https://virgool.ir/feed/@hoseen.r8613fa2026-11-10 19:47:17https://files.virgool.ir/upload/users/1169044/avatar/gsbkT1.jpghttps://virgool.ir/@hoseen.r8613https://virgool.ir/ROMANDASTNEVIS/شراعی-ec4j02ntq5ceشراعی بر شروع شعر شامم شد غزل سلامی سر به زیر از سرنوشت ساده امزبانم در میان مردمانی بی زبانهوایم شد غزل در اسمانی بی غزلتمام معنی ابیات را بعد از سکوتبفهمید و بخوانیدش غزالی در غزلشعر از دوست عزیزم مجتبی گلزارhoseenhoseenSun, 03 Nov 2024 16:46:57 +0330https://virgool.ir/ROMANDASTNEVIS/چهار-نوجوانسه-شهید-evhqrozxn5vpخالد و عدنان و دوقلو ها یعنی سعید و اسد در حال برگشت از محل بازی بودند که دیدند صهیونیست ها در روستا ریختند و اهالی روستا را به اسارت گرفتند و دارند میبرند.بچه ها بر پشت سنگی بزرگ کمین کردند تا سربازان از محل مورد نظر رد شوند.عدنان که سنگ انداز خوبی بود،در هنگام رد شدن خودرو اسیران به کابین راننده سنگ پرتاب کرد.راننده که عصبانی به نظر میرسید از خودرو پیاده شد و با صورت خونین گیج و منگ اطراف را نگاه میکرد.در همین حین عدنان سنگ دوم را پرتاب کرد و به وسط پیشانی راننده اصابت کرد و همین سنگ اورا به درک واصل کرد.سپس در شرایطی که سربازان گیج و منگ بودند و حواسشان نبود،عدنان سلاح راننده را برداشت و با تیراندازی به سوی سربازان گیج و منگ ،آنها را به درک واصل کرد.سربازان که عرصه را بر خود تنگ میدیدند،سعی کردند با گروگان گرفتن یکی از اسیران جان خود را نجات دهند.فرد گروگان گرفته شده،پدر خالد،بود.خالد تا این عمل را از سربازان صهیونیستی دید،سلاح را از دست عدنان گرفت و تیراندازی کنان به سوی سربازان گروگان گیر رفت.ناگهان خالد ،روبروی چشمان پدرش،بر زمین افتاد.گلوله از هفت تیر سرگرد ارمیا یحیی رها شده بود؛از اسلحه سرگردی که با لبخند جوکرمانند به پدر خالد نگاه میکرد.سرگرد به سربازان دستور داد تا پدر خالد را از صحنه دور کنند و ببرند.سعید و اسد که تیکی تاکای دنیای پرتاب سنگ بودند با اشاره به عدنان گفتند:((ما سرشان را گرم میکنیم و تو برو و جسد خالد را بیاور.))آنها با جایگیری درست و پرتاب های پی در پی بر سر و روی سربازان آنها را مجروح و سپس به درگ واصل کردند؛و عدنان جسد سرد خالد را به عقب برگرداند.وقتی عدنان به عقب برگشت ناگهان در پای خود دردی احساس کرد،نگاهی به پایش انداخت و دید که تیری از سلاح آن ناکسان در سرخرگ پایش اصابت کرده است.او دریافت که عمرشانزده ساله اش رو به پایان است؛بنابراین سعید و اسد را فراخواند و خداحافظی غم انگیزی با سعید و اسد کرد و به دیار باقی شتافت.اکنون فقط برادران دوقلو باقی ماندند که اسرا را آزاد بکنند زیرا عدنان و خالد در خوابی ابدی فرو رفته بودند.اسد به برادرش،سعید،گفت:((برادر،اکنون وقت رفتن من است.تو نیز بعد من مراقب پدر و مادرمان باش.))سعید برادرش را در آغوش کشید و با او خداحافظی کرد.اسد با سلاحی که از سربازان صهیونیستی بدست آورده بود،به سوی دشمن یورش برد و از ده سرباز باقی مانده ،نه نفر را به درک واصل کرد؛اما سرباز دهمی کار اورا ساخت و تیری را به سوی قلبش شلیک کرد و اورا شهید کرد.سپس گوشی خود را درآورد و کشتن اسد را به نامزدش تقدیم کرد؛ناگهان تیری به سر سرباز اصابت کرد و فیلم او نصفه کاره ماند.سعید به حواس جمع بر سر جنازه سرباز و اسد رفت و دوربین گوشی را به سوی خود و سرباز گرفت و لبخندی به دوربین زد و ظبط فیلم را متوقف کرد و فیلم را برای مخاطبان سرباز در شبکه اجتماعی ارسال کرد.او به سوی محل اسرا در خودروی نظامی رفت و با ترقه ای که در جیبش بود قفل را منفجر و اسرا را آزاد کرد.مادر خالد و پدرو مادر عدنان و سعید و اسد به سوی جسد سرد فرزندانشان رفتند و آنها را در آغوش گرفتند.سعید بر روی تخته سنگی نشست و در فکر فرو رفت و اما آن فکر چه بود؟چند وقت بعد...ارمیا یحیی،سرگردی که منزوی شده بود به دلیل شکست سنگین،در رختخواب خود بود که شبحی را در اتاق خود دید.فکر کرد که توهمی شده است ولی نه توهم نبود و آن شبح واقعی بود؛او کسی نبود جز سعید که برای انتقام شهادت دوستانش تصمیم به ترور او گرفته بود.تا سرگرد به خود بجنبد،سعید دشنه ای را از جیبش در آورد و در قلب او فرو کرد و سرگرد را به اعماق جهنم فرستاد و هیچکس هیچوقت نفهمید قاتل سرگرد کی بود؟نویسنده : حسین رسولیhoseenhoseenThu, 12 Sep 2024 23:12:49 +0330https://virgool.ir/ROMANDASTNEVIS/چمن-سرخ-rjw9etflrldtبه نام خدا«تق! تتق!تق!...»صدای تفنگ برای ما لالایی شده بود!چند شبی میشد که یه سری از خدا بی خبر با نیسان می رفتند توی جنگل و می افتادند به جان سنجاب ها! هر شب تا ده،بیست تا سنجاب را شکار نمی کردند ،از جنگل بیرون نمیرفتند!مردم ده کله شان را از پنجره بیرون می آوردند و بر و بر به شکارچی ها نگاه میکردند!گاهی هم زیر لب فحش و نفرین نثار شکارچی ها میکردند! تفنگ های شکارچی ها به نظر نو می آمد؛ قیافه هایشان ترسناک بود. سبیل چخماقی و صورت هایی که پر از جای چنگ و دندان جک و جانورهای مختلف بود!انگار که روی صورتشان را آسفالت کرده باشند و بعد آن را بکنند! اهالی ده جرات مقابله با‌ آنها را نداشتند. یکبار یکی از روستایی ها به نام کاک رحیم رفته بود که به آنها اعتراض کند؛این بنده خدا با دوتا لاله ی گوش رفت ولی با یکی برگشت! بعدا که ازش ماجرا را پرسیدیم،جواب داد:«فلان،فلان،شده ها! تفنگ را دست یه بچه ریقو دادند و گفتند بین دو ابرویش را نشانه بگیر! فقط یک تیر بزن!اگر تیرت خطا رفت طرف زنده بر می گرده!شانس آوردم پسرک چپول بود؛وگرنه الآن از سردخانه تحویلم میگرفتین!»بعد از این ماجرا اهالی ده فقط به شکارچی ها نگاه می کردند!دیگر هیچ کس به شکارچی ها اعتراضی نکرد!من آن موقع ها شانزده سالم بود. یک روز عصر که با دوستانم: جمال و اسد و کریم؛ برای آوردن هیزم رفته بودیم جنگل ،در وسط جنگل چیزی دیدیم که خون مان را به جوش آورد،آن شکارچی های وحشی هر جانداری را دیده بودند،کشته بودند!جنگل بوی تعفن گرفته بود! قدم به قدم رد خون حیوانات جنگل دیده میشد. گفتیم دیگر بس است! باید کاری کرد.تصمیم گرفتیم بعد از آوردن هیزم ها به ده، نقشه ای بکشیم که درس عبرت بشود برای کل شکارچی ها!هیزم ها را جمع کردیم و به ده بردیم.بعد رفتیم خانه ی جمال.پدر و مادرهایمان برای تعطیلات عید رفته بودند شهرستان،خانه ی جمال هم چون بزرگ و جادار بود، پایگاه عملیاتی ما شد. چراغ علاالدین را روشن کرد و از دفتر مشقش یک ورق کند. توی اتاق جمع شدیم تا نقشه ی حمله به شکارچی ها را بکشیم .پدر و مادر جمال در خانه نبودند.کریم که از بقیه ما با هوش تر و عاقل تر بود، گفت:«خب دیگه…جمال خودکارتو بده؛اسد، شمام حواستونو جمع کنید!»بعد کتاب تعلیمات اجتماعی را برداشت و نقشه ی حدودی جنگل را دید،کاغذ را روی نقشه انداخت و نقشه تقریبی را روی کاغذ کشید و به سمت شرق جنگل  اشاره کرد و گفت:«این دهه» بعد بخشی که جاده فرعی به سمت جنگل بود را نشان داد و گفت:«خب اینجا فقط نیسان ها حرکت می کنند.ما که تو حالت عادی زورمون بهشون نمیرسه، پس باید تله گذاری کنیم؛پیشنهادی دارین؟»اسد که پسری تپل و درشت هیکل بود، گفت:«بنظرم میخ بریزیم تو راهشون تا چرخ نیسانا رو پنچر کنه ،مسیر جنگل صعب العبوره بدون نیسان کارشون سخت میشه؛ مخصوصا تو آوردن شکار ها در راه برگشت»کریم جواب داد:«فکرت خوبه ها!...ولی این کلک ها یکم قدیمی شده بنظرم هم میخ بریزیم و هم ورودی جنگل را پر از آب و گل کنیم که تو سربالایی ماشین تو گل گیر کنه!»پرسیدم:«گیریم وانت هاشون هم پنچر شد؛اگه پیاده  وارد جنگل شدن چی؟ چجوری قراره جلوشونو بگیریم؟»جمال جواب داد:«من یه فکری دارم!اونا فشنگاشون محدوده،اونجوری هم که من آمارش را درآوردم(بابای جمال بقال ده بود و از جنس های شهر امار دقیق داشت) اخرین فشنگ فروشی تو مریوانه که تا اینجا حداقل ۲۰ کیلومتر فاصله داره پس شکارچی ها با خودشون حداکثر ۵۰ یا۶۰ تا فشنگ میارن، پس اگه رو قطعه چوب سنجاب بکشیم از دور گول میخورن و ممکن واسش فشنگ هدر بدن!»گفتم:«فکر خوبیه! بنظرم امروز صبر کنیم ببینیم تا سنجاب ها لونشون کجاست و با الوار ها شکارچی ها رو منحرف کنیم! حتی میتونیم چند تا چاه بکنیم و روشو بپوشونیم تا شکارچیا توش گیر کنن»جمال گفت:«من یه نقشه بهتر دارم!  من یه شربت درست میکنم و موقعی که اومدن از تو قرصای ننجون تو شربتشون خواب آور میریزم و بعد شربت را براشون می برم و بهشون خسته نباشید میگم که شک نکنن،بعد که بیهوش شدن تفنگ ها رو بر میداریم و نیسان ها را پنچر می کنیم و در میریم اینجوری حسابی کنف میشن دیگه بر نمیگردن!»کریم گفت:«چهار اصل مهم تو نقشه کشیدن:نقشه بکش،به نقشه عمل کن،انتظار شکستو داشته باش»اسد گفت:«کریم آقا!اینکه سه تا شد!» کریم جواب داد:«حالا سه تا! چه فرقی میکنه؟!نقشه (الف) میشه نقشه ی شربت،برای محکم کاری نقشه (ب) هم میشه  همون میخ ریختن» جمال گفت:«کریم جون،من یکم میترسم!چرا کاری که باید ژاندارمری بکنه را ما داریم انجام میدیم؟چرا اصلا نمیریم عریضه بنویسیم و از شکارچیا شکایت کنیم؟»کریم گفت:«جمال!کی به حرف ما گوش میده؟!آقام میگفت این شکارچی ها با ژاندارمری دستشون تویه کاسه است!برای همین نمیتونیم خطر کنیم» هوا داشت تاریک میشد.از جمال خداحافظی کردیم و به خانه رفتیم.با خون پایم چمن های اطرافم سرخ شده بود.اما مهم این است که به هدفم رسیده بودم. آن لحظه شیرین ترین لبخندم عمرم را زدم…فردای آن روز شروع به انجام نقشه کردیم.آن روزها تعطیلات عید بود و ما بیکار بودم؛پس بهترین فرصت برای انجام عملیات بود!نفری ده قطعه الوار را تا ظهر نقاشی کردیم.سنجاب های تقلبی کج و کوله ای درآمدند!آنها را در گوشه و کنار جنگل،کنار لانه سنجاب ها گذاشتیم.جمال شربت آبلیموی خوشمزه ای را درست کرد و در یخ گذاشت تا حسابی جا بیفتد.بعد از استراحت و ناهار، رفتیم چهارتا چاه یک و نیم متری توی جنگل کندیم.عصر آن روز کریم با احتیاط رفت و جاده فرعی به سمت جنگل را پر از میخ کرد؛اسد، سطل،سطل آب آورد و روی خاک جاده  خالی کرد!مثل بنا ها خاک را لگد کردیم تا کامل گل شود. جمال هم به خانه رفت و دو تا قرص خواب آور داخل پارچ انداخت و هم زد. ساعت ۷ شب شده بود.گوشمان را روی جاده گذاشتیم؛صدای ماشین ها را شنیدیم؛جمال جلوی جاده ایستاد و فانوسی دستش گرفت. نیسان ها را از دور دید،با سرعت به او نزدیک می شدند تا جایی که نیسان اول با بیست متر ترمز ایستاد.جمال از ترس عرق کرده بود! مرد هیکل گنده ای با ریش و سبیل درهم رفته و ابروهای موکتی از نیسان پیاده شد.روی لباسش لکه های خون ریخته بود.به نظر می رسید چهل یا پنجاه سالش باشد شکم گنده و قد کوتاهی داشت.ما از پشت تپه نگاه میکردیم. مرد با صدای نکره گفت:«تخس بچه!کوری مگه!؟ سه تا نیسون با نور بالا دارن میان اونوقت عینهو جن دیده ها خشکت زده؟!خوب بود جوری از روت رد میشدیم که ننتم نتونه جنازتو شناسایی کنه؟»جمال لبخند مصنوعی زد و گفت:«آقا ببخشید!دیدم شما هر شب زحمت می کشید و رفت و آمد تو این ده را زیاد کردید…همین چند روز پیش پنج تا توریست بخاطر دیدن شما اومده بودن…گفتم تشنه تونه یه پارچ شربت آوردم.»مرد پوزخندی زد و بی معطلی پارچ و گرفت و تا ته سر کشید. جمال گفت:«جسارتا این شربت برای دوستاتون هم بود»مرد گفت:«اونا کوفت بخورن!دست شما درد نکنه کاشکی یه ذره بزرگتراتون قدر ما…قدرما…»و بعد چرخی زد و پخش زمین شد.همان موقع نیسان های بعدی هم رسیده بودند، از توی نیسان دومی یکی داد زد:«اوستا مرد!بگیرید این پدرسوخته رو!»جماعت کت و کلفت و پشمالو از نیسان ها پیاده شدند و افتادند دنبال جمال!جمال فقط می دوید!به هیچ چیز نگاه نمیکرد!روی تپه که رسید گفت:«شما ها رو هم دیدن! بدوید!» ماهم دور زدیم از پشت تپه رفتیم توی جنگل.جلوتر که رفتیم ، یک درخت بزرگ توخالی دیدیم. چهار نفری رفتیم توی درخت؛ از توی شکاف درخت شکارچی ها را می دیدم،دو نفرشان رفتند توی یک نیسان و روی میخ ها گاز دارند.پق!صدای ترکیدن چرخ های نیسان در جنگل پیچید.یکی از دو نفر پس گردنی محکمی به راننده زد و بلند، بلند فحش های رکیک به جنگل وکوه و…میداد!به هر سختی شده آمدند توی جنگل و رفیقشان را توی قسمت بار نیسان انداختند. یکی از آنها ما را تهدید میکرد و از سر گذشتش میگفت:«از بچگی عاشق شکار بودم!گنجشک ها همیشه شکار من بودند…بزرگتر که شدم رفتم آزمون برای ژاندارمری بدم،بخاطر سوء سابقه ردم کردند!از اون موقع کشتن آدم برام عین کشتن سنجابه … ببین پسر خوب یا بهتره بگم پسرای خوب اگه تسلیم شید خرج یه لاله ی گوشه یا بند اول انگشت کوچیکهاست !اما اگر گیرتون بیارم…توی مجموعه تاکسیدرمیم جای چهار تا دلقک کوچولو خالیه!»کریم در گوشی به من گفت:« یه نقشه ی خطرناک دارم! جای یکی از چاه ها یادمه خودمو نشون میدم و یارو دنبالم می افته؛بعد جلوی چاه وایمیستم و میفته تو چاه»چاره ای نبود؛گفتم:« پس منم اون یکی را میندازم توی چاه اگر موفق شدیم با فانوس علامت میدیم شما هم بیاید»جمال و اسد هم  منتظر علامت ما شدند.کریم شروع به دویدن کرد.شکارچی چند تا تیر هوایی شلیک کرد و وقتی نزدیک کریم شد چاقویش را در آورد و به سمت لاله ی گوش کریم برد و من از پشت با تکه ی چوبی که از درخت کنده بودم توی سرش زدم و توی چاه افتاد. تفنگش هم غنیمتی برای من بود.بعد با تفنگ به سمت شکارچی دوم رفتم.جوانک لاغر اندام اظهار به تسلیم شدن کرد؛تفنگش را پایین آورد و  در یک لحظه با تپانچه شکاری اش تیری به پایم زد و به زمین افتادم و از درد جیغ کشیدم. شکارچی گفت:«من نه اون یارو خپل شکمو ام نه اون عقده ای که تو آزمون ژاندارمری رد شده من همون جوانم که گفتند به پیشانی روستایی تیر بزن ولی دستم خطا رفت و به لاله ی گوشش تیر زدم،اونا سه روز منو تو اصطبل زندانی کردن ولی حالا برام  تو مثل فرصت دوباره ای پسر جون!بد بازی را شروع کردی!حالا با زندگی خداحافظی کن!»تفنگ را روی پیشانی ام گذاشت لوله ی سرد تفنگ،سردترین چیزی بود که آن لحظه حس میکردم.حسی ترکیب شده از درد و ناامیدی که در من می پیچید.سرب داغ در پایم زجرم میداد، چشم هایم را بستم و زیر لب اشهد میگفتم؛ناگهان صدای تیر آمد.یهو دست به پیشانی ام زدم.چیزی نبود!فقط صدای ناله ی شکارچی حس می شد. صدای بلندگو آمد :«ژاندارمری!جوان مسلح تسلیم شو…!»نویسنده : دوست عزیزم محمد صادق مختاریhoseenhoseenMon, 02 Sep 2024 18:22:17 +0330https://virgool.ir/ROMANDASTNEVIS/کلبه-ای-در-جنگل-قسمت8-oho1amvbp9j58.مهران تمام این داستان را برای رویا تعریف کرد و رفت یا ویدیو را بیاورد.رویا پس از دیدن ویدیو مرگ پدرومادرش گریه کرد و بیهوش بر روی تخت خوابش برد.او در خواب پدر و مادرش را دید که اورا در آغوش گرفته اند؛اما وفتی بیدار شد خود را در آغوش رضا و رزی دید.رویا رویش را بر میگرداند.-ببین عروسکی که دوست داشتی برات خریدم.صدای رضا بود که اورا تشویق به گرفتن عروسک میکرد.نیرویی نامرئی اورا به سوی عروسک میکشاند ولی آن نیرو را پس زد و خود را کنترل کرد.-بگیر دیگهاو نگاهی به رضا انداخت و عروسک را با حالت ناز از او گرفت.آنها پس از آشتی،به مدت سه روز در کلبه مهران اقامت کردند و سپس به خانه بازگشتند.دیدن آن خانه با دید جدید برای رویا خیلی سخت بود.اما دیگر با وجود داشتن حس پدرومادر به داشتن پدربزرگ احساس نیاز میکرد.به همین دلیل با پیشنهاد او ،مهران به آپارتمان سه طبقه آنها آمد و در طبقه بالای آنها اقامت گزید.آنها شدند خوشبخت ترین خانواده دنیا.و اما هدیه،او پس از چهل روز به خانه بازگشت و با پدربزرگش،مهران آشنا شد و او دیگر سعی کرد مثل خواهر خوب با رویا رفتار کند.و این بود پایان داستان.خوشحال میشم که نظراتتون رو بگین.hoseenhoseenTue, 27 Aug 2024 16:21:40 +0330https://virgool.ir/ROMANDASTNEVIS/کلبه-ای-در-جنگل-قسمت-7-qyw9j0zsru1w7.-مهران رو پیدا کرده.این جمله ای بود که از رزی از رضا شنید و در حیرت رضا شریک شد.-یعنی چی پیداش کرده؟همچین چیزی نباید میشد.رضا با حالت طلبکاری گفت:((خب شد؛پیداش کرد.))از آن ور...مهران به رویا اطلاع داد که رزی و رضا به کلبه میروند.رویا بلافاصله پس از شنیدن خبر،از کلبه خارج شد.اما مهران ،واکنش سریع نشان داد؛دستش را کشید و بر روی صندلی نشاند و اورا آرام کرد.15 سال قبل...مورخ3/12/1386رحیم و مریم در جاده چالوس به همراه فرزند دوساله شان در حال خوشگذزانی بودند،زمستان بود؛ناگهان برف آمد،آن ها گیر افتاده بودند.بین سیلی از ماشین ها و بارش سنگینی از برف ها.رویا داشت بیهوش میشد و این بد بود و از سرما داشت یخ میزد و می مرد.آنها نمیتوانستند دست روی دست بگذارند و مرگ فرزندشان را ببینند.مریم لبخندی به رحیم زد.رحیم دوربین را از داشبورد درآوردوهردو رویا را در آغوش گرفتندو در آغوش هم جان به جان آفرین تسلیم کردند.مامورین امدا که آمدند،دیدند که والدین رویا در آغوش مرگ فرورفته اند و جانشان را فدای رویا کرده اند.یکی از امدادگران دوربین را دید و آن را قطع کرد و در بیمارستان آن را تحویل مهران داد.مهران آن فیلم را استخراج کرد و دید.پس از آن دیوانه شد و سر به جنگل های شما گذاشت و کسی نتوانست اورا پیدا کندhoseenhoseenTue, 27 Aug 2024 16:19:43 +0330https://virgool.ir/ROMANDASTNEVIS/کلبه-ای-در-جنگل-قسمت6-ntpoq3qfu4ro6.رضا ورزی در خانه نشسته بودند و در نبود رویا و هدیه،در آرامش تمام فکر میکردند.صحبت با رزی شروع شد:-رضا،چرا اینشکلی شد؟-همه ماجرا از دعواهای تو و مامانم شروع شد،مامانم عقده خودشو خالی کرد.چون بیشتر به رویا اهمیت میدادی،چون بچه خواهرت بود،این لج مامانمو در میاورد بیشتر.-حالا هرچی بود افتاد گردن من.در همین احوال بودند که گوشی رضا زنگ خورد؛رویا بود.رضا با سرعت تمام گوشی را برداشت و این موجب تعجب رزی شده بود.-عزیز بابا،رویاصدای کلفتی از آن ور تلفن آمد:رضا،منم مهران،رویا اینجاست؛حالش زیاد خوب نیست.اینم از سرپرستی زپرتی شما.رضا آنچنان در حیرت خود فرو رفت که گوشی از دستش افتاد.رزی با تعجب پرسید:((رضا چیشد؟چی گفت؟.))hoseenhoseenSun, 25 Aug 2024 15:01:42 +0330https://virgool.ir/ROMANDASTNEVIS/کلبه-ای-در-جنگل-قسمت-5-ztgckvd0wnd25.رویا آنقدر خسته شد که وسط جنگل خوابش برد.وقتی چشمانش را باز کرد ،خود را در کلبه ای یافت.پیرمردی با محاسن سفید سفید به او گفت:((جنگل جای خوابیدن نیست،حالا بیا سوپ بخور تا جان بگیری.))-تو کی هستی؟-مهران،محافظ حیوانات،تو جنگل هرحیوانی مورد پیدا کنه،کمکش می کنم.حالا بیا سوپت را بخور از رنگ و رویت معلوم است گشنه ای.رویا تا کلمه((گشنه))را شنید دلش به قار و قور افتاد و برای خوردن سوپ خیز برداشت و آنرا درجا سر کشید.پیرمرد با طمانیه و آؤامش ادامه داد:((من یه نوه دارم که سالهاست اونو ندیدم،فکر کنم همسن تو باشه.))رویا در حین هورت کشیدن غذا گفت:((چطوری سالها اورا ندیدید؟.))-دخترم با دامادم و بچه همراهشان در جاده چالوس بودند، که همونجا هم میمیرند و فقط همون بچه زنده میماند.-یعن...یعنی اونا با فداکاریشون باعث نجات جون بچه شدند؟-بله-خب بعدش؟پیرمرد سرش را رو به بالا گرفت و با حالت بغض داری گفت:((من نوه خودمو از بیمارستان تحویل گرفتم و سپردمش دست رزی و رضا دختر و داماد دیگرم.میدونی اونا آن موقع بچه نداشتند.))-پدربزرگ. -بله؟-منم همون بچه،نوه شما،رویا. -رویا،نوه عزیزم.و پدربزرگ درحالی که اشک از چشمانش جاری میشد آغوشش را برای نوه اش باز کرد تا نوه اش در آغوشش،پس از 15سال قراربگیرد.hoseenhoseenSun, 25 Aug 2024 14:51:41 +0330https://virgool.ir/ROMANDASTNEVIS/کلبه-ای-در-جنگل-قسمت-4-qysrhw9ri7fp4.او پا به جنگل گذاشت.در آنجا سربازی را دید؛سرباز از او پرسید:((دخترجان اینجا چه کار میکنی خطرناکه ها!.))رویا بدون توجه به حرف های سرباز به راهش ادامه داد و سرباز هم با بیخیالی به گشت زنی اش ادامه داد.رویا که کمی جلوتر رفت،پشت سرش را نگاه کرد؛ولی سرباز نبود و او یقین پیدا کرد که به روح حرف میزده.درداستان های رضا شنیده بود که،در آنجا در زمان جنگ جهانی دوم،سربازی را کشتند و روح او در آنجا پرسه میزند.رویا بدون توجه به این حرف ها به راهش ادامه داد و سعی کرد نترسد.از آن ور...رزی و رضا به خانه ریما رفته بودند و تا علت این کار را از او بپرسند.-مامان چرا این کارو کردی؟-حقش بود،نوه عزیزم را اذیت کرده بود،اصلا دوست داشتم.آنها به هدیه که جای سیلی رزی بر صورتش جا خوش کرده بود ،نگاه کردند؛بیخیال برروی مبل نشسته بود و پاپ کورن میخورد و سریال مورد علاقه اش را میدید.عین خیالش هم نبود،او همیشه از رویا بدش می آمد.از تبعیضی که بین او و رویا بود.شاید همش تقصیر مادر بود ؛بالاخره خواهرزاده اش بود میخواست چیزی کم نباشد.hoseenhoseenSat, 24 Aug 2024 19:56:38 +0330https://virgool.ir/ROMANDASTNEVIS/دو-و-نیم-سانت-وحشت-jwayzruajym8داستان اول: دو و نیم سانت وحشت!مادرم، پدرم و برادرم رفته بودن خونه ی خاله فهیمه. مامان زنگ زده بود و گفته بود: «تو رودربایستی خاله فهیمه ات امشب اینجا می‌خوابیم. برای خودت یه املت درست کن و از بیرون چیزی نخر! بهروز خدایی اگه بفهمم بیرون غذا خوردی، فردا که برگردم به حسابت می‌رسم! به قول گفتنی: چو فردا برآید بلند آفتاب…منو گرز و میدان و افراسیاب! …ضمناً شب ساعت ده خواب باش!»البته منم از این تهدیدای توخالی نمی‌ترسیدم و خیلی شیک و مجلسی با کارت مامان رفتم و یه فلافل از فری کثیف خریدم و خوردم! بعد از فلافل نوبت به دیدن فیلم رسید؛ یادم افتاد دوستم، رضا یه فیلم خوب معرفی کرده بود؛ «قاتل مدادی». ساعت ده شب شده بود. از توی ظرفی که رویش نوشته بود: «هشدار! مرگ‌موش حاوی مقداری سیانور! هرگز مصرف نشود» دو تا مشت آجیل و پاستیل برداشتم و توی رختخوابم دراز کشیدم و شروع به دیدن فیلم کردم.خش‌خش!... خش‌خش!...کی اونجاست؟… کی جرئت کرده وارد خونه ی ژنرال اسمیت بشه؟خش‌خش!... خش‌خش!...ها؟ قاتل مدادی تویی؟! آیییی! نه! نه! نه!... تو رو خدا با مداد منو نکش! (خرچچچچچ!) آه…تا تو باشی دیگه پول یه قاتلو نخوری!…فیلمم که تموم شد، چشامو بستم تا بخوابم. هنوز ده دقیقه نگذشته بود که صدای خش‌خش اومد! با خودم گفتم: «قدرتی خدا رو نگاه! مغزم واسم صداسازی میکنه! فکر میکنه من می‌ترسم! الان به یه چیز دیگه فکر می‌کنم!... اممم…آها! … از خودم سؤال می‌پرسم و به خودم جواب میدم!خیار میوه است؟ …خب طبیعتاً نه!... بادمجون چی؟ …نه!... په چرا خیار تو ظرف میوه هست ولی بادمجون نیست؟ …چون قاتل مدادی با خیار رفیقه!...»خش‌خش! …خش خش! …دوباره سعی کردم به چیزایی فکر کنم که به مداد و خش خش و قاتل ربط نداشته باشه: «چرا شیرای مشمایی این‌قدر بی‌کیفیت شدن ولی شیر بطری خوشمزه تره؟ …چون قاتل مدادی فقط توی شیر مشمایی مدادش رو تیز میکنه؟ …جان؟! چجوری آخه!...»خش خش! … خش خش! …کم‌کم ترسیدم، چون وقتی که داشت خوابم می‌برد، فکر و خیال ولم کرد ولی خش خش ول کن نبود. تا اینکه شک کردم شاید واقعاً دزد یا قاتل مدادی واقعی اومده باشه! چراغا رو روشن نکردم تا دزد احتمالی نفهمه بیدارم!با پنجهٔ پا و با ترس و وحشت رفتم سمت آشپزخونه. پام روی هم‌چینی (لگو) داداشم رفت و صدایی شبیه به «قرچ!» داد و خودمم از درد بنفش شدم! خش خش قطع شد! دویدم زیر تختم، دور و برمو نگاه کردم…هیچی نبود!...خش‌خش!... خش‌خش!...دوباره به سمت آشپزخانه رفتم؛ چاقوی قصابی مادرمو برداشتم و سمت صدای خش‌خش رفتم.خیششششش!... خوووووش!...دو متر پریدم عقب!...کمی که گذشت صدا رو دنبال کردم و به سطل‌آشغال گوشهٔ پذیرایی رسیدم!چراغا رو روشن کردم!سرمو گذاشتم روی در سطل و گوش دادم! خش‌خش‌ها فقط مال کیسه‌زباله بود. اما کیسه‌ها وقتی صدا میدن که کسی اونا رو تکان بده! دوباره ذهنم رفت سراغ فیلم قاتل مدادی: «حواستون باشه! قاتل مدادی مثل سایه تو هر چیز کوچیک و بزرگی قایم میشه! مثل مایع خودشو به هر حالتی در میاره! چون… اون یه جادوگر کثیفه!...» با لبهٔ چاقو در سطل را به‌اندازه یه بندانگشت وا کردم و یه ناگهان چیزی دیدم که باورتون نمیشه! یه… یه سوسک دو و نیم سانتی درشت، قبراق و سرحال! به خودم خندیدم.این همه جیمزباند بازی واسه یه سوسک؟ لابد سوسکه می‌خواسته از تیررس دمپایی مامانم فرار کنه و افتاده تو سطل و برای پیداکردن راه فرار روی مشما راه می‌رفته و منبع ترس من شده بود! دمپاییمو در آوردم تا بکشمش و از شر صداش راحت شم. در سطل آشغالو کامل باز کردم و ناگهان سوسکه از فرصت استفاده کرد و پر زد! در اون لحظه دعا کردم کاش قاتل مدادی بود! چون ترسناک‌ترین چیزی که میتونستم ببینم این بود که یه سوسک بالدار با سرعت صد متر بر ثانیه روی بالشم جا خوش کنه!نویسنده:دوست عزیزم محمد صادق مختاریhoseenhoseenSat, 24 Aug 2024 12:08:23 +0330https://virgool.ir/ROMANDASTNEVIS/کلبه-ای-در-جنگل-dv9899mifdm23.لیلا و رضا ،پشت در قفل شده رویا ایستاده بودند و به نوای آرام گریه او گوش میدادند.ناگهان در باز شد و چهره خندان هدیه وارد پذیرایی شد. هدیه با لبخند شیطنت باری گفت:((بالاخره فهمید شما ننه باباش نیستید.))رزی خیزی به سوی هدیه برداشت و سیلی را روانه گونه اش کرد.هدیه با حالت زاری گفت:((مامان ،چرا میزنی؟.))رزی با حالت عصبانیت به او گفت:((دختر،اون جای خواهرته،راستی که به تو این ماجرا را گفته؟.))-مامان ریما جونم،دمش گرم با این کاری که کرد.رزی نگاهی طلبکارانه به رضا انداخت یعنی اینم از مادر شما.ریما خیلی راحت در خانه اش در حال نوشیدن قهوه و تماشای سریال مورد علاقه اش بود که زنگ خانه اش به صدا در آمد.در را باز کرد؛هدیه بود.با نگاهی نگران بر جای سیلی جا خوش کرده بر صورت هدیه نگاه کرد.-چیشده جان مادر بزرگ؟ -بیرونم کردند.اشکالی نداره عزیزم بیا تو.عزیزم تو مال خودمی اونا قدرتو نمی دونند. –ممنون.از آن ور...رویا تازه حکمت روسری سر کردنش جلوی رضا را میفهمید.او بدون توجه به رضا و رزی،از خانه بیرون زد و احساس مهم نبودن میکرد و سر به جنگل گذاشت.hoseenhoseenSat, 24 Aug 2024 11:48:50 +0330https://virgool.ir/ROMANDASTNEVIS/کلبه-ای-در-جنگل-wfhrd3zxvhug2.مامان ریما اورا به کافی شاپ برد و او را به نوشیدن کاپوچینو دعوت کرد.پس از مدتی ریما حرف خود را اینگونه شروع کرد:-ببین رویا الان که17سالته باید بهت یه چی بگم-چی مامان جون؟ریما که دوست نداشت رویا اورا ،مامان جون،صدا بزند و اصلا علاقه ای به رویا ندارد؛اینگونه به حرفش شوک داد:-تو بچه رضا و رزی نیستی.رویا به چهره ریما زل زده بود.-تو بچه خواهرشی،پدرومادرت 15سال پیش تو تصادف مردند.رویا با شنیدن این حرف،زمینن و زمان برایش ایستادند و دنیا بر سرش خراب شد.او بر روی پاهایش ایستاد و نگاه جفاکارانه ریما که اورا سراسر کینه گرفته بود نگاه کرد ؛ او سریع و یک نفس کل راه تا خونه را طی کرد و بدون جواب سلامی که،رزی به او کرد،در آسمان بدون ابر اتاقش فرو رفت.hoseenhoseenFri, 23 Aug 2024 20:37:15 +0330https://virgool.ir/ROMANDASTNEVIS/کلبه-ای-در-جنگل-jsnlpgonius91.رویا از مدرسه به خانه شان در محله ای در منطقه گل یعنی سیاهکل بازگشت.سلامی سرد به هدیه و مامان رزی کرد و به سوی اتاقش که ،رنگش آبی،به رنگ آسمان،.بود رفت.هدیه، خواهرش، به او سلامی کرد و او را در اتاق آبی رنگش تنها گذاشت.او هیچگونه شباهتی به خانواده اش نداشت،به عنوان مثال او دختری با چهره بیضی و خالی بر گونه چپ و چشم عسلی و رنگی به مثل برف بود؛اما هدیه،دختری با چهره کک و مکی و سبزه و چشمانی به رنگ قهوه ای روشن و صورت دایره ای شکل داشت.مادر بابا رضا ،مامان ریما،که معلوم مثل همیشه با مامان رزی دعوا کرده اورا به اتاقش فراخواند.نگاهی به چهره گریان مامان رزی انداخت و دو به شک شد که به حضور مامان ریما برود یا ، نرود؟او تصمیم به پیچوندن مامان ریما گرفت ولی مامان ریما مصمم تر از این حرف ها بود و اورا به بهانه خرید کردن به بیرون از خانه برد.البته این وسط چشم و ابرو آمدن بابا رضا بی تاثیر نبود.1.رویا از مدرسه به خانه شان در محله ای در منطقه گل یعنی سیاهکل بازگشت.سلامی سرد به هدیه و مامان رزی کرد و به سوی اتاقش که ،رنگش آبی،به رنگ آسمان،.بود رفت.هدیه، خواهرش، به او سلامی کرد و او را در اتاق آبی رنگش تنها گذاشت.او هیچگونه شباهتی به خانواده اش نداشت،به عنوان مثال او دختری با چهره بیضی و خالی بر گونه چپ و چشم عسلی و رنگی به مثل برف بود؛اما هدیه،دختری با چهره کک و مکی و سبزه و چشمانی به رنگ قهوه ای روشن و صورت دایره ای شکل داشت.مادر بابا رضا ،مامان ریما،که معلوم مثل همیشه با مامان رزی دعوا کرده اورا به اتاقش فراخواند.نگاهی به چهره گریان مامان رزی انداخت و دو به شک شد که به حضور مامان ریما برود یا ، نرود؟او تصمیم به پیچوندن مامان ریما گرفت ولی مامان ریما مصمم تر از این حرف ها بود و اورا به بهانه خرید کردن به بیرون از خانه برد.البته این وسط چشم و ابرو آمدن بابا رضا بی تاثیر نبود.hoseenhoseenFri, 23 Aug 2024 13:46:26 +0330https://virgool.ir/@hoseen.r8613/شربتی-از-لبِ-لعلش-نچشیدیم-و-بِرَفت-je5sgz5g3ia9شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و بِرَفترویِ مَه پیکرِ او سیر ندیدیم و برفتگویی از صحبتِ ما نیک به تنگ آمده بودبار بربست و به گَردش نرسیدیم و برفتبس که ما فاتحه و حرزِ یمانی خواندیموز پی‌اش سوره اخلاص دمیدیم و برفتعشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرددیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفتشد چمان در چمنِ حسن و لطافت لیکندر گلستانِ وصالش نَچَمیدیم و برفتهمچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیمکای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفتhoseenhoseenTue, 27 Feb 2024 22:01:15 +0330https://virgool.ir/@hoseen.r8613/غزل-آه-از-آن-ماه-مسافر-که-نیامد-خبرش-او-سفر-کرده-و-ما-در-خطریم-از-سفرش-fza7mdlhxwbcآه! از آن ماه مسافر، که نیامد خبرشاو سفر کرده و ما در خطریم از سفرشرفتم و گریه کنان روز وداعش دیدمای خوش آن روز که باز آید و بینم دگرشدیر می آید و جان منتظر مقدم اوستمردم از شوق، خدایا، برسان زود ترشمی پرد مرغ هوا جانب او فارغ بالکاش می بود من دلشده را بال و پرش!گر چه امروز مرا کشت و نیامد بسرمکاش فردا بسر خاک من افتد گذرش!در فراقت ز هلالی اثری بیش نماندزود باشد که بیایی و نیابی اثرش#هلالی_جغتایی#ادبیاتیhoseenhoseenMon, 26 Feb 2024 23:00:25 +0330