<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های لائیسیته</title><link>https://virgool.ir/feed/@hocceyn1379</link><description>کسی که فردا خوانده خواهد شد</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 00:28:31</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1373096/avatar/liZ79h.jpg</url><title>لائیسیته</title><link>https://virgool.ir/@hocceyn1379</link></image><item><title>ترانه خاموش</title><link>https://virgool.ir/@hocceyn1379/ترانه-خاموش-a9fjt70nihd5</link><description>ساعت حوالی ۵ صبح بود میدانی که روز از دل تاریکی شروع به رشد میکند. ترانه ی چیزی گوش هایم را تیز کرد ، باران بود چه به هنگام باریدن گرفت ،گریه ی آسمان به ناچار دریای سفید چشمانم را هم به باریدن جبر کرد. چه ترکیب خوش ترادفی لااقل میدانم که باران پرده ی خوبی برای پنهان کردن غم هایم است من در میان انبوه بغض و اشک آسمان گم شده ام حجابی بر سر گونه هایم کشید اصلا یادم رفت که بگویم چه ترانه زیبایی بارش باران و نجوای چکه چکه شدن اشک بر روی گونه چه استعاره خوبی می‌توان از این جمله گرفت ، به راستی زیبا ترین چیز ها چیز هایی هستن که فقط میتوان حس کرد.اضمحلال روانم را دیدم به هنگامی که یادش یادم را بر انگیخت آن چشمانش مانند غروب خورشید تراژدی انگیز اما امید بخش به سان صدایش که از دل بر می‌آمد بهترین ترانه ، ترانه ای است که آمیخته با دو چیز باشد ، بارش باران و تصور وجود او و البته چاشنی تلخ حضور من .من برای آنچه که میبنیم نمی‌نویسم رسم من به حرف آوردن احساس هاست تا جایی که ادبیات مجوز آنرا بدهد ، من از خود کاستم بر او گذاشم من زندگی را به این دیدگاه فروختم که اگر بخواهی بمانی باید بروی .من به حسرت رفتن ماندم ، من نجوای عاشقانه برخورد قطره را به تکه سنگی سفت اما دل نرم به ترانه های بیشمار عالم ترجیح دادم یا هم میدهم ،  دل من با ترانه غمگین آسمان میخندد.</description><category>لائیسیته</category><author>لائیسیته</author><pubDate>Thu, 16 Mar 2023 08:33:07 +0330</pubDate></item><item><title>زندگی بی زندگی</title><link>https://virgool.ir/@hocceyn1379/زندگی-بی-زندگی-lcay4baliczs</link><description>برای چه زندگی میکنم ؟تا به حال از خود پرسیده ای از چه برای که نفس میکشی  ، من نمیدانم پاسخش را وقتی یافتم که دیگر زنده نبودم شاید من همیشه مرده بودم  و این سایه ای از من بوده من غرق آن چیزی شدم که وجود نداشت زندگانی لحظه تلخی هاست ، آن جمله نیچه را به یاد می آورم که می‌گفت «درد همیشه بوده حتی در روز اما ،در شب است که پرده دروغ کنار می‌رود و حقیقت آنچه که هست رخ نشان میدهد». تقریبا دریافتم که تمامی رنج های من از ارتباط با دیگران بوده التبه بی راه هم نیست که بگویم با خودم هم چندان غریب نبوده ام غربت من از نه از تن من بلکه از ذهن من بود شب های متمادی زیادی گذشت تا بفهمم من در شب در تاریکی طلوع میکنم ، اکنون باز به آن پرسش ابتدایی میرسیم ، برای چه زندگی میکنم ؟</description><category>لائیسیته</category><author>لائیسیته</author><pubDate>Wed, 15 Mar 2023 23:55:01 +0330</pubDate></item></channel></rss>