https://virgool.ir/feed/@homme_aminfa2026-11-12 08:30:23https://files.virgool.ir/upload/users/254467/avatar/HWeSIU.pnghttps://virgool.ir/@homme_aminhttps://virgool.ir/@homme_amin/درباره-وجدان-c2bi5umgl8qyحس گناه از احساس مسوولیت برمی‌آید، یعنی کسی چیزی را روی دوش من گذاشته که در صورت عدم کمال، باید خود را سرزنش کنم!چه کسی گذاشته؟ خانواده، فرهنگ و جامعه، مکاتب.برای چه ؟واقعا برای چه؟ تا یوغ برگردن آدمی بگذارند. چون سگی به این سو و آنسو بکشانند.امر و نهی را بپذیرد و و همچون خری، سواری دهد.حس گناه-به تبع آن وجدان-شاید درون تهی ترین احساس ما باشد.یعنی مقایسه اش کنیم با حسی مثل شعف جنسی، میبینیم حس گناه ابدا فیزیولوژیک و درونزاد نیست(درست است که آثاری درونی دارد ولی علت اصلی نیست).لگدمال کردن وجدان-این شیطانِ ملبس به لباس خدایان- جز اساسی زندگی سرشار و بیهوده است.( اینکه هر نوع زندگی بیهوده‌ست و فقط نسبت سرشاری از هنر و شعف در آنها متفاوت است).یک لحظه به وجدان خود توجه کنید، ببینید چه میگوید؟ حتما دارد میگوید این حرف ها چندان محل توجه نیست یا حس بدی را در شما برانگیخته میکند. از خودتان بپرسید:آیا این منم-منِ عاقل- که دارد چنین فکر میکند؟ یا ملغمه ای از حرف های مفت و بی ارزش و خالی از مفهوم مادر، پدر، مادر و پدر بزرگ، خاله دایی، فروشنده خوار وبار ، مزدور دینی محل و تلویزیون و خرافات و اراجیف مختلف است؟M.A.KM.A.KM.A.KWed, 26 Aug 2020 21:58:23 +0430https://virgool.ir/@homme_amin/ارزندگی-jkmn9vbtmiihاگر فرد پایین دستی نباشد، بلندمرتبگی بی معنی‌ست. به همین شکل، اگر این دو نباشند معنی میان‌مایه تهی است.به عبارتی، اگر کسی نباشد که فقیر و ورشکسته باشد چگونه کسی میتواند بفهمد که پولدار و ارجمند است؟از کجا بفهمد که ارجمند است؟منظورم را میفهمید؟اگر فقیری نباشد، پولداری نخواهد بود. بخاطر همین مهملات برابری و عدالت پوچ ترین مفاهیم مدنی هستند.بدانید دوستان من، صادقانه بگویم؛ همه ما، همه ما انسان ها، زمانی احساس ارزنده بودن میکنیم که خود را با پایین دستی خود مقایسه کنیم.اگر معلولی را در خیابان می‌بینید، احساسات مختلفی سراغتان میاید.ترحم، رنج و حتی احساس گناه!چرا احساس گناه؟چون ناخودآگاه یا خودآگاه به خودتان گفتید خوب شد جای اون نیستم!( و وه که چقدر ارزنده ام!) و این خلاف آموزه هایتان است پس حس گناه میکنید از این که چرا چنین فکری کردید(هرچند ناخودآگاه). چرا انسانهای به اصطلاح بلندپایه از معاشرت با میان‌مایگان دوری نمیکنند؟چون میان‌مایگان مایه ارزندگی ایشان هستند. یک کارخانه دار را در نظر بگیرید، تصور نمیکنم برای وی سخت باشد که از مگس های لاشه خوار اطرافش دور شود(آنان که سطح پایین تری از ثروت را نسبت به او دارند).اما اگر دور شود، سر خورده نمیشود؟مهمانی های مسخره که به قصد فخرفروشی صورت میگیرد، همه برای توجه و حس ارزندگی صورت میگیرد.اینکه فرد بگوید، من هم هستم و نه تنها هستم که ارزشمند هستم!خیر، شاید باشیولی هرگز ارزشمند نخواهی بود، ارزشمندی وجود ندارد ساخته ذهن معیوب ماست و چون از عیب برآمده خود معیوب است.عیب هم از عدم و نیستی می‌آید، پس نیستی زایای تمام تظاهرات این انسان ملعون است. مثل سگی که دنبال دم خود میگردد ولی هرگز موفق به گرفتن آن نمیشود، دنبال کمال میگردیم و هرگز پیدایش نخواهیم کرد و چون اراده خود را نمیتوانیم بر کمال بگذاریم مجبوریم معنایی دست و پا کنیم تا این نیستی را تصلی بخشد.و این معنا که خود روکشی برای جسد متعفن آمال و آرزو های بشریت است، چیزی نیست جز ارزش.تمام آثارمان بیهوده‌تر از بی‌هوده است!وه که چقدر غمگین است!وه که چقدر غم بی‌هوده است!وه که چقدر این بیهودگی بیهوده است!نه بردگی نه آزادگی بامعناست.قفس است تمام دنیا.چه شب سردی‌ست امشب.M.A.KM.A.KM.A.KWed, 26 Aug 2020 21:49:22 +0430