https://virgool.ir/feed/@hoora_shfa2026-11-12 10:43:06https://files.virgool.ir/upload/users/847233/avatar/Laz1ad.jpeghttps://virgool.ir/@hoora_shhttps://virgool.ir/@hoora_sh/یک-داستان-نصفه-rci2uk3jc7zwدلم میخواهد یک داستان نصفه بنویسم. داستانی که پایانش به اندازه تمام آدم‌های جهان متفاوت باشد. قصه‌ای که در میانه، درست در جایی که قهرمان داستان به اوج استیصال خود می‌رسد تمام شود؛ درست در آستانه شروع دوپاره شدن برای آغاز تصمیمی نو. دلم می‌خواهد قهرمان داستانم نه قد خودم بلکه حداقل قد چند ده آدم، کش بیاید. دلم می‌خواهد تنها من نباشم که چندپاره در میان تصمیمات معلق زندگی از سقف زمین آویزان باشم و روی لبه دریا منتظر غرق شدن در فضایی باشم که برای من نیست. دلم می‌خواهد تمام دوراهی‌ها را داستان کنم؛ یک سری داستان نصفه، با سر و بی ته و بدمشان دست آدم‌ها و با هم بنویسیمشان؛ هزار بار بنویسیمشان. یک بار در بیست سالگی یک بار در سی سالگی و همینطور تا روز مرگ. بعد دوباره برگردیم زیر پتوهایمان، اشک هایمان را پاک کنیم و فردا صبحش موهایمان را قشنگ کنیم، لباس مورد علاقه‌مان را بپوشیم و برویم بایستیم روبروی جهان و درست ترین تصمیم را بگیریم. دلم می‌خواست گاهی می‌شد دست قهرمان داستانم را ول کنم و بدهمش دست کسی دیگر تا سرپرستیش را بر عهده بگیرد؛ مثل مادری که بعد از سالیان دراز یادش می‌آید که لیاقت مادری ندارد. گاهی حس می‌کنم در زندگی آبستن چیزی می‌شویم که برای ما نیست. برای ما زیادی بزرگ است یا شاید هم گردن ما کوتاه است، که هست. شاید باید ماند و صبر کرد. شاید باید داستان نصفه را نوشت و گذاشت روی نیمکتی و رفت. رفت و در چندپارگی تصمیمات حل شد و بعد از اینکه سرمان به لبه تیز زندگی خورد، برگشت و در همان آینه‌ای که نیمی از خود را در برابرش رها کردیم، زخم‌ها را دید و رویشان مرهم گذاشت. شاید باید در یک شب، ره صدساله رفت، تا صبح اشک ریخت، سر به سنگ خورد تا وقتی برگردی فرقی باشد بین دو تصمیمت. کاش می‌شد در یک شب، یک داستان نیمه داشته باشم؛ در همان شب سی ساله شوم، چهل ساله شوم، صد ساله شوم، آسان بگیرم، رها کنم و بگذرم و فردا صبح بعد از اینکه موهایم را درست کردم، لباس مورد علاقه‌ام را پوشیدم و لاک قرمزم را زدم، بروم بایستم جلوی جهان و دست زندگی را بگیرم.حورا شوشتریحورا شوشتریTue, 11 Jul 2023 12:14:00 +0330https://virgool.ir/@hoora_sh/اتاق-zyne1vb8ipopآخرین عکس از اتاق انیشتینفروخته شد. ناگهان صدای چکش، باعث شد که نگار سرش را بلند کند و اولین بار خریداران راببیند ولی به محض گوشه چشم نازک‌کردن‌های ندا و پریسا، دوباره سرش را پایین انداخت. امیر به بازویش زد و گفت:«حالا ناراحت نباش نگار؛ دردشان پول بود نه نبودن تو موقع مرگ بابا. پاشو بریم امضا کن.» هوای اتاق دادگاه خفه‌اش می‌کرد. تا خارج شدند، اندکی گره شالش را شل کرد. امیر گفت:« ما هر چی وسیله یادگاری می‌خواستیم رو از توی خانه برداشتیم فقط مونده اتاق بابا که گفتی بگذاریم تا خودت بیایی خالیش کنی و هرچی می‌خوای رو برداری.رومیزی‌های مامان را هم که می‌خواستی برات برداشتم. خواستی برگردی، می‌گذارم توی چمدونت؛ساعت ده هم از خیریه می‌رسن که هر چه سالمه رو ببرن.» نگار گفت:«یعنی شما هیچی از کتاب‌ها و وسایل بابا را نمی‌خواید؟» امیر در حالی که دور می‌شد و صدای بوق باز کردن درب ماشینش شنیده می‌شد گفت:«توی خانه ما فقط تو و بابا می‌خواستید به راز هستی پی ببرید و خندید.» درب خانه با صدای تیز همیشگی باز شد. صدای مامان در گوشش پیچید که: اردشیر شمع 70 را فوت کردی ولی لولای در را درست نکردی و با خنده همیشگی که بر لبش داشت و دامن پرچینش، شروع بع قاچ کردن کیک می‌کرد. سریع به اتاق پدر رفت و در را باز کرد. صندلی، از آخرین باری که پدر از رویش بلند شده بود، ثابت مانده بود و حتی رد رنگ دست‌های جوهریش روی دسته‌ها مانده بود. لابد پدر رفته بود تا لب پنجره پیپ بکشد. هنوز بخاری کوچک کنار صندلی پدر بود؛ همان بخاری کوچکی که نگار بهش تکیه می‌داد و پاهایش را روی چوب گردوی اتاق دراز می‌کرد و عصرها ساعت پنج پدر می‌گذاشت تا خودش یکی از داستان‌های هزارویکشب طبقه پایین را انتخاب کند تا برایش بخواند و با هم چای بابونه بنوشند. یادش است موقع خریدن کفپوش‌های اتاق، مادر حسابی معترض بود و پدر گفته بود که هم به رنگ قسمت پایین دیوار می‌آیند و هم جنسشان خوب هست و از آن به بعد پدر همیشه یا در حال راه رفتن روی چوب‌ها بود یا شده بودند ساز پدر برای ضرب گرفتن. به پیپ و قلم پدر نگاه کرد؛ کاغذها را بالاوپایین کرد و به عادت پدر،ترجمه‌های ویراست‌شده را درون پوشه دکمه‌دار روی میز گذاشت. به عکس روی میز نگاه کرد؛ خودش بود و پدر و کنار عکس، کاغذی بود که رویش نوشته بود "سفارش هدیه تولد نگار." اشک در چشم‌هایش جمع شد و روی کاغذها ریخت. شروع به جمع و جور کردن کاغذها کرد؛ امیر گفته بود پدر این اواخر بی حوصله بود. بین حجم عظیم کاغذها، یک پاکت کاهی دید که با روبان ابریشمی قرمزی بسته شده بود و رویش نوشته بود:"برای نگار،دختر باباش."دلش می‌خواست پاکت را باز کند ولی ناگهان صدای مردی آمد: یاالله، کسی نیست؟ آینه را از توی کشوی پدر برداشت و ریمل ریخته زیر چشم‌هایش را پاک کرد. ناگهان به حرف امیر خنده‌اش گرفت که گفته بود زمین و زمان را برای وصیت نامه زیر و رو کردیم و حدس بزن کجا بود؟ و نگار مطمئن گفته بود لابد وسط نهج‌البلاغه و حس کرده بود که امیر پشت تلفن حسودی‌ش شده بود که فقط نگار است که پدر را اینقدر خوب می‌شناسد. جعبه هدیه را به سینه‌اش چسباند و از اتاق بیرون رفت."هر چه می‌خواهید بردارید آقا. من توی ماشین منتظرم."حورا شوشتریحورا شوشتریTue, 21 Sep 2021 12:01:57 +0430https://virgool.ir/@hoora_sh/گل-های-ریز-روسری-qs0ohnhew2xaعمو کیان از انسان‌های عمیق روزگار بود. در ابتدا زیاد به دل نمی‌نشست ولی لحظه لحظه انگار بیشتر در قلب و جان مخاطبش رسوخ می‌کرد. آن وقت‌ها که کوچک بودم و با پدر هرازگاهی به کارگاهش سر می‌زدیم، برایم یک عروسک یا گل سر پیچ و مهره‌ای درست می‌کرد و در آن روزها من تنها کسی بودم که گل سرهایی با پیچ و مهره داشت. هر وقت می‌رفتی پیشش خرماهایش را از توی گنجه درمی‌آورد، علاالدینش را روشن می‌کرد و چایی را سُر می‌داد رویش؛ تنبکش را از توی کمد گوشه‌ی سمت چپ اتاق ۲متر در ۲مترش برمی‌داشت و می‌آورد می‌گذاشت کنار دستش و شروع می‌کرد به صحبت. هر از گاهی تنبکی هم می‌زد؛ ولی اوقاتی هم که نمی‌زد، کنار دستش بود و هر چند دقیقه یک بار و محض خالی نبودن عریضه و به جای آه‌های بلند و از ته دل، ضربتی با بند اول انگشتش که مثل تیری از کمان دستش رها می‌شد، روی تنبک می‌زد. انگار ریتم سینوسی قلبش با ضرب‌های تنبکش تنظیم می‌شد‌. انگار با هر ضرب تنبک، به قلبش یادآوری می‌کرد که باید بزند و نترسد از تاپ تاپ کردن. خودش که دم نمی‌زد ولی می‌گفتند ۳۰ سال پیش، آن‌موقع‌ها که جوان بوده و زلف و بر و رویی داشته، عاشق دختری شده و پدر دختر یک کلام، جواب 《نه》 داده و این هم که از دار دنیا جز این دختر نمی‌خواسته، زندگی صوفیانه در پیش گرفته و آمده و خودش را حبس کرده در اتاق پشت کارگاه تعمیر موتورهای دیزلی‌‌اش. دیگر کارش شبانه روزی شده بود و مثل بیمارستان‌ها در هر ساعتی از شبانه روز که یک موتور دیزلی از غارغار می‌افتاد و ریتم قلبش ناموزون می‌شد، می‌آوردندش برای عمو کیان که حالش را سر جایش بیاورد‌؛ چند دوز گازوئیل و مواد دیگر که ما نمی‌دانیم و چاشنی کار است و هر ۸ ساعت هم چند تا پیچ و مهره و تمام.. عمو کیان بر اساس طول خاطراتش خیلی سن داشت. یعنی خاطراتش برمی‌گشت به خیلی سال قبل. هیچوقت نفهمیدیم چند سالش است. خاطراتش از زمان صغیری کوروش کبیر را شامل می‌شد ولی فیزیکش به بیشتر از ۴۰_۵۰ سال نمی‌خورد. خوراکش تاریخ بود. نه تاریخ حکومت شاهان و دسیسه درباریان؛ نه تاریخ زنان و مردان موفق پارسی؛ تاریخش دم دستی بود. خاطراتی از رفیقی که ۳۰ سال پیش با هم می‌رفتند کوه و در جریان یکی از همین کوه رفتن ها این رفیق گفته که:《 کیان دارم میرم از این مملکت》 و رفته و الان در یک شرکت بزرگ در وسط آمریکا کار می‌کند یا رفیقی که ۱۵ سال پیش رفته وسط گرمای خرما‌پزان کویت و هرازگاهی ایمیلی، نامه‌ای یا کتابی از او به دست کیان می‌رسد؛ خاطرات پیرزن همسایه‌ی خانه‌ی قبلی‌اش که کیان را پسرش می‌دانسته و کیان هم الحق و الانصاف که کم نذاشته برای پیرزن در روزهای آخر عمری. عمو هر جا که زندگی کم می‌آورد می‌رفت عقب و عقب‌تر و از روی یک دوره تاریخی، پرشی عظیم میکرد که هیچ وقت نفهمیدیم چرا و باز می‌رفت عقب و عقب‌تر و مطمئن بودیم که روزی می‌رسد به ماقبل تاریخ. از لیوان‌های کمر باریک طرح قجر خاطره داشت؛ از علاالدین، از بانک‌های قدیمی، از ۱۰ تومنی و ۲۰تومنی از آدامس شیک و علی تگری و ممد ساندویچی از کلوپ نفت و مسجد جامع، از خیابان‌های نیوساید، از هر کجا که بگویی، خاطرات دم دستی داشت. از سلام علیک روزمره تا شب نشینی‌های دوستانه. می‌گفت که نمی‌تواند زندگی مدرن را در ذهنش بگنجاند و با همان قدیمی‌ها خوش است و این زندگی امروزی را کنترات زده به نام ماها که برویم و حالش را ببریم. در همان حالی که داشت این حرف‌ها را می‌زد، متوجه شدم‌موهای کنار شقیقه‌اش سفید شده. در عرض ۱ سال، هر هفته که می‌دیدمش، سفیدی موهایش بیشتر می‌شد و انگار متاستاز می‌داد به بقیه موهایش. موهایش که سفید شد دلش هم تنگ‌تر شد و عمق خیالاتش بیشتر. دیگر اورژانس موتورهای دیزلی‌‌اش کار نمی‌کرد. فقط ۲_۳ ساعت صبح‌ها مغازه را باز می‌کرد و بقیه‌اش را یک صندلی چوبی که از خاطراتش آمده بود را می‌گذاشت دم در و می‌نشست رویش و یک روز سه‌تار می‌زد و سه روز تنبک و می‌گذشت روزگارش همینطور. یک روز رفته بودم پیشش و برایش غدا درست کرده بودم‌. در همان حین چیدن سفره، سه‌تارش را بلند کرد و رفت بیرون و ۱۰ دقیقه بعد صدای جیغ و داد آمد و بعدش صدای کتک و دعوا و داد همسایه‌ها. روسری‌م را سریع گره زدم و پریدم بیرون و دیدم عمو خونین ایستاده وسط جمع. با کمک همسایه‌ها کشاندمش داخل. یکی از همسایه ها آرام دم گوشم گفت:《 کتایون خانم رفته گیر داده‌به دختر صفر که آی ماهی بیا زنم شو اگه بابات نمیذاره با هم فرار کنیم.》 دختر صفر را می‌شناختم؛ اسمش ماهی نبود، رعنا بود. ناگهان دوزاریم افتاد که ای داد بیداد همان معشوقه‌ی قدیمی عمو اسمش ماهی بوده. عمو بعد از آن جدال عجیبش با دختر صفر، بارها برایم گفت که آن روز چه شد: ((روسریش را عین ماهی گره زده بود؛ سمت راست روسری را روی لبه سمت چپ آورده بود و لبه سمت راست را از پشت گره زده بود. همان لحظه درست عین ماهی، با چهار انگشت دست راستش، گلویی روسری را شل کرد و چشم‌هایش را عین او باز و بسته کرد. گل‌های روسریش عین گل‌های روسری ماهی، قرمز کوچک بود، با یک پراندگی منظم در یک زمینه تیره؛ موهای فر شده مشکی. دختر صفر آن روز تماما ماهی بود. من آن روز دختر صفر را با ماهی اشتباه نگرفتم، او خود خود ماهی بود.)) ذهن عمو روز به روز کم‌رنگ‌تر می‌شد. دیگر نه تنها زندگی دم دستی یادش نمی‌ماند، بلکه انگار علاوه بر زندگی امروزی، خاطراتش را هم به نامم زده بود تا به دوش بکشمشان. انگار که رفته بود به همان ۳۰ سال پیش‌؛ همان سال‌ها که با ماهی لب کارون قدم میزدند. دیگر برعکس قبل‌ها فقط از ماهی می‌گفت، برایش شعر می‌خواند. دیگر آن درد عمیق ته ذهن و دلش را در کلامش نمی‌دیدم؛ انگار در خیالات غریبش با ماهی حال خوشی داشت؛ درست مثل همان روز که پسر کارگر مکانیک نیمچه شاعر مغازه بغلی گفت: (( شما نبودی! کیان راه نرفت تا به دختر صفر برسه، پرواز کرد واقعا پاهاش روی زمین نبود.)) یک‌روز صبح، عمو رفت. روحش را زد زیر بغلش و سازش را برداشت و رفت و به قول شاگرد مکانیک پرواز کرد. نفهمیدم در آن آخرین لحظاتی که تب کرده بود و می‌پیچید در وجود خودش، زیر آن حجم از دستگاه و لوله، به چه چیز فکر می‌کرد ولی حتما بوی خوش گل‌های ریز روی روسری ماهی به مشامش رسیده بود.حورا شوشتریحورا شوشتریFri, 23 Jul 2021 15:29:56 +0430