https://virgool.ir/feed/@hoda.aa92318 - Anticipatingfa2026-11-11 22:15:35https://files.virgool.ir/upload/users/1056760/avatar/kkhegG.jpghttps://virgool.ir/@hoda.aa923https://virgool.ir/@hoda.aa923/پاسخ-هایی-به-صداهای-فراموش-شده-qca9moxvjlrzسلام!امروز دفعه هزارمی میشه که به خاطر دلتنگیم واسه اینجا اومدم و اکانتای همه تون رو چک کردم؛ امیدوار برای اینکه شاید یه بار دیگه معجزه ای بشه و یکی سراغی بگیره یا چیزی بنویسه.چند وقت پیش یه کتاب خوندم از موراکامی به اسم " سوکورو تازاکی بی رنگ و سالهای زیارتش".توی اون کتاب هم، شخصیت اصلی یه روزگاری یه گروه دوستی جادویی داشت مثل ما. گروهی که میدونست دیگه هرگز تکرار نمیشه.گروهی که انگار همه همدیگه رو میفهمیدن و جا واسه همه بود. گروهی که وقتی از هم پاشید، جای خالیش تا ابد توی دل همه اعضاش موند.تا امروز فکر میکردم فقط من بودم که همش برمیگشتم و منتظر بودم اون شرایط جادویی یه جوری خودشو احیا کنه.ولی سراغ پست های هرکدومتون رفتم، دیدم قبل من بقیه هم اومدن و همون حرفارو زدن.خیلی حس عجیبیه وقتی میفهمم اکانت یه سری تون دیگه نیست. انگار یه نخ نازک راه ارتباطی بود بین من و اون اشخاص، که از دستم در رفت و توی مه گم شد.کامنت هایی که گذاشته بودن و حذف شده و الان فقط جوابایی که بهشون داده بودم هستن. دردناک ترین بخشش اینه که هرچند گاهی میشه حدس زد؛ ولی معمولا حتی معلوم نیست این کامنت کی بوده؛ این رد پای کدوم یکی از صداها و چهره هاییه که یه زمانی دوستام بودن.خیلی دلتنگتونم. فکر کنم تا حالا 10 تا پست یا بیشتر با همین محتوا گذاشتم. واقعیتش اینه که نمیدونستم باید قدردون هر تیکه از هر لحظه میبودم ، چون every scrap of you would be taken from me.اگه هنوز اینجایین ای دوستای فعال در سایه ها، یه نشونی بهم بدین. نمیخوام نگاه کنم تا یکی یکی از دستم در برید. میدونم که دلم براتون تنگ خواهد شد و غصه خواهم خورد که چرا هیچ کاری برای نگه داشتنتون نکردم.خیلی دلم میخواد هنوز بیام اینجا و براتون بنویسم. فقط دوست دارم بدونم هنوز هستین و هنوز میشنوین.(میدونم هیچوقت نشنیدین technically ، ولی حس میکردم میشنیدین.)از با شما دوست بودن یاد گرفتم کتاب خوندن و فیلم دیدن و موسیقی گوش دادن، فقط پر کردن ذهنت با کلمه ها نیست؛ اینه که بین اون کلمه ها قرار بگیری، آروم بگیری و درک کنی.درسته شما نبودین که با ذوق براتون تعریفشون کنم؛ ولی قصه های زیادی واسه گفتن دارم و چیزای قشنگ زیادی دیدم توی این دنیا که ارزش گفتن دارن؛"Jury's still out. But, man.. you can't deny that view."اگه هنوز هستین یا اگه هنوز از بقیه خبر دارین، بهم بگید. ممنونم.HodaHodaFri, 30 May 2025 11:49:56 +0330https://virgool.ir/@hoda.aa923/evermore-e7nkgduiskzxنمیدونم چطوری این آلبوم نوشته شده.چطوری نوشته شده که اینقدر جادو بین هر کلمه اش جا بشه.چطوری نوشته شده که اینقدر کامل باشه.و چطوری نوشته شده که الان، بعد از اینهمه وقت که از انتشارش میگذره، هنوزم وقتی بهش گوش میدم یاد همه خاطره های اون موقعم می افتم؛ که به طرز جالبی همه به اینجا میرسن.خواستم از همه کسایی که یه وقتی بهم این افتخارو دادن که اینجا دوستای من باشن و از همه دوستایی که تو دنیای واقعی داشتم جلو بزنن، تشکر کنم.بابت همه خاطراتی که پشت چهارتا پیکسل یه مانیتور، خلق شدن و تا ابد با من میمونن.There is happinessIn our history(سنت مسیحیوس (RIP))پ.ن: یادم نیست کی آخرین بار نوشتم پ.نپ.ن: با وجود اینکه شاید حسش رو بده، قصد ندارم بعد از این نوشته برم بمیرم، احتمالا بازهم اینطوری جوگیر میشم و میام براتون مینویسم؛ ولی بعضی وقتا یه چیزای واضحی برای گفتن داری، که نگفتنشون اسرافه.برای همین تصمیم گرفتم بابت اینکه یه اینطور تجربه قشنگی بهم دادین، بابت اینکه یه نور روشن بین همه تاریکی های این زندگی انداختین برام، تشکر کنم.هرچند که به لوس ترین و کلیشه ای ترین شکل ممکن ؛ اما واقعا ازتون ممنونم.HodaHodaTue, 17 Sep 2024 14:08:14 +0330https://virgool.ir/@hoda.aa923/10-ماه-قبل-iydkrifgxtjl10 ماه قبل آخرین باری بود که اینجا چیزی نوشتم.10 ماه قبل آخرین روزی بود که به نظرم چیزی توی این دنیا اینقدر جالب و جذاب بود که بیام اینجا و درموردش بنویسم.و چقدر جالب که تصورم از واژه امروز هم، توی این 10 ماه تغییر کرده.دوست داشتم مثل قبل این صفحه رو باز کنم و کلمه ها خود به خود از ذهنم به اینجا منتقل بشه؛که هرچی تو ذهنم بود رو راحت با شما در میون بذارم.ولی فکر کنم ترک عادتی که کردم و اینجا دیگه ننوشتم حالا باعث شده این حس غریبگی و خود سانسوری عظیم همه حرفامو فرا بگیره.پس سعی میکنم بگم این چند ماهه چیکارا کردم. نمی دونم. فقط دلم میخواست بازهم اینجا بنویسم راستش و برام مهم نیست که پنج دقیقه دیگه از اینکه صرفا یه لایف آپدیت مسخره نوشتم برای کسایی که شاید دیکه اصلا نخوان بخوننش پشیمون خواهم شد.خب اول از همه یه عادت که تقریبا از دستش داده بودم تا یه مدت پیش، کتاب خوندن بود. این تاریخچه کتاب خوندن توی زندگی من بر میگرده به خیلی وقت پیش؛اما کلی فراز و نشیب داشته گاهی خوندم گاهی نخوندم. به طور کلی نمیدونم از روی حرف بقیه است یا واقعا حس خودمه ولی وقتی کتاب میخونم احساس میکنم آدم بهتری هستم. الان یه مدت کوتاهیه کتاب های سفرنامه ای که منصور ضابطیان نوشته رو میخونم و به نظرم خیلی جالبن اگه از سفر و اینا خوشتون میاد. یه جورایی عین کتاب جغرافی مدرسه در تلاش بوده که یک دانش کلی از یه منطقه به آدم بده، فقط برعکس کتاب مدرسه به خاطر عدم تمرکز روی حفظیات صرف، خیلی موفق تر بوده.درمورد منطقه ای که توی کتاب مورد تمرکزه اطلاعات مفید و قشنگی به دست میارید که احتمال پیدا کردنشون و اولویت گفتنشون توی کتاب های جغرافیایی دیگه احتمالا متفاوته.در کل به نظرم تجربه خوبیه چون کلی عکس از اون منطقه می بینید و به خاطر اینکه با جزئیات درمورد همه بخش های سفر حتی یه رستوران رفتن ساده صحبت میشه حس میکنید واقعا رفتین به اون کشور.یه کتاب هم به اسم 13 معما دارم میخونم از آگاتا کریستی که به نظرم باحاله. کتاب های این تیپی که تمرکزشون روی یه آدم مثل شرلوک هلمز یا خانم مارپله برای من همیشه جالب بوده. از بچگی هم با خانوادم اون سریال شرلوک هلمزی که جرمی برت بازی کرده بود رو دیده بودم (و پوآرو) و کلا بخش زیادی از تفکرات و رویاهای کودکیم یه سرش میرسه به اسکاتلندیارد.یه چیزی که از امسال به زندگیم اضافه شد و قبل تر خیلی جایگاه مهمی نداشت، بازیه! امسال برای اولین بار یه بازی open world تجربه کردم که به نظرم واقعا هم خوب بود. بازی horizon forbidden west رو بازی کردم و به نظرم اگه آدم خودش رو بهش محتاج و معتاد نکنه، یک تجربه خیلی جالبه و با کتاب فرق داره اما اینم میبرتت به یک دنیای دیگه که میتونی کاملا به جای کارکترت زندگی بکنی.به نظرم خیلی باحال بود و دوست دارم بازم از این تجربه ها داشته باشم.اینم اضافه کنم که این مدت نه به اندازه قبل ولی بازهم فیلم نگاه کردم و اگه بعدا بازهم زد به سرم که بیام اینجا، حتما درمورد فیلم و سریال هایی که این مدت دیدم باهاتون صحبت میکنم.راستش این تقریبا همه کارهای تازه ایه که این 10 ماه کردم و چند وقت بود داشتم سعی میکردم یه چیزی اینجا بنویسم که به نظرم آخرش بیسیک ترین و مسخره ترین چیز ممکن رو نوشتم ولی مهم اینه که نوشتم و حتی اگه هیچکدوم از دوستان و گرامیان نیان بخونن، حداقل میدونم این کارو کردم.HodaHodaMon, 26 Feb 2024 10:31:04 +0330https://virgool.ir/@hoda.aa923/سادگی-llteuj038dsq«ما موجودات پیچیده ای هستیم.»«ما اون راز بزرگیم(که دکارت می‌گفت)»«ما اشرف مخلوقاتیم.»«ما ذهن داریم برای کشف چیزایی که بقیه موجودات نمی‌فهمن.»...پس چرا اینقدر سادگی رو دوست داریم؟بین اینهمه کار و پیچیدگی، چرا چیزی به سادگی یک بوی خوش یا یک چهره خندون، می‌تونه گیتی رو دگرگون کنه برامون؟ما چی هستیم؟چرا اینقدر ساده و در عین حال اینقدر پیچیده ایم؟واقعیت چیه؟چرا یه سری سوال هست که جواب نداره و یه سری جواب که هیچکس واسشون سوالی نپرسیده؟چرا این دریای بی پایان از کار و برنامه و زندگی، اینقدر راحت کسی که فکر می‌کنه رو میندازه دور و کسی که بی فکر فقط میدوه به دنبال یه شغل بهتر، ماشین بهتر، زن بهتر، شوهر بهتر، خونه بهتر، و هزاااار چیز بهتر دیگه رو، دو دستی بغل میکنه؟چرا زندگی یه عارف باید همیشه همراه نهایت سادگی باشه؟ مگه عارف کسی نیست که میگرده توی دونه دونه پیچیدگی های این دنیا تا برسه به بزرگترینشون؟یکی از نمونه های ترجیح سادگی به پیچیدگیچرا سادگی لازمه پیچیدگیه؟ این چه جور تضادیه که جای از بین بردن طرف مقابل، ایجادش می کنه؟چرا آخر همه داد و فریاد هایی که تو سرمون میکشیم تا حقیقت رو پیدا کنیم، سادگی آروممون می‌کنه و به زندگی «واقعی» برمون می‌گردونه؟چیه این سادگی لعنتی که اینقدر احمقانست و اینقدر لازم و درست؟ چرا هردوتا طرف طیف رو داره؟....هیس! به پیامی که از دوستت رسیده نگاه کن! هیس! صدای موسیقی رو زیاد کن!هیس! اون آهنگی که تازه یاد گرفتی رو بزن!هیس! بوی نارنج رو نفس بکش!هیس!هیس...(و باز به یه بهونه ساده از فکرمون میایم بیرون و باز وارد زندگی واقعی میشیم.)( راستی چرا قبل از کشف اینکه مغز فکر انسانو نظم میده، ما میدونستیم فکرامون از سرمون میان؟)HodaHodaSat, 22 Apr 2023 11:14:08 +0330https://virgool.ir/@hoda.aa923/بدون-عنوان-ib8dhh4nnkhtسلام!عیدتون مبارک!توی این پست می‌خوام بعد قرن‌ها سلام کنم بهتون، و بگم امسال برنامه چیه!بخش اول: سلام!سلام فرزندانم! مدت زیادی بود که این طرفا نیومده بودم. از شب عید هم دلم میخواست بیام و یه سری بهتون بزنم؛ ولی فرصت نشد.مدتهاست که اون طور حضور خاصی اینجا نداشتم و نمی‌دونم چی باید بگم، فقط می دونن دلم براتون تنگ شده!تا حالا شده فکر کنید زیادی زود بزرگ شدیم؟من تقریبا هر روز این حسو دارم.راستش به لطف کرونا منی که هیچ دوره ای از زندگیم خیلی آدم با دوست رفتن و اومدن نبودم، اینجا کلی دوست پیدا کرده بودم.که الان دیگه بزرگ شدن!میدونید، امسال عید که رفتم بعد از چند سال عید دیدنی، دلم خیلی کباب شد! همه همبازی های بچگیم الان خانم ها و آقا های محترمی شده بودن برای خودشون و دیگه حرف برای گفتن باهم نداشتیم.ولی چرا؟ به نظرم به جز خوبی ای که کرونا به من کرد و کلی دوست آنلاین پیدا کردم، آب اون طرف جنایتش این بود که توسط دوستام فراموش بشم.نمی‌دونم شاید برای شما این قضیه چندان معضل نباشه! ولی به نظر خودم، این دوره بین کودکی و جوانی، برامون زیادی زود گذشت. زیادی زود بزرگ شدیم و هیچ کدوم از کارهایی که توی فیلم های تینیجری میکردن نکردیم!ولی خب، شاید اونقدرا هم زیاد تنها نمونیم.من الان ۱۶ سالمه. نمی‌دونم چرا ولی به نظر خودم باید با این سن یکم آدم بزرگ تر باشم! البته خوشحالم اگه حتی یه جو بچگی تو وجودم مونده کماکان به شازده کوچولو خیانت نکردم!دلم ولی برای اون موقعی که ۱۳ سالم بود و اومدم اینجا اکانت زدم تنگ شده. برای اون روزی که واسه درآمدزایی دیجیکالا اومدم اینجا اکانت ساختم. پشت پنجره نشسته بودم، ظهر تابستون یود، پشت میز قهوه ایه بودم و با لپتاپم دنبال یه سایت خوب برای اون کار بودم. اینجا که اکانت ساختم خیلی وقت پیش بود. فقط لوندر فنتزی و پارسا اینجاس رو میشناختم و فقط همین دوتا نوشته های قشنگ داشتن.بعدترش تصمیم گرفتم حال که ویرگول پست های درآمدزاییم رو پاک کرده و گفته در قوانین نمیگنجن، دوست پیدا کنم.این شد که رفتم پست های لوندر فنتزی رو خوندم وکامنت گذاشتم. توی اون کامنتا با آلبالو و مسیح و بعدتر با حباب و زارا آشنا شدم.( زارا بود که اسی بهش می‌گفت بابوشکا؟)(بابوشکا بود؟)و کم کم جمعمون جمع شد. زنگ های تفریح کلاس آنلاین ها و گاهی حتی سر خود کلاس میومدیم و از هر دری و از هر چیزی که به رهنمون می‌رسید می‌گفتیم. کم کم دارم به این نتیجه میرسم که رابطه هامون باهم مثل رابطه اِما و دوشیزه تیلور بود. آخ که چقدر دلم برای همه تنگ شده.ولی الان، فکر نمیکنم حتی اگه بخواهیم و وقتش رو داشته باشیم بتونیم دوباره اونطوری بشیم. انگار تاریخ مصرف این دنیای ویرگولی هم گذشته و باد وارد یه برهه جدید از زندگی بشیم.ولی کاش هرچی بزرگ میشیم، مثل بقیه آدم بزرگا نشیم، همدیگه رو فراموش نکنیم و نتها نذاریم.یادش بخیر. اگه میتونستم برمیگشتم و از همون موقع تلاشم رو میکردم جای فرار. شاید شما هم اینطور ترس ها رو داشتین، ما دور هم بودیم و از ترس هامون می‌گفتیم، یه وقتی این فضای نسبتا پیرمردی ویرگول یه فضای زنده و پرشور تینیجری بود!ولی خوشحالم که تونسته بودیم یه جای امن واسه گفتن حرف هامون درست کنیم و مرهمی رو زخم های همدیگه بذاریم که با زمان فرسوده نمیشه.بخش دوم: امسال چه خبره؟گمان کنم قبلاً یک بار گفتم که بولت ژورنال استفاده میکنم. که آویشن گفت ممکنه ازش زده بشم. ولی نشدم?.راستش اسم این بخش ممکنه مثل گفتن هدف های امسال به نظر بساد، وچون حالش رو ندارم توی این ویرگول مزخرف اندروید عوضش کنم، اینجا میگم واقعا قضیه چیه.میخواستم یه بولت ژورنال ساده داشتن رو بهتون پیشنهاد کنم. اگه دوست داشته باشید هم بعداً درموردش حرف میزنیم.ولی در کل، شاید، شااااید، اینجا بیشتر سر بزنم.و شااااید اگه دوست داشتین میتونین بیشتر باهم راجع به چیزای جدیدی که یاد گرفتیم و... حرف بزنیم.و در برگرداندن حباب بعد از یکسال، اهتمام بورزیم.خدافظ!HodaHodaWed, 29 Mar 2023 11:19:15 +0330https://virgool.ir/@hoda.aa923/چهار-امروز-gh3iysavpmucامروز ثانیه ای گمشده میان لحظه های تاریخ است.سرسختانه دست و پا می‌زند تا هویتی برای خودش دست و پا کند.چه از دل منِ تنهای شاد ِ گوشهٔ قطار، چه از هر کجای دیگر.و نه خیال امروز من، نه حقیقت، نه خاطرهٔ خوش یا تلخی از امروز، برای بیش از امروز، وجودی ندارد.امروز یک نمایش به طول ۲۴ ساعت است؛ مثل باقی شان.خواهی گریه کن، خواهی برقص، خواهی بنشین، خواهی باش و خواهی نباش.وقتی شب به پایان رسید، از امروز چند جمله روی کاغذ باقی می‌ماند که بعدها شاید غبار از دل شیشه ای بروبد و بعدتر، فراموش شود.من، از نمایش بیرون آمدم و گوشه کوپه دل خوش کردم به خواندن روایت روزهای گذشته و روزهای هرگز نگذشته؛ تا شاید روزها بار دیگر در دل من زنده شوند و گوشه ای از گنجهٔ کنج دلم، آرام بگیرند.و من روزی روایت تو را خواهم خواند.راستی، تو چه خواهی کرد؟سلام.خواستم از بابت همهٔ ۷۵ تا نوتیفیکشنی که بعد از چند ماه باعث شد کلی ممنون شما بشم، تشکر کنم. ✨HodaHodaTue, 03 Jan 2023 01:18:59 +0330https://virgool.ir/@hoda.aa923/اگر-این-ترک-سی-روزه-کند-حل-مشکل-ما-را-t7ttw5qcuipbهمی بخشم به آویشن سه من قند و دو من قارا https://virgool.io/Anjomannojavona/%D8%AA%D8%B1%DA%A9-%D8%A7%D8%B9%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D9%81%D8%B6%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D8%B2%DB%8C-yoavgipd8m01 امروز از وقتی آویشن به اینجا باز آمد مدت زیادی میگذرهیعنی بیست-سی روزو من تازه فهمیدم.مدت زیادیه که نیاز مبرم من برای درس خوندن و شرکت در کلاس هام به واتسپ و شاد برطرف شده.به همین باب استفاده من هم کمتر شده.باور بکنید یا نکنید.خلاصه اینطور شد که مدتی پیش تصمیم گرفتم اقداماتی انجام بدم تا بالاخره حالا که فرصتش هست، از اعتیادی که سال 98 در دامش گرفتار شدم، خلاص بشوم.بخش اول: ولاگ نوشتنی!دیروز دیوار اتاقی را در خانه خراب نمودیم.که یه سری طبقه و یک میز کار کوچک داشت.نمیدونم تاحالا گفتم یا نه، من توی اتاقم یکم کمبود میز دارم!وقتی که کمد های اتاق منو ساختیم بین دوتا کمد و متصل بهشون یک میز کوچولو موچولو قرار دادیم که اوایل خوب بود؛ ولی به مرور برام کوچیک شد.این شد که تصمیم گفتم یه میز قدیمی بزرگ که مال بچگیم بود ببرم تو اتاقم؛ولی اون میزه خیلی بزرگ بود! خلاصه میزه برای مدتی بود اما به قدری بزرگ بود که هیچ جا به جز جایی نزدیک در قرار نمی گرفت و در اتاق نصفه باز می‌شد.برای همین تصمیم گرفتیم اونو ببریم بیرون.دیروز پیشنهاد دادم اون طبقه ها و میز کارش(که کوچیک و جمع و جوره_از میز خودم بزرگتر) به اتاق من منتقل بشه.که میشه!خلاصه قراره خیلی قشنگ مشنگ بشه.تنها مشکلش اینه که قابل جا به جایی نیست و اگه جایی گذاشتمش دیگه نمیشه ببرمش.الان تختم یه جایی زیر نورگیره که نقاشی کردم اونجا و قشنگ شده است.ولی خب اگه بخوام میزمو ببرم اونجا، جای تختم رو دوست ندارم، بخوام نبرم، پشتم میشه به نورگیر بعد همیشه باید چراغ مطالعه روشن باشه.چه بدانم!اصن چرا گفتم؟حال شما نیز پیشنهاد بدهید خوشحال میشویم.بخش دوم: وضعیت کنونی اعتیادممن در اواخر سال نود و هشت و نود و نه و هزار و چهارصد و حتی یکم اوایل هزار و چهارصد و یک ( یا ابلفضل حدودا سه ساله!) بسیار معتاد به اینترنت بودم.خصوصا به اینجا.ولی مدتی از تابستون هزار و چهارصد رو مشغول درس و تمرین و کار شدم و به مرور احساس نیازی که همیشه داشتم به اینجا، رو به کم شدن رفت.خلاصه الان اینطوری نیستم که اگه یه جایی رفتم و اینترنت نبود از غصه دق کنم!و خداروشکر همین باعث شد عادت کتاب خوندنم رو بازیابی کنم.(گفتم کتاب، کتاب عشق سالهای وبا رو قبل از خوندن به استادم امانت دادم؛الان کلاسم قراره آنلاین شه! چطوری پس بگیرم حالا?)و کتاب هایی که مدتها تو کتابخونه خاک میخوردن رو شروع کردم خوندن.خلاصه الان وضعیت خیلی بهتره.پس اینطوری نیست که یهو بخوام بذارم کنار، الان یه مدته پاکم?نه برای پز دادن و نه برای هیچی، من بیشتر کارامو با لپتاپم انجام میدم.(لپتاپ که میگم هم اکثرا میدونن یه لپتاپ دل نسبتا قدیمیه.)(برای همین مال خود خودمه! چون قدیمیه??)و وقتی موبایل گرفتم، اشتباه بزرگی کردم!چون من فقط یک خط برای ساختن اکانت شاد و واتسپ خودم نیاز داشتم.از طرفی شروع کرده بودم به نوت نوشتن دیجیتال و اگه یه تبلت خوب میگرفتم، بهتر بود.آما منظور این است که واتسپ و شاد رو هم روی لپتاپم استفاده میکنم.یعنی موبایلم رسما فقط برای تلفن زدن و عکس گرفتن بود.برای همین، فقط یک عامل حواس پرتی شده و اپ های مورد استفاده ام نسخه ویندوز هم دارن.تصمیم گرفتم موبایلمو محدود کنم.و لپتاپمو.طبق کاری که آویشن کرد.بخش سوم: میکرو جورنالینگ یا بولت ژورنال؟ مساله این است.چند روز پیش من شروع کردم به درست کردن بولت جورنال.پیش از این فقط بولت جرنال ( این کلمه رو به هزار شکل مینویسم در آن واحد) رو به شکل بولت جورنال ساینا دی دریمز دیده بودم و نمیدونستم میتونه یک روش برنامه ریزی باشه!چند روز پیش اما، روی یوتوب چندتا ویدیو، خصوصا ویدیوی سازنده اصلی بولت جورنال رو نگاه کردم و یه بولت جورنال ساختم. که به چشم خودم خیلی قشنگه!من دوتا دفتر دارم. یکی بولت جورنالم و یکی دفتر خاطرات. که جفتشون صفحه بندی دارن و فهرست.و توی کارهای هر روزی توی بولت جورنالم، صفحه ای ( یا صفحاتی) که توش خاطرات اون روز رو نوشته بودم مشخص میکردم.به نظرم خیلی خیلی جایگزین خوبیه برای برنامه ریزی های آنلاین و پیشنهاد میکنم برید درموردش اول ویدیوی سازنده اش رو ببینید که خیلی اصولی و مینیموم توضیح داده.چون من مطمئن نیستم به شکل درستش انجام دادم یا شما ممکنه روش منو دوست داشته باشید یا نه.در کل، آویشن معتقده که باید برای میکرو جورنالینگ، یک یا چند جمله توصیف کننده روز باشه.ضمنا آویشن میگه این سه سوال:۱. امروز برای انجام چه کاری هیجانزده بودم؟۲. چه کاری منو از انرژی تخلیه کرد؟۳.چه چیزی یاد گرفتم؟ رو در یادداشت هاش مینویسه و منم علاقه دارم اینو به بولت جورنالم اضافه کنم.قصدم اینه:ویرگول، آپارات، واتسپ، یوتیوب و باقی شبکه های اجتماعی رو برای این سی روز چالش، کنار بگذارم.ضمنا یه تعداد فعالیت جدید برای این مدت یاد میگیرم.حدودا پنج روز مونده تا شروع مدارس. البته یک مهر جمعه است. پس شش روز با حساب امروز.من 24 (شهریور سی و یک روزه!) مهر برمیگردم و امیدوارم اون موقع تمام این سی روز رو به شکل کلی و کاملی روی کاغذ ثبت کرده باشم.من مطمئنم که روز اول قرار نیست بهترینشون باشه و سنگ بزرگ نشونه نزدنه.بارها و بارها از این چالش ها برای خودم گذاشتم؛اما دوام نیاوردم.چون هنوز مقدار زیادی وابستگی داشتم به اینترنت؛اما در حال حاضر حدودا به همین شکل زندگی میکنم.امیدوارم بتونم ورزش کردن و کتاب خوندن و اینطور فعالیت های خوب رو وارد زندگیم کنم.راستی، من چندین دفعه سعی کردم که به مرور این قضیه رو کم کنم؛ولی آخرش در مواجهه با چالش های جدید منو در شرایطش قرار داد و الان دیگه اونقدر احتیاجی و نیازی نسبت به اینجا ندارم.پس نگران نباشید! درمورد من یک تصمیم یهویی و بی نتیجه نیست.فعلا خداحافظ!1401/6/25 پنجشنبهساعت 11:06 قبل از ظهرHodaHodaFri, 16 Sep 2022 12:11:51 +0430https://virgool.ir/@hoda.aa923/سه-من-و-شما-nvl4anz6wunrشما صدا های توی سر من هستید.صداهایی که تشویقم میکنند.به من مهر میورزند و هنرم را ستایش می‌کنند.همان هایی که در استودیوی خالی برنامه جیمی فالن برایم دست می‌زدند و اسمم را فریاد می کشیدند. چرا یادم نمی‌آید ؟چرا؟من تنها هستم. از وقتی بیدار شدم تنها هستم.پیش از این، یعنی یازده سال پیش، هرگز به وجودیت خودم شک نکرده بودم.بعد از آن اما ، خودتان بهتر می‌دانید ، دیگر کسی نبود که به مادرم و خودم فحش بدهد و در را پشت سرش ببندد تا شیشه ها بلرزند.دیگر مادری نبود که شیشه های خالی نوشیدنی اش را به سمت من پرت کند تا مطمئن شود زنده ام و تکان نمیخورم.حالا همه جا خالیست.خیابان ها.پارک ها.حتی مغازه های مک دونالد.ولی یک ذره خاک هم روی جایی ننشسته است.انگار همه هستند. ولی من را نمی‌بینند.من داستان هایم را برای شما تعریف می‌کنم.تماشاچی اجراهای سوت و کور من در مغازه های ساز فروشی ، شما هستید.شما و کلاغ ها ، گربه ها، طوطی ها، مورچه ها.همه جز انسان ها.HodaHodaMon, 12 Sep 2022 14:21:13 +0430https://virgool.ir/@hoda.aa923/روزمرگیقسمت-یک-تغییرات-yt2ld2p9xub3چند روز پیش در مدرسه ای نزدیکی منزل‌مان ثبت نام کردم.با قلبی سرشار از درد و ذهنی نا آماده.آماده برای فروپاشی. که اتفاق هم افتاد.برای ثبت نام مدارک را ارائه کردیم. گفتند باید آزمون ورودی بدهم. فکر نمی‌کردم اینجا هم چنین چیزی باشد.تصمیم گرفته ام ادبیات بخوانم. در این فضای منطق و اقتصاد و تاریخ، حالم خوشتر است. گفتند:"آزمون ورودی ریاضی را باید بدهید تا با استاندارد های مدرسه ما آشنا بشوید."قلبم مثل لیوان آبی که زیادی پر شود و سر ریز کند، سرشار شد از ناامیدی های جدید:"نکند حاضر نباشم؟"، "وسط تابستان؟"، "حالا چه کنم؟" و هزار هزار سوال دیگر که از خودم می‌پرسیدم بلکه جوابی پیدا کنم.اصطلاحا علاقه مند بودم از زیر کار در بروم.اینجا و در این فضا، هیچکس هویت حقیقی مرا نمی‌داند، پس ادامه دادن به این دروغ بزرگ بسیار بسیار بی دلیل است.من سال گذشته در نوبت اول ریاضی پایین ترین نمره ای که تا به حال در کارنامه نهاییم داشتم را کسب کردم: 18.اما وضع بدتر هم شد.در نوبت دوم، به خاطر فضای فکری مزخرفی که داشتم، حال و هوای اصطلاحا "خاکستری" و ناامیدی ام از آنکه در مدرسه هنرهای زیبا پذیرفته شوم، حتی سمت ریاضی نرفتم.گاه و گداری به شکل روزنامه ورق می‌زدم.تا وقت امتحانات نهایی شد و منی که تمام درس هایم را 19 و 20 گرفته بودم، در نمره ریاضی برگه امتحانم، نمره 10.5 را کسب کردم.خدا می‌داند تا به حال چقدر به خاطرش باعث تحقیر خودم و این و آن شدم.وقتی به علت کسب نمره کم(در نواختن پیانو و نه ریاضی) در بخش عملی هنرستان، رد شدم، توی فکر این افتادم که حالا باید چه کار کرد؟گاهی فرصت هایی در زندگی آدم پای می‌گذارند که تنها یک بار شانس امتحانشان را داریم.این فرصت هنرستان رفتن هم از همان فرصت ها بود برای من.سال دیگر هم می‌شود تست بدهم؛ ولی به نتایج و تصمیمات دیگری رسیدم که مرا بر نکردن این کار وا داشت.مسیر موسیقی را به شکل دیگری (نه به شکل " درسمو میخونم اینم کنار ادامه میدم") ادامه خواهم داد.هنوز برای گفتنش زود است. گاهی لازم است کمی از هدفت کف دستت باشد و بعد قولش را بدهی.به هر صورت، آزمون ریاضی را امروز صبح دادم. ساعت 8 تا 9:30. 3 صفحه.نمره ام شد 19.چند جلسه کلاس در مدرسه گذاشته بودند. با دانش آموزان تجدیدی سر یک کلاس بودم.برخی از آنهایی که هیچ اهمیتی نمی‌دهند و تمام عمر با التماس کردن نمره های بخور و نمیر گرفته اند؛و برخی آنهایی که اهمیت می‌دهند؛اما هرکدام به نحوی دچار این مصیبت نمره زیر 12 یا نمره های زیر 10 شده اند.یکی لج کردن معلم. یکی دیگر مسیر دورش از مدرسه. دیگری معلم ریاضی نابلد.به هر صورت، این چند جلسه طی شد. نمره 18.75 را در امتحان امروز صبح گرفتم که با نمره کلاسی که خانم معلم به من داد (نه ارفاق بلکه نمره ای که از تحویل تکالیف کسب کرده بودم) شد 19.این دفعه جای پنهان شدن پشت سر مادرم جلو رفتم و سرم را بالا گرفته سراغ کلاس سال بعدم را گرفتم.بی برو برگرد قبول شدم. قرار بود نمرات بالای 12 ثبت نام شوند.تعدادی هم زیر این نمره شدند که با ارفاق و ضمانت خانم معلم گرامی ثبت نام خواهند شد.شما را نمیدانم؛ولی من از خنده های دخترک هایی که نمره زیر 12 داشتند و خنده کنان میگفتند لطفا به من نمره بدهید کنترل خودم را سخت ترین کار میبینم.هرچند که من هم از آنها کمی ندارم.در کل، لازم به ذکر است نمره معدل کل من در سال نهم شد 18.57 .گفتم که بدانید خیلی هم تنبلی نکرده ام.تمام مشکلم تنفر از ریاضی بود.که هزار هزار دلیلِ نادلیل داشت.خلاصه، سخن به درازا (تر از این) نبرم.الان راستش را بخواهید از همان موضوعی که از آن متنفر بودم خوشم می آید. نه تنها ریاضی، بلکه بخش معادلات!راستی!بعد از حدود 3_4 سال، 2/6/1401 (چهارشنبه-عصر) رفتم سفر!یک سفر کوتاه 2 روزه به منطقه ای خوشگل و خوش آب و هوا.اطراف همینجا،جایی به نام چادگان.اگر توانستید سر بزنید.1401/6/16-7:41pmاضافه شده در مدتی بعدتر (حدودا 9 دقیقه): مدرسه من از سالها پیش یک ساختمان جدید و انصافا بسیار بزرگ داشته که هرگز به آنجا نرفته اند. از شانس ما پس از حدود 10 سال به اینجا آمده است.اضافه شده ۴ ساعت بعد:من در تست هنرستان، در بخش علمی و در بخش دروس نهم نمره قبولی کسب کردم و دلیل رد شدنم نمره پایین ریاضی نبود بلکه نمره عملی بود که از نواختن پیانو به دست آوردم.HodaHodaWed, 07 Sep 2022 20:41:36 +0430https://virgool.ir/@hoda.aa923/دو-نمی-خواهم-پیدا-شوم-mrfqdbsszsoeمن گمشده این جهان نیمه خیالی ام. در داستان ها و میان تفکرات فیلسوف ها روز و شبم را سر می‌کنم. بارها و بارها به اینجا آمده اند و اسمم را فریاد کشیدند؛ اما جوابی نشنیدند.حال من در این دنیا بهتر است. همه قهرمان های داستان هایم، می‌گویند دنبال پیدا شدن و پیدا کردن راهشان میان هزار هزار بی راهه هستند.من اما چنین فکر نمی‌کنم.راستش چیزی را در دنیا بیش از غرق شدن در دنیاهایی جز این دنیای خاک گرفته، دوست ندارم.شاید دنیا دیگر به آن بدی نباشد، شاید ارزش امتحان کرده داشته باشد و هزار هزار حرف از این قبیل.تلاش نکنید.من در همین دنیای لرزان سرد گوشه کوپه، با کتاب ها و لیوان های قهوه ام، راحتم.نیچه می‌گوید فرق انسان و ابر انسان این است که انسان در چارچوب دین و عرف و اخلاق و هزار چیز دیگر زندگی می‌کند؛اما ابر انسان از همه این تعلقات گذر می‌کند و دنیایی را تجربه می‌کند، که یک انسان حتی آرزویش هم نمی کند.من که در هیچ دنیای ثابتی زندگی نمی‌کنم چطور؟من چه انسانی هستم؟پرانتز:1. من خیلی درمورد نیچه اطلاعات ندارم و تازه بهش معرفی شدم؛ ولی دوست دارم کتاب هاشو بخونم.HodaHodaFri, 12 Aug 2022 16:08:22 +0430https://virgool.ir/@hoda.aa923/یک-من-هویتی-گم-شده-میان-جهان-های-خیالیِ-حقیقی-ام-qx5tua0ciwaqIf I Go, Im Goin_Gregory Alan IsakovPeople Change-Mipso11 سال پیش به این اتاق متحرک که هرگز ناایستاد آمدم. خالی از رنگ بودم. خالی از حس. خالی از هرگونه تعلقاتی. با چشمانی به مانند کاسه هایی از خون. سرخ و خونبار.جهانم را خراب کرده بودند. دلبسته به همین جهان خراب هم نبودم. دیگر هیچ جهانی را نمی‌خواستم. صدای موسیقی را زیاد کردم. سر سبز پردردم را به شیشه سرد چسباندم و همپای ابرهای آسمان، اشک ریختم.به درخت ها نگاه می‌کردم. به باقی دنیا که بدون هیچ تغییری به راه خود ادامه می‌داد. باران هنوز مثل قبل می‌بارید. جهان به دور خود می‌چرخید و همه راه خود را می‌رفتند. بی آنکه حتی یک نفر بداند و بخواهد بداند چه بر سر من آوار شده است. انگار هرگز وجود نداشته ام.این دنیای ماست.بی رحم و زیبا.HodaHodaMon, 01 Aug 2022 17:31:36 +0430https://virgool.ir/@hoda.aa923/بلندی-های-بادگیر-gf0vabwhwrmy(spoiler alert)هوا سرد بود. وودرینگ هایتز حتی سردتر و متروک تر از قبل به نظر می‌آمد. بعد از مرگ آن مردک افراط گرا جوزف، این مکان تلخ و سرد خالی از سکنه شده بود. به اتاق کاترین ارنشاو... یعنی لینتون رفتم. هرچه باقی خانه متروک و خالی از حیات به نظر میرسید، اتاق کاترین درست مثل قبل بود. انگار کسی هنوز آنجا زندگی میکرد. الن دین میگفت معتقد است کاترین و ادگار هنوز در آن نواحی پرسه میزنند.نمیدانم. گاهی چنان در این دنیای خیالی غرق میشوم که لحظه ای خیال میکنم همه عمر اینجا بودم.آیا آقای ارنشاو بزرگ فکر میکرد روزی خانه اش چنین ساکت و بی روح باشد؟روی تخت نشستم. گاهی حس میکردم کسی از کنارم میگذرد؛ اما بی شک امکان آنکه باور ها و اعتقادات مردم این نواحی حقیقت داشته باشند، به همان اندازه غیر ممکن است که شنیدن حقیقت از جوزف بود.گاهی فکر میکنم چه به سر لینتون آمد. لینتون بیچاره در جهل و نادانی و تاریکی چشم به دنیا گشود و در همان تاریکی چشم از این دنیا بست. شاید اگر فرزند ایزابلا لینتون نبود و اگر پدرش هیت کلیف نبود، میتوانست زندگی بهتری سپری کند.به خلنگ زار رفتم. گاهی تنفس میان خیالات و سرنوشت تلخ انسان های این اطراف، کاری سخت و غیر ممکن به نظر می رسد. هوای خنک و مرطوب خلنگ زار را داخل ریه هایم کشیدم. انگار تمام تلخی های آن جهان را به دوش میکشیدم.سنگینی عجیبی را حس میکردم.هرچند هرگز هیچ یک از آنها را ندیده بودم، با هریک به نحوی زندگی میکردم.میان اینهمه تلخی، بذر درخشان وجود کاترین جوانه زد. که مثل درختی پربار سراسر وجود آفتاب سوخته هیرتن را در بر گرفت و مکانی امن برای جان تازه کردن او به وجود آورد.گاهی پس از هزاران مرگ و تلخی، جهان با اتفاقی ساده شیرین خواهد شد. به سادگی یک لبخند. یک عذر خواهی. یا نوازشی کوتاه بر گونه هایی سرخ.ماندن در این جهان غریب ساده است.اما جهان های دیگری برای سفر کردن دارم."در آن هوای دلپذیر، مدتی کنار قبرها ماندم و به تماشای بال زدن پروانه ها میان خلنگ ها و گل های استکانی مشغول شدم. همان طور که به صدای وزش ملایم باد میان علف ها گوش می‌دادم فکر کردم که نمی‌توان اسیران خاک را سرگردان تصور کرد، درحالی که آن ها زیر این زمین خاموش آسوده آرمیده اند."کتاب را بستم.جهانی تازه را برای سفر جستجو می‌کنم.HodaHodaTue, 26 Jul 2022 13:46:45 +0430