https://virgool.ir/feed/@hoolefa2026-11-11 14:11:29https://files.virgool.ir/upload/users/2421/avatar/vdtUQr.pnghttps://virgool.ir/@hoolehttps://virgool.ir/@hoole/شب-و-کویر-و-ستارهها-dudoombdomwqاز بچه گی همیشه عادت داشتم قبل از خواب برا خودم داستان بگم و تو خیال به هر جا دلم میخاست سر بزنم...اما راستش هیچ وقت از غار یا خونه ی گلی که تو خیال خودم داشتم اون طرف تر نمی رفتم...همیشه دوست داشتم توی خیال یه جای کوچیک و دنج داشتم که برم توش و درش رو ببندم. تو خیال گه گاهی توی غار میخابیدم و درش رو عین کارتون کرود با سنگ بزرگ می گرفتم گه گاهی یه چها دیواری گل و سنگ میساختم که هیچ در و پنجره ای نداشت فقط تو سقفش یه سوراخ داشت...جایی خونده بودم مردم اولیه همچین خونه هایی داشتن...با پله ی چوبی میرفتن رو سقف و از روی سقف با پله می اومدن پایین...خلاصه همیشه دنال یه سر پناه بودم....اما یه شب برا اولین بار توی خیالم شجاعت به خرج دادم. فک کنم اون شب استرس داشتم اومدم تو خواب پناه بگیرم شاید اروم شم...اما نشدم یهو یاد صحرا افتادم و شتر ها ...نمی دونم چرا...خیال کردم شبهنگام تو صحرام روی شنها با یدونه شتر...تو خیالم داشتم دنبال یه سرپناه می گشتم اما یه صدایی توی درونم گفت امشب از سر پناه خبری نیست...توی خیال شتر رو خابوندم یه نمد از روش برداشتم و پهن کردم رو زمین کنار شتر ....درست کنار شتر یه آتیش کوچیک بود ....تو خیال همه چیز تا بخای هست...فک کنم ما هم خیال و توهم خداییم...روی نمد داز کشیدم رو به آسمون ....وای چقدر ستاره بود دنیایی از ستاره ها و هوا چقدر خنک بود...نمد زبر بود و من با شوق به آسمان نگاه می کردم. این بزرگترین شجاعت من توی رویاهام بود. هی که بزرگتر شدم ترسوتر شدم حتی توی خیال....ولی هنوز که هنوزه این خیال رو دوسش دارم.hoolehooleWed, 03 Jan 2018 03:11:59 +0330https://virgool.ir/@hoole/سال-نو-مبارک-mja5m2yp2uzyالان کاملا اتفاقی رفتم ببینم سال نوی میلادی کی شروع میشه...دیدم امروز دوشنبه شروع سال نوی میلادیه...تقویم نداشتم از تبدیل تقویم توی اینترنت استفاده کردم. سال نوی میلادی رو به همه تبریک میگم....عکس از سایت انتخاب برداشتمhoolehooleMon, 01 Jan 2018 03:17:13 +0330https://virgool.ir/@hoole/مرد-ماهیگیر-rpwqcafzirxe این نقاشی رو دوست دارم یاد فیلم زمین می لرزد رو توی ذهنم زنده می کنه....قبل از اونکه غرور پسر بزرگ خانواده شکسته بشه. جالبه برام یه زمانی عکس نبود و نقاشی روشی بود برای ثبت یاد انسانها...چیزی که انسان میخاد زندگیه جاودانه هست و اینکه دنبال اینیم که یاد ما در خاطرات بمونه درواقع لج و لجبازی با تقدیر هستش. تقدیر برای ما نیستی رو میخاد ولی ما داریم میجنگیم و کل تمدن ما حاصل این جنگه...جنگ با تقدیر...نمیدونم باید جنگید و جنگیدن رو به اونهایی که پس از ما میان یاد داد یا مثل بودا تقدیر رو بپذیریم. اصلن تقدیر چیه که جنگیدن باهاش چی باشه...یه گونه از حیوانات به جای اینکه روی چهار دست و پا راه بره و بچره روی دو پا ایستاد. این ایستادن سیرابش نکرد و به بقیه ی همنوعانش گفت روی دوپا به ایستید تا من روی شونه هاتون به ایستم....چه غروری توی نگاه مرد ماهیگیر هست فک نکنم یادی از اون توی ذهن کسی مونده باشه....ولی فکر میکنم خودش فهمیده که نقاش داره اونئ جاودانه میکنه.hoolehooleMon, 01 Jan 2018 03:07:49 +0330