https://virgool.ir/feed/@hm_sokotfa2026-11-11 03:10:49https://files.virgool.ir/upload/users/468076/avatar/JfFD9A.jpeghttps://virgool.ir/@hm_sokothttps://virgool.ir/@hm_sokot/فانتزی-اول-تربیت-فرزندان-ygtbyfv5oiagچقدر جالب هستش مسیر پدر شدن و البته برای خانم‌ها مادر شدن با تفاوت‌هایی که باهم دارند...یکی از فانتزی‌هام این بود که وقتی بچه‌ای به دنیا میاد و ما علت وجودی اون هستیم پس می‌تونیم اونجور که فکر می‌کنیم درسته و دوست داریم تربیتش کنیم! همه علایقمون، نگاه‌هامون به هستی، چیزهایی که فکر می‌کنیم درست هستش و ما فرصت نداشتیم یا بعدا فهمیدیم یا نذاشتن به اون چیزها برسیم و یا چیزهای دیگه...هرچقدر به این مسیر نزدیک‌تر میشم بیشتر به این فکر فرو میرم مگه پدر و مادرهای ما این طوری راجع ما فکر نمی‌کردند؟ احتمالا اونها هم دوست داشتن ما مسیری رو بریم که فکر می‌کردند از نظر خودشون درسته و دوست داشتن ما تو مسیری قدم برداریم که بیشتر موفق بشیم از نظر خودشون! اما چرا ما اونی نشدیم که می‌خواستند؟ یا اون مسیری رو نرفتیم که می‌خواستند؟(البته شاید من اینطور باشم!)گاهی خودمو اینطور توجیه میکنم زمانه ما با پدر و مادرهامون فرق می‌کرد اما از کجا معلوم زمانه بچه‌هامون با ما از نظر بچه‌هامون فرق نداشته باشه؟ یا اینکه ما با پدر و مادرهامون فرق داشتیم، خوب همین حرف رو بچه هامون هم می‌تونن به ما بگن! وقتی ما بزرگتر شدیم فکر کردیم بیشتر از اونا می‌فهمیم بهشون نگفتیم این زندگی من هستش می‌تونم انتخاب‌های خودمو داشته باشم، خوب باید آماده شنیدن این جملات از بچه هامون هم باشیم!برگردیم عقب... ماجرا از کجا شروع شد؟ از جایی که نگاه ما با پدر و مادرهامون از هم فاصله گرفت... علتش چی بود؟ یا بهتره بگم چی‌ها بود؟ خیلی چیزها... برای من اینطوری بود... تفاوت سن، گذشت زمان و تغییرات جامعه، تغییرات فرهنگی، اختلاف نگاه دو دوران مختلف، تکنولوژی، برادرها و خواهرها، تفاوت در آموزش‌ها و نوع یادگیری و ... دو تا مفهوم در همه این موارد پنهان هستش: اول مفهوم تفاوت/تغییر و دوم مفهوم زمان! شاید هم دو روی یک سکه هستند، وقتی زمان می‌گذره خیلی چیزها تغییر می‌کنه و وقتی خیلی چیزها تغییر کرده یعنی زمانه هم عوض شده!خوب پس نتیجه می‌گیریم... چالش ما و پدرها و مادرهامون این بار هم تکرار میشه! اما جای ما با بچه‌هامون عوض میشه! این ماجرا هنوز برای من شروع نشده اما می‌تونم از الان حدس بزنم که وقتی اتفاق بیوفته بیشتر از الان از بعضی رفتارهای خودم نسبت به پدر و مادرم پشیمون میشم... کاش فرصت جبران داشتم... برای پدرم که نشد اما امیدوارم برای مادرم بتونم...حسینحسینMon, 08 Feb 2021 03:51:11 +0330https://virgool.ir/@hm_sokot/چالش-اول-انتخاب-اسم-g7mzbym2sh4iاولین چالش جدی برای من انتخاب اسم بود.چه اسمی بذارم برای بچمون؟ اسمی که دوست داشتم الان رو خودم بود؟اسمی بذارم که نشان‌دهنده علایق‌ام باشه؟اسمی بذارم که بعدا مسخره‌اش نکنن؟یا جوابی داشتخ باشم اگه بعدا از من پرسیدند چرا همچین اسمی گذاشتید بتونم بگم چرا!؟یا اسمی که ....می‌تونم هزارتا از این سوال‌ها رو بنویسم راجع به علت انتخاب اسم! اما به نظر من مهم‌تر از این سوال‌ها، جواب‌هایی هستش که ما به این سوال‌ها میدیم!فارغ از تمام این سوال‌ها یه سوال جدی‌تر دارم!... فکر کنم با این سوال تکلیف اون سوال‌ها و جواب‌ها هم حل میشه یا روشن میشه مساله!سوالم این هستش: اگه الان من یا شما می‌تونستیم به طور رسمی یا غیررسمی اسم خودم یا خودمون رو انتخاب کنیم چی می‌ذاشتیم و چرا؟ اگه بتونم به این سوال جواب بدم احتمالا می‌تونم همه اون سوالهای قبل رو هم جواب بدم...اگه می‌گفتن هر ده سال یک اسم برای خودتون انتخاب کند همه مجبورید چی می‌ذاشتید؟اگه می‌گفتم از یک سنی به بعد می‌تونید اسم تون رو خودتون انتخاب کنید چی؟ مثلا موقع عکس‌دار کردن شناسنامه اسم جدید برای خودتون انتخاب کنید در 18 سالگی!اگه فکر می‌کردیم شروع تغییر از خودمون از اسم هستش، موقع تغییر خودمون چی میذاشتیم؟اگه دوست داشتیم با اسم دیگه صدامون کنن چی؟اگه دوست داشتیم با اسم مون بفهمند که ما چی فکر می‌کنیم و چطور فکر می‌کنیم چی؟یا حداقل نشون‌دهنده یکی از جنبه‌های پررنگ روحیاتمون باشه چی؟و خیلی چیزهای دیگه...قبل از این فکر می‌کردم انتخاب اسم چقدر راحته... اما فهمیدم نه سخت هستش و کاملا جدی! میگن یکی از وظایف پدر و مادرها انتخاب اسم هستش برای فرزندانشون... دقیقا نمی‌دونم بقیه چیکار می‌کنن اما احساس می‌کنم بعضیا خیلی شوخی و سطحی انتخاب می‌کنن... برای من واقعا مساله خیلی جدی بود و هست...البته این صرفا ذهن من هستش، موقع انتخاب اسم مساله باید بین من و همسرم حل بشه...حسینحسینSun, 07 Feb 2021 01:41:49 +0330https://virgool.ir/@hm_sokot/چالش-ها-و-فانتزی-های-مسیر-پدر-شدن-yrrtaepitzwyآغاز ماجرا!... قبل از این هیچ ذهنیتی راجع به فرآیند پدر شدن نداشتم... در اطرافیان دیده بودم... گاهی رفتارها و عملکردها رو نقد می کردم، گاهی تحسین و گاهی بی‌تفاوت... اما حتی وقتی گاهی جدی به این مساله فکر می‌کردم سریع از موضوع گذر می کردم و رد میشدم... چون فاصله زیادی با تا امروز باهاش داشتم...الان که تو این مسیرم... بیشتر به کارهام فکر می‌کنم... بیشتر از خودم می‌ترسم... بیشتر به نتیجه کارهام و حتی به نیت کارهام فکر می‌کنم... نمی‌دونم چه صفتی بذارم برای این حالم... ترسناک، شگفت‌انگیز، مسئولیت جدید، تعهد به زندگی به طور عمیق‌تر و ... خوب هر کدوم از این صفات یک وجهی از برخورد من با این مساله است... و چیزهای دیگه که به نوشتن نمیاد...یادمه یه روز یکی از استادام گفت: بچه دنباله آدم هستش!سریع گفتم: چه ترسناک!گفت: چرا؟گفتم: خوب من که اینم و خودم رو با تمام ویژگی‌های بدم از ذهن و عین می‌شناسم که دیگران حتی ذهنشون هم خبر نداره از این فکرها و کارهای من(هر کسی می‌تونه یه سری از این کارها رو داشته باشه البته!) دوست ندارم بچه‌ام این مسیر رو بره و دنباله من باشه تو این مسیر!اون روز گذشت و امروز به این نتیجه رسیدم اگه می‌خوام اون مسیرهایی که دوست ندارم اون بره باید خودم تغییر کنم! و چه سخت این که این تغییر به خاطر خواسته خودم صرفا نیست!چالش‌هام رو تو این مسیر می‌نویسم! تا بعدا اگه دوست داشت بخونه که چه بر من گذشته تو این مسیر به دنیا اومدن خودش یا خودشون!حسینحسینSun, 07 Feb 2021 01:06:49 +0330