https://virgool.ir/feed/@hoioahira286Sofre Story Tellerfa2026-11-11 01:16:05https://files.virgool.ir/upload/users/4897057/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@hoioahira286https://virgool.ir/@hoioahira286/live-a-lieچپتر-4-m7fvnm11ya2wچپتر چهارم بعد از یه استراحت کوتاه جو کمی تغییر کرد و آروم تر شد ، هستی آخرین دونه کوکی داخل ظرفشو با چایی خورد و بعد از گذاشتن لیوان روی زیر لیوانی روی زخم صورتش دست کشید.ـ اگه بخوام اتفاقات بعد از اونروز رو خیلی خلاصه بگم، وقتی من رسیدم فقط صادق اونجا بود و جسد خواهرم. صادق سرفه کوچکی کرد تا گلوشو صاف کنه:ـ با وجود اینکه من بعد از اون اتفاق بهشون حمله ور شدم بازم تونستن تا میخوردم منو کتک بزنن، بعد از اینکه من تقریبا به زور سرپا ایستاده بودم صدای بلندی داخل آسمون پیچید، صدایی مثه ناقوس جنگ. سربازا بعد از شنیدن صدا بدون اینکه توجه ای به من کنن داداش هستی رو بلند کردن و به سمت بیرون خونه دویدن. سعی کردم دنبالشون برم ولی...ـ تقصیر تو نبود، وقتی جلوی در دیدمت متوجه شدم چقدر بدجور زخمی شده بودی.حتی بدتر از من-ـ هیچوقت! هیچوقت اون زخما....بدتر از مال تو نمیشدن...هستی به چشمای ناراحت صادق نگاهی انداخت و چشماشو بست:ـ از اون روز به بعد هدف من پیدا کردن داداش کوچیک ترم و انتقام گرفتن شد‌. چند روز بعد از این ماجراها بود که ارتش به روستامون اومد و مردمو دعوت به ملحق شدن بهشون کرد.ـ به هر حال توی اون روستا موندن برای منم هیچ لطفی نداشت و منم میخواستم انتقام خانوادمو بگیرم پس همراه هستی برای ورود به ارتش ثبت نام کردیم.روژان نگاه کوتاهی به دفترچه اش انداخت و بعد با هستی چشم تو چشم شد:ـ همه چیزایی که گفتید رو یادداشت کردم، یکم بهشون فکر میکنم و بعد سوالاتی که این وسط مهمن رو باهاتون در میون میذارم، بعد از داستان شما دوتا میرسیم به داستان سرگرد مهدی و نفر چهارمتون...مهدی صاف نشست و طبق عادت کمی عینکشو جا‌به‌جا کرد: ـ بنظرم برای امروز دیگه کافی باشه، همین الان خورشید غروب کرده، بیشتر موندن اینجا هم بقیه رو به ما مشکوک میکنه و هم بیش از حد خستمون میکنه.هستی در تایید حرف مهدی سرشو تکون داد:ـ موافقم. منم یه سری کاغذ بازی دارم مربوط به ورودی های جدید که باید بهشون رسیدگی کنم.امیر شروع به جمع و جور کردن وسایل کرد:ـ پس باقی صحبت ها و سوالا بمونه برای نشست بعدی.ـ هوم.روژان و امیر زودتر ادای نظامی دادن و از اتاق بیرون رفتن.هستی با خروجشون نفسشو سنگین بیرون داد و سرشو به مبلی که روش نشسته بود تکیه داد. مهدی به پشت مبل نزدیک شد و کله اش رو بالاتر و هم راستا کله هستی قرار داد:ـ خسته شدی؟ـ آره...فکر نمیکردم دیگه هیچوقت بخوام این خاطرات رو مرور کنم، متوجه ام که بخشی از زندگیمن ولی فکر میکردم خیلی وقته که ازش عبور کردم...حالا که دوباره دارم در موردشون صحبت میکنم فهمیدم که هنوزم داخلشون گیر کردم...صادق نزدیک مهدی و هستی دست به سینه ایستاد:ـ بیاین امیدوار باشیم آخر تمام این ماجراها به فهمیدن اینکه ده سال از عمرمون رو سر هیچی حروم کردیم نباشه.ـ سر هیچی نبوده، ما همون اولشم که پا توی این مسیر گذاشتیم میدونستم با وارد شدن بهش زندگی عادی رو برای همیشه از دست میدیم....ـ هوی صادق بیدار شو، رسیدیم.صادق آروم چشماشو باز کرد و از داخل درشکه به بیرون نگاهی انداخت، یه ساختمون بزرگ، خیلی خیلی بزرگ رو دید که کلی سرباز و نگهبان داخل و اطرافش بودن ، دیوار های ساختمون به حدی بلند بود که راحت میشد اسمشو قصر گذاشت.‌ درشکه از دروازه ورودی رد شد و چشم انداز واضحی به داخل حیاط به وجود اومد. زمین های تمرینی به طول چندین متر و یا حتی کیلومتر! راهرو های مختلف و سنگ‌فرش شده. آدمایی که با شمشیر های چوبی و واقعی و سلاح های متفاوت مشغول تمرین کردن بودن و آدمکای ساخته شده از چوب و کاه که برای تمرین ازشون استفاده میشد‌. بعد از طی کردن یه مسیر مشخص داخل محوطه درشکه بالاخره ایستاد و همه کسایی که داخلش بودن به بیرون اومدن. فقط زمانی که هستی و صادق جمعیت رو دیدن متوجه شدن که درشکه اونا تنها درشکه نبوده. بعد از چند دقیقه انتظار یک مرد هیکلی چهارشونه، موهای خاکستری و پوست تیره و یه زخم بزرگ روی صورتش از ته راهرو به سمتشون اومد:ـ خوش آمد میگم. من سرگرد آلکور هستم، تمام کسایی که اینجان با دلایل متفاوتی اینجا گرد هم اومدن ولی! چیزی که میدونم اینه که هیچ‌ کدوم از این دلایل خوشحال کننده و رضایت بخش نیست. نداشتن انگیزه ، طرد شدن ، تنهایی و انتقام... اما! میتونم این قول رو بهتون بدم که تا زمانی که با هدف والای خدمت به کشور در اینجا هستید، میتونید اینجا رو خونه همیشگی خودتون بدونید و تمام افراد رو خانواده. موفق باشید سربازان جوان!بعد از این سخنرانی آلکور به سمت راهرو دیگری به راه افتاد و طولی نکشید که داخل اون ساختمان پیچ در پیچ غیب بشه. بعد از اون چند سرباز دیگه که بنظر میومد اونا هم زمان زیادی نیست که اونجا زندگی میکنن روبه رو جمعیت ایستادن و شروع به پخش کردن یه سری برگه بین افراد کردن:ـ لطفا داخل این برگه ها اطلاعاتی که ازتون خواسته شده رو بنویسید تا اتاق هاتون رو برای اقامتتون آماده کنیم.یه پسر قد کوتاه با موهای فرفری نارنجی کنار هستی و صادق ایستاده بود، بدون اینکه توجه کنه که به حرفاش گوش میدن یا نه شروع به صحبت کرد:ـ سرگرد آلکور! یا همون ستاره مرگ. میدونید خیلی جالبه چون یه جورایی لقبش همون معنی اسمشه هاهاها! خیلی آدم معروفیه تا حالا تو کلی جنگ شرکت کرده و همه میگن وقتی وارد به نبرد میشه به معنای واقعی کلمه شروع به درخشیدن میکنه! شاید بخاطر موهای خاکستری بلندش باشه یا شایدم بخاطر سلاح منحصربفردش. در این مورد هنوز اطلاعاتی نداریم چون به شدت محرمانه اس! ـ ها...هوم....بعد از گفتن این حرف ها پسر بدون اینکه اهمیتی به هستی یا صادق بده به سمت یکی از سربازایی که داشت برگه هارو پخش میکرد رفت.ـ آدمای عجیبی پیدا میشن...ـ آره واقعا...بعد از پر کردن برگه و گذشت تقریبا یه نصف روز وقت رفتن به اتاق های جدیدشون بود. صادق رو به هستی ایستاد:ـ اینجا دیگه قراره از هم جدا بشیم ، ولی نگران نباش به جز تایم خواب باقی تمرین هارو با هم برمیداریم تا حس تنهایی نکنی.ـ حس تنهایی...نکنم؟ـ من که مشکلی ندارم.ـ درسته...صف گرفتن عدد اتاق طولانی بود و اتاقا به ترتیب 4 ، 6 ، 8 و 10 نفره بودن. صادق و هستی برگه ای که داخلش شماره اتاقشونو نوشته بود رو گرفتن.ـ واسه تو شماره چنده؟ شاید نزدیک هم باشیم.ـ 404 تو چطور ؟هستی با تعجب به برگه اش نگاه کرد و بعد بدون اینکه چیزی بگه برگه رو به صادق نشون داد: 404 ـ ها؟ وایسا مگه میشه اصن؟ حتما یه اشتباهی شده...هستی برگه رو پیش یکی از سربازایی که برگه هارو پخش میکردن برد:.ـ ببخشید بنظرم اینجا به اشتباهی رخ داده...ـ چطور؟ـ منو دوستم شماره اتاقامون یکیه...ـ خب اینکه چیز خوبیه، از هم دور نمیوفتین.ـ ولی خب...من دخترم، اون پسره...ـ توی ساختمون مرکزی ارتش چیزی به اسم تفکیک جنسیتی وجود نداره. همه به صورت برابر و به عنوان یک شخص نه مرد یا زن مورد برخورد قرار میگیرن.ـ ها...هستی رو به صادق برگشت:ـ خب... حداقل خوبه که کنار همیم؟ـ آره بنظرم...و هی! عددش با چهار شروع میشه یعنی اتاقمون چهار نفره اس، شانسعلی!ـ آرهه...هستی و صادق به سمت اتاق 404 حرکت کردن، پیدا کردن اتاق کار سختی بود اما بالاخره بعد از کلی گشتن اتاقو پیدا کردن.‌ جلوی در اتاق دو نفر دیگه هم ایستاده بودن که بنظر هم اتاقی هاشون میومدن چون اونا هم برگه مشابه دستشون بود. یکی یه تیشرت سیاه چسبون و شلوار چند جیب و پلاک به عنوان گردنبند تنش بود و دیگری لباس خاکی بلندی که زیرش تیشرت و شلوار سفید کرمی پوشیده بود. هر دو با شنیدن صدای پا به سمت هستی و صادق برگشتن و با دیدن هستی کمی تعجب کردن. صادق که متوجه تعجبشون شد بعد از سلام اولیه شرایط رو‌ توضیح داد.ـ مسخره اس...ـ قبول دارم.پسری که کت خاکی بلند تنش بود دستاشو تو هوا به آرومی تکون داد:ـ بنظرم فعلا خودمونو معرفی کنیم چطوره؟ به هر حال قراره کلی مدت هم اتاقی هم باشیم.صادق خودشو معرفی کرد، در حد اسم، سن و جایی که ازش میومد و اینکه دوست هستیه. هستی هم همینکارو انجام داد. پسر لبخندی زد و دستشو روی سینه اش گذاشت:ـ اسم من مهدی ئه. از آشنایی باهاشون خوشبختم.ـ و شما ؟پسر دوم که پلاک گردنبندشو داخل دستاش گرفته بود کمی اونو فشار داد و بعد بدون اینکه به بقیه نگاه کنه گفت:ـ اسمم عماده.و بعد در اتاقو باز کرد و وارد اتاق شد، پشت سرش مهدی هم وارد اتاق شد و در آخر هستی و صادق نگاهی به هم‌ انداختن و وارد اتاق شدن.HoioHoioTue, 21 Jul 2026 16:04:17 +0330https://virgool.ir/@hoioahira286/live-a-lie-چپتر-3-msedibpcxpxdچپتر سومهستی با ظرف غذای داخل دستش سمت صادق به راه افتاد، سه ماه از حمله گذشته بود و تقریبا نصف جمعیت روستا کشته شده بودن، باقی کسایی که زنده بودن کارای مختلفی رو داخل روستا به دست گرفته بودن تا بتونن روستا رو آماده هرگونه حمله احتمالی دیگه ای بکنن. هستی به جایی که صادق تازگی داخلش کار میکرد رسید، یه مغازه داخل روستا که با وسایلی که روستایی ها جمع میکردن سلاح می‌ساخت. صادق با دیدن هستی دست از کار برداشت ، با دستمال دور گردنش عرقشو پاک کرد و به سمتش رفت.ـ الان نباید در حال دارو ساختن باشی؟ـ آره آره ولییییی، اون پیرزن ترسناک یه لحظه هم دست از سرم برنمیداره، انتظار داره همزمان سه تا دارو ترکیب کنم و یه ابردارو بسازم! دارم روانی میشم...ـ بنظر خیلی باید از مغزت استفاده کنی...هستی ظرف غذارو رو به روی صورت صادق گرفت:ـ وقتی فهمیدم امشب نمیتونی بیای با ما غذا بخوری واست اینو آماده کردم. یادت نمیره بخوریش و ظرفاشم برمیگردونی!ـ نیازی نبود، خودم تو راه برگشت یه چی میخوردم.ـ میدونم که نمیخوردی پس سکوت کن.ـ ممنون بابت غذا.هستی داخل چشمای صادق نگاه کرد و دستشو روی بازوش گذاشت:ـ بهتری؟ـ مشکلی نداشتم که بخوام بهتر باشم.ـ امروزو نمیگم...کلی. میدونی که میتونی باهام صحبت کنی دیگه؟ـ میدونم، تو هم همینطور. جوری وانمود نکن انگار واسه تو هیچ اتفاقی نیفتاده. جدای همه چیز مراقبت از دوقلو ها هم کاملا افتاده گردن تو.ـ بچه های خوبین، اکثر کاراشونو خودشون میکنن. ـ بازم. تو هم خیلی آسیب دیدی، همین که میتونی هنوز بخندی و به زندگی روزانه ات ادامه بدی و به فکر بقیه باشی خودش نشون میده چقدر قوی.ـ عوی...قرار بود من بیام با صحبتام بهت انگیزه بدم نه تو!بعد از گفتن این حرف هستی آروم مشتی به بازو صادق زد، صادق لبخند کمرنگی زد:ـ فردا بعد از کار میام پیشتون، یکم داخل کارا بهت کمک کنم و به جای دستمزد شام بگیرم.ـ خوبه، منتظرت میمونم پس!...ـ یک ماه بعد از این روز، دوباره بهمون حمله شد.امیر دستاشو روی میز گذاشت:ـ این حملات همه از سمت کشور اراسیل بودن دیگه؟ داخل اون سال.ـ طبق چیزی که اونموقع بهمون گفتن آره. کشور ما ایانا سنگ عجیبی کشف کرده بود که باعث شد توجه کشور اراسیل رو جذب کنه.ـ سنگ سوردـ درسته، سنگی که داخل سلاح های رده بالا ازش استفاده میشه. اونموقع تازه پیدا شده بود.یا حداقل....مهدی از پنجره بیرونو نگاه کرد:ـ طبق چیزایی که بهمون گفته شده بود، راست یا دروغ بودنش دلیل جمع شدن الان ماست.ـ ادامه داستان.صادق به هستی نگاهی کرد:ـ میدونی که اشکالی نداره اگه اینجای داستانو نگی، یا اینکه...من بگم...ـ نه. دلیل اصلی پیوستن من به ارتش این قسمت داستانه....صدای فریاد بلندی تمام روستا رو از خواب شب بیدار کرد:ـ بهمون حمله شدهههههه! هستی با سرعت هر چه تمام تر از تخت خوابش بیرون اومد و به سمت اتاق دوقلو ها رفت. هر دورو که هنوز نیمه خواب بودن بلند کرد و به سمت مخفیگاه برد. از بیرون صدای پای زیادی میومد ! هر دورو داخل مخفیگاه گذاشت.ـ بچه ها، هیچ صدایی از خودتون در نمیارید تا موقعی که خودم دوباره این درو باز کنم باشه ؟ـ خودت نمیای داخل.….؟ تنهامون نذار....قلب هستی مچاله شد:ـ منم میام...قبلش باید یه سری کارا انجام بدم که مطمئن شم گیر نمیوفتیم بعدش سریع میام پیشتون اما لطفا هیچ صدایی از خودتون در نیارید، بهم قول بدید باشه؟ـ ـ باشه...هستی در مخفیگاه رو هل داد تا کامل بسته شه، صدای پا و داد و ناله مردم از بیرون بیشتر شده بود، باید یه جوری توجه رو از روی خونه خودشون دور میکرد. از در پشتی خونه آروم بیرون رفت تا اوضاع بیرون خونه رو چک کنه، وقتی از کنار دیوار به در ورودی خونه نگاه انداخت سرجاش خشک شد، سه تا سرباز داشتن آماده میشدن که به داخل خونه هجوم ببرن، هستی بدون اینکه فکر خاصی کنه در لحظه از پشت دیوار بیرون اومد و خودشو به سربازا نشون داد، جوری وانمود کرد انگار از داخل خونه بیرون اومده و جیغ بلندی کشید.‌ توجه هر سه سرباز بهش جلب شد و به جای ورود به خونه به سمت هستی دویدن.هستی با تمام سرعت شروع به دویدن به سمت جنگل کرد، اگه میتونست وارد جنگل بشه لای درختا قایم میشد و پیدا کردنش سخت میشد. هر سه سرباز به سرعت داشتن بهش نزدیک میشدن ولی هستی هم سرعتشو بالا تر میبرد و برای اینکه سرعتش کم نشه حتی پشت سرشو هم نگاه نمیکرد.یکی از سربازا در حین دویدن ایستاد و تیر و کمانش رو برداشت و تیری به سمت هستی پرت کرد، تیر به پای راست هستی خورد و باعث شد تعادلش به هم بریزه و زمین بخوره. سربازا از فرصت استفاده کردن و گیرش انداختن.سربازی که تیرو کمان دستش بود روی شکم هستی نشست تا نذاره فرار کنه و چاقوشو در آورد و سمت صورت هستی برد:ـ صورتت خیلی واسه کسی که داخل یه منطقه جنگی زندگی میکنه صاف و تمیزه دختر ایانا.بعد از اون با چاقو خط گنده ای از روی پیشونی تا پایین صورت هستی کشید، هستی فریادی از درد کشید و خون توی چشماش رفت و باعث تار شدن دیدش شد، آخرین چیزی که تونست متوجه بشه صدای پاره شدن لباساش بود....کل اتاق سکوت بود و هیچکس هیچی نمیگفت، حرف زدن بنظر سخت ترین کار ممکن بود و کلمات سنگین شده بودن. هستی نگاهی بهشون انداخت و آهی کشید:ـ بچه ها...همه اینا برای ده سال پیشه، خیلی وقته که دیگه اذیتم نمیکنن. چیزی که اذیتم میکنه اتفاقی که بعد از این یکی افتاد.ـ جرئت شنیدنشو ندارم...صادق نگاهشو به زمین دوخت:ـ موقعی که حمله شروع شد من داخل مغازه بودم، اونشب داوطلب شدم تا صبح بمونم که سلاحارو ترمیم کنم. وقتی متوجه شدم بهمون حمله شده زره دم دستمو پوشیدم و با شمشیر و سپر از مغازه زدم بیرون.با تمام اتفاقات من هنوزم یه بچه 15 ساله بودم و دشمنم مردای گنده. حتی زمین زدن یه نفرم برام کار سختی بود، واسه همین تصمیم گرفتم برم سمت خونه هستی تا حداقل بتونم از اونا محافظت کنم ولی....مهدی پشت مبلی که صادق و هستی نشسته بودن رفت و دستاشو روی شونه هاشون گذاشت:ـ اشکالی نداره اگه نخواید در موردش صحبت کنید میدونید دیگه؟ـ قبلا یه بار در مورد همه اینا صحبت کردیم، اونموقع که هنوز چهارنفر بودیم....پس میتونم دوباره هم در موردش صحبت کنم.هستی با چشمای جدی به امیر و روژان که الان روبه روش بودن نگاه کرد:ـ وقتی به هوش اومدم به زور میتونستم راه برم، کل بدنم درد بود و زخم روی پام مشخصا توی همون زمان کم عفونت کرده بود، اونموقع چشممو بخاطر زخم نمیتونستم باز کنم، فکر میکردم کور شدم ولی به هر حال با هر بدبختی بود به سمت خونه حرکت کردم. وقتی رسیدم جلوی در خونه خشکم زد، در خونه باز بود و صادق جلوی در ایستاده بود، کل زره و بدنش خونی بود و به در تکیه کرده بود که نیوفته.صادق حرفای هستی رو ادامه داد:ـ وقتی رسیدم خونه هستی دیدم در خونه بازه، به سرعت دویدم داخل خونه ولی صحنه ای که دیدم... هیچوقت یادم نمیره...یکی از سربازا خواهر هستی رو بلند کرد و انگار نه انگار یه انسان داخل دستشه شمشیرشو داخل قلبش فرو کرد. تا موقعی که من به سرباز رسیدم شمشیر آلردی داخل بدنش بود...روژان سرپا ایستاد و دفترچه اش رو نسبتا با صدا روی میز گذاشت.ـ بنظرم وقتشه یکم به خودتون و ما استراحت بدید. امیر ادامه داد:ـ آ...آره... واقعا نیازه.مهدی به سمت در حرکت کرد: ـ میگم یه مقدار خوراکی و چایی برامون بیارن. هستی رو به امیر و روژان کرد: ـ حالا میفهمید چه حسی دارم... داریم...وقتی متوجه شدیم همه چیز ممکن بود فقط یه دروغ باشه...روژان و امیر بدون اینکه چیزی بگن فقط به هستی و بعد به میز نگاه کردن.HoioHoioTue, 14 Jul 2026 03:32:19 +0330https://virgool.ir/@hoioahira286/live-a-lie-چپتر-2-gca2knt3jpqoچپتر دومـ صبر کن یعنی پدرت میدونست قراره جنگ شروع بشه؟ـ روستای ما یه روستای کوچیک بود و اکثر مردا داخل ارتش بودن. طبیعی بود که زود خبردار بشیم ولی خب...ـ و تو سرگرد صادق؟ـ داستان منو هستی اینجاهای کار فرق زیادی نداره، منم روزا با خانواده یا هستی مشغول دلق- کارای متفاوت بودیم شبا هم که میرفتیم خونه میخوابیدیم تا صبح بشه دوباره. تا قبل از ۱۵ سالگی زیاد مسئولیت خاصی گردنت نیست میدونی.هستی سرفه کوچکی کرد و گلوشو صاف کرد:ـ داشتم صحبت میکردم سروان امیر.ـ درسته.... ببخشید ، ادامه بده.روژان در تمام این مدت در سکوت در حال نوت برداری داخل دفترچه اش بود و زیاد اهمیتی به بحثای کوتاه میان داستان نمیداد و تمرکزش بر روی داستان بود.ـ بعد از اینکه پدرم در مورد جنگ فهمید و به مادرم گفت همه چیز توی خونه یا بهتر بگم روستا تا حدودی امنیتی تر شد، عصرا باید زودتر خونه میبودیم. مکانای مخفی تو خونه درست کردیم و یه سری آموزشا برای موقعی که کسی حمله کرد و....هستی نفس عمیقی کشید و نگاهش تیره شد:ـ تا اینکه اونروز کذایی اومد....از بیرون صدای جیغ و فریاد میومد و نور کور کننده آتیش مشخص بود. صدای برخورد شمشیر ها و تفنگ های ساچمه ای. دوقلو ها داخل بغل مامان خودشونو جمع کرده بودن و از ترس چیزی نمیگفتن، هستی چشماشو به در دوخته بود و منتظر بود، هم منتظر اینکه پدرش از در بیاد داخل و هم منتظر اینکه هر لحظه یکی از سربازای دشمن وارد خونه بشه. بالاخره در با شدت باز شد و پدر هستی با سر و صورت زخمی و خونی وارد خونه شد.ـ زود باشید بچه ها باید برید داخل جای مخفی که درست کردیم!دوقلو هارو بغل کرد و به سمت شومینه خونه حرکت کردن، هستی و پدرش شومینه رو به سمت راست هل دادن و باعث حرکت کشویی اون شدن، پشت شومینه به فضای خالی بود که برای قایم شدنشون ساخته بودن. بعد از اینکه هستی وارد شومینه شد پدرش دوقلو هارو بهش داد و به سمت مادرش برگشت.ـ برو داخل.ـ نه.ـ منظورت چیه نه. وقت نداریم برو داخل.ـ خوب گوش کن! من تورو اینجا تنها نمیذارم، جای بحث هم وجود نداره! مادر هستی به سمتشون اومد و با چشمایی که اشک درونشون حلقه بسته بود دستشو روی صورت بچه ها گذاشت، هستی دستشو روی دستایه مادرش گذاشت:ـ منم میام کمک! منم میتونم با یه سلاح کار کنم.ـ نه...ـ ولی اینجو-ـ گوش کن دخترم، اگه بلایی سر ما بیاد خواهر و برادرت به تو نیاز دارن، نمیتونی تنهاشون بذاری...ـ اما...مادر هستی پیشونی هر سه رو بوسید:ـ خیلی دوستون دارم.ـ قوی باشید بچه های من.بعد از اون پدر و مادر با کمک همدیگه شومینه رو به حالت قبلیش برگردوندن و شروع کردن به انجام یه سری کارایی که هستی فقط صداشو میشنید. یه سوراخ خیلی کوچیک در حدی که بشه از داخلش به بیرون نگاه کرد داخل شومینه بود، بعد از گذشت چند دقیقه در با شدت باز شد و چند سرباز وارد خونه شدن.هستی سر دوقلو هارو به سینه اش فشار داد تا صدایی نشنون.صدای زد و خورد، جیغ و داد و بعد برخورد شمشیر با بدن انسان.هستی در حالی که کل بدنش میلرزید از سوراخ کوچیک بیرونو نگاه کرد، مردمک چشمش گشاد شد، نفساش به شمارش افتاد و حالش جوری بهم خورد که میخواست بالا بیاره. همه جا خونی بود، کل خونه با رنگ قرمز پوشیده شده بود. کامل نمی‌دید ولی میتونست سربازا رو ببینه که بالای بدن بی‌جون پدر و مادرش ایستاده بودن. هستی نگاهشو یه یکی از سربازا دوخت، کلاهشو در آورده بود، یه زخم گنده روی چشمش، موهای طلایی روشن و چشمای آبی تاریک. سرباز انگار که متوجه شده باشه به سمت شومینه برگشت و نفس هستی توی سینه حبس شد. بعد از چند ثانیه طولانی کلاهشو دوباره پوشید و به سمت در رفت، دو سرباز دیگه هم به دنبالش راه افتادن و فقط بعد از چند لحظه سکوت مرگباری خونه رو در بر گرفت. وقتی هستی مطمئن شد که دیگه صدایی نمیشنوه آروم شروع به تکون دادن شومینه کرد، دوقلو ها هنوز خیلی کوچیک تر این بودن که متوجه شرایط بشن و همونجا خوابشون برده بود. تصمیم گرفت بذاره فعلا همونجا بخوابن پس وقتی بیرون اومد دوباره شومینه رو سر جاش گذاشت. به سمت بدن پدر و مادرش حرکت کرد. ضربه های شمشیر، به تعداد بالا. هیچکدوم با ضربه اول نمرده بودن. زانو هاش سست شد و روی زمین افتاد ، دستشو روی دست و صورت پدر و مادرش کشید، میخواست که بلند شن ولی حقیقت ماجرا مثل سیلی که به صورت یخ زده برخورد کنه براش شفاف بود. نمیتونست اجازه بده دوقلو ها این صحنه رو ببینن ولی توان تکون خوردن نداشت، بین بدن های پدر و مادرش نشست و سرشو روی زمین گذاشت، چشماشو بست و دیگه به چیزی فکر نکرد....ـ خوابیدی؟ـ میدونم کار عجیبی بود، توضیحی براش ندارم،فقط میدونم اون لحظه به هیچی فکر نمیکردم.ـ متاسفم...هستی آهی کشید:ـ بعدش که چشمامو باز کردم نزدیکای صبح بود، ناخودآگاه از خونه زدم بیرون و رفتم سمت خونه صادق و...ـ اشکالی نداره، خودم تعریف میکنم. اونشب سربازا به خونه ما هم حمله کردن، مامانم کنار من داخل جای مخفی که به کمک مامان بابای هستی درست کرده بودیم قایم شده بود ولی وقتی سربازا ریختن داخل و پدرمو کشتن بدون فکر از اونجا بیرون اومد و به سمتشون حمله ور شد...و خب...مطمئنن خودتون میدونید دیگه. به هر حال بخاطر شوک بود یا هرچیزی من نتونستم حتی یک سانت از جام تکون بخورم و شاید بخاطر همینقدر بی حرکت بودنم بود که سربازا تصمیم گرفتن جایی که مامانم ازش در اومد رو چک نکنن و یا شاید هم، ارزشی نداشت براشون.... بعدش اینقدر همونجا نشستم که سربازان رفتن بیرون و دوباره صدای باز شدن درو شنیدم، انقدر همه چیز دور سرم میچرخید که حتی نفهمیدم چقدر تایم گذشته بود تا اینکه هستی وارد خونه شد و با دیدن پدر و مادرم روی زانو هاش افتاد.با دیدن هستی انگار که به خودم اومده باشم از مخفیگاه بیرون اومدم و خب از اینجا به بعد دیگه واقعا چیزی برای تعریف کردن نیست...ـ جنازه هاشونو خاک کردیم، هر چهارتاشونو. به دوقلو ها غذا دادم و یه سری داستانای من درآوردی در مورد اتفاقات براشون تعریف کردم که مطمئنم باور نکردن و به هر حال اینجوری شد که توی یه شب دوتامون یتیم شدیم.روژان دستشو روی دم اسبی هاش کشید و تا پایینش پیش رفت:ـ متاسفم...ـ داستان برای ده سال پیشه، زیاد بهش فکر نکن.ـ نمیفهمم... چطور شده که کارتون به ارتش کشید؟ اونم داخل اون سن.هستی سر پا ایستاد و به سمت پنجره رفت، مهدی با نگاهش هستی رو دنبال کرد.ـ اون آخرین باری نبود که بهمون حمله شد. آخرین باری که بهمون حمله شد کارمون رو به ارتش کشید، داخل اون سن.HoioHoioSun, 12 Jul 2026 21:36:33 +0330https://virgool.ir/@hoioahira286/شروع-داستان-live-a-lie-oo6vcmk46a0mچپتر اول۴ بهمن ۱۸۳۸صدای قدم های هستی بر روی سنگ فرش پایگاه توجه سرباز ها رو به خودش جلب میکرد. لباس نظامی بلند و درجاتی که بر روی سینه و شونه اش خودنمایی میکردن،زخم بزرگی که کنار چشمش تا به پایین بود و غلاف شمشیرش که از کنار پهلوش تا نزدیکی زمین کشیده شده بود.از کنار هر سربازی که رد میشد سلام نظامی دریافت میکرد،سری تکون میداد و به راهش ادامه میداد. در حین راه رفتن بود که دختری با موهای سیاه پرکلاغی که دم اسبی بسته شده بود، لباس مرتب و عینک گرد بهش نزدیک شد و سلام نظامی داد.ـ سرگرد هستی، واجبه در مورد یک سری موضوعات صحبت کنیم!هستی زیر چشمی به اطرافش نگاهی انداخت، نفسش رو با صدا بیرون داد و گفت:ـ بسیار خب سروان روژان.سرگرد صادق و سرگرد مهدی رو پیدا کن و با اونا به اتاق جلسه ۵۰۵ بیا. اونجا صحبت میکنیم.بعد از انجام دادن یک سری کارای اداری هستی به سمت اتاق جلسه رفت و مهدی و صادق رو دید که اونجا منتظر نشسته بودن. مهدی با لباس آراسته و اتو شده با دیدن هستی عینکشو کمی جابه جا کرد، صادق که برخلاف همه نظامی ها لباس فرم کاملا سیاه به تن داشت به لبه میز تکیه داده بود. در کنارشون روژان و سروان دوم امیر ایستاده بودن و با ورود هستی سلام نظامی دادن. فقط زمانی که در بسته شده همه از حالت رسمی خودشون بیرون اومدن.ـ خب روژان، چرا میخوای صحبت کنیم؟ ـ بخاطر اینکه باید تمام و کمال در مورد گذشته شما سه نفر صحبت کنیم اگه میخوایم توی این جنگ برنده شیم.صادق از میز فاصله گرفت و به سمت پنجره حرکت کرد و پرده رو بست.ـ و صحبت کردن در مورد گذشته ما چه کمکی میتونه بکنه ؟امیر به سمت صادق برگشت:ـ هنوز نمیدونیم. ولی اینو میدونم که قطعا میتونه اطلاعات جدیدی بهمون بده. به هر حال خیلی پیش نمیاد سه تا سرباز که توی سن ۱۵ سالگی وارد پایگاه میشن توی سن ۲۰ سالگی بدون اینکه سروان بشن یهو بشن سرگرد و الان که ۲۵ سالشونه داوطلب جایگاه سرهنگی باشن.مهدی نفس عمیقی کشید و عینکشو کمی جا به جا کرد:ـ به هر حال، اگه قراره که با یه کشوری بجنگیم که ده سال بهش خدمت کردیم، هر اطلاعاتی نیازه درسته؟ ـ دقیقا!هستی به سمت مبل تک نفره ای که وسط اتاق بود رفت، روی اون نشست و انگشت هاشو در هم گره داد. ـ پس وقتشه این داستان رو از روز اول شروع کنیم. ...۱۶ خرداد ۱۸۲۸ـ نه نه نهههههههههه!ـ هیهی ترسو نباش~هستی به سمت بالای دریاچه شنا کرد و موهاشو با دست به سمت بالا هل داد.ـ صادق دلقکککککک! بهت گفتم هر وقت آمادگیشو داشتم میپرم داخل آب نگفتم ؟! کی گفت میتونی هلم بدی؟ـ میدونم میدونم ولی-صادق پرش بلندی زد، پاهاشو توی دستش گرفت و با یه حرکت نمایشی داخل آب پرید، هستی حس کرد کل آب دریاچه دوباره برگشت توی صورتش.صادق به سمت بالا شنا کرد و نزدیک هستی روی سطح آب اومد.ـ داشتی خیلی طولش میدادی!هستی با دست شروع به آب ریختن روی صادق کرد و صادقم همین حرکتو تکرار کرد. بعد از مدت طولانی وقتی هر دو خسته از آب تنی بودن به سمت روستا شروع به حرکت کردن.ـ راستی دو هفته دیگه تولد ۱۵ سالگیته.ـ آره، قراره مرددد بشم!ـ صد درصد تا دو هفته دیگه مرد میشی تو دلقک.ـ دور شو!ـ هیهی~بعد از اینکه به روستا رسیدن از هم خداحافظی کردن و راهشونو جدا کردن. هستی به سمت خونشون به راه افتاد،درو باز کرد و با صدای نسبتا بلندی گفت:ـ من برگشتمممممم!ـ آبجی!خواهر و برادر دوقلو هستی که ۵ سالشون بود به سمتش دویدن:ـ آروین اسباب بازیمو برداشته پس نمیده!ـ النازم اسب چوبی که واسم درست کرده بودی رو شکوند!هستی دستشو روی سر هر دوتا گذاشت و آروم نازی نازیشون کرد:ـ الناز اسباب بازی آروینو بهش پس بده و آروین یه کوچولو صبر کن واست یدونه جدیدشو درست میکنم!ـ مرسییییی!ـ هورااااا!ـ خوش برگشتی خوشگلم.ـ صدای مامان هستی بود که روی مبل در حال بافتنی کردن بود.ـ مرسی ما. و اینکه شام چی داریمممم؟ گشنمه!ـ سه تا بچه دارم یکی از یکی گشنه تر. کل خونه زندگی رو باید بفروشیم شکم شما رو سیر کنیم.ـ هیهیهی!ـ غذا یه کوچولو دیگه آماده اس، باباتونم میرسه تا اونموقع همه با هم میخوریم.ـ ـ ـ باشه!هستی دست الناز و آروین رو گرفت و رفتن داخل اتاقشون، یه مدت زمانی که گذشت صدای باز شدن در اومد. هستی خواست با سرعت به سمت در بره که بعد از یه سلام و احوالپرسی برن واسه خوردن شام ولی وقتی توی راه پله قیافه پدرشو دید مکث کرد.الناز و آروینم که داشتن با سرعت پشت سرش راه میومدن به پشتش خوردن و آروم روی زمین افتادن.ـ چیکار میکنی!ـ هیس! یه دقه ساکت باشید.پدر هستی با قیافه نگران به سمت مادرش رفت و شروع به صحبت کردن کرد، بعد از چند کلمه قیافه مادرش هم دقیقا همون شکلی شد.از اونجایی که بالای راه پله قایم شده بود چیز خاصی نمیشنید ولی فقط تونست یه کلمه رو لبخونی کنه: جنگ.HoioHoioFri, 10 Jul 2026 14:00:55 +0330https://virgool.ir/@hoioahira286/داستان-های-سفره-gwoootb4oryxمن و دوستام یه گروه داریم که بنا به دلایلی اسمشو گذاشتیم سفره. و خب یه روز این ایده به ذهنم رسید که داستان هایی بنویسم که شخصیت اصلیاش خودمون چهار نفر یعنی اعضای سفره باشیم و حالا که دوتا داستان از مجموعه داستان های سفره کاملا تکمیل شدن دوست دارم این داستان هارو با بقیه هم به اشتراک بذارم.HoioHoioTue, 16 Jun 2026 01:42:00 +0330