https://virgool.ir/feed/@hopitalsanglantو من، تنها بر اب رفته این پایانم که هرگز دوباره اغاز نخواد شد.fa2026-11-11 10:05:38https://files.virgool.ir/upload/users/1132933/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@hopitalsanglanthttps://virgool.ir/@hopitalsanglant/کمی-از-تخیلاتم-n9p5brmtucrdاز بین قفسه های معلق میگذرم، به خاطر اخطار فروشنده از لمس کردن انها معذور بودم.اما که بود که دلش نمیخواست نوک انگشتِ صرفا اشاره اش را به ان نرمک های معلق بزند؟با لبخندی که بر لبانم بود تا اخر راه میروم و موقع بازگشت سبد خریدم را پر از پیچک های مخالف تنهایی میکنم.انگار انها نیز با پیچیدن دور یکدگیر و دیگران میخواهند این موضوع رو به ما بفهمانند، که تنها نمان ای ناتوان..اما چه میشود کرد؟شآید این پیچک ها بتوانند کمی از این احساسِ بی وجودیِ ما موجودات دو پا بکاهند.موقع بازگشت باز هم از مقابل قفسه نرمک های معلق رد شدم.نگاه گذرایی بهشان انداختم و در لحظه‌ی اخر انگشتم را تا اخر درون یکیشان فرو بردم.نرم بود.جالب استان ابرِ نرممثل ظاهرش بود ..کاربردش را نمیدانستماما شایدان هم برای یکسان کردنِ باطن و ظاهرِ ما بود.ما موجودات ناتوان که گاهی بر اثر ماده های توهم زا که در اسمان هستند فکر میکنیم برای خود کسی هستیم!دفترم را بستم،شاید اینطور بهتر بود..کاآریکاتا ؛کاآریکاتا ؛Sun, 22 Aug 2021 01:19:15 +0430