https://virgool.ir/feed/@hoomanدل نوشته های هومن رضوانی در طول روز و شبfa2026-11-12 19:46:14https://files.virgool.ir/upload/users/13/avatar/zSbHwC.pnghttps://virgool.ir/@hoomanhttps://virgool.ir/@hooman/آینه-ی-کودکیم-bifmyutuidoxهمونطور که از پنجره بیرون رو متر می کردم و به حرفاش گوش میدادم به یکباره همه چیز برام روشن تر شد، اول فکر کردم به خاطر قطره های بارونه اما نه برای اون بود و نه احتمالا برای آستیگماتم که درجه اش بگیر نگیر داشت!روشنی همراه بود با حرکت آروم آدم های بیرون و سنگینی نگاه من که یواش یواش جا به جا میشد، درگیر حس و حالم بودم که بهم گفت اونجوری نگاه نکن رسیدیم به کوچه قدیمیتون، خونتون باید اینجا باشه.ایستادیم و من پیاده شدم،‌ متوجه یک حس آشنای آروم تو خودم بودم، از اون حس ها که تا وقتی به خونه نزدیک میشی حسش میکنی، چون خودم رو میشناختم که اشکم دم مشکمه ازش خواستم بره و چند ساعت دیگه بیاد دنبالم که مردونگیم خدای نکرده جلوش به فنا نره!شروع کردم از اول کوچه به قدم زدن اما‌ زیاد نگاه نمیکردم که مبادا ذهن لعنتیم شروع نکنه به زنده کردن چیزایی که بوی خاک گرفته بودن یا شاید نگاه نمیکردم چون میخواستم زود تمام نشه،‌ اما خیلی زود به خودم گفتم دست بردار، رهاش کن دیگه این فرصت بر نمیگرده!ورق برگشت و ذهنم شروع کرد برای هر متر از اون کوچه قدیمی فیلم هاش رو به رو کردن،‌ انقدر ذوق داشت که نمیدونست کدوم رو اول بیاره و پخش کنه اما خب بالاخره یکیش رو پخش کرد!ظاهرا اولیش همه چیز توش بود و خیلی کامل و سریع همه خاطرات کودکیم رو برام مرور کرد، بازی هام،‌ خنده هام،‌ دعواهام،‌ گریه هام و حتی راه رفتن هام برام تصویر شد. به خودم اومدم و دیدم یک انرژی عجیبی من رو گرفته و حالا این من بودم که نمیخواستم این حس و حال تموم بشه! برای این کار فقط باید راه میرفتم و از نگاه کردن به چیزهای دورم نمیترسیدم!خاطره دعوای من و ارسالان با پسرک لات کوچه رو داشتم مرور میکردم که به یکباره رسیدم به یک پیرمردی که روی صندلی چوبی کوتاهی نشسته بود و با تعجب داشت به من نگاه میکرد، ازم با لهجه غلیظش پرسید مال این محلی؟ چند ثانیه ای مکث کردم و با لهجه مثل خودش گفتم آٰره و رد شدم، جالب بود ظاهرا بابای همون پسرک بود!وسط های کوچه بود که به خودم اومدم و دیدم دارم با چند تا بچه مدرسه ای فوتبال بازی میکنم و دوباره میخندم از اون خنده هایی که سال ها بود کم داشتمش، انگار بخشی از من که شاید الان فقط تو آلبوم های عکسه زنده شده بود و اون من رو فرمون میداد که چیکار کنم.کم کم هم فهمیده بودم که انگار خودم نیستم و هم می دونستم که این یک رویای کوتاه که دکمه بیرون اومدن ازش هم دست خودمه. اما از زدنش میترسیدم چون نمیخواستم برگردم به دنیای کوچیکی که وقتی کوچیک بودم بزرگ ترین رویام بود. پیش رفتم و بیشتر غرق فیلم های بلند و کوتاه ذهن روانیم شدم. به یکباره دیدم ناراحتی کل وجودم رو گرفته و در حالی که خیره دارم به یک ساختمون متروکه نگاه میکنم اشک میریزم. نفهمیدم چرا اما یادم اومد دنبال هواپیمام هستم که به پشتبوم اونجا افتاده. نشستم روی خاکی دم اون خونه و شروع کردم به گریه کردن!نمیدونستم این خودمم که داره گریه میکنه یا اون بچه ای که دنبال هواپیماشه، باورم نمیشد که اون بچه هنوز هم دنبال ناتمام هاش میگرده، با خودم گفتم بگذار گریه کنه شاید این گریه مال اون باشه. آروم که شدم پاشدم و کمی رفتم جلو، میدونستم خونمون حوالی همون خونه است،‌ تو متر و وجب کردن و جهت یابی برای رسیدن به خونمون بودم که بوی عجیب خونمون رو حس کردم، بالا رو نگاه کردم چشمم افتاد به ساختمونش، دوباره نشستم رو به روش دقیقا همونجایی که بعضی وقت ها با بچه های کوچه می شستم و نون درست می کردم و شروع کردم عین یک عاشق که معشوقش رو نگاه میکنه، خونمون رو عشق بازی کردن،‌ هیچ وقت تا به اون روز دیدن یک ساختمون برام انقدر لذت بخش نبود.پدرم رو دیدم که با کیسه های میوه داشت میرفت تو خونه و مادرم که مثل همیشه مشغول کار تو آشپزخونه بود. جالب بود موهاشون دیگه سفید نبود،‌ چروک نداشتن، جوون شده بودن. شروع کردم به دویدن تو خونه که صدای جیغ خواهرم در اومد که بهم گفت ساکت باش درس دارم.دنبال دیدن خودم تو آينه بزرگ توی هال بودم،‌ اما هرچه گشتم اثری ازش نبود. رفتم توی اتاقم و خودم رو توی اتاقک رخت خواب ها قایم کردم. با خودم فکر میکردم تنها راه برنگشتن از اون داستان اون اتاقک تاریکه که اون روز ها جای امن من برای فرار از شیطنت هام بود.تصمیم گرفته بودم همونجا بمونم که دیدم پدر بزرگم مثل همیشه پیدام کرده و داره در میزنه و صدام میکنه. منم از ذوق دیدنش در رو باز کردم و پریدم به گردنش که به یکباره صدای یک آقایی بلند شد و بهم گفت آقا حالتون خوبه؟ گفتم مرسی خوبم فقط بذارید چند دقیقه دیگه اینجا بشینم، گفت اما من فکر میکنم شمارو میشناسم،‌ بهش نگاه کردم دیدم پدر دختریه که تو عالم بچگی عاشقش بودم و توی مهدکودک هر روز چاشت هام رو بهش میدادم که گشنش نشه،‌ همون بود اون هم پیر شده بود، فکر کنم جبرانی اون چاشت ها شربت نذری آورده بودن برام، جلوش پاشدم و گفتم نذرتون قبول، شاید هم محله ای بودیم قدیم نمیدونم قربان. انقدر غرق تو خاطراتم بودم که دلم نیومد برم دنبال عشق پاک بچگیم بجای اینکه ازش بپرسم الان کجاست بهش گفتم سلام برسونید و اون هم با تعجب گفت ممنون قبول حق و رفت!وقتی رفت به یکباره داغ شدم، اینبار ناراحت نبودم، انگار خالی شده بودم از یک چیزی که نمی دونستم دقیقا چیه، منطقا باید خوشحال می بودم از مرور اون همه خاطره قشنگ و کهنه اما کلافگی داشت دیونم میکرد. کمی با دقت نگاه کردم دیدم خونه ای که باید می بود،‌ نبود، خرابش کرده بودن و بجاش یکدونه از این نما رومی ها ساخته بودن. خونه ای که تو اون به دنیا اومده بودم، بچگی کرده بودم، بزرگ شده بودم و مهم تر از همه زندگی کردن رو توش یاد گرفته بودم دیگه نبود!من مونده بودم و خودم و یک کوه از خاطراتی که از امروز بی خونه شده بودن و به این امید بودن که بازهم زنده بشن و بازی کنن اما چه فایده که انگار دیگه هویت نداشتن.من اون روز قدم زدم، حرف زدم، خندیدم، بازی کردم، گریه کردم، دیدم و در آخر شکستم چون نتونستم خود خود واقعیم رو که دنبالش بودم تو آیینه خونمون ببینم. خود واقعیم دقیقا همون کودکی بودم که برای چند دقیقه گریه کرد،‌ دوید و قایم شد اما نتونست آینه رو پیدا کنه.بعد از یک ساعت وقتی اومد دنبالم تو آینه ماشین به خودم نگاه کردم، این بار همه چیز فرق کرده بود، من دیگه اون هومن یک ساعت قبل نبودم!هومن رضوانیهومن رضوانیFri, 06 Sep 2019 03:45:47 +0430https://virgool.ir/@hooman/جایی-از-جنس-نور-tseevxx9jxoiدیشب هنگام خواب عهد کردم که امروز در جایی دیگر باشم، جایی شبیه به رویای کودکی‌ام، نزدیک به دریا نه محصور در کلبه‌ای چوبی و نه دور از سکوت این روزها، جایی شبیه به آرامش آینده‌ام و شاید جایی از جنس باران!دیشب تا صبح با من همراه بودم، سفر کردم به کوچه های آن جای دیگر؛ شاید به شیرینی یک رویا اما رها در بوی کاه‌گل های نَم زده از باران، غرق در آن تا صدای خنده‌های کودکانه‌ی دور دست‌ها، آرام به بهانه عطر یاس و بوی بهارنارنج و در انتها رهای رها تنها به بهانه یک احساس بی انتها.رها و آزاد و با پایی برهنه کوچه‌های آن را نفس کشیدم، من رها بودم، رها در جایی دور اما نزدیک، جایی از جنس سکوت و زندگی. دیشب را تا صبح زمزمه کردم به امید طلوع و شروعی دیگر، به امید جایی از جنس نور، امروز رسید، اما حیف...امروز هم خواب بودم...هومن رضوانیهومن رضوانیMon, 21 May 2018 10:27:11 +0430https://virgool.ir/@hooman/بهار-باش-بهار-fiath2yvu0lvگله اي دارم من، از هوا، عشق، زمين، كه چرا اين پاييز، عهد ميشكند و به ريشه می كوبد،ولي با خود ميگويم،كه چه خوب ساختم من،از خنده ای سرد،بُتِ تابوی تو را،كه بهار زمزمه ميكرد در گوش خزان،بهار باش، بهارهومن رضوانیهومن رضوانیWed, 16 May 2018 10:45:25 +0430https://virgool.ir/@hooman/شانه-به-شانه-jmja1tng33l6تک ضربه های باران بهاری، آرام و آهسته کمی فرصت می خواهد تا معنا پیدا کند. معنایی که بی شک در مسیر اتفاق می افتد و نه در آغاز! قدم به قدم، شانه به شانه، صحبت و حرف تا برسد به جدال‌های خاموش، جدال هایی پنهان و بهاری که با نوازش قطره‌ای باران خنثی می شود.شانه به شانه چراکه چشم در چشم جراتی بی بدیل می خواهد در ابتدای راه، صحبت و حرف و جدال چراکه راه می خواهد برای رفتن و البته گفتن و گفتن و گفتن چراکه دلیل می‌خواهد برای ماندن و زیستن.دلیل یا توجیه، هرچه که باشد، گذشته است و در هرآنچه که گذشته چاره‌ای نیست جز قبول و سکوت، شیرین است، به شیرینی یک اتفاق، یا شاید هم به شیرینی ابر بهاری که گاهی هست و گاهی نیز نیست! هومن رضوانیهومن رضوانیWed, 16 May 2018 10:36:05 +0430https://virgool.ir/@hooman/خوابی-در-گذر-زمان-هیچ-bp2orvasd642شب هنگام و در هنگام‌ شمارش ستاره‌های نداشته، درست در جایی که پلک‌ها چشم‌ها را نوازش می‌دهند، در آرامش قبل از طوفان، چندخطی فکر و احتمالا خواب!خوابی در گذر زمان هیچ، برق آسا و تمام؛ دوباره بیداری، صدای گنجشک‌های روی ایوان، یک لیوان بی روح پر از چای سیاه و تکه نانی که هویت باخته و بالاخره صدای همیشگی روزگار ماشینی، کار و کار و کار برای همان یک تکه نان اول صبح، این بار تا پاسی از شب و البته دوان دوان.گذر زمان به سرعت ثانیه‌ها و ریختن دانه دانه موهایمان به بهانه کسب تجربه، شکوه سفیدی آن به بهانه تجربه و احتمالا چند خطی نوازش روزگار بر روی صورت در انتهای این داستان.به هیچ، برق آسا و کوتاه اما برای چه؟ احتمالا برای دیدن خواب معشوقه نداشته در سکوت نیمه شب، به لذت بوی چایی قبل از نوشیدن، به گرمی نان قبل از تکه کردن، به تمسخری کوتاه به روزگار ماشینی دیگران و البته به نه گفتن به تراوشات ذهنی نیمه شب با نقد زمان.هومن رضوانیهومن رضوانیTue, 15 May 2018 11:55:30 +0430https://virgool.ir/@hooman/می-نویسم-تا-بخوانم-tffoo3p0el5eداستان من با من برای نوشتن به مانند یک عشق بازی از نوع قهر و آشتی است. ریشه یابی کنیم شاید از آنجا شروع شد که معلم انشا از روی علاقه یا شاید تعاریف صد من یک غاز بنده حقیر را در آینده یک نویسنده از نوع ژورنالیست خواند و خنده جمعی از دوستان را هم به همراه داشت. خوب یا بد، درست یا نادرست همین یک جمله باری به وجود آورد که به واسطه اش فهمیدم حرف و کلمه جادو می کند. در فاز جادو بودم که به خواندن علاقه مند شدم در پله اول نوع ناشناخته ای از کتاب تاریخی را تورق کردم،‌ وزنه سنگینی بود اما خدا حفظ کند معلم را،‌ جو سنگینی به وجود آورده بود. این جو سنگین حقیر را تا دم کیوسک روزنامه نیز کشاند،‌ قدم نمی رسید اگر نه شاید ایران را هم ورق میزدم جای کتاب! خلاصه سعی کردم جادو کنم،‌ سر از شعر و شاعری در آوردم و متاسفانه آنطور که آن عزیز متصور شده بود،‌ به مسیر درستی هدایت نشدم. شاید اقتضا سنم بود،‌ به هرحال پاییز باشد،‌ اتوبوس باشد،‌ یک نیم دانگی استعداد قلم زدن، شعر و شاعری نباشد؟! سرانجام نداشت،‌ به اتمام رسید،‌ خیلی زود،‌ حتی معانی شعرها هم الان منقضی است،‌ با یک نگاه می توان فهمید به احتمال زیاد در چه شرایطی دست به قلم بودم. رسیدم به مقطعی جذاب تر،‌ تک مصرع میگفتم،‌ شیک بود،‌ حقیقتا اسم دیگه ای داشت و میگفتن طرف توییت می کند، به ناچار خودم را کشان کشان جا دادم در ۱۴۰ کاراکتر و عرض اندام کردم تا باشد رستگار شوم. اما نتیجه ای نداشت جز عادت به ریزناله، ریزناله ای شدیم و او نیامد.گفتم بنویسم برای زمینه ای که کار می کنم تا کمی حرفه ای به نظر برسم، رفتم و کم کم شدم ستون نویس، هفته را می گذراندم به عشق شنبه ها، تا چاپ شود، بخرم و ورق بزنم و برسم به ماجرایی که خود تعریف کرده بودم. ماجرایی از جنس انتقاد که حقیر را رساند به مقام منتقد. یادش بخیر به سبب این رخداد کمی بعد از مدتی خود را به جادوگری نزدیک دیدم و یاد آن مرحوم کردم که در راستای آرزویش چقدر سهمگین گام برداشتم.دیری نگذشت و شدم سردبیر، شوخی مهلکی که روزگار با من کرد. ما را چه به سردبیری آن هم در یک ماهنامه. مقبول هم نبود برای دیگران، نهایتا نامه های عاشقانه پشت اتوبوسی، ما را چه به سرمقاله.نوشتم برای کار و حرفه شخصیم،‌ چون می گفتند طراح هستم. مهندس ساختمانی که دست روزگار طراح صفحات منحوس وب هم هست و بعضی وقت ها یک قل هم میزند و شعر می گوید! از نظر خیلی آچار از نوع فرانسه و البته از نظر نزدیکان،‌ قوربونت برم.یادگرفتم مارکتینگ کنم، همان بازاریابی از نوع محتوایی، یادگرفتم با هدف بنویسیم، بنویسم برای کار و بنویسم برای آنچه می خواهم نشان دهم تا بلکه خوانده شود در این روزگار بی ورق و این نیز گذشت.گذشت تا رسیدم به اینکه بنویسم برای خودم،‌ از خودم تقدیم به خودم به همراه یک پاراف، بالاخره علاقه به خواندن و نوشتن حتی اگر برای ما امروزی ها واقعی نباشد در مقام تظاهر است و یا شاید یک تب و یا یک جو از نوع محبت آن مرحوم. حداقل چیزی نداشته باشد یک تقدیمی است به خودم. با اینحال هرچه باشد امیدورم واقعا مقطعی نباشد چون در این صورت باید گریست به حال مردمانی که نمی خوانند و حتی حاضر نیستند گهگاه چند خطی بنویسند تا شاید در کمترین حالت ممکنه خود را بشناسند. شاید جز اولین کسانی بودم که به دعوت دوست عزیزم علی آجودانیان به این بستر دعوت شدم و امروز بعد از مدت ها نوشتم تا شاید شروع دوران جدیدی باشد برایم. بعد از یک مدت دوری بنویسم و اینبار بجای کاغذ در وبلاگ و بجای وبلاگ شخصیم در یک سرویس عمومی، چراکه ساده است و باید ساده نوشت.در این آشفته بازار کیوسک و کاغذ، امیدی ندارم حتی به مردمم که بخوانند، پس با اینحال می نویسم برای خودم که اگر کسی نخواند خود از خود بیاموزم و مطلع شوم.شروعهومن رضوانیهومن رضوانیThu, 18 Jan 2018 00:18:59 +0330