https://virgool.ir/feed/@homayoon1385abdifa2026-11-12 01:38:30https://files.virgool.ir/upload/users/598102/avatar/IylB6q.jpghttps://virgool.ir/@homayoon1385abdihttps://virgool.ir/@homayoon1385abdi/گلی-پر-از-احساس-vz6bdwrdlt9aیک روز بارانی ،هنگام غروب،در حال برگشتن از اداره بودم. به چهارراه رسیدم.چراغ قرمز بود.ایستادم و از شدت سردرد سر خود را روی فرمان ماشین قرار دادم.احساس تنهایی می کردم غم و اندوه برای لحظه ایی از چهره ام محو نمی شد هر وقت به پشت سرم نگاه می کردم گذشته ی مرارت باری می دیدم دو سالم نشده بود که پدر و مادرم را از دست دادم و کودکی خود را در یک پرورشگاه گذراندم . در این فکر بودم که صدایی بلند رشته ی افکارم را گسست ،یکی محکم به شیشه ی ماشین می زد شیشه ی ماشین را پایین دادم . پسری با لباس های پاره پاره دسته گلی به دست گرفته بود . و خنده ی پرمعنایی روی چهره اش بود. از او پرسیدم:《پسر کوچولو پدر و مادرت کجا هستند》.با همان خنده ی زیبایش پاسخ داد عمو من پدر و مادری ندارم هر دو آنها را از دست دادم حتی آنها چهره ی من را ندیدند پدرم قبل از تولدم و مادرم را هنگام تولدم از دست داده ام. عمو حالا که چی؟من خیلی وقته با این موضوع کنار آمده ام . لطفا یک شاخه گل از من بخر. باشه پسرجان می خرم فقط به من بگو که چطور با این موضوع به خوبی کنار آمدی؟ عمو اصلا وقت توضیح دادن ندارم الان چراغ سبز خواهد شد. همینکه دست کردم جیبم تا پول خرید گل را بردارم چراغ سبز شد. پسرک گل را داخل ماشین انداخت و بلند گفت:《هر کسی حق دارد》. در فکر فرو رفتم که بلافاصله ماشین پشت سرم بوق زد فریاد کشید و گفت برو دیگر چراغ سبز شده خنده ای کردم و سریع به سمت خانه حرکت کردم. بالاخره لذت خندیدن را تجربه و احساس کردم. به حموم رفتم دوش آب گرمی گرفتم و خستگی خود را به آب سپردم. برروی تخت دراز کشیدم شاخه ی گل را از روی میز برداشتم و بر روی قلبم قرار دادم .سرتاسر وجودم را محبت فرا گرفت . منظور پسر همین حس بود.یعنی محبت و شادی چشمهایم را بستم خنده ی ملیح و ملایمی روی صورتم پدید آمد و به خواب رفتم.یک خواب عمیق و خیلی لذت بخشهمایون عبدیهمایون عبدیهمایون عبدیFri, 19 Feb 2021 22:47:59 +0330https://virgool.ir/@homayoon1385abdi/طمع-آب-cecqe9ya3txiهوا آفتابی و زمین بسیار گرم بود و بیابان به گرم ترین حد سال رسیده بود.سر تاسر بیابان را سکوت خوف انگیزی در برگرفته و در میان آن همهمه‌ای به پا بود.شهری کوچک وسط شن های داغ صحرا که مردمان این شهر با کمبود شدید آب مواجه بودند. به شکلی که هر روز بی‌آبی باعث مرگ‌ ده‌ها نفر می‌شد. یا سر بی‌آبی و تشنگی و یا برسر دعوا بخاطر جرعه‌ای آب،حتی برادر به برادر و فرزند به پدر سر آب رحم نمی‌کردند.فقط جمعه‌ها ساعت دو بعد از ظهر ،آب شهر به اندازه‌ی یک بشکه باز می شد. این بشکه تنها به کسی تعلق میگرفت که با صدای زنگ برج ساعت شهر در هفت تیر کشی پیروز شود.برنده این آب را به بانک واگذار می کرد و هر روز می رفت و یه لیوان آب تحویل می گرفت و از آن برای برطرف کردن اندکی از تشنگی خود و خانواده‌اش استفاده می‌کرد.فقط برای اینکه انسان‌های ناتوان در هفت تیر کشی بتوانند زنده بمانند یک فرصت بود و آن فرصت هر پنج سال یکبار اتفاق می افتاد که البته ارزشش را داشت.آب شهر به مدت یه هفته مدام باز می ماند و شهردار تصمیم گرفته بود برای آخرین سال بازنشستگی اش فکری اساسی بکند که از ده سال پیش در فکرش بود.یعنی ساخت بزرگترین سد جهان، قطع کردن آب شهر و منتقل کردن تمام آب شهر به لوله ی اصلی که پنجاه متر قطر داشت و می‌توانست برای همیشه نیاز مردم از آب را برطرف کند.این موضوع برای مردم بسیار حیاتی بود. تمام مردم شهر بر روی کوه ایستاده بودند تا این صحنهٔ باشکوه و البته ترسناک را تماشا کنند.بله درست متوجه شدید ترسناک!چون فشار بسیار شدید آب و سرعت پر شدن سد واقعا ترسناک بود. طوری که سد در عرض سه روز کاملا پرشد و طمع مردم برای جمع کردن آب زیاد تر از قبل شد.سد از یک طرف به کوه راه داشت و سنگ های غول پیکر کوه در کف رودخانه، مانع بیشتر کردن عمق رودخانه می شدند.تنها و تنها یک راه بود یعنی( سمت راست رودخانه) که شهر وجود داشت و شهردار می‌خواست با خاک برداری همان سمت، آب را در زیر زمین ذخیره کند.پس کل خاک زیر زمین شهر را برداشت کرد، تا آب در زیر زمین شهر ذخیره شود و از راه چاه زدن هر خانواده بتواند به آب دسترسی داشته باشد.اما طمع بی‌اندازه‌ی مردم شهر، کار دست شان داد و در همان روزی که صدای زنگ شهر بلند شد، زمین به کلی نشست کرد و شهر به زیر آب رفت تا مردم به دلیل طمع‌ بی‌اندازه‌شان تاوان پس بدهند.همایون عبدیهمایون عبدیهمایون عبدیFri, 19 Feb 2021 22:45:53 +0330https://virgool.ir/@homayoon1385abdi/انتهای-زندگی-fh7igrgkpqtaشب بود و هوا تاریک ، زوزه‌ی گرگ‌ها در دشت پیچیده بود.ماشین آنجلا و خانواده اش از جاده منحرف شده و به یک درخت بزرگ برخورد کرده بود .آنجلا با سختی سعی می‌کرد خودش را از پنجره‌ی ماشین بیرون بکشد. در بدنش توانی نمانده بود. اما او آدم لج‌باز و یکدنده‌ای بود. آنقدر تکان خورد که موفق شد خودش را از پنجره‌ی ماشین به بیرون پرت کند. اما دست و پایش جانی نداشت و با شدت زیادی سرش به زمین خورد. خودش را در لابه لای برگ های خشک می کشید. با یک دست خودش را به جلو می کشید و با دست دیگر زخمش را گرفته بود. هر لحظه گرگ‌ها به دنبال بوی خون به او نزدیک و نزدیک‌تر می شدند.بدنش درد می‌کرد و جانی برایش نمانده بود.خودش را به یک درخت رساند و به آن تکیه داد. زخمش را محکم فشار داد. فریاد خود را در دل حبس کرد تا گرگ ها را متوجه خود نکند. به آسمان نگریست و ماه را تنها دید. بغضش گرفت و زار زار گریه کرد؛ چون مثل ماه تنها شده بود. دیگر هیچ امیدی به زندگی نداشت؛ چون خانواده‌ای برای او نمانده بود . زخمش را رها کرد و مانع رفتن خونش نشد. همین‌طور به ماه خیره ماند. آنقدر که با رسیدن لحظه‌ی پایان زندگی‌اش، چشمانش بسته شد و قلبش برای همیشه از حرکت ایستاد.همایون عبدیهمایون عبدیهمایون عبدیFri, 19 Feb 2021 22:42:46 +0330https://virgool.ir/@homayoon1385abdi/پیرمرد-مهربان-m72did7yomeqپس از کیلومترها پیاده رفتن، بالاخره رسیدم. دندان‌هایم از شدت سرما به هم می‌خوردند و به خود می‌لرزیدم؛ ولی حالا حس و حال بهتری دارم. دستانم را درون جیبم بردم تا پولی را که مردم روستا برای دستمزد گوسفندان به من داده بودند در بیاورم؛ اما ناگهان به یاد روز هایی افتادم که از بامداد تا غروب ،میان سرمای کوهستان گوسفندان را به چرا می بردم و برای خود ذره ذره پول جمع می کردم.همچنین به یاد مادر بیمارم افتادم که باید با این پول برایش دارو تهیه می کردم.از طرفی هوا سرد بود و دستانم در جیبم تازه گرم شده بودند و نمی‌خواستم انها را از جیبم در بیارم .هوا واقعا سرد بود.خیلی خیلی سرد!اما ظاهر لبوها و روی سرخشان واقعا فریب دهنده بود. به طوری مقاومت کردن در برابر خرید لبو ها سخت شده بود.نمی‌دانستم باید چه کاری انجام بدهم.نشستم و به درشکه‌ی لبو تکیه دادم و خودم را همچون جوجه‌تیغی جمع کردم. تا شاید کمی گرم‌تر شوم. آنقدر بغض کردم که قطرات گرم اشک کم‌کم خودشان را روی صورتم نشان دادند.حس و حال عجیبی بود .سرمای هوا درونم را گرم می‌کرد و باعث می شد گریه ام بگیرد. ناگهان گرمای قدرتمندی را روی شانه هایم احساس کردم؛ اما آنقدر سرد بود که دلم نمی‌آمد از آن حالت در بیایم و تازه توانسته بودم خودم را کمی گرم کنم .ناگهان درشکه شروع کرد به داغ شدن و حسابی حالم را خوب کرد. متوجه شدم دوباره پیرمرد درشکه را روشن کرده و لبوهای داغ و خوشمزه‌اش را می‌پزد.به یاد این افتادم که نمی توانم از آن لبوها بخرم و دوباره گریه‌ام گرفت.اندکی بعد ظرف لبویی را جلوی صورتم دیدم. مرد مهربانی آن را در دست گرفته بود و با لبخندی ملیح و زیبا گفت:_ بیا پسرم بیا! نیازی نیست پولی برای لبو بپردازی .من در حالی که اشک هایم را پاک می‌کردم ظرف لبو را گرفتم. نمی‌دانستم از خوشحالی چه کاری انجام بدهم. از آن پیرمرد تشکر کردم و دست‌های پینه بسته‌اش را بوسیدم.برف ها تا زانو هایم بالا آمده بود و سرمای سنگین و عجیبی در لا به لای کوه ها می پیچید ولی به لطف آن پیرمرد سرمایی احساس نمی کردم . ولی نمی دانستم که گرمایی که بدنم را فرا گرفته بخاطر لبوهاست یا محبت پیرمرد که وجودم را گرم کرده است.همایون عبدیهمایون عبدیهمایون عبدیFri, 19 Feb 2021 22:37:36 +0330