هم بودیمچه زیبا خلوتی بود وجدا از هرچه غم بودیمپریدم لحظه ای از جادر آغوشم تورا دیدمتو در خواب خوشت بودیتورا با عشق میدیدمو حالا که تو اینجاییمیان هر نفس پیداشدی مهمان هر صبح وشب و امروزم و فردا.. | حسین بادرامحسین بادرامحسین بادرامTue, 06 Sep 2022 18:12:33 +0430https://virgool.ir/@hoseinbadram1380/خلوت-شیرین-uubzmr1xa9y4گفتی چرا اینقدر حیرانی؟!گفتم که علت، در نگاه توستگفتی طریقِ عشق میدانی؟! گفتم تمامم رسم و راه توستچشمت به سوی آسْمان رفت وُمن میوه ای از چشم تو چیدمتو ماه را در آسمان دیدیمن ماه را در صورتت دیدمگفتی پیاده می‌روی صحرابین گل و دشت و چمن، هرجاگفتم که با تو هر سه را دارمهم گل وَ هم دشت وُ چمن یکجا..روی لبت لبخند غنچید وُشعرم سراپا از تو معنا شدگفتی که شاعر دوستت دارمرود دلم امواج دریا شدیک لحظه چشمان و حواست راسمت گلی پژمرده چرخاندیاندوه بر جان و رخت باریدچندی غمین وُ بی صدا ماندیبا حالتی از بغض گفتی کهجان را، دو دستِ مرگ میگیردبا اندکی لبخند گفتم نهعاشق که با مردن نمیمیرد..! بازم مکرر گفتمت جانمعاشق که با مردن نمی میردگر هم بمیرد در دل معشوقهرگز نمی میرد نمی میرد! ✍?حسین بادرامحسین بادرامحسین بادرامTue, 05 Apr 2022 03:33:38 +0430https://virgool.ir/@hoseinbadram1380/شلیک-کاری-oeljldcjyzkbبنام حقپرواز می‌کنند،انگار که باز گلوله ای از آشیانه ی خویش در رفته و طعمه ی باد شده. پرواز می‌کنند این کلاغ های خانمان سوزی که به اجبار رنگ سیاهبختی را بر شاخه های این درخت که روزی مملو از زندگی و بیداری بود تحمیل کرده اند و وجودش را از روشنایی دور.کلاغ هایی که سالهاست بر روی این درختِ پیر، بساطشان پهن بوده و لحظه لحظه، درخت را به کام مرگ ابدی می‌کشاندند.با همان جیغ گلوله و محو شدن آنها، درخت برای لحظه‌ ای تهی از تاریکی می‌شود.حال، روشنایی بر گونه های خشن درخت تابیده وخودش را بر عمق آن می‌فشارد تا دوباره روح درخت، معنای هستی و لطافت بیابد و اینبار درخت نه از سیاهی بلکه در سرتاسر خویش رگه هایی از تازگی و تحول ببیند تا که اینبار ثمره اش، آشیانه ی زیبایی ها باشد... ماشه را باید چکاند!✍️ حسین بادرامحسین بادرامحسین بادرامWed, 09 Mar 2022 21:10:50 +0330https://virgool.ir/@hoseinbadram1380/یک-نفر-دو-فنجان-ckuejom3s8bqبنام حضرت دوستاورا دیدم که تنها در کنار میزی نشسته بود و به نقطه ای خیره شده بود...یعنی خودش بود؟!!!باقدمهایی ریز و به گونه ای که تمرکزش به هم نریزد به سمتش رفتم.دوفنجانِ قهوه ی پر روی میز بود که کمی عجیب به نظر میرسید! سلام کردم!چیزی نگفت.بعد از چندثانیه ای سکوت مطلق،میدیدم که سخنانی بازمزمه و زیر لب بامفهوم، مانند خونی در رگ،داشت از قلبش به زبانش جاری میشد!یک لحظه قلب و زبانش را یک صدا دیدم.همانجا روی صندلی نشستم...شروع کرد:_سلام!!واینگونه ادامه داد:_باچهره ای امیدوارانه در کنار میز به روی صندلی ای چوبی نشستم.صدها برگه و امید در کنار هم جمع کردم.تصورش کردم و بعد در تلاش برای طراحی چهره اش قلم را برسطح کاغذ کِش وتاب دادم.نمیشد آن چیزی که میخواستم. +دائماً احساس میکردم شخصی روبه روی اوست که من اورا نمیبینم چرا که کلمات آنقدر مرتب و پشت سر هم گفته میشد مثل اینکه به دریایی متصل بود وسرچشمه میگرفت.و باز ادامه داد و گفت:_دوباره از نو برگه ای دیگر روبه رویم گذاشتم وباز سعی کردم فروغ چهره اش را در ذهن بگنجانم...اینبار عاجز از اینکه نتوانستم چهره ای لایق و مناسب او در ذهنم تصور کنم....یادم به حنجره افتاد صدایم را آزاد کردم.آنقدر شعر باصدای گرفته خواندم که دیگر شعری به یادم نمی آمد.شروع کردم شعر از خود سراییدن.بااینکه شاید وزن درستی نداشتند،ولی همین دلم را راضی میکرد.شعرها پس از دیگری میگذشتند و اینبار صدا بود که دل به کار نمیداد و هرلحظه جا میزد. .در همان لحظه به یک نقطه خیره شدم و همانموقع خاطراتی به رنگ و بویش از مقابل دیدگانم گذشت.در حین خیالبافی هایم لبخندی براین لب و چروکی به نشانه ی دلگرمی و اندکی شادی بر صورتم نمایان شد.وبعد هیچ حواسم نبود، دوفنجان ریختم.. +چقدر از جمله ی آخرش دلم گرفت..! ✍️ حسین بادرامحسین بادرامحسین بادرامWed, 09 Mar 2022 20:25:49 +0330https://virgool.ir/@hoseinbadram1380/زنجیر-و-نور-jah2b4u2opt5بنام حقاورا میبینم. دور نیست. دائما رصدش میکنم. سرد که می‌شود، تابستان که هیچ حتی جهنم رابا آن همه حرارت وگرمایش سرد می‌کند. او حالا در خاموش ترین خاموشیِ شبهای آن شهر ویرانه تنها وگوشه گیر،بر پهنای سقف های به جامانده ای که قضایشان ریختن است نشسته.در این میان، ابر، پرده را بر ماه وستاره پوشانده تا او باشد و خودش و آن شهر خاموش.دائما چشمانش خیره به آن ذره نوری است که درمیان آن همه تاریکی شب می‌رقصد و جلوه نمایی می‌کند و فرسخ ها بااو فاصله دارد.با آنکه نمی‌داند آن نور از کجا سرچشمه می‌گیرد و ماهیتش چیست اما همینکه ذره ای از روشنایی اش کاسته می‌شود در دل او آشوب به پا می‌شود و دائما بی قراری می‌کند.گاهی از سرِ دلتنگی تمام وجودش انگیزه ی حرکت می‌شود اما همینکه می‌خواهد تکانی بخورد صدای جیرینگ جیرینگِ زنجیرهای گره خورده به پایش می‌خواهد گوشش را کَر کند.گاهی از سرِ دلتنگی تمام وجودش انگیزه ی حرکت می‌شود اما همینکه می‌خواهد تکانی بخورد صدای جیرینگ جیرینگِ زنجیرهای گره خورده به پایش می‌خواهد گوشش را کَر کند.زنجیرهایی با حلقه های درشت. آنقدر درشت که...!هرچه می‌گذرد از روشنایی آن نور کمتر می‌شود و او هرلحظه بی تاب تر. تاجایی که کاملا آن نور به خاموشی سپرده می‌شود و او می‌ماند و تاریکی و زنجیری که فقط قیافه و صدا وسنگینی داشت اما ریشه اش آزادِآزاد بود...!اورا سالهاست که میشناسم اما هنوز انگار که هیچ نمیشناسم.✍️ حسین بادرامحسین بادرامحسین بادرامWed, 09 Mar 2022 18:27:16 +0330