https://virgool.ir/feed/@histofactsmediaحقایق تاریخی ایی که باید بدانیدfa2026-11-10 21:33:30https://files.virgool.ir/upload/users/4955079/avatar/R0vzFJ.jpghttps://virgool.ir/@histofactsmediahttps://virgool.ir/@histofactsmedia/داستان-پادشاه-جومونگ-o6ipxldvnqgxپادشاه دونگ‌میونگ (Dongmyeong) که بیشتر با نام جومونگ (Jumong) شناخته می‌شود، بنیان‌گذار و نخستین پادشاه امپراتوری باستانی گوگوریو در سال ۳۷ پیش از میلاد بود. او یکی از برجسته‌ترین و محترم‌ترین چهره‌های تاریخ و اسطوره‌شناسی شبه‌جزیره کره است که مردم گوگوریو او را به عنوان یک «خدا-پادشاه» ستایش می‌کردند.نام اصلی و رسمی او در تاریخ چومو (Chumo) یا سانگ‌هائه (Sanghae) ثبت شده است و بعد از مرگش به او لقب پادشاه دونگ‌میونگ (به معنی پادشاه مقدس شرق) داده شد؛ اما به دلیل محبوبیت افسانه تیراندازی او، نام «جومونگ» در فرهنگ عامه و بعدها در سریال‌های تلویزیونی ماندگار شد.در برخی منابع باستان‌شناسی چینی و کره‌ای، اصطلاح «دونگ‌میونگ» در اصل متعلق به بنیان‌گذار پادشاهی قدیمی‌ترِ «بویو» بوده است، اما پادشاهان گوگوریو بعدها برای مشروعیت بخشیدن به حکومت خود، این لقب و اسطوره‌های آن را به جومونگ نسبت دادندافسانه تولدشطبق کتاب‌های تاریخی کهن کره مانند سامگوک ساگی، او از یک تخم بزرگ متولد شد. مادرش بانو یوآ پس از تابش نور خورشید بر او باردار شد و این تخم را به دنیا آورد که بعدها جومونگ از آن خارج شد.به پادشاهی رسیدن اوجومونگ در دربار پادشاه گوموا (فرمانروای بویو شرقی) بزرگ شد. مهارت فوق‌العاده او در تیراندازی باعث حسادت شدید پسران پادشاه (به‌ویژه تسو) شد؛ به همین دلیل جومونگ برای نجات جان خود ناچار به فرار به سمت جنوب شد.او به منطقه جولبون رفت و در سال ۳۷ پیش از میلاد با اتحاد میان قبایل محلی و ازدواج با بانو سوسانو، امپراتوری قدرتمند گوگوریو را پایه‌گذاری کرد. این امپراتوری بیش از ۷۰۰ سال بر بخش‌های وسیعی از منچوری و شمال شبه‌جزیره کره حکومت کرد. چرا او را جومونگ می نامیدندنام «جومونگ» در واقع یک اسم شخصی معمولی نبوده، بلکه یک لقب افتخاری است که به دلیل استعداد شگفت‌انگیز او در دوران کودکی و نوجوانی به او داده شد.در زبان قبیله بویو باستان، کلمه جومونگ (Jumong 주몽) دقیقاً به معنای «کماندار ماهر» یا «کسی که در تیراندازی با کمان نابغه است» بود.بر اساس کتاب‌های تاریخ باستان کره (سامگوک ساگی), جومونگ از سنین بسیار کم توانایی عجیبی در شکار داشت. در روایات آمده که او در یک ماهگی شروع به حرف زدن کرد و در ۷ سالگی خودش تیر و کمان ساخت و هر تیری که رها می‌کرد، دقیقاً به هدف (حتی مگس‌های در حال پرواز) اصابت می‌کرد.به زبان ساده، مردم بویو به قدری از مهارت تیراندازی او شگفت‌زده شده بودند که او را به جای نام اصلی‌اش، با عنوان «آن کماندار زبردست» (جومونگ) صدا می‌زدند و این لقب تا امروز به عنوان نام اصلی او در تاریخ شناخته می‌شود.حقایق تاریخیحقایق تاریخیFri, 23 Oct 2026 10:34:39 +0330https://virgool.ir/@histofactsmedia/اسطوره-اوزیریس-و-عزاداران-زن-در-مصر-باستان-vnklmf1ehjllحتماً توی فیلم‌ها دیدید که مصریان باستان مُرده‌های خودشون رو سوار بر یک قایق و با تشریفات از رود نیل عبور می‌دادند تا به «جهان غرب» یا همون جهان مردگان ببرند... اما احتمالاً از آیین‌های عجیب پشت این سفر و ارتباطش با خدایان باستانی خبر ندارید! پس پیشنهاد می‌کنم تا انتهای این ویدیو همراه من باشید تا پرده از رازهای سوگواری مصریان باستان برداریم.در اساطیر مصر باستان، اوزیریس ایزد مرگ توسط برادرش سِتْ کشته و بدنش تِکه‌تِکه و در سراسر مصر پراکنده شد. ایزیس برای همسر کشته‌شده‌اش، اوزیریس، به شدت عزاداری کرد و سپس به کمک آنوبیس، تکه‌های بدن او را از سراسر مصر جمع کرد و با پیچیدن آن‌ها در پارچه، اولین مومیایی را ساخت و به او حیات دوباره بخشید.این اسطوره پیرامون دو ایزَدِ اوزیریس و سِت که برادر بودند و دو خواهرشان ایزیس و نِفتیس است که همگی فرزدانِ گَب و نوت بودند.نوت ایزدبانوی آسمان و گتسره یِ آسمان بود که در آرامگاه رامْسِسِ ششم به صورت زنی برهنه و با قامتی قوسی شکل که بر روی بدنش ستارگانی نقش بسته، نشان داده شده است.گَب ایزدِ زمین و برادر و همسر نوت بود که در برخی از شِمایِل‌نگاری‌ها با غازی بر فراز سرش به تصویر کشیده می‌شد.ایزیس خواهر و همسر اوزیریس، ایزدِ جهان پس از مرگ و رستاخیز شدنِ مُردِگان بود و نِفتیس نیز خواهر و همسر سِت، ایزدِ بیابان و توفان بود.پش از کُشته شدنِ اوزیریس بدست برادرش سِت، نِفتیس که از کارهای همسر و بردار خویش، سِت ناخشنود بود به همراهی خواهرش، ایزیس به شکل پرنده کورکور درآمدند و در آسمان مصر پرواز کردند تا تکه های بدن اوزیریس را جمع آوری کنند. با اینکه نِفتیس همسر سِت بود، اما با کارهای پَلیدِ شوهرش موافق نبود. وقتی سِت، اوزیریس را کُشت و بدنش را تکه‌تکه کرد، نِفتیس شوهرش را رها کرد و به خواهرش ایزیس پیوست تا قطعات بدن اوزیریس را پیدا کنند. آن دو به شکل پرنده ایی به نام کورکور درآمدند و در آسمان مصر پرواز کردند.نفتیس و ایزیس با هم بر بالین جسد ازیریس زاری کردند. به همین دلیل، در آیین سوگواری مصر باستان، نِفتیس و ایزیس به عنوان دو ایزدبانویِ محافظ مردگان شناخته می‌شوند که روی تابوت‌ها تصویر می‌شدند تا از روح درگذشته محافظت کنند.آیین و مراسم سوگواری نیز بر اساس این اسطوره شکل گرفته بود. دو زن به عنوان عزاداران اصلی، نقش دو ایزدبانو، یعنی ایزیس و نِفتیس را بازی می‌کردند که در اساطیر برای برادر خود ازیریس عزاداری کرده و او را به زندگی بازگرداندند.یکی از این دو زن در بالای سر و دیگری در پایین پایِ مُتِوَفا می ایستادند و، گروهی از زنان مُزد بگیر نیز در آیین سوگواری به همراه خانواده مُتِوَفا شرکت داشتند.معمولا مراسم سوگواری در مدت ۷۰ روزی بود که جسد باید مومیایی می شد ولی در روز خکسپاری به اوج خود می رسید. مراسم همراه حرکات نمادین این زنان همچون پاشیدن خاک و گِل بر سر، شیون و زاری و کندن موهای سرشان بود.در روز خاکسپاری، کاروانِ تشییع شامل قایق‌هایی بود که از رود نیل به سمت ساحل غربی یا جهان غرب، جایگاه ابدی مردگان، عبور می‌کردند. زنان عزادار در تمام طول مسیر فریاد می‌زدند و گریه می‌کردند تا سرانجام به مقابل مقبره برسند؛ جایی که کاهِنْ، آیینِ «گشودن دهان» را اجرا می‌کرد تا متوفی بتواند دوباره در جهان دیگر نفس بکشد، بنوشد و صحبت کند. در مصر باستان عزاداری تنها یک واکنش احساسی به از دست دادنِ عزیزان نبود بلکه یک آیینِ بسیار پراهمیت و بر اساس اسطوره ها و باورهای مذهبی بود. مصریان باستان اعتقاد داشتند که شیون و زاری به بیدار شدن روح و بازگشت حس‌های متوفی کمک می‌کند.طبق باور آنها روح انسان از اجزای مختلفی تشکیل شده بود که «با» و «کا» دو مورد از مهم‌ترین آن‌ها بودند. نشانه یِ هیروگلیف «با» به صورت پرنده ای با سَرِ انسان نشان داده می شد که معمولاً بدن آن شبیه به یک شاهین یا بازِ شکاری طراحی می‌شده است. همچنین گاهی با دست‌های انسانی نیز ترسیم می شد که در حال دعا کردن یا بال زدن روی جسد مومیایی است.«با» بخش منحصربه‌فردی بود که فرد را از دیگران متمایز می‌کرد. آزاد بود تا مقبره را ترک کند، به دنیای زندگان برود یا میان خدایان سفر کند، اما شب‌ها باید به مومیایی برمی‌گشت. نشانه یِ هیروگلیف «کا» به صورت دو دست برافراشته به سمت بالا و به نشانه محافظت و نیایِش ترسیم می شد.در حالی که «با» شخصیت و هویت فرد بود، «کا» نیروی حیات و همزاد معنوی فرد بود، انرژی که تفاوت بین یک فرد زنده و یک فرد مُرده را رقم می‌زد و باید در مقبره باقی می ماند چرا که برای بقا به هدایا، نذورات غذایی و نوشیدنی نیاز داشت.اما در پایان ارتباط آنوبیس در این اسطوره چه بود و چه ارتباطی بین ایزیس و او وجود داشت؟طبق برخی روایت‌های اساطیری، نِفتیس که فرزندی از سِت نداشت، خود را به شکل خواهرش، ایزیس درآورد و با اوزیریس هَمبِستَر شد. نتیجه این رابطه پنهانی، تولد آنوبیس، خدای مومیایی با سر شُغال بود. نِفتیس از ترس خَشمِ سِت، نوزاد را رها کرد، اما ایزیس بزرگ‌واری نشان داد، بچه را بزرگ کرد و آنوبیس بعدها مومیایی‌کننده اوزیریس شد.حقایق تاریخیحقایق تاریخیFri, 16 Oct 2026 10:01:13 +0330