https://virgool.ir/feed/@hivatanha1997نویسنده و گویندهfa2026-11-11 05:47:04https://files.virgool.ir/upload/users/4362264/avatar/iA6Rsk.jpghttps://virgool.ir/@hivatanha1997https://virgool.ir/@hivatanha1997/شبی-در-قبرستانخاطرات-ماشینی-g0nbm7om06w9نویسنده:نرگس عباسی به نظرم تا انسان اشتباهی مرتکب نشود، برای چیزی قانون تعیین نمی‌کند‌. داستان از جایی شروع شد که من، دو خواهر بزرگترم و برادرم، ساعت هشت شب با پراید قدیمیش برای زیارت مزار پدربزرگ و مادربزرگمان به قبرستان شهر که مکانی در نزدیکی بیابان دارد، رفته بودیم. بعد از زیارت مزار مادربزرگمان مجدداً سوار پراید شدیم. داشتم در پلی لیست موسیقی‌ام دنبال آهنگی شاد و بیس دار می‌گشتم که برادرم کلمات را میان دندان‌هایش فشرد._"ای بابا مثل اینکه روشن نمیشه."تلفن همراهم را کنار گذاشتم و به برادرم چشم دوختم که با ابروهایی گره خورده سوئیچ را می‌چرخاند و شانس خود را امتحان می‌کرد. نگاهم را به محوطهء تاریک آسفالت میان قبرها که فقط با نور بالای ماشین روشن شده بود انداختم. چه کسی می‌تواند در میان مکانی تاریک قدم بزند در حالی که می‌داند اطرافش میلیون‌ها انسان دراز کشیده‌اند؟ برادرم مشتش را روی داشبورد کوبید و گفت:_(مثل اینکه باید پیاده بریم و از مسئولین قبرستون تقاضای کمک کنیم.)خواهر بزرگترم کمی به جلو متمایل شد. _(هنوز به قبر بابابزرگ سر نزدیم.)خواهر دیگرم سر تکان داد._(سر راهمونه. اول می‌ریم سر خاک بابابزرگ، بعدش می‌ریم پیش مسئولای قبرستون.)با اینکه می‌ترسیدم، از ماشین پایین آمدم و چراغ قوهء تلفن همراهم را روشن کردم. یک بار برادر بزرگترمان به ما گفت "هر مکانی خوف داشته باشد، بی‌علت نیست." با یادآوری این جمله نگاهم را به گورستان خفته دوختم‌. تاریکی از میان درخت‌های انبوه کاشته شده بین سنگ‌ها مانند هیولایی سیاه، فضای خالی میان گورها را بلعیده بود، حتی اگر بین گورها زمین می‌خوردم تاریکی مرا در خود دفن می‌کرد. دوست داشتم هرچه زودتر این مکان مرده و مانده را ترک کنم. پشت سر برادرم به راه افتادیم. برای کمتر کردن ترسم موسیقی شادی گذاشتم که خواهر بزرگم گفت: _"برای غافلگیری اموات صلوات."چهارنفری زدیم زیر خنده. چشم به تلفن همراهم دوختم تا موسیقی شاد دیگری انتخاب کنم که برادرم گفت:_(اون چیه اونجا؟)وقتی سرم را بالا آورم متوجه شدم برادرم به میان گورستان اشاره می‌کند. من چیزی ندیدم اما برادرم به راه افتاد. _(یه چیزی اونجاست!)خواهرم با صدایی که بم‌تر از حد معمول شده بود گفت:_(نرو اونجا!)اما برادرم بی توجه به میان گورها رفت. کمی منتظر ماندیم. خواهر بزرگترم چند بار نام او را صدا زد. ناگهان صدای جیغ ترسناکی از میان گورستان نویسنده:نرگس عباسی به نظرم تا انسان اشتباهی مرتکب نشود، برای چیزی قانون تعیین نمی‌کند‌. داستان از جایی شروع شد که من، دو خواهر بزرگترم و برادرم، ساعت هشت شب با پراید قدیمیش برای زیارت مزار پدربزرگ و مادربزرگمان به قبرستان شهر که مکانی در نزدیکی بیابان دارد، رفته بودیم. بعد از زیارت مزار مادربزرگمان مجدداً سوار پراید شدیم. داشتم در پلی لیست موسیقی‌ام دنبال آهنگی شاد و بیس دار می‌گشتم که برادرم کلمات را میان دندان‌هایش فشرد._"ای بابا مثل اینکه روشن نمیشه."تلفن همراهم را کنار گذاشتم و به برادرم چشم دوختم که با ابروهایی گره خورده سوئیچ را می‌چرخاند و شانس خود را امتحان می‌کرد. نگاهم را به محوطهء تاریک آسفالت میان قبرها که فقط با نور بالای ماشین روشن شده بود انداختم. چه کسی می‌تواند در میان مکانی تاریک قدم بزند در حالی که می‌داند اطرافش میلیون‌ها انسان دراز کشیده‌اند؟ برادرم مشتش را روی داشبورد کوبید و گفت:_(مثل اینکه باید پیاده بریم و از مسئولین قبرستون تقاضای کمک کنیم.)خواهر بزرگترم کمی به جلو متمایل شد. _(هنوز به قبر بابابزرگ سر نزدیم.)خواهر دیگرم سر تکان داد._(سر راهمونه. اول می‌ریم سر خاک بابابزرگ، بعدش می‌ریم پیش مسئولای قبرستون.)با اینکه می‌ترسیدم، از ماشین پایین آمدم و چراغ قوهء تلفن همراهم را روشن کردم. یک بار برادر بزرگترمان به ما گفت "هر مکانی خوف داشته باشد، بی‌علت نیست." با یادآوری این جمله نگاهم را به گورستان خفته دوختم‌. تاریکی از میان درخت‌های انبوه کاشته شده بین سنگ‌ها مانند هیولایی سیاه، فضای خالی میان گورها را بلعیده بود، حتی اگر بین گورها زمین می‌خوردم تاریکی مرا در خود دفن می‌کرد. دوست داشتم هرچه زودتر این مکان مرده و مانده را ترک کنم. پشت سر برادرم به راه افتادیم. برای کمتر کردن ترسم موسیقی شادی گذاشتم که خواهر بزرگم گفت: _"برای غافلگیری اموات صلوات."چهارنفری زدیم زیر خنده. چشم به تلفن همراهم دوختم تا موسیقی شاد دیگری انتخاب کنم که برادرم گفت:_(اون چیه اونجا؟)وقتی سرم را بالا آورم متوجه شدم برادرم به میان گورستان اشاره می‌کند. من چیزی ندیدم اما برادرم به راه افتاد. _(یه چیزی اونجاست!)خواهرم با صدایی که بم‌تر از حد معمول شده بود گفت:_(نرو اونجا!)اما برادرم بی توجه به میان گورها رفت. کمی منتظر ماندیم. خواهر بزرگترم چند بار نام او را صدا زد. ناگهان صدای جیغ ترسناکی از میان گورستان شنیده شد. دیگر صدای تپش قلبم را در سرم می‌شنیدم. خواهرم با اصرار چند بار دیگر نام برادرم را صدا زد، انگار که می‌توانست با صدایش تاریکی را بشکافد و برادرم را بیرون بکشد. هیچ چیز به جز سیاهی بی‌رحم محوطه دیده نمی‌شد. ناگهان با شنیدن کلمه‌ای شبیه "پخخخ" بالا پریدم. احتیاجی به حدس زدن نیست که چه کسی پشت سرم ایستاه و به سرش زده بود بقیه را بترساند، در حالی قبرستان احتمالاً آخرین گزینه برای بامزه بودن است! به هرحال بعد از آن اتفاق با یک قاشق داغ پشت دستم را سوزاندم تا ساعت هشت شب با برادر شوخ طبعی که وانمود می‌کند ماشین مشکل پیدا کرده تا فقط نقشهء شیطانی‌اش را به سرانجام برساند، به قبرستان نروم، حتی اگر فردا آخرین روز زندگی‌ام باشد! آخرین چیزی که دلم می‌خواهد از دست دادن تعادل و افتادن روی آسفالتی است که آخرین مسیر عبور یک انسان مرده محسوب می‌شود.نرگس عباسینرگس عباسیSat, 15 Nov 2025 19:16:22 +0330