نوشته های پوشاک الکس

همه چیز درباره طبقه بندی لباس کودکان

پوشاک الکس — Wed, 20 Oct 2021 21:33:31 +0330

در دنیای مد و پوشاک طبقه بندی لباس کودکان از لحاظ سن و دیگر مولفه ها صورت می پذیرد. در این مقاله آلدی فروشگاه خرید اینترنتی لباس کودکان شما را به دسته بندی های مختلف پوشاک خردسالان بیشتر آشنا می کند.لباس پوششی است که از بدن انسان در مقابل سرما و گرما محافظت می کند. علاوه بر این در عصر کنونی شیک پوشی و دارا بودن چهره جذاب باعث اعتماد به نفس و توجه بیشتر دیگران می گردد.انواع طبقه بندی لباس کودکان :شاید افراد مختلف دسته بندی ها گوناگونی را برای البسه نوزاد و خردسالان ارائه دهند اما به طور کلی و رایج طبقه بندی ار لحاظ سنی انجام می پذیرد و به شرح ذیل می باشد:1-نوزاد و نوپا2-کودک3-نوجوان1-نوزاد و نوپا :این گروه شامل بچه های کمتر دو سال و شامل سنین ۳، ۶، ۱۲، ۱۸، ۲۴ ماه است. در این دوره سر کودک دقیقا روی گردنش قرار ندارد و جلوتر است. بنابراین لباسهای طراحی شده باید کاملا از ناحیه سر باز شوند. به یاد داشته باشید که جنس لباس و کلفتی و نازکی اون باید مطابق فصل انتخاب شود. معمولا بهتره لباسهای نرم با وزن سبک استفاده شود تا به نوزاد آسیب نرسد و احساس راحتی ایجاد شود.2-کودک :کودکان ۲ تا ۸ سال در این دسته قرار می گیرند. تا ۸ سالگی و در مراحل رشد، به مرور زمان مقداری چربی از دست می دهند. این پروسه لاغر شدن قابل مشاهده است. کودکان این سن دور کمر کوچک و شکمی برجسته دارند. این ویژگیها با رشد کودک و کاهش میزان چربی بدن کم می شود.3- نوجوان :کودکان ۸ تا حدود ۱۴ سال در گروه نوجوانان قرار می گیرند. اندازه های سایز در این سن فاصله ۶ سانتیمتری با هم دارند. علت این موضوع متوسط رشد سالانه بچه ها در این سن است. بچه ها در این سن به طور میانگین هر سال ۶ سانتیمتر رشد قدی دارند. البته این مقدار رشد قدی در گروههای سنی مختلف متفاوت است. به همین دلیل بهتره اندازه های لباس کودک رو بیشتر از سن با توجه به قد کودک در نظر بگیرید.
لباس نوزاد باید چه ویژگی هایی داشته باشد :پس از اشنایی با طبقه بندی لباس کودکان در خصوص ملزومات لباس نوزاد نکاتی را ارائه می دهیم :لباس مناسب برای کودک باید دارای شرایط زیر باشد:نرمی و راحتی جنس لباسراحتی در پوشیدن و درآوردن لباسشل بودن و خشک نبودن پارچه لباسامکان دسترسی آسان به پوشک بچه، چون در سنی است که در شبانه روز به دفعات نیاز به تعویض پوشک دارد.عاری از هر گونه مواد قابل اشتعالوزن کمدرز آزاردهنده یا ایجاد حساسیت نداشته باشد.لباس زیر نوزاد حتما از الیاف ارگانیک باشه که نکته ای مهم و ضروری است.پارچه به سرعت عرق بدن کودک رو به بیرون پس بدهد.نکاتی درباره دسته بندی لباس نوجوانان :لباس های نوجوانان نیز به چند دسته اصلی تقسیم می شوند.لباس های روزانه : باید از جنس پنبه یا کتان باشد و بدن در آن احساس راحتی کند زیرا مدت زمان پوشیدن این لباس ها در طول هفته زیاد می باشد.لباس خواب: این لباس باید بسیار لطیف و آرامش بخش باشد و احساس خوشایندی به نوجوان در هنگام خواب منتقل کند.لباس ورزشی: جنس لباس ورزشی باید از نخ و الیاف های آن باشد زیرا در هنگام فعالیت جسمانی بدن عرق می کند و لباس باید تهویه مناسبی داشته باشد.

تاثیرات روانشناسی لباس

پوشاک الکس — Wed, 20 Oct 2021 21:19:42 +0330

محققان متوجه شده‌اند که وقتی ما لباس‌های خاصی می‌پوشیم، یک سری تغییرات روانشناسی در ما رخ می‌دهد.ما همگی برای زیبا دیده‌شدن در مناسبت‌های خاص، تلاش مضاعفی می‌کنیم. اما بیشتر افراد بین علاقه به خوش‌پوشی و احساس گناهِ وقت تلف شده برای آن درجنگ هستند. حالا علم می‌گوید ممکن است اینکه ما چگونه لباس می‌پوشیم، همان تفاوتی باشد که ما برای «تحویل گرفتن خودمان» بین زندگی کاری و شخصی خود قائل می‌شویم.ما همیشه این حرف‌ها را می‌شنویم که «برای کاری که می‌خواهی لباس بپوش، نه آن کاری که داری.» و یا «خوش‌پوش باش، احساس خوشی کن.» و البته بسیاری از مردم به آنها اعتقادی ندارند، اما درهر صورت ما سعی می‌کنیم پوششمان را با مناسبت پیش رو هماهنگ کنیم. خبر خوب این است که تحقیقات جدید در زمینه تأثیر لباس‌ها بر رفتار ما نشان می‌دهد که شاید ردپایی از حقیقت در چنین جملاتی وجود داشته باشد. دانشمندان می‌گویند، لباس‌هایی که می‌پوشیم بر رفتار، روحیات، شخصیت، خُلق، اعتماد به نفس و حتی بر حالتی که با افراد برخورد می‌کنیم تأثیر دارند. این همان «شناخت پوششی» (Enclothed Cognition) است.ترکیب «شناخت پوششی» برای تعریف اثر احتمالی لباس‌هایی که می‌پوشیم بر فرآیندهای مختلف روانشناسی مانند احساسات، خودارزش‌گذاری، روحیات و برهم‌کنش‌های درونی به کار می‌رود. به دلیل وجود «معنای نمادین» که ما، به عنوان یک مجموعه، به انواع مختلف پوشش اطلاق می‌کنیم، لباس‌ها بر رفتار و حالات ما تأثیر دارند.ما بعضی لباس‌ها را قدرتمند، بعضی را جالب، بعضی را خنده‌دار و غیره می‌دانیم. ما حتی افرادی را که به‌تازگی ملاقات کردیم، با پوشش آنها و انطباق آن با مناسبتی که درآن قرار داریم ارزش‌گذاری می‌کنیم. اینگونه به‌نظر می‌آید که به دلیل حسی که لباس‌ها به ما می‌دهند، حتی خودمان و نقش‌مان را براساس آن‌ها و محلی که درآن قرار داریم ارزش‌گذاری می‌کنیم. این نشان‌دهنده این است که آنچه می‌پوشیم، به‌طرز موشکافانه‌ای بر حالات و انتخاب رفتار ما تأثیر دارند.لباس رسمی = قدرتمندیمشخصاً دلیلی وجود دارد که کت‌های رسمی به عنوان «لباس موفقیت» شناخته می‌شوند. به‌نظر می‌آید که پوشیدن لباس رسمی و با ساختار «شق و رق» ما و ذهن ما را در آماده‌ترین حالت برای انجام کار و شغل‌مان قرار می‌دهد.پوشیدن لباس‌های «قدرتمند» اعتماد به نفس ما را افزایش می‌دهند (شاید به همین دلیل است که به آن‌ها این اسم را داده‎ایم)؛ و حتی سبب افزایش هورمون‌های مورد نیاز برای بروز نقش سلطه‌گر می‌شوند. و این موضوع به ما کمک می‌کند که مذاکره‌کننده‌ای بهتر شده و قوه تفکر انتزاعی مان نیز تقویت شود.پنجشنبه راحتدرحالی که یک دست کت و شلوار می‌تواند عملکرد ما را در اتاق کار افزایش دهد، پوشیدن لباس رسمی وقتی که می‌خواهیم از نظر اجتماعی فعال باشیم فکر خوبی نیست! مطالعات نشان می‌دهد که هنگامی که افراد لباس رسمی می‌پوشند، برایشان سخت است که راحت باشند و با آغوش باز به صحبت بپردازند.از طرف دیگر، پوشیدن لباس ساده و راحتی در محل کار به ما کمک می‌کند که دوستانه‌تر رفتار کرده و خلاق باشیم و از آنجایی که احتمال زیاد کارمندان قصد دارند در روز آخر کاری هفته به فعالیت‌های اجتماعی بپردازند؛ مناسب بودنِ پوشیدن لباس رسمی در پنجشنبه تحت شعاع قرار می‌گیرد.روانشناسی لباس‌های ورزشیبه‌اندازه کافی تمایل برای تمرین روزانه ندارید؟ بعضی از لباس‌های ورزشی خود را بپوشید، یا حداقل آنهارا باخود داشته باشید. پوشیدن لباس ورزشی، احتمال ورزش کردن ما را افزایش می‌دهند. شاید دلیل چنین اتفاقی این باشد که وجودِ لباس‌ها به ما یادآوری می‌کنند که تصمیمات سالم بگیریم. همچنین از قبل پوشیدنِ لباس ورزشی، مرحله «آماده شدن» را حذف کرده و یکی از بهانه‌های ما کم می‌شود.ایده لباس متحدالشکل (Uniform)هر شکلی از لباس که یادآور حرفه یا نقشی خاص باشد، تمام دانش و توقعات ما را از آن نقش فعال کرده و نحوه رفتار ما را تحت تأثیر قرار می‌دهند. برای مثال، پوشیدن لباس رسمی و یا کت باعث افزایش آگاهی افراد نسبت به وظایف خود شده، تمرکزشان را افزایش داده و آنها را برای انجام بهتر کار تشویق می‌کند. تنها پوشیدن روپوش آزمایشگاهی طی یک آزمایش، افراد را برای توجه بیشتر و انجام اشتباه کمتر تشویق می‌کند. (چراکه روپوش آزمایشگاهی نشانگر افراد جدی و مصمم مانند دانشمندان و پزشکان است.)و این موضوع فقط مربوط به بزرگسالان نیست. دانش‌آموزان کنیایی که لباس فرم داشتند، کمتر غیبت کرده و عملکرد بهتری داشتند؛ شاید به این دلیل که وجود لباس فرم، کار مدرسه را برای دانش‌آموزان و والدین‌شان جدی‌تر نشان می‌داد.لباس لوکس و سیاستبیشتر ما فکرمی‌کنیم گرایش‌های سیاسی ما به سختی سنگ هستند. اما نه تنها لباس‌ها می‌توانند وضعیت اجتماعی ما را تغییر دهند، آنها حتی می‌توانند سبب تغییر ارزش‌ها و دیدگاه‌ های سیاسی ما بشوند. در یک مطالعه، خانم‌هایی که از آنها درخواست شده بود کیف دستی «پرادا» (Prada – مارک معروف و لوکس کیف) را با خود حمل کنند، به صورت شخصیتی محافظه‌کار‌تر رفتار کرده و دارای ارزش‌های کاپیتالیستی (Capitalist) در مقایسه با سایر افرادی که به آنها کیف غیر لوکس داده شده بود، شدند. این خانم‌ها نیز درکل به سایرین کمک می‌کردند؛ اما جایی که برایشان نفع بیشتری داشت، حضورشان پررنگ‌تر بود. محققان باور دارند افراد به‌طور ناخودآگاه سعی دارند تا رفتارشان با ظاهرشان هماهنگ باشد. پس اساساً اگر ما برای نقش خاصی لباس بپوشیم، درنهایت آن نقش را زندگی می‌کنیم.بالابرنده‌ها و پایین آورنده‌ها:آیا احساس کرختی، ناراحتی و یا سرخوردگی می‌کنید؟ هرچند معمولاً این حالتِ روان ماست که روش لباس پوشیدن ما را شکل می‌دهد؛ اما ممکن است برعکس این جریان نیز درست باشد. اینکه چگونه لباس می‌پوشیم می‌تواند به ما درگذراندن روزهای ناراحتی و غم کمک کند. محققان می‌گویند سریع‌ترین راه برای بهتر کردن یک روز بد، پوشیدن لباس‌های رنگ روشن است. رنگ‌های شاد به عنوان یک «بالابرنده» عمل کرده و درنتیجه حال و هوای مارا بهتر کرده و انرژی ما را افزایش می‌دهند. همچنین ما همیشه رنگ‌های شاد را با خوشحالی، روزهای آفتابی و زمان‌های رهایی و خوشبختی (مثل تعطیلات تابستانی در زمانی که کودک بودیم) همراه می‌دانیم.از طرف دیگر، ما رنگ‌های تیره و بی‌روح را به انرژی کم، خستگی و بی‌رمقی نسبت می‌دهیم. پس دفعه‌ی بعد که احساس غمگینی کردید، به جای کشیدن کلاه یک سویشرت خاکستری بر صورت خود، به دنبال یک پولیور رنگ روشن باشید!رازهای پنهانجالب است بدانید که حتی لباس‌های زیر نیز بر نحوه احساس ما نسبت به خودمان موثر هستند. لباس‌های مخفی مانند لباس زیر و جوراب‌های ما می‌توانند تأثیر زیادی بر «درک درونی» و میزان اعتماد به نفس ما بگذارند. پوشیدن چیزی که ما آن را به عنوان «جذاب» تلقی می‌کنیم، می‌توانند احساس قدرتمندی و اعتماد به نفس زیاد را در ما ایجاد کنند.برای بهبود سطح «تصور از خود» و اعتماد به نفس، حتی می‌توان از نحوه لباس پوشیدن کسی نیز تقلید کرد. تحقیقات نشان می‌دهند که وقتی ما نحوه لباس پوشیدن کسی را دنبال و تقلید می‌کنیم که از نظر ما «باهوش و قدرتمند» است، ویژگی‌های خاص آن فرد نیز در ما نیز ظاهر می‌شوند.

چرا کودکان دوست دارند همیشه یک لباس را بپوشند؟

پوشاک الکس — Wed, 20 Oct 2021 21:13:26 +0330

گاهی‌ اوقات ممکن است برخی‌ از رفتارهای کودکان برای ما بزرگ‌سالان عجیب‌وغریب باشد و به‌هیچ‌وجه علت آن رفتارها را درک نکنیم. بعید نیست خودمان هم در کودکی چنین رفتارهایی را نشان داده باشیم، اما به‌احتمال‌زیاد یادمان نمی‌آید. یکی از این عادت‌های عجیب‌وغریبِ بسیاری از کودکان (شاید نه همهٔ آنها) این است که در مرحله‌ای از دوران رشدشان، تمایل دارند یک لباس را هر روز بپوشند. خواه یک تی‌شرت باشد یا یک دست لباس کامل، کودک هر روز همان ترکیب را تکرار می‌کند. در چنین شرایطی، معمولا والدین برای شستن لباس‌های کودک با دردسر مواجه می‌شوند، زیرا به‌سختی می‌توان کودک را راضی کرد که آن لباس خاص را دربیاورد و لباس دیگری را بپوشد.چرا کودک این کار را انجام می‌دهد؟روان‌شناسان بالینیِ کودکان می‌گویند که هر کودکی دلایل خودش را برای این کار دارد. شاید این لباس حس راحتی به او می‌دهد، شاید هروقت آن را پوشیده است، دیگران تحسینش کرده‌اند یا شاید هم در آن لباس احساس خوش‌حالی یا قدرت به او دست می‌دهد. حتی ممکن است هدفش جلبِ‌توجه دیگران باشد یا فقط از آن به‌عنوان راهی برای ابراز هویتش استفاده می‌کند. بیایید ببینیم برخی ‌از این دلایل چه هستند:۱. با این لباس راحت استکودک ممکن است با آن لباس راحت باشد. خود ما هم همین‌طور هستیم: وقتی با پوشیدن یک لباس احساس راحتی می‌کنیم، اغلب اوقات همان را می‌پوشیم.۲. دوست ندارد درگیر انتخاب لباس شودیک بار وقتی از زاکربرگ پرسیدند که چرا هر روز همان تی‌شرت خاکستری و همان کاپشن را می‌پوشد، او گفت: می‌خواهم طوری زندگی کنم که کمترین تصمیم‌ها را در زندگی‌ام بگیرم. دوست دارم بیشتر فکرم را بر یافتن روش‌هایی برای خدمت به جامعه متمرکز کنم.استیو جابز، آلبرت انیشتین و کریستوفر نولان هم در همین دسته از افراد جای می‌گیرند. نولان معتقد است: «انتخاب لباس اتلاف انرژی است!»دلیلش این است که وقتی بعضی از کارها را به عادت تبدیل می‌کنیم و به‌شکل خودکار انجامشان می‌دهیم، فضای ذهنمان را برای تصمیم‌های مهم‌تر و فکرکردن به‌موضوع‌های جالب‌تر آزاد می‌کنیم. شاید کودک هم همین کار را انجام می‌دهد تا سریع‌تر به‌ کارهای موردعلاقه‌اش برسد.۳. این لباس به او اعتمادبه‌نفس می‌دهدوقتی لباس موردعلاقه‌تان را می‌پوشید، اعتماد به نفس پیدا می‌کنید؛ چون سرووضع‌تان خوب به‌ نظر می‌رسد و حس خوبی دارید. وقتی اعتمادبه‌نفستان بالاست و حالتان خوب است، بدون نگرانی، همهٔ کارها را بهتر از همیشه انجام می‌دهید؛ بنابراین، همهٔ ما همین‌طور هستیم. کودکان هم ممکن است حس کنند که با لباسی خاص اعتمادبه‌نفس بیشتری دارند.۴. سبک خاصی برای لباس‌پوشیدن را می‌پسنددکودک هم مثل همهٔ ما ممکن است سبک خاص خودش را داشته باشد. شاید با ابراز سبک لباس‌پوشیدنش حس خوبی دارد. به‌ همین ‌دلیل، ممکن است هرگز قبول نکند رنگ خاصی را بپوشد. تا زمانی ‌که این موضوع برایش دردسری ندارد، اجازه دهید کار خودش را بکند. البته دربارهٔ مشکلاتی که ممکن است پیش بیاید و راه‌حل‌های آن، در ادامه صحبت خواهیم کرد.۵. پوشیدن این لباس برایش آسان استچرا بسیاری از ما همیشه غذاهای تکراری را برای صبحانه می‌خوریم؟ چون خیلی راحت است که هر روز همان را درست کنیم. اگر دقت کرده باشید، بسیاری از ما به‌خاطر انتخاب غذا برای ناهار گیج و کلافه‌ایم. طرز لباس پوشیدن هم همین‌طور است. وقتی کودک پوشیدن لباس خاصی را یاد می‌گیرد، دوست دارد هر روز همان لباس را بپوشد و احساس استقلال کند.چه‌کار باید کرد؟ بالاخره که این لباس‌ها باید شسته شونددلایلی ‌که از آنها صحبت کردیم، تقریبا مشکلی ایجاد نمی‌کنند. شاید بهترین راه‌حل این باشد که بگذارید کودک کار خودش را بکند. در واقع این مرحله معمولا خودبه‌خود رفع می‌شود، اما دو مشکل بزرگ وجود دارد:اول اینکه این گرایش معمولا در ۲ تا ۸سالگی کودک اتفاق می‌افتد. این سن بهترین زمان برای آموزش اصول و نکات بهداشتی به کودک و عادت‌دادن او به رعایت این اصول است. این لباس‌ها باید شسته شوند.دوم اینکه در این بازهٔ سنی کودک به مدرسه می‌رود. بنابراین ممکن است برای لباس‌پوشیدن دچار دردسرهایی شود؛ مثلا ممکن است دیر به مدرسه برسد یا حتی دوستانش را از دست بدهد.از همان ابتدا، برای کودک، قانون وضع کنیدبه او بگویید: «این لباس باید حداقل هفته‌ای دو بار شسته شود.»اگر کودک آن‌قدر بزرگ شده است که می‌تواند خودش لباسش را بشوید، باید این کار را با نظارت شما انجام دهد. اگر امکانش نیست، از او بخواهید در شستن آن لباس یا قراردادن آن در لباس‌شویی به شما کمک کند.او را ملزم کنید که فقط زمان‌های خاصی مثلا دو یا سه ‌بار در هفته می‌تواند این لباس را بپوشد. در روز‌های دیگر هفته باید سایر لباس‌هایش را بپوشد.فقط آخر هفته‌ها اجازه پوشیدن این لباس را داشته باشد.به‌دنبال پاسخ این پرسش باشید که چرا فرزندتان می‌خواهد هر روز همین لباس را بپوشد. با او صحبت کنید. شاید پوشیدن این لباس خوش‌حالش می‌کند، به‌ویژه اگر از آن دست لباس‌هایی باشد که سفارشی دوخته شده‌اند. از او بخواهید بخش‌هایی از لباس (مثلا شنل زورو یا تل شاهزاده‌خانم) یا لباس‌های دیگری را هم امتحان کند تا این لباس شسته شود.پابه‌پای کودکتان با تصوراتش پیش بروید. برای نمونه اگر با شنل بتمن احساس قدرت می‌کند، چیز دیگری را بین وسایلش پیدا کنید و این حس را به آن انتقال دهید. مثلا ساعت جادویی بن‌تن را پیدا کنید و بگویید فعلا از آن استفاده کند.چه زمانی باید نگران باشید؟در موارد خیلی شدید، برای مثال زمانی‌ که کودک به‌هیچ‌وجه لباس‌های دیگری را نمی‌پوشد یا از لباس خاصی نفرت دارد، ممکن است دچار اختلال یکپارچگی حسی (Sensory Integration Disorder)، اختلال پردازش حس (SPD)، بیماری اوتیسم یا ADHD باشد. در این موارد باید حتما به پزشک مراجعه کنید. این موارد با زمانی‌ که کودک برای مثال از پوشیدن لباس‌هایی با رنگ آبی امتناع می‌ورزد، متفاوت است.بعضی بچه‌ها به آستین، درز لباس‌ها یا نوع بافت لباس حساسیت دارند. مثلا بعضی بچه‌ها متنفرند از اینکه شلوار با ساق پایشان تماس پیدا کند. این بچه‌ها معمولا شلوارک را ترجیح می‌دهند. حتی ممکن است با پوشیدن شلوار گریه کنند.بعضی از والدین نمی‌توانند این موضوع را درک کنند و می‌گویند: «مگه می‌شه بچه نتونه شلوار بپوشه؟» به‌ همین ‌دلیل، او را وادار به ‌انجام این کار می‌کنند. کودک فریاد می‌زند و گریه می‌کند، زیرا نمی‌داند چطور باید چیزی را که در مغزش می‌گذرد، به زبان بیاورد.راه‌حل چیست؟درصورتی‌که کودک دچار اختلال یکپارچگی حسی، اوتیسم یا سایر بیماری‌های جدی است، باید با پزشک مشورت کنید. اما اگر مشکل کودک حساسیت به بافت نوع خاصی از پارچه یا بخش‌های خاصی از لباس است، روش‌های زیر را به‌ کار ببرید:۱. سعی کنید درکش کنیدشاید این موضوع کاملا بی‌اهمیت و جزئی به‌ نظر بیاید، اما بهتر است آن را سرسری نگیرید. به او بگویید که درکش می‌کنید. وقتی کودک می‌بیند که این موضوع برایتان بی‌معنی نیست، بهتر با شما ارتباط برقرار می‌کند و شاید بتواند دلایلش را بیان کند.۲. مجبورش نکنیدمجبورکردن کودک به‌ پوشیدن لباس‌های خاصی که به آنها حساسیت دارد، ممکن است روی سیستم حسی او اثر بدی بگذارد. شک نکنید که بدتر هم خواهد شد. در آینده هم منتظر باشید که به‌دلیل هر چیز کوچکی با شما بجنگد، چون از همان ابتدا متوجه شده است که درکش نمی‌کنید. بنابراین، روش‌های دیگری را امتحان کنید.۳. بیشتر به او زمان بدهیدبسیاری از ما همیشه دقیقه‌نودی هستیم و زمان کافی نداریم. وقتی هم که در آن دقایق کودک در حال وقت‌تلف‌کردن است، واقعا تحملش سخت می‌شود. راه دیگری نیست. وقتی کودک چنین مشکلی دارد، زمان را طوری تنظیم کنید که بتوانید به او وقت کافی بدهید. البته ناگفته نماند که سیستم‌های حسی کودک همیشه در نوسان هستند؛ بنابراین چیزی‌ را که امروز آزاردهنده می‌داند، ممکن است فردا اصلا با آن مشکلی نداشته باشد.۴. گزینه‌هایی را پیشنهاد کنیداگر امکان دارد، دو نوع لباس را به او پیشنهاد کنید که بافت پارچه‌شان با هم متفاوت باشد و بگویید یکی را انتخاب کند. اگر مطمئن نیست، درباره تفاوت‌هایشان صحبت کنید. مثلا بگویید: «شلوار مشکی که دکمه نداره یا جین آبی که زیپ داره؟ امروز دوست داری کدوم رو بپوشی؟»۵. ببینید از چه‌چیزی متنفر استبفهمید که دقیقا چه‌چیزی آزارش می‌دهد. اگر از بستن دکمهٔ شلوار متنفر است، شلواری که کمر کش‌دار دارد برایش بخرید. اگر با زیپ بلوز مشکل دارد، برایش بلوز جلوبسته بخرید.۶. از روش محدودیت زمانی استفاده کنیداگر کودک از لباس خاصی مانند لباس فرم مدرسه متنفر است، به او بگویید که به‌محض بازگشت از مدرسه، می‌تواند آن را دربیاورد و هرچه را که دوست دارد بپوشد. امیدوار بودن به اینکه این لباس چند ساعت بیشتر با او نخواهد بود، ممکن است راحتش کند.اگر هیچ‌یک از موارد بالا جواب نداد، از پزشک او کمک بگیرید. ممکن است مشکلش جدی‌تر از آن باشد که فکر می‌کنید.

لباس ها خلاقیت کودکان را تقویت می کنند

پوشاک الکس — Wed, 20 Oct 2021 21:05:11 +0330

طراحی لباس برای کودکان نسبت به بزرگسالان دارای اهمیت فراوانی است زیرا لباس متناسب با شرایط سنی، جسمی و روانی کودک می تواند باعث راحتی و آرامش خاطر و عملکرد هرچه بهتر کودکان شود.لباس علاوه بر دارا بودن ویژگی های پوششی لباس می تواند اهداف دیگری را نیز به دنبال داشته باشد. زیبا آرون، دانشجوی کارشناسی ارشد طراحی پارچه و لباس دانشکده هنر و معماری دانشگاه علم و فرهنگ در پایان نامه خود تحت عنوان« تاثیر لباس بر رفتار خلاقانه کودک»، پژوهشی با هدف تاثیر لباس های چند منظوره بر رفتار خلاقانه کودکان 3 تا 6 سال مهد کودک های شهرستان اردبیل با راهنمایی دکتر پروانه قاسمیان دستجردی و با مشاوره دکتر علیرضا مهدویان به انجام رسانده است.او در این پژوهش ابتدا به بررسی منابع مکتوب در زمینه رشد و ویژگی های جسمی و روحی کودکان، خلاقیت، ارتباط خلاقیت و بازی، انواع اسباب بازی ها، جایگاه لباس کودک و لباس چند منظوره پرداخت. سپس با توجه به این منابع و همچنین نظرات کارشناسان و روان شناسان، دو دست لباس چند منظوره برای دو گروه سنی 3 تا چهار و نیم سال و چهار و نیم تا 6 سال، با هدف تحریک خلاقیت کودکان طراحی کرد.او در این تحقیق برای گروه سنی 3 تا چهار و نیم سال لباسی از بازی های ساخت و ساز و برای گروه سنی چهارو نیم تا شش سال لباسی از بازی های داستان پردازی و شخصیت پردازی طراحی کرد.او از میان اتودهای خطی تهیه شده دو نمونه را انتخاب کرد، سپس از میان اتودهای رنگی، نمونه های مناسب را گزینش و به مرحله دوخت رساند. او در مرحله دوخت به انتخاب پارچه و ابزار مناسب نیز دقت ویژه ای داشت تا لباس های مورد نظر در وهله نخست راحتی کودک را تامین کنند.سپس لباس های طراحی و دوخته شده به روی 101 نفر از کودکان- 53 نفر(23 نفر پسر و 30 نفر دختر) در سنین 3 تا چهار و نیم سال و 48 نفر(20 دختر و 28 پسر) در رنج سنی چهار و نیم تا 6 سال- در هفت مهد کودک در شهرستان اردبیل مورد مشاهده قرار گرفتند.داده های حاصل از مشاهده کودکان نیز با روش های آمار توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند و نتایج در گروه های سنی و جنسیتی متفاوت، جداگانه بررسی شدند.نتایج نشان داد که لباس های چند منظوره مورد نظر باعث بروز رفتار خلاقانه در کودکان شده به طوری که دختران خلاقیت بیشتری را نسبت به پسران در ارتباط با این لباس ها از خود نشان دادند.همچنین نتایج این پژوهش نشان داد که 40/6 درصد از کودکان شور و شوق زیاد، 27/7 درصد شور و شوق بسیار زیاد و 26/7 درصد از آنها شور و شوق متوسط و 5 درصد شور و شوق کمی در بازی با اجزای لباس از خود نشان داده اند. از سوی دیگر لباس های مورد نظر باعث بر انگیختن کنجکاوی اکثر کودکان شده است. به طوی که 48/5 درصد از کودکان کنجکاوی متوسط، 28/7 درصد کنجکاوی زیاد، 15/8 درصد کنجکاوی کم و 6/9 درصد کنجکاوی خیلی زیادی از خود نشان داده اند.نتایج این تحقیق حاکی از آن است که اکثر کودکان در ارتباط با لباس های مورد نظر و بازی با اجزای آنها علاقه بیشتری به تجربه و پشتکار از خود به نمایش گذاشتند؛ 30/7 درصد کودکان پشتکار متوسط، 27/7 درصد پشتکار زیاد، 26/7 درصد پشتکار خیلی زیاد، 13/9 درصد پشتکار کم و 1 درصد پشتکار خیلی کمی در ارتباط با لباس ها از خود نشان داده اند.اکثر کودکان در ارتباط با لباس ها نیز حوصله قابل قبولی از خود نشان داده اند؛ 35/6 درصد از کودکان حوصله خیلی زیاد، 26/7 درصد حوصله زیاد، 24/8 درصد حوصله متوسط و 29/9 درصد حوصله کمی در بازی با لباس مورد نظر داشتند.همچنین اکثر کودکان در ارتباط با لباس ها و ایجاد اشکال و داستان پردازی و شخصیت پردازی، تخلیل قابل قبولی از خود به نمایش گذاشتند؛ 27/7 درصد تخیل خیلی زیاد، 18/8 درصد تخلیل کم و 16/8 درصد تخیل زیاد و 4 درصد تخیل خیلی کم از خود نشان دادند.همچنین نتایج این پژوهش نشان داد که 43/6 درصد از کودکان دقت متوسط، 25/7 درصد دقت زیاد، 18/18 درصد دقت خیلی زیاد و 8/9 درصد دقت کم و 3 درصد دقت خیلی کمی در ارتباط با لباس ها از خود نشان داده اند اما اکثر آنها مشتاق به صحبت کردن حین بازی با اجزای لباس ها بوده اند؛ 38/6 درصد اشتیاق خیلی زیاد، 21/9 درصد اشتیاق متوسط، 20/8 درصد اشتیاق کم، 17/8 درصد اشتیاق زیاد و 9/9 درصد اشتیاق خیلی کم حین بازی با قسمت های مختلف لباس از خود نشان داده اند.دیگر نتایج این تحقیق نشان داد که 31/7 درصد از کودکان به تعداد ایده های خیلی زیاد، 29/7 درصد به تعداد ایده های متوسط و 23/8 درصد به تعداد ایده های زیاد و 14/9 درصد به تعداد ایده های کمی در بازی با لباس ها دست یافته اند. 31/7 درصد از کودکان نیز انعطاف پذیری خیلی زیاد، 29/7 درصد انعطاف پذیری متوسط ، 21/8 درصد انعطاف پذیری زیاد و 16/8 درصد انعطاف پذیری کمی داشته اند.نتایج این پژوهش حاکی از این است که 33/7 درصد از کودکان ابتکار متوسط، 19/8 درصد ابتکار کم، 18/8 درصد ابتکار خیلی زیاد، 17/8 درصد ابتکار زیاد و 9/9 درصد ابتکار خیلی کمی را از خود نشان داده اند.

تاریخچه لباس کودکان

پوشاک الکس — Wed, 20 Oct 2021 21:01:16 +0330

از دوران نوزادی تا نوجوانی ، انتظارات اجتماعی در طول مراحل مختلف رشد کودکان در مورد توانایی ها و محدودیت های آنها و همچنین نحوه عملکرد و ظاهر آنها وجود دارد. لباس نقش اساسی در نگاه کودکی در هر دوره ای بازی می کند. تاریخچه اجمالی لباس کودکان بینشهایی را در مورد تغییر در نظریه و عملکرد تربیت کودک ، نقشهای جنسیتی ، موقعیت کودکان در جامعه و شباهتها و تفاوتهای بین لباس کودکان و بزرگسالان ارائه می دهد. قبل از اوایل قرن بیستم ، لباس هایی که نوزادان و کودکان خردسال می پوشیدند یک ویژگی مشترک متمایز داشت و این ویژگی متمایز این بود که لباس آنها فاقد تمایز جنسیتی بود. ریشه های این جنبه از لباس کودکان از قرن شانزدهم میلادی آغاز می شود . پیش از این ، هر دو جنس نر و ماده در هر سنی لباس های مشابه میپوشیدند. هنگامی که مردان لباسهای دوتکه مانند شلوار را شروع به پوشیدن کردند و لباسهای زنانه و مردانه بسیار مشخصتر شد. در حالی که افراد جامعه که بیشتر از همه تابع مردان بودند مانند همه زنان و پسران کوچک لباسهای دامن دار می پوشیدند. ممکن است چنین به نظر برسد که وقتی پسران کوچک گذشته لباس دامن یا لباس می پوشیدند ، آنها “مانند دختران” لباس می پوشیدند ، اما از نظر معاصرانشان این گونه نبوده است.نظریه های جدیدی که در اواخر قرن هفدهم و هجدهم در مورد کودکان و کودکی مطرح شد که لباس کودکان را بسیار تحت تأثیر قرار داد. قرن هاست که بچه های تازه متولد شده را به روش بسته بندی با پارچه ای روی پوشک و پیراهن بی حرکت می کردند. یک اعتقاد سنتی که در زیر قنداق گذاشتن وجود داشت این بود که اندام نوزادان باید صاف وشود وگرنه خم و بد حالت می شوند و این کار برای شکل گیری بهتر ستون فقرات آنها انجام می شد . در قرن هجدهم ، نگرانی های پزشکی مبنی بر اینکه قنداق به جای تقویت اندام کودکان ، باعث ضعف آن می شود ، با ایده های جدیدی در مورد ماهیت کودکان و چگونگی تربیت آنها برای کاهش تدریجی استفاده از قنداق ، ادغام می شود. به عنوان مثال ، فیلسوف جان لاك در سال 1693 در انتشارات تأثیرگذار ،از برخی از افكار مربوط به آموزش ترك قنداق و پوشاندن لباسهای گشاد و سبك كه به آنها آزادی حركت می دهد ، طرفداری كرد. در قرن بعد ، نویسندگان مختلف نظریه های لاک را گسترش دادند و تا سال 1800 ، بیشتر والدین انگلیسی و آمریکایی دیگر فرزندان خود را قنداق نمی کردند.وقتی هنوز در سالهای اولیه قرن هجدهم قنداق کردن مرسوم بود ، نوزادان را بین دو تا چهار ماهگی از قنداق بیرون می آوردند ، لباسهای کتانی یا نخی بلند با دامن به آن ها می پوشاندند. هنگامی که کودکان شروع به خزیدن و بعداً راه رفتن می کردند ، آنها از لباسهای “کوتاه” و دامنهای مخصوصی استفاده می کردند تا اینکه حداقل به سن چهار تا هفت سالگی رسیدند ، زمانی که لباس ها کوتاه میشدند یا پسر بچه ها به اندازه کافی بالغ به نظر می رسیدند که می توانستند کت ها , جلیقه و ژاکت های مردانه بزرگسالان را بپوشند. سن ترك كردن این نوع لباس بسته به انتخاب والدین و بلوغ پسر متفاوت بود . بریچینگ (پوشیدن این نوع لباس مخصوص) یک آئین مهم عبور و مرور برای پسران جوان بود زیرا این نشانگر آن بود که آنها کودکی را پشت سر می گذارند و مسئولیت های مردانه را بر عهده می گیرند.

هر آنچه که باید درباره لباس کودک بدانیم

پوشاک الکس — Wed, 20 Oct 2021 20:56:09 +0330

اصلی ترین نیاز کودک از بدو تولد پس از شیر، انتخاب یک پوشاک مناسب برای کودک می باشد. خرید لباس بچه گانه در هر سنی که باشد باید با دقت خاصی انجام شود زیرا پوست بچه ها نسبت به بزرگسالان از حساسیت بیشتری برخوردار است و باید به این نکته دقت فراوانی شود تا پوست کودک دلبند شما از آسیب های احتمالی به دور بماند ویژگی هایی که یک لباس بچه گانه ضد حساسیت باید آنها را داشته باشد و همچنین نحوه شتشو لباسهای کودکان در ادامه مقاله برای آَشنایی بیشتر شما پدران و مادران عزیز آورده شده است در انتها فروشگاه آنلاین تولیدی لباس کودک رامبد که توانسته موفقیت های روزافزونی در صنعت پوشاک کشور داشته باشد و با هدف ارائه محصولاتی با کیفیت درجه یک در ازای قیمت منصفانه خدمتتان معرفی خواهد شد.ویژگی های لباس کودکان:تمام والدین دوست دارند برای فرزندان خود لباس هایی زیبا و راحت تهیه کنند. نکات زیادی برای انتخاب یک لباس مناسب وجود دارد که باید آن ها را در نظر گرفت. لباس کودک دخترانه در طرح های متنوع و از پارچه های گوناگون تولید می‌شود. فصل، جنس لباس، سایز و سن کودک از مهم ترین عواملی است که ذهن والدین را هنگام خرید، درگیر می‌کند. مهم ترین بخش لباس بچه گانه پارچه مناسب تولید لباس کودک است که امروزه با توجه به تنوع بالایی که در این زمینه وجود دارد انتخاب یک پارچه مناسب که کودکی که قرار است از لباس آن استفاده کند کار بسیار سختی می تواند باشد.پارچه نخی پنبه ای: یکی از بهترین و متداول ترین نوع پارچه برای لباس بچه گانه ضد حساسیت پارچه نخی می باشد زیرا این مدل از پارچه سازگاری بیشتری با پوست لطیف بچه ها داشته و راحتی بیشتر کودک را فراهم میکنند. از دیگر فواید استفاده از پارچه ای نخی برای لباس بچه گانه ضد حساسیت شست و شوی راحت تر آنها می باشد.پارچه های پشمی: لباس هایی که با استفاده از پارچه های پشمی ساخته میشوند مناسب فصل زمستان هستند. لباس پشمی باید در عین گرم نگهداشتن کودک از نرمی و لطافت خاصی برخوردار باشد اینگونه لباس ها دارای ویژگی برش و دوخت راحت به همراه تنوع رنگ بالا می باشند.ترکیب نخ و پلی استر: لباس هایی که از جنس نخ و پلی استر تولید میشوند عمر بالاتری داشته چروک نمی شوند و شست و شوی آنها به راحتی انجام می شود . این مدل لباس ها دارای قیمت کمتری نسبت به سایر لباس بچه گانه داشته و صرفه اقتصادی بالایی دارند.پارچه مخملی: در صورتی که مایل به خرید لباس بچه گانه پاییزی هستید از لباس های با جنس مخمل استفاده کنید زیرا این مدل لباس تنها مخصوص این فصل است.پارچه ساتن: ساتن پارچه ای است که برای لباس های مجلسی به کار برده میشود و مناسب مهمانی می باشد این مدل لباس ها برای جایگزینی با لباس های راحتی روزانه اصلا توصیه نمی شوند چرا که مراقبت بالایی را می طلبند و راحتی زیادی به کودک شما نمی دهند.لاکرا: لباسی که با پارچه لاکرا دوخته شده باشد بیشترین راحتی را برای کودک شما به ارمغان خواهد آورد و می تواند جایگزین مناسبی برای شلوار و لگ بچه گانه برای کودک شما باشد.برخی از روانشناسان معتقد اند انتخاب لباس بچگانه و نوع پوشش ظاهری تاثیر زیادی بر اعتماد به نفس و عملکرد رفتاری کودک دارد. نخستین موردی که باعث افزایش اعتماد به نفس میان خانم ها و آقایان می شود، ظاهر و طرز لباس پوشیدن آن ها است. ترفندها و اصولی در انتخاب لباس بچه گانه وجود دارد که باعث ایجاد حس خوشایند و رشد اعتماد به نفس می شود. شستشوی لباس کودکان:به خاطر داشته باشید که همواره لباس های نوزاد را پیش از لباس های خودتان بشویید. نوزادان پوست نازک و حساسی دارند و با شستن لباس ها، مواد حساسیت زای موجود در بافت لباس، از آن خارج می شود. جوراب ها و سایر البسه کوچک را حین شست وشو و خشک کردن داخل یک کیسه توری قرار دهید. پیش از اولین مرتبه شست و شوی هر لباس، به برچسب هشداری که روی آن به کار رفته، دقت کنید. این برچسب ها اطلاعات دقیقی را درباره نحوه شست و شو و نگهداری لباس در اختیار شما قرار می دهند. لباس خواب کودک باید ضدحریق باشد، بنابراین هرگز از سفیدکننده روی الیاف ضد حریق استفاده نکنید زیرا اثربخشی موادشیمیایی درمانی را کاهش می دهد.شستشوی لباس نوزدان:گاهی استفاده از شوینده ها باعث تحریک، خارش یا سوزش پوست بدن می شود بنابراین انتخاب شوینده ای مناسب که مانع بروز چنین حالاتی شود، اهمیت زیادی دارد اما وقتی پای کودکان و نوزادان به میان می آید، اهمیت موضوع دو چندان می شود زیرا نوزادان با توجه به پوست بسیار لطیفی که دارند بیشتر در معرض بروز حساسیت پوستی هستند.جهت تمیز کردن لکه لباس نوزادان در ابتدا آنها را با آب سرد شستشو کنید.لکه هایی همچون شیر با آب به راحتی تمیز می شوند.لکه هایی هم که برای مدتی روی لباس بوده اند نیز با خیسانده شدن در آب تا حد زیادی از بین میروند.برای حذف اثر لکه از لباس نوزاد میتوانید از یک فرچه نرم و کمی صابون استفاده کنید.به آرامی از فرچه استفاده کنید تا بافت پارچه آسیب نبیند.در صورتی که لکه هنوز باقی بود از شویند قوی تری استفاده کنید.اما نه برای لباس هایی که به طور مستقیم با پوست کودک در تماس اند. مانند لباس های زیر.

نکات مهم در زمینه انتخاب لباس کودک

پوشاک الکس — Wed, 20 Oct 2021 20:47:58 +0330

نکاتی که در انتخاب لباس کودک نباید فراموش کنیمدر دنیای امروزی شیک پوشی و داشتن یک پوشش آراسته برای کودک از علاقه مندی های اکثر والدین است ، همه ما دوست داریم در کنار زمان و هزینه ای که برای خرید پوشاک کودک می گذاریم بهترین اثر بخشی را در پوشش او تجربه کنیم.یکی از مهمترین اصول شیک پوشی کودک رعایت استانداردهای مناسب با اندام اوست ، هر فردی با شناخت این اصول می تواند قدم بزرگی در بهبود ظاهر فرزند خود ایجاد کند.کودکانی که چاق و کوتاه قد هستند با رعایت موارد زیر می توانید تفاوت فوق العاده ای را در استایل او ایجاد می کنند.استفاده از ست های پوشاک همرنگ در بالا تنه و پایین تنهاستفاده از طرحهای ساده و شیکاستفاده از لباسهای یقه هفتاستفاده از لباسهایی با پارچه های سبک وزن مثل کتان ، نخیاستفاده از ترکیبات رنگهای تیرهاستفاده از اکسسوری هایی متعادل نه خیلی بزرگ و نه کوچکاستفاده از کفش نوک تیز و کمی پاشنه داراستفاده از لباسهابی با طرحها و خطهای عمودیبرای کودکان لاغر و قد بلنداستفاده از ترکیب رنگهای شاد به خصوص رنگهایی با نمایش سه بعدیاستفاده از پوشاک دو پی اس ( زیر و رو) یا چند لایه که اندام آنها را پرتر نشان می دهد.استفاده از کفشهای جلو پهناستفاده از اکسسوری هایی نسبتا پهن و بزرگ مثل کمربند ، کیف ، زیورآلات بزرگ و پهناستفاده از لباسهایی با پارچه های ضخیم ، چرمی ، پشمی ، بافتنیاستفاده از لباسهایی با طرحهای برجسته ، بزرگ یا سه بعدیاستفاده از رنگ بندی متفاوت در بالا تنه و پایین تنهاستفاده از لباسهایی با طرحها و خطوط افقیبا رعایت این اصول استاندارد در استایل کودک خود تحولی چشمگیر ایجاد خواهید کرد.

آشنایی با لباس محلی زنان و مردان شیراز

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 13:31:54 +0330

پارسینه: یک نمونه از لباس‌های محلی و سنتی مردم استان فارس لباس عشایر است. پوشاک زنان عشایر بیشتر در رنگ‌های بسیار شاد و متنوع و الهام گرفته از طبیعت تهیه می‌شود و پوشاک زنان عشایر شامل کلاهک، آرخالق، تنبان، پاپوش، روسری، پیراهن، دامن (قر) استاگرچه مشغله‌های زندگی ماشینی این روز‌ها به زندگی سنتی شهر‌ها و روستا‌ها و عشایر استان فارس نیز رسوخ کرده و نوع پوشش را در سراسر استان فارس تحت تاثیر قرار داده است، اما هنوز پوشش محلی و سنتی در استان فارس خصوصا در بین مردم روستا و عشایر رواج دارد و لباس‌های محلی در بسیاری از روستا‌های استان فارس به شیوه و شکل سنتی آن دوخته و پوشیده می‌شود.یک نمونه از لباس‌های محلی و سنتی مردم استان فارس لباس عشایر است. پوشاک زنان عشایر بیشتر در رنگ‌های بسیار شاد و متنوع و الهام گرفته از طبیعت تهیه می‌شود و پوشاک زنان عشایر شامل کلاهک، آرخالق، تنبان، پاپوش، روسری، پیراهن، دامن (قر) است.پیراهن زنانه: پیراهن زنانه یا کینگ از شانه تا قوزک پا بلندی دارد و یقه آن کاملاً بسته است. این پیراهن از پایین تا نزدیک کمر، به وسیله یک چاک بلند، به دو قسمت جلو و عقب تقسیم می‌شود. چاک‌دار بودن آن نیز علاوه بر جنبه زیبایی، سبب سهولت در راه رفتن و انجام فعالیت‌های روزمره می‌شود. آستین پیراهن تا مچ دست ادامه دارد.تنبان تورکی (تورکی تومبان): این پوشش دامنی بلند از پارچه‌های سبک و به صورت چین‌چین است. چین‌های زیاد این پوشش به این دلیل است که در صورت وزش باد و جمع شدن یک طرف آن، چین‌های بعدی جای آن را گرفته و پوشش از بین نرود. گاهی برای زیباتر شدن تنبان، از پارچه‌های بیشتری استفاده می‌کنند یا یک یا دو تنبان تورکی روی هم می‌پوشند.چارقد: چارقد پارچه ظریف و نازکی است که طرح خاصی دارد و به عنوان روسری، قسمت سر به جز صورت را می‌پوشاند. اطراف چارقد را گاهی مهره یا ملیله‌دوزی می‌کنند.آرخالق: آرخالق زنانه را به عنوان لباس گرم می‌پوشند، اما چون پوششی زیبا و محافظ بوده، موجب وقار و سنگینی لباس می‌شود، بنابراین آن را در اغلب فصول سال استفاده می‌کنند. آرخالق دارای چاک‌هایی در زیر بغل است که باعث حرکت آسان دست‌ها می‌شود.دستمال: دستمال یا یاغلوق پارچه‌ایست که روی چارقد و به پیشانی بسته شده و گره‌ای در پشت سر می‌خورد و در بالای پیشانی به وسیله سنجاق یا گل طلا، به چارقد اتصال پیدا می‌کند. دستمال در حالت کلی از سر در برابر سرما و وزش باد، محافظت می‌کند. جنس دستمال تا حدّ ممکن باید از پارچه‌های قیمتی، چون ابریشم و حریر باشد.رخت گشاد یا لباس محلی اوز:یکی از لباس محلی زنانه به‌ویژه لباس عروس در جنوب استان فارس توسط زنان هنرمند شهر «اوز» به نام خوس بافی رونق دارد. برخی بر این باورند که این لباس توسط تعداد اندکی از زنان هنرمند شهر «اوز» دوخته می‌شود و صنعت خوس بافی را از کشور هندوستان به اوز آورده‌اند. خوس از الیاف نقره‌ای تشکیل شده که بافته می‌شود و از آن برای تزئین شلوار، روسری، کلاه، پیراهن، جلیقه زنان و لباس کودکان استفاده می‌شود. بَلَ، روسری بزرگ خوس دوزی زنان محلی شیراز است.برخی از قسمت‌های رخت گشاد یا لباس محلی اوز عبارت است از:کره باغی: کلاه خوس‌دوزی شدهجم: پیراهن با یقه و سر دست زری دوزی اطلسیننتای گشاد: دامن بلند اطلسی با حاشیه دوزی نقره و زریدسمال کچه: دستمال حریر سه گوش که زیر گلو بسته می‌شودبل: روسری بزرگ خوس‌دوزی شیفونجلوی: تسمه پهن از طلا که زیر گلو و دور سر بسته می‌شودشیخپ: گلوبند بزرگ از طلا و دانه‌های درشت سنگ‌های قیمتیچنار: یکی آر دایره‌های بزرگ طلایی از گلوبندبرگک: آویز‌های طلایی کوچکی که به چنار متصل استاشرفی: سکه‌های طلا که در گلوبند استگز: goz میله‌های طلایی که در گلوبند استماهک: آویز از طلا که پیشانی را می‌پوشاندهل: آویز از مروارید که پیشانی را می‌پوشاندچمبر: دسبند بزرگ طلایی با برجستگی خار مانندپتری: حلقه طلایی که به پره بینی بسته می‌شودکوش سغری: کفش چرمی با نوک باریک و با زنگوله (کفش ساغری)میلی: حلقه نقره‌ای برای زینت مچ پا با دانه‌های درشت از سنگ‌های قیمتیاین لباس زیبا حالا به نماد اوز و لارستان بدل شده است.لباس سنتی مردان شیراز:لباس‌های محلی شیراز برای مردان که بسیار جذاب و زیبا هستند دارای بخش‌های مختلف است:– پیراهن بلند که گاهی طرح دار است و گاهی ساده.– شلوار‌های تیره با اندازه مناسب.– عبای نازک از جنس حریر که آستین دارد.– کلاه نمدی لبه دار، به شکل ساده و شاخ گوزنی.– دستار کمر که بر روی پیراهن بسته می‌شود و عبا روی آن قرار می‌گیرد.
پوشاک مردان عشایر نیز شامل کلاه، پیراهن، آرخالق، شال کمر، چقه و کپنک است.

لباس بومی و سنتی مردم استان گلستان

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 13:23:37 +0330

در تمام استان گلستان اکنون شمار اندکی از زنان سپید مو مانده اند که گاه لباس های محلی قدیمی برتن دارند، لباس هایی که دیگر از رونق افتاده و در کنج پستوها جای خوش کرده است.لباس های سنتی استان گلستان بسته به منطقه ای که مردم در آن زندگی می کنند با نام هر محله شناخته می شود، زنان در نواحی مختلف از زمان های بسیار دور نوارهای تزئینی را با دستگاه های خانگی می بافتند تا پارچه های ابریشمی و دستبافی را که با قیچی می بریدند و با سوزن یا با چرخ های خیاطی می دوختند تزئین کنند، سکه، منجوق و گلدوزی جزو جدایی ناپذیر لباس ها بود چرا که زن پدید آورنده زیبایی است.کارشناسان براین عقیده اند که شناسایی لباس های سنتی مناطق مختلف نه تنها به احیا و ماندگاری آنها کمک می کند بلکه رشته های وابسته به آن همچون نوار دوزی، سوزن دوزی، سنگ دوزی و … که در خطر فراموشی قرارگرفته اند دوباره احیا می شود.به تاکید کارشناسان، شناخت لباس های محلی هر منطقه بی گمان سبب شناسایی اعتقادات، آداب و رسوم اجتماعی و فرهنگی هر قوم می شود.از سویی احیای البسه محلی، دیگر رشته های صنایع دستی هر قوم را معرفی می کند، هنگامی که مردمان رامیان با لباس های محلی ابریشمی و مردمان ترکمن با لباس قرمزرنگ و تزئینات سوزن دوزی در مکان های مختلف حضور یابند، ذهنیت همگان در خصوص رشته های وابسته دیگر بازمی شود. به همین سبب شناخت لباس های محلی هر استان و به یاد سپردن آنها در حفاظت از میراث باارزش صنایع دستی اهمیت دارد.لباس محلی مردم رامیانزنان این منطقه از زمان های بسیار دور لباس های ابریشمی خوشرنگ و دستباف مزین به نوار می پوشیدند، نوارهای دستباف در قسمت مچ و پایین پیراهن، لباس آنان را که بر دامن های پرچین بلند می افتاد زینت می داد، اما تزئین لباس ها تنها با نوارها نبود، ردیفی از سکه های قدیمی نیز که از یقه شروع می شود و تا پایین پیراهن ادامه می یابد از تزئینات لباس محلی رامیان است که به آن ” پیش جامه ” یا به زبان رامیانی ” یخالق” می گویند.زنان رامیان با این لباس گردنبندی می آویزند که برای تزئین پیش جامه است، گردنبندی با سکه قدیمی که با نخ های دولای به هم بافته، آویخته می شود.چادر شب پارچه ای با طرح چهارخانه به رنگ های متنوع با عرض سانتیمتر که به شکل گوش روی پیراهن بسته می شود، در لباس محلی رامیان و روستاهای اطراف کاربرد دارد.روسری زنان رامیان نیز که ” نومال” نام دارد، پارچه های دستباف با رنگهای آبی، بنفش یا مشکی و قرمز است و قبه یا کلاهی که برای تزئین بر سری می نهند با منجوق و دانه های تسبیح تزئین می شود.مهمترین بخش های لباسهای محلی زنان رامیان عبارتند از: مسجد و مدرسه كریم ایشانلباس های سنتی استان گلستان بسته به منطقه ای که مردم در آن زندگی می کنند با نام هر محله شناخته می شود و رامیان شهرستانی است در گلستان که پوشش زنانش با نام همین شهر می خوانند.کوینک: پیراهن قرمز رنگ زنان رامیانی است که از جنس ابریشم دست باف است و دور مچ، یقه و چاک پیراهن را با الیاف ابریشم الوان نوار دوزی می کنند به این نوارهای رنگین دستباف جهک می گویند .اما تزئین لباس ها تنها با نوارها نیست، ردیفی از سکه های قدیمی نیز که از یقه شروع می شود و تا پایین پیراهن ادامه می یابد از تزئینات لباس محلی زنان رامیان است که آن را ” پیش جامه ” یا به زبان رامیانی ” یخالق” می خوانند.قویماق: زنان رامیان با این لباس گردنبندی می آویزند که برای تزئین پیش جامه مورد استفاده قرار می گیرد، گردنبندی با سکه قدیمی که با نخ های دولای به هم بافته زیبایی خاصی در نهایت سادگی دارد.کلته: دختران تا قبل از ازدواج کلاهی به نام کلته بر سر می گذارند که تمام سطح آن با الیاف الوان ابریشمی دست دوزی شده است و زمانی که خواستند پیوند زناشویی ببندند کلته را برداشته و سربندی از جنس ابریشم با زمینه قرمز ساده با حاشیه ای به رنگ سفید، بنفش، سبز و سرخ به نام باش کالاخه به صورت نیم تاجی بر سر می کنند.یاقلق: دستمال ابریشمی پر نقش و نگاری با دنباله چین دار و بلند است که بر سر می گذارند.قمبلی: دامنی پرچین از جنس ابریشم اغلب به رنگ قرمز آستر دار که ده سانت انتهای دامن جهک دوزی می شود.چارشو: چادر شبی است قرمز از جنس ابریشم با طرح چهارخانه که زنان رامیانی به دور کمر خود می پیچند.قوپا: جواهری دست ساز از مونجوق های رنگین، برگرفته از طرح های طبیعت زیبا که همچون الماسی بر گوشه نومال زنان خود نمایی می کند.نومال: روسری زنان رامیان است که پارچه های دستباف با رنگهای آبی، بنفش یا مشکی و قرمز است.یاخالق: پیش جامه ای است برای تزیین روی پیراهن که به گردن آویخته می شود از چهار ردیف جهک تشکیل شده ، ما بین آنها سکه دوزی می شود در گذشته از سکه های نقره در یاخالق استفاده می شود.لباس سنتی زنان قزاقزنان قزاق از قدیم الایام از لباس سنتی خود با زیورآلات خاص استفاده می کردند، آنها جلیقه ای بلند از جنس جیر روی پیراهن بلند که بیشتراز پارچه های کتان سفید است می پوشند، لباس های آنان نیز با نخ های رنگین ابریشمی و اغلب با رنگ قرمز شرابی سوزن دوزی می شود.علاوه براین زنان و دختران قزاق گاه کلاهی خاص به جای روسری بر سر می گذارند، این کلاه از جنس پارچه های نخی آهاردار و دارای تزئینات گلدوزی شده با رنگ های قرمز، نارنجی، آبی و سبز است و به صورت گوش روی سر بسته می شود، قسمت جلوی کلاه را روی پیشانی می بندند و آن را از پشت سر گره می زنند. پارک جنگلی دلند ، از جاهای تفریحی در استان گلستانچکمه چرمی یا «تیک» نیز از اجزای لباس زنان قزاق بوده که در قدیم نقره کاری می شده است. جلیقه روی لباس نیز از جنس پارچه جیر است و آسترنخی دارد و از یراق های طلایی، آئینه و مروارید برای تزئین آن استفاده می شود.لباس محلی مردم روستای زیارتلباس زنان زیارت در گذشته دور عبارت بود از پیراهن، دامن، نیم تنه، انواع کت، جلیقه، شلوار، روسری و کفش. زنان در گذشته از این نوع لباس با فرم و تزئینات متنوع در جشن ها استفاده می کردند، اما امروزه آنها بیشتر لباس های ساده می پوشند و به همین سبب به گفته مسئولان صنایع دستی گلستان لباس محلی زیارت از جمله صنایع دستی در حال منسوخ شدن است.لباس محلی زیارت در واقع ویژه مردمان این روستا است و در دیگر مناطق استان گلستان دیده نمی شود، پیراهن آنها بلند و از پارچه های طرح دار با یقه های چندسانتی ایستاده و آستین بلند با چاک طرف است که دور تا دور با نوار تزئین می شود، دامن از جنس کرباس سفید رنگ با نام شلیته که زیر آن شلوار مشکی به تن می کنند و روی پیراهن نیز جلیقه کوتاه می پوشند و با کمربند مثلث شکل به فرم روسری کمر را می بندند.کت زنان که «چک وند» نامیده می شود از جنس ابریشم قرمز رنگ، دستباف با طرحی ساده و دارای چاک تا ناحیه آرنج است، روسری زنان زیارت هم چند نوع است که به روی هم بسته می شود، ابتدا روسری دستباف به رنگ مشکی که از قسمت پیشانی به پشت گردن گره می خورد و سپس روسری قرمز را روی آن می بندند که به آن پیشانی بند می گویند و روسری دیگری را هم در بالای سر گره می زنند.پوشاک محلی مردان زیارتلباس مردان پیراهنی از جنس کرباس به رنگ آبی و دکمه دار بود و با توف یا نوار تزئین می شد، برای آنها با پارچه های پشمی دستباف خودرنگ جلیقه، کت، شلوار و پالتو دوخته می شد. کفش مردان زیارت در گذشته چاروق بود.شال یا آنگونه که محلی ها می گویند عمامه نیز پارچه ای سفید رنگ، پنبه ای و دارای نقش بود که به صورت دستار استفاده می شد، علاوه بر آن مردان کلاه پشمی به رنگ شتری با لبه های برگردان بر سرمی گذاشتند که هنوز هم این کلاه ها را می توان در بازارها یافت.لباس محلی زنان و مردان علی آباد کتولزنان این منطقه از دیر باز لباس های مزین به نوارهای دستباف، سکه و یراق می پوشند، لباس محلی آنان پیراهن، دامن پرچین، کلاه، روسری و پیش جامه است، خانم ها در گذشته از این نوع لباس ها بطور کامل در جشن ها استفاده می کردند و در زندگی روزمره تنها پیراهن، دامن و روسری می پوشیدند.تزئینات روی لباس برای طبقه اشراف نوارهای دستباف بیشتر بود و عامه مردم ازنوار های کمتری استفاده می کردند، پیراهن بلند با آستین هایی که تزئیناتی بر لبه آن دوخته می شود روی دامن از پارچه شال پشمی گلدار، لباس علی آبادی ها را تشکیل می دهد، آنها کلاهی که زیر ساخت آن مقوای ضخیم است و از پارچه مخمل و قرمزرنگ استفاده می شود با تزئینات یراق زیر روسری برسرمی گذارند.روی لباس پیش جامه ای پر از سکه های قدیمی از پارچه مخمل با عرض چند سانتیمتر و طول حدود یک متر دوخته می شود، پیش جامه دارای یقه است و مانند گردنبند به گردن آویخته می شود.لباس های محلی که خاطره کمرنگ آنها فقط در روستاها باقیمانده، امروزه در انبار پشت بام ها و در بقچه ها جای گرفته، نشانه و سمبل قومیت مردمان است.حد واسط بین منطقه فندرسک و مَلِک. ییلاق و قشلاق آنها در دشت کمالان و روستاهای دهنهٔ محمد آباد کَتول و در دهنه زرین گل روستاهایی چون افراتخته وشیرین آباد(دهنه به معنی دره سرسبز که رودخانه در ان جاریست می باشد.زنان این منطقه از دیر باز لباس های مزین به نوارهای دستباف، سكه و یراق می پوشند. لباس محلی آنان پیراهن، دامن پرچین، كلاه، روسری و پیش جامه است. خانم ها در گذشته از این نوع لباس ها بطور كامل در جشن ها استفاده می كردند و در زندگی روزمره تنها پیراهن، دامن و روسری می پوشیدند. تزئینات روی لباس برای طبقه اشراف نوارهای دستباف بیشتر بود و عامه مردم ازنوار های كمتری استفاده می كردند.پیراهن بلند با آستین هایی كه تزئیناتی بر لبه آن دوخته می شود روی دامن از پارچه شال پشمی گلدار، لباس علی آبادی ها را تشكیل می دهد. آنها كلاهی كه زیر ساخت آن مقوای ضخیم است و از پارچه مخمل و قرمزرنگ استفاده می شود با تزئینات یراق زیر روسری برسرمی گذارند. روی لباس پیش جامه ای پر از سكه های قدیمی از پارچه مخمل با طول حدود یك متر دوخته می شود. پیش جامه دارای یقه است و مانند گردنبند به گردن آویخته می شود.صنایع دستی این منطقه( مشترک با منطقه ملک): چادرشب بافی ( بُقبند) بقچه بند، سفره بافی، لباس سنتی چوپانی ( چوقا) و صنایع چوب قاشق، لگن (لاک)، چیقه.. است.در رنگ بندی لباس های كتولی رنگ مشكی به چشم نمی خورد و در صورت فوت همسر، زنان این منطقه سربندهای قرمز رنگ خود را با رنگ سبز یا آبی و در صورت فوت برادر با سربند سفید جایگزین می كنند. ابریشم بافی، سوزن دوزی روی اسفنددان، قاب ساعت، قاب قیچی و كیف آینه، توف بافی (سوزن دوزی با گلابتون) از جمله رشته های مختلف صنایع دستی در منطقه علی آباد كتول بوده و قدمت صنایع دستی این منطقه بسیار زیاد است.

معرفی زیباترین لباس محلی استان فارس

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 13:15:16 +0330

لباس های محلی استان فارس یکی از زیباترین جاذبه‌های فرهنگی سراسر ایران است اما این پوشش بیشتر در میان ساکنان روستاها و عشایر این استان رواج دارد. همانطور که گفته شد بخش مهمی از ترکیب جمعیتی این استان را عشایر قشقایی تشکیل می‌دهند که ایشان به پوشاک سنتی خود بسیار پایبند می‌باشند. آوازه جاذبه لباس‌های محلی زنان و مردان قشقایی ساکن در این استان تا دوردست‌ها رفته و امروزه به یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های فرهنگی این قوم تبدیل شده است.پوشاک زنان عشایر شیراز: پوشاک زنان عشایر بیشتر در رنگ‌های بسیار شاد و متنوع و الهام گرفته از طبیعت تهیه می‌شود و شامل قطعاتی چون کلاهک، آرخالق زنانه (فرجی)، تنبان، پاپوش، روسری، پیراهن و دامن (قر) می‌باشد. پوشاک عشایر قشقایی در استان فارسپیراهن زنانه: پیراهن زنانه یا کینگ از شانه تا قوزک پا بلندی دارد و یقه آن کاملاً بسته است. این پیراهن از پایین تا نزدیک کمر، به وسیله یک چاک بلند، به دو قسمت جلو و عقب تقسیم می‌شود. چاک‌دار بودن آن نیز علاوه بر جنبه زیبایی، سبب سهولت در راه رفتن و انجام فعالیت‌های روزمره می‌شود. آستین پیراهن تا مچ دست ادامه دارد.تنبان تورکی (تورکی تومبان): این پوشش دامنی بلند از پارچه‌های سبک و به صورت چین‌چین است. چین‌های زیاد این پوشش به این دلیل است که در صورت وزش باد و جمع شدن یک طرف آن، چین‌های بعدی جای آن را گرفته و پوشش از بین نرود. گاهی برای زیباتر شدن تنبان، از پارچه‌های بیشتری استفاده می‌کنند یا یک یا دو تنبان تورکی روی هم می‌پوشند. تنبان تورکی در میان عشایر لر زبان به «تمبون قری» معروف است.چارقد: چارقد پارچه ظریف و نازکی است که طرح خاصی دارد و به عنوان روسری، قسمت سر به جز صورت را می‌پوشاند. اطراف چارقد را گاهی مهره یا ملیله‌دوزی می‌کنند.دستمال: دستمال یا یاغلوق پارچه‌ایست که روی چارقد و به پیشانی بسته شده و گره‌ای در پشت سر می‌خورد و در بالای پیشانی به وسیله سنجاق یا گل طلا، به چارقد اتصال پیدا می‌کند. دستمال در حالت کلی از سر در برابر سرما و وزش باد، محافظت می‌کند. جنس دستمال تا حدّ ممکن باید از پارچه‌های قیمتی چون ابریشم و حریر باشد. معرفی شهرستان میان شهرآرخالق: آرخالق زنانه را به عنوان لباس گرم می‌پوشند اما چون پوششی زیبا و محافظ بوده، موجب وقار و سنگینی لباس می‌شود، بنابراین آن را در اغلب فصول سال استفاده می‌کنند. آرخالق دارای چاک‌هایی در زیر بغل است که باعث حرکت آسان دست‌ها می‌شود.پوشاک مردان عشایر قشقایی استان فارسپوشاک مردان عشایر: پوشاک مردان عشایر نیز شامل کلاه دو گوشی، پیراهن، آرخالق بلند، شال کمر، چقه، شلوار، پاپیچ، ملکی و کپنک است.کلاه دو گوشی: بدون کلاه بودن در ایل عملی زشت است و مردان موظفند همیشه کلاهی بر سر داشته باشند. کلاه دو گوشی از حدود 50 سال پیش در میان مردم ایل قشقایی رایج شده است. در گذشته کلاه مردان قشقایی نظیر کلاه‌های نمدی دوره قاجاریه با رنگ مشکی و بدون لبه بوده است. عکس‌هایی که از یک صد سال پیش از مردم قشقایی باقی مانده، نشان می‌دهد که کلاه‌هایی بدون لبه با اندازهایی مختلف، مرسوم و اغلب افراد سرشناس و بزرگ ایل، با کمی تغییر از آن استفاده می‌کردند اما با ابتکار یکی از خوانین قشقایی، کلاه مخصوصی که امروز به کلاه دو گوشی موسوم است، ساخته شد.این کلاه از جنس کرک‌های ظریف و لطیف بز (که بسیار کمیاب است) و توسط نمدمال‌های ماهر و باتجربه محلی مالیده و درست می‌شود. از خصوصیات این کلاه‌ها این است که علاوه بر زیبایی و وقار، به علت سنگینی و وزن زیاد، با باد و طوفان از سر نمی‌افتد و همچنین هنگام تابش آفتاب می‌توان گوشه آن را سایبان صورت نمود. این کلاه معمولاً در دو رنگ نخودی و خاکستری تیره دیده می‌شود.آرخالق مردانه: آرخالق لباس بلند و گشادی است که مردان ایل بر روی پیراهن می‌پوشند و به منزله لباس اصلی می‌باشد. آرخالق از پارچه ضخیم و با رنگ‌هایی متناسب با سن افراد دوخته می‌شود. این لباس دارای آستین بلند بوده و تا روی دست ادامه دارد. آرخالق در طرفین دارای دو چاک طویل تا کمر می‌باشد که موجب آزاد بودن لباس و آسان بودن تحرک مردان می‌شود همچنین می‌توان دامنه‌های این پوشش را بالا زد که هنگام دویدن و انجام کارهای روزمره مزاحمت ایجاد ننماید. جلوی آرخالق تا پایین باز بوده و دکمه نیز ندارد.آرخالقی که برای پسربچه‌ها و نوجوانان دوخته می‌شود، از پارچه‌های گلدار با رنگ‌هایی شاد است اما آرخالق پیرمردان بیشتر رنگ‌های تیره است.شال کمر: به طور کلی همیشه همراه با آرخالق، از شال کمر استفاده می‌کنند. شال مردانه 5 یا 6 متر پارچه قهوه‌ای یا سفید ضخیم است که از روی آرخالق بر روی کمر می‌پیچند که علاوه بر زیبایی، باعث سالم ماندن مهره‌های کمر در حرکات سریع و برداشتن بارهای سنگین هنگام کوچ و استفاده از آن به عنوان جیب برای نگهداری پول، سیگار، چپق، شانه یا دیگر لوازم است. چقه یک نوع بافته مخصوص از جنس پشم و به رنگ کرم است که روی آرخالق و برای زیبایی و جلوه لباس پوشیده می‌شود و بر آن زنهاره می‌بندند.زنهاره: زنهاره از نخ‌های پشمی ظریف و رنگارنگ و به طرز جالبی بافته می‌شود. زنهاره از پشت شانه و زیر بغل عبور کرده و آویز آن در قسمت پشت و بر بالای کمر قرار می‌گیرد.چقه و زنهاره را اغلب در مراسم عروسی و به هنگام چوب‌بازی می‌پوشند زیرا دامن‌های چقه بلند است و تا روی پا ادامه دارد و به عنوان ضربه‌گیر، پا را از ضربات چوب مصون می‌دارد.از دیگر لباس‌های محلی استان فارس، پوششی زنانه به نام «رخت گشاد» است که لباس محلی منطقه اوز و جنوب استان فارس از حوالی فیروزآباد تا مناطقی نزدیک به بستک می‌باشد. این پوشش شامل دامنی بلند و گشاد و پیراهنی بلند است که تا روی باسن را می‌پوشاند. این لباس محلی توسط تعداد اندکی از زنان هنرمند شهر اوز دوخته و توسط هنری به نام «خوس بافی» تزئین می‌شود. خوس از الیاف نقره‌ای تشکیل شده که بافته می‌شود و از آن برای تزئین شلوار، روسری، کلاه، پیراهن، جلیقه زنان و لباس کودکان استفاده می‌شود. پوشاک سنتی منطقه اوز در استان فارسبرخی معتقدند دقیقاً مشخص نیست منشأ این لباس از کجاست اما گفته می‌شود صنعت خوس بافی از کشور هندوستان به اوز آورده شده است.آنچه که به رخت گشاد تمایز می‌بخشد، فراوانی زینت‌آلات و طلاهایی است که با آن آمیخته شده است و این زینت‌ها بیشتر با آرایش رقصندگان معابد هندی شباهت دارد.برخی از قسمت‌های رخت گشاد یا لباس محلی اوز عبارتند از:کره باغی: کلاه خوس‌دوزی شدهدسمال کچه: دستمال حریر سه گوش که زیر گلو بسته می‌شودبَلَ: روسری بزرگ خوس‌دوزی شیفونجُمَ: پیراهن با یقه و سردست زری‌دوزی اطلسینِنتای گشاد: دامن بلند اطلسی با حاشیه‌دوزی نقره و زریشیخپ: گلوبند بزرگ از طلا و دانه‌های درشت سنگ‌های قیمتیچنار: یکی از دایره‌های بزرگ طلایی از گلوبندبرگک: آویزهای طلایی کوچکی که به چنار متصل استاَشرَفی: سکه‌های طلا که در گلوبند استگُز: میله‌های طلایی که در گلوبند استماهک: آویز از طلا که پیشانی را می‌پوشاندهَلّ: آویز از مروارید که پیشانی را می‌پوشاندچُمبُر: دستبند بزرگ طلایی با برجستگی خار مانندپتری: حلقه طلایی که به پره بینی بسته می‌شودکُوش سغری: کفش چرمی با نوک باریک و با زنگوله (کفش ساغری)میلی: حلقه نقره‌ای برای زینت مچ پا با دانه‌های درشت از سنگ‌های قیمتیاین لباس زیبا حالا به نماد اوز و لارستان بدل شده است.

بهترین و معروفترین لباس های محلی اردبیلی

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 13:03:31 +0330

بهترین و معروفترین لباس های محلی اردبیلیزمانی در اردبیل اگر مردی از خانه بیرون می‌زد و کلاه به سر نداشت، یک حسی از حقارت و زشتی در این عمل وی تداعی می‌شد. ولی این روزها نه تنها کلاه ?پشمی که متناسب با آب و هوای شهر است، به سر گذاشته نمی‌شود بلکه این کلاه‌های خارجی با نوشته‌های که گاهی مصرف‌کننده معنی آن را نمی‌داند باب شده است.صفر جعفری‌زاده، کلاه‌دوز اردبیلی با تأکید به تغییر شیوه‌های لباس پوشیدن اردبیلی‌ها در نیم‌قرن گفت: برخی لباس‌ها معنی و پیام دارند. از جمله کلاه که وسعت استفاده از آن موجب شد راسته کلاه دوزان بازار تاریخی اردبیل شکل بگیرد. دغدغه جعفری زاده را می‌بایست به تمامی البسه مصرفی در بین شهروندان اردبیلی نسبت داد. امروز پوشاک مورد استفاده این شهر البته به تبعیت از وضعی که در اغلب مناطق کشور دیده می‌شود، خالی از نمادها و المان‌های فرهنگ بومی است. به حدی پوشاک وارداتی جای البسه بومی محلی را گرفته که این روزها لباس بومی تنها توسط تعداد قلیلی از مردم عشایر و روستایی اردبیل مورد استفاده قرار می‌گیرد.زنان پاسدار ارزش‌های بومی با لباس خود بودندهر چند گفته می‌شود البسه بومی محلی اردبیل از تنوع برخوردار است اما طی سال‌های اخیر به مرور زمان کاتالوگ‌های لباس‌های وارداتی به مغازه‌ها، خیاطی‌ها و پاساژها راه یافته و به جای معرفی لباس‌های بومی، البسه ترک و اروپایی نگاه زنان و دختران و حتی مردان را شگفت زده ساخته است.به عقیده جامعه‌شناس اردبیلی رگه‌هایی از لباس‌های بومی و محلی را نه در مناطق شهری که در مناطق روستایی و عشایری و خاصه بین عشایر کوچ‌نشین می‌توان پیدا کرد. عشایر شاهسون و بخشی از عشایر ارسباران که در این استان اقامت فصلی دارند آیینه تمام‌نما و میراث داران اصلی پوشاک هستند.داور عبداللهی تصریح کرد: در این مناطق متناسب با فصول چهارگانه پوشاک متفاوتی وجود دارد و متناسب با مراسم مختلف الگوی لباس مردان، زنان، کودکان و بزرگ‌سالان با هم متفاوت است به ویژه اینکه برای بزرگ‌سالان و خاصه زنان این مناطق پوشاک کارکرد تمایز بخشی خاصی دارد و زن تازه‌عروس با نوع کلاغی رنگ آن و روسری چارقدی که می‌بندد از بقیه دختران و زنان متأهل از ویژگی‌های نوع گره، نوع رنگ (شاد و سفید و تیره) و حتی کیفیت دوخت مشخص می‌شوند. نوع و جنس پوشاک زنان با منزلت اجتماعی و اقتصادی آنها تناسب دارد و در یک مجلس زنانه به خوبی می‌توان این تمایز را مشاهده کرد.همچنان که این جامعه‌شناس تأکید دارد لباس عشایر شاهسون اردبیل آخرین بازمانده‌های پوشاک بومی محلی این استان است.لباس بانوان ایل شاهسون که نمادی از فرهنگ جاری و سنت‌ها و باورهای این ایل است از ۹ تکه مجزا تشکیل می‌شود و زنان عشایر همواره تمامی این ۹ تکه را به تن دارند.محقق ایل شاهسون شهروز جدید مغانلو در کتاب دلبافته های خود تکه‌های لباس را شامل پیراهن(کوینگ)، تنبان یا دامن شلیته‌ای(تومان)، روسری(یایلیق)، چارقد روی یایلیق(آلین یایلیقی)، عرقچین(آرخچن)، نیم تنه ساده مورد استفاده در زمستان‌ها(یل)، جلیقه بی‌آستین(جلقا)، جوراب و کفش(باشماق) برشمرده است.وی با بیان اینکه پیراهن زنان ایل شاهسون از رنگ‌های متنوع و شاد تشکیل شده است، اضافه کرد: لباس محلی تحت نام کلی «تومان کوینگ» شناخته می‌شود.جامعه‌شناس اردبیلی نیز تاکید کرد؛ رنگ و جنس و تعداد تنبان‌هایی که زنان ایل می‌پوشند بیانگر تمول و جایگاه اقتصادی – اجتماعی آنها است؛ بطوریکه لباس‌های با جنس فاخر نخی و گاهی ابریشم کاربرد خاصی دارد و نشان دهنده ثروت خانواده است.عبداللهی معتقد است؛ نوع بالاپوش مردان و جنس کلاه هم متفاوت است البته این تنوع پوشاک مصرفی با محیط‌های کاری و منزلت مردان هم تناسب دارد و این حاکی از اهمیت جامعه‌شناسی لباس در مناطق روستایی است چرا که لباس مشخص کننده جایگاه طبقاتی و قشربندی اجتماعی مصرف‌کننده‌های آنها است درست به همان شکلی که در مناطق شهری مرسوم است؛ پاپوش‌های متنوع و رنگارنگ چه به شکل کفش و چه به شکل جوراب (در فصل سرد) جلوه خاصی به زیبایی پوشش مردان و زنان می‌دهد.استاد دانشگاه‌های اردبیل تأکید کرد: نوع رنگ لباس‌ها و کاربردی بودن آنها متناسب با فصول و شرایط خاص از جمله مجالس عزا، جشن و سرور مانند ختنه کنان کودکان پسر و نامزدی و ازدواج دختران و پسران زیبایی و جلوه خاصی دارد.وی افزود: البته نوع پوشاک در قلمرو استانی تقریباً در مناطق روستایی استان اردبیل یکی است اغلب پوشاک زنان شامل تنبان، جلیقه، سرپوشی بنام کلاغی و پیراهن‌های رنگارنگ است در مورد مردان چنین تمایزی دیده نمی‌شود.عبداللهی تأکید کرد: باید اذعان داشت که تنوع پوشاک مناطق روستایی و عشایری استان در مقایسه با مردان بیشتر در بین زنان دیده می‌شود مردان از کت‌وشلوار که از مظاهر زندگی مدرن شهری است بیشتر استفاده می‌کنند گویا در زندگی عشایری زنان مهم‌ترین تصویرگران و پیام‌رسانان منزلت خانواده‌ها هستند به تعبیر دیگر زنان دارندگان نشانه‌های سبک زندگی سنتی در این مناطق هستند.هزینه کرد میلیونی برای لباس خارجیمدیرکل میراث فرهنگی استان اردبیل هم معتقد است تنوع زیستی در استان اردبیل منجر به تنوع فرهنگی قابل‌توجهی شده است.کریم حاجی‌زاده بخشی از تبلور تنوع فرهنگی را در پوشاک هر منطقه عنوان کرد و افزود: میراث فرهنگی استان در نمایشگاه‌های مختلف به دنبال معرفی این جذابیت فرهنگی است.با وجود اینکه انتظار نمی‌رود همه شهروند اردبیلی با لباس عشایر در سطح شهر رفت‌وآمد داشته باشد اما کارشناسان معتقدند به شکل قابل‌توجهی از زیبایی‌های لباس بومی چشم‌پوشی شده است.یکی از خیاطان اردبیل تصریح کرد: تمامی مدل‌های لباسی که در حال حاضر برای بانوان اردبیلی دوخته می‌شود از اینترنت و شبکه‌های مجازی استفاده می‌شود بطوریکه خانم‌ها به ویژه به مدل لباس بازیگران و خواننده‌ها اهمیت ویژه می‌دهند و هر قدر مراسم و مجلسی که می‌خواهند در آن حاضر شوند، اهمیت بیشتری دارد به انتخاب لباس تکی که به تن فلان خواننده بوده بیشتر بها می‌دهند.این خیاط معتقد است؛ هیچ طراحی در خصوص لباس‌های متناسب با فرهنگ اردبیل وجود ندارد و برخی طراحان در تهران لباس‌هایی با استفاده از شکل و رنگ و طرح‌های ایرانی مثل بته‌جقه و چهل‌تکه طراحی می‌کنند اما در خود اردبیل تاکنون موردی را مشاهده نکردم.این اظهارات در حالی است که بانوان و دخترانی که زمانی پاسدار ارزش‌های بومی محلی با لباس خود بودند، امروز برای کسب فلان مد خارجی هزینه‌های میلیونی صرف می‌کنند.به عقیده خیاط اردبیلی طی سال‌های اخیر خیاطی به یکی از شغل‌های پردرآمد اردبیل تبدیل شده است. تا جایی که برخی خیاطان شناخته شده برای یک دست لباس ساده قیمت‌هایی از ۳۰۰ هزار تومان تا سه میلیون تومان درخواست می‌کنند. تپه باستانی آناهیتا جاذبه‌ای تاریخی ، باستانی و مذهبیوی افزود: با توجه به درآمد متوسط مردم اردبیل این ارقام قابل توجه است. بارها شده که از مشتریانم مد خارجی خاصی را درخواست کرده و به دلیل دستمزد بالا به صورت نسیه پول آن را پرداخت کرده است.یکی از شهروندان اردبیلی نیز در این خصوص گفت: بنده تاکنون طرح لباسی که گفته شود لباس اردبیلی است جایی ندیده‌ام.نادیا روشنی متذکر شد: اگر چنین طرحی وجود دارد معرفی نشده بطوریکه نه مغازه‌ای چنین لباسی می‌فروشد و نه خیاطی چنین لباسی می‌دوزد؛ اما در مقابل طرح‌های خارجی تا دلتان بخواهد مغازه را پر کرده است.وی تصریح کرد: زمانی یکی از اقوام به دنبال لباس عروسی آذری بود؛ لباس عروسی که متناسب با فرهنگ این شهر باشد اما متأسفانه نتوانست چیز مناسبی پیدا کند و مجبور شد مدل خارجی بخرد.چشم‌پوشی به فرهنگ تداعی‌کننده لباسکارشناسان معتقدند خلائی که امروز در پوشاک بومی دیده می‌شود به خلأهای فرهنگی گره خورده است.جامعه‌شناس اردبیلی در این خصوص گفت: بین پوشاک مصرفی و فرهنگ مناطق و حتی شرایط جوی ارتباط تنگاتنگی وجود دارد؛ بطوریکه لباس مناطق گرم و مناطق سرد با یکدیگر متفاوت است استفاده از پوشینه‌های ضخیم و بیشتر پشمی با رنگ تیره در مناطق سردسیر (ییلاق) و استفاده از لباس‌های نخی و نازک و با رنگ‌های روشن در مناطق گرمسیر (قشلاق) گویای این موضوع است.عبداللهی با ذکر مثالی به استفاده از روسری کلاغی بین زنان و «یاشماق» گرفتن اشاره کرد و با بیان اینکه این اقدام نشان دهنده نجابت زنان شوهردار و بویژه نوعروسان است، افزود: در واقع هرچه از مناطق شهری به سمت مناطق روستایی و عشایری می‌رویم نوع و میزان باورهای سنتی مردم هم تقویت می‌شود.وی معتقد است اینکه نوعروسان شاید پنج تا ۱۰ سال بدون یاشماق با پدر شوهر یا برادر شوهر و اساساً هر مرد غریبه دیگری حرف نمی‌زنند نشان دهنده عمق باورهای دینی زنان در مناطق روستایی و عشایری است.به گفته جامعه‌شناس اردبیلی اگر در بخش پوشاک شاهد تحولات جدی و گاه ضد ارزشی هستیم باید قبول کنیم که در زیرساخت ارزشی و هنجاری افراد و جامعه تغییراتی رخ داده است اما متأسفانه با فقدان متولی برای صنعت پوشاک به مفهوم واقعی کلمه، هر روز یک مدل یا الگو و طرحی در جامعه رواج پیدا می‌کند که توجه و سلایق افراد خاصی را به خود جلب می‌کند و وقتی متوجه می‌شویم که متأسفانه دیر شده و کار از کار گذشته است.وی افزود: در کشورهای بسیار پیشرفته چون ژاپن و اروپا هنوز سنت‌های دیرینه احیا و بازسازی و حفظ می‌شود اما در کشور ما عناصر هویت فرهنگ (مثلاً پوشاک) به‌راحتی فراموش می‌شود.وی متذکر شد: باید توجه داشت ملتی که سنت‌های خود را فراموش کند به سرعت در مسیر تهاجم فرهنگی و تندباد بحران‌زا دچار سردرگمی‌شده و از قافله توسعه عقب می‌ماند چرا که شرط توسعه، پاسداشت سنت‌ها و هویت‌های فرهنگی ملی است.لباس بومی اردبیل معرفی موفقی نداردبرخی کارشناسان معتقدند اینکه جامعه‌ای به اصالت‌های فرهنگی خود چشم بپوشد خود به نوعی فقر فرهنگی محسوب می‌شود. بررسی اقدامات معرفی لباس بومی محلی اردبیل در ۱۰ سال گذشته نشان می‌دهد، نه تنها در این استان مطالعه جامع و منسجمی در خصوص پوشاک صورت نگرفته بلکه بر خلاف ادعای حفظ ارزش‌ها هیچ اقدام تأثیرگذاری برای معرفی لباس‌های بومی محلی صورت نگرفته است. نمایش لباس بومی در مجالس رسمی که به تن چند دختر کم سن و سال است تنها اقدام فرهنگی معرفی لباس بومی محلی است.به مدت دو سال است که آتلیه‌های لباس محلی در محل ستاد تسهیلات سفرهای نوروزی استان در طول تعطیلات دو هفته‌ای نوروز دایر می‌شود اما این اقدام به دلیل کوتاهی زمان و مراجعات اندک به خود ستاد نمی‌تواند تأثیرات ماندگار خلق کند.یکی از عکاسان اردبیلی معتقد است در مقایسه با سایر استان‌ها اردبیل در معرفی البسه بومی محلی خود موفق عمل نکرده است.فرامرز جهانگیری گفت: بسیاری از اردبیلی‌ها حتی لباس بومی محلی خود را نمی‌شناسند و معتقدند تومان کوینگ منحصر به عشایر است و فقط توسط این قشر از جامعه مورد مصرف دارد.وی افزود: در وضعیتی که راه‌اندازی اکوکمپ ها از سوی میراث فرهنگی استان برنامه‌ریزی می‌شود لازم است جایگاه مناسبی برای معرفی لباس بومی محلی نیز تدارک دیده شود.در عین حال استفاده مجدد با اعمال تغییرات بر روی لباس بومی محلی به عقیده کارشناسان شدنی است و تنها سلیقه و درایت می‌طلبد.مدرس دوره‌های گردشگری در دانشگاه‌های اردبیل در این خصوص گفت: لازم است صنعت پوشاک در کشور این طرح‌های زیبای سنتی را شناسایی کرده و در طراحی و دوخت لباس‌های اقشار مختلف بویژه بانوان مورد استفاده قرار دهد.عبداللهی افزود: متأسفانه به دلیل ضعف عمده صنعت پوشاک و طراحی آن در کشور این ظرفیت بالقوه همواره مغفول مانده است؛ این در حالی است که در معتبرترین مراکز طراحی لباس در اروپا از جمله فرانسه و ایتالیا به‌عنوان طلایه داران اروپایی این صنعت در شوها و فشن های لباس از طریق احیای طرح‌های سنتی سعی می‌کنند به این صنعت روح تازه‌ای بدمند و البته بسیار هم موفق بوده‌اند.وی تصریح کرد: نسل جوان جامعه ما پتانسیلی است برای طراحان مد و لباس تا با ارائه طرح‌های پست‌مدرنی از لباس سعی کنند هم میراث دار این عنصر فرهنگی بوده و هم به تحول صنعت پوشاک کشور کمک کنند و از این طریق با به چالش کشیدن جدی الگوها و مدل‌های پوشاک غیربومی و بیشتر ضد فرهنگی به تداوم هویت ایرانی – اسلامی مصرف‌کنندگان در کشور کمک کنند.جامعه‌شناس اردبیلی البته احتیاط را لازم کار دانست و افزود: چنانچه در این فرایند استفاده از زیبایی‌شناسی در طراحی و دوخت لباس متناسب با سن، جنسیت، طبقه و جایگاه اجتماعی مصرف‌کننده داخلی موردتوجه قرار نگیرد موفقیت این طرح را با تردید مواجه خواهد کرد.وی همچنین به ضرورت بازنگری در شیوه‌های معرفی لباس بومی محلی نیز تأکید کرد و افزود: برگزاری جشنواره‌های مختلف برای معرفی پوشاک مناطق مختلف، برگزاری مسابقات در سطح استان‌ها برای ارائه الگوهای تلفیقی از این پوشاک و نقش‌ها و طرح‌های آن می‌تواند بسیار کارساز باشد.عبداللهی معتقد است تدوین آیین‌نامه‌های الزام‌آور برای مراکز فنی حرفه‌ای و دانشگاه‌های علمی کاربردی که در زمینه پوشاک فعال‌اند همچنین اتحادیه‌ها و اصناف این صنعت نیز می‌تواند مؤثر واقع شود.نقش و نگارها و طراحی لباس‌های بومی گنجینه‌ای است که نیازمند متولی است تا ضمن صیانت از آنها به انتقال آن به نسل‌های بعدی البته با رنگ و سیاقی پخته‌تر و ماندگارتر اقدام شود.سایتی دیگر البسه محلی مردم اردبیل را اینطور تعریف میکند معرفی زیباترین لباس محلی استان فارس بهمراه آموزش دوخت آندیار کهن آذربایجان از قدیم تاکنون، مهد فرهنگ، هنر و زیبایی بوده، در حقیقت استان‌های آذری زبانی همچون اردبیل با فرهنگ و تمدن دیرینه خود در میان اقوام و مردم مختلف شناخته شده است.لباس در فرهنگ آذری از قرن‌ها پیش نمادی از فرهنگ و هنر این سرزمین بوده، اما در سال‌های اخیر استفاده از لباس‌های محلی در زندگی روزمره شهرنشینان و حتی روستانشینان کمرنگ‌تر شده و می‌توان گفت، محو شده است. اما این پوشش و لباس بومی که معرف اعتقاد و باور خطه اردبیل بوده، همچنان در مراسم‌ها و آئین‌های مختلف رنگ و بوی خود را حفظ کرده و مورد استفاده قرار می‌گیرد.گرچه روستاییان و عشایر غیور استان اردبیل در گذشته‌ای نه چندان دور لباس‌های محلی خود را که یادگار آبا و اجداد آنهاست، نشانه شجاعت و دلاوری خود می‌دانستند، اما با گذشت زمان بالاخص در یکی دو سال اخیر اگر به طور اتفاقی سری به یکی از روستا‌های مرزی و غیرمرزی اردبیل بزنید این فرهنگ و تمدن چند هزار ساله را بر تن افرادی نخواهیم دید به غیر از مادربزرگ‌ها.به گفته نسیه عین‌اللهی لباس‌های محلی مخصوص بانوان استان اردبیل که با نام “تومان کؤینک” پرآوازه گشته، همه ویژگی‌های یک پوشش کامل را داشته است.این بانوی روستانشین اردبیل درخصوص خاطرات خود از پوشش رنگارنگ زنان در گذشته می‌گوید: در دهه‌های گذشته جوان‌تر‌ها با رنگ‌های شاد و شادی بخش، با دور دوزی‌ها و نقش نگار‌های زیبا و همچنین با جنسی از ترمه و ابریشم لباسی بر تن می‌کردند و همچنین مردان این خطه کلاهی پشمی بر سر خود می‌گذاشتند به نام “بؤرک”.وی ادامه می‌دهد: زنان با سن بالاتر غالبا سربندی روی روسری خود می‌بستند که به آن “یایلیق” می‌گویند. مردان هم با پوشیدن کت‌های بلند و گذاشتن کلاهی پشمی بر سر، در کنار سادگی، در پوشش از اصالت بالای خود می‌گفتند، اما حالا اگر در مناطق عشایرنشین و روستانشین نگاهی به اطراف بیندازیم پوشش شهری را بر تن تک تک قوم و قبیله روستایی و عشایری اردبیل خواهیم دید.لباس محلی اردبیل؛ میراث‌دار فرهنگ اصیل آذریگلمغانی‌زاده معاون صنایع دستی اداره کل میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری استان اردبیل با بیان اینکه ما باید سعی کنیم با برنامه‌ریزی و جشنواره‌ها و مراسم‌های سنتی و آئینی این لباس و پوشش زیبای محلی را جریان‌سازی و دوباره احیا کنیم، اضافه کرد: اگر این نوع پوشش را داخل این مراسم‌های آئینی بکشانیم و روستاییان را به استفاده مستمر از این لباس تشویق کنیم خروجی مثبتی را در روند احیاسازی خواهیم دید.وی برگزاری مداوم جشنواره‌های لباس‌های سنتی و نمایشگاه‌های محلی و ملی را تنها راهکار زنده‌سازی لباس محلی اردبیل دانست و تصریح کرد: با اجرای جشنواره لباس‌های سنتی کم کم این فرهنگ جا می‌افتد که استفاده از این لباس دوباره مرسوم شود.گل و بته‌هایی که نماد حقیقی طبیعت‌اندمعاون صنایع دستی استان با اشاره به رنگ و نقش‌های نگاشته شده بر روی پارچه‌های لباس محلی اردبیل اظهار داشت: اگر در قیاس لباس محلی و لباس روز که معمولا برگرفته از مد‌های غربی است دقت کنیم، خواهیم دید که گل و بته‌هایی که در تار و پود لباس و پوشش محلی نهفته و نگاشته شده است در واقع ترسیم تصویری دل‌انگیز از طبیعت پیرامون می‌باشد.گلمغانی‌زاده با تاکید بر اینکه همین نقش و نگار‌های طبیعی سبب آرامش حال مردم می‌شود، بیان کرد: متاسفانه نوع پوشش روز در مناطق شهری یک مسیر انحرافی بدی را طی می‌کند که نظاره همین پوشش گاه سبب دگرگونی انسان می‌شود.وی در پاسخ به ادعای ما که لباس‌های امروزی آن رنگ و لعاب لباس‌های محلی گذشته را ندارند، گفت: رنگ و لعاب لباس سنتی ما هماهنگ با طبیعت و گل و بوته است که رنگ‌های شادی بوده و تماما از مناطق عشایر ما برخاسته است و اگر در دست‌بافته‌هایی همچون قالی یا گلیم زنان عشایر ما فی‌البداهه نقشی ترسیم می‌کردند در تضاد با آن تمام نقوش لباس‌های محلی برگرفته از دل طبیعت است.معاون صنایع دستی استان ادامه داد: شاید الان رنگ‌های روشن و شادی که در تنوع لباس‌های بازار می‌بینیم یک رنگ جیغ هستند و در حقیقت این لباس‌ها سفیر آرامش و حس اصالت نیستند و حتی طرح معینی هم بر روی این لباس‌ها دیده نمی‌شود.گلمغانی‌زاده در خصوص اجزای تشکیل دهنده لباس محلی اظهار کرد: لباس محلی استان اردبیل از اجزای مختلفی تشکیل شده است که شامل پیراهن (کؤینک)، تنبان یا دامن شلیته‌ای (تومان)، روسری (یایلیق)، چارقد روی یایلیق (آلین یایلیقی)، عرقچین (آرخچن) و جلیقه بی‌آستین است که بنا به سلایق و تنوع اقلیمی فرهنگ قبیله‌ای عشایر شاهسون اردبیل در گذشته از تعداد یا نوع این اجزا کاسته یا بر آن‌ها افزوده می‌شده است.غربت لباس محلی در میان انبوه پوشش اغیارجمیله زمانی، کارشناس ارشد طراحی پارچه و دوخت لباس در خصوص فراموشی لباس سنتی و محلی گفت: امروزه در میان لباس‌دوزان یا طراحان لباس حداقل در استان اردبیل کمتر می‌توان لباس محلی و سنتی یک قبیله یا طایفه خاصی را مشاهده کرد که این مهم، نشان از غربت تامل‌برانگیز لباس محلی در میان انبوه لباس‌هایی است که به تقلید از کشور‌های دیگر طراحی و تولید می‌شوند.وی با اشاره به اهمیت حس مسئولیت در قبال فرهنگ اصیل ایرانی و آذری اظهار کرد: اگر هر ایرانی یا هر یک از مردم اردبیل خود را در قبال صیانت از فرهنگ بومی خود و لباس اصیل سنتی منطقه عشایری خود مسئول بداند بی‌شک شاهد ورود دوباره این لباس‌ها در میان آحاد مردم خواهیم بود.این کارشناس با بیان اینکه یکی از نشانه‌های فرهنگی در مناطق مختلف جهان و ایران لباس‌های محلی است، افزود: این لباس‌ها با توجه به آب و هوای مناطق از تنوع، رنگ و شکل برخوردار بوده است.زمانی ضمن ابراز گلایه از نبود منابع مشخص در موسسات عالی علمی در خصوص تاریخچه و پیشینه لباس محلی گفت: معمولا با ورود به دانشگاه منابع غنی درباره لباس محلی وجود ندارد، همان‌گونه که همه دانشجویان این رشته در دوران دانشجویی در دانشگاه با هیچ منابعی درباره این نوع پوشش محلی و سنتی آشنا نیستند و هم‌اکنون اگر کسی در این مورد کنجکاو باشد می‌بایست به صورت انفرادی به شهر یا روستای مربوطه رفته و با کند و کاو و کنجکاوی، نوع پوشش یک قبیله یا قوم را از نزدیک دیده و با آن آشنا شود.به عقیده این کارشناس ارشد طراحی لباس و دوخت، برای صیانت از فرهنگ و عقاید یک منطقه یا قوم باید ابتدا شناخت کاملی از ملل آن مناطق داشت و در مراحل بعدی بنا به عقاید، سلایق و تنوع‌طلبی آن مردم نسبت به تولید و طراحی پوشش برای آن‌ها پرداخت. جاهای دیدنی هیر ، طبیعت بی نظیر هیرلباس سنتی و محلی اردبیل با عنوان “تومان و کؤینک” یک نمونه بارزی از عفاف و حجاب برای بانوان غیور این خطه است که اگر امروزه تلاشی در راستای باززنده‌سازی این ارزش فرهنگی از سوی متولیان انجام نشود در آینده‌ای نزدیک فرهنگ اصیل اسلامی ما نیز به مخاطره می‌افتد.زوال فرهنگی جامعه ما متاثر از عامل بیرونی استمجتبی جوان‌اجدادی جامعه‌شناس اهل استان اردبیل از اردبیل اظهار کرد: زمینه‌های زوال فرهنگی جوامع را می‌توان به دو دسته درونی و بیرونی تقسیم کرد که در این میان، پذیرش عناصر فرهنگی بیگانه و ناسازگاری با ساختار فرهنگی جامعه میزبان، از عوامل مهم بیرونی در استحاله و افول فرهنگ ایرانی و اسلامی ماست.جوان‌اجدادی با بیان اینکه در گذشته اگرچه ایرانیان با جوامع مختلف با فرهنگ‌های متنوع و متفاوت داد و ستد داشتند، اما فرهنگ ناب داخل را قربانی فرهنگ‌های بیگانه نمی‌کردند، افزود: امروزه در دنباله همین داد و ستد‌های فرهنگی شاهد هستیم که فرهنگ بیگانگان به راحتی در میان مردم ما جا خوش کرده است و همین موضوع سدی در مقابل بالندگی فرهنگ جامعه اسلامی است.وی ضمن ابراز گلایه از مردم منطقه در زودباوری و زودپذیری فرهنگ جوامع مختلف و بیگانه یادآور شد: در مقابل فرهنگ‌پذیری بی حساب و کتاب از کشور‌های دیگر و در نتیجه اضمحلال فرهنگی جامعه ما هیچ گونه ارشادی صورت نمی‌گیرد و ما امروزه به وفور شاهد هستیم که سنت‌ها و آئین‌های ما در گنجینه‌ها محفوظ بوده و ریشه فرهنگی که در میان مردم در جریان است فرهنگ ضد اسلامی و ایرانی می‌باشد.این مردم‌شناس میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان اردبیل، با بیان اینکه لباس محلی و گویش هر قبیله یا طایفه‌ای در ایران نماد اصالت و هویت آن منطقه و مردم و ملل آن استان یا شهر می‌باشد، اظهار کرد: اگر امروزه یادی از این پوشش یا گویش نکنیم بی‌شک به صورت خوداختیاری تن به زوال فرهنگی داده‌ایم و این خطر شاید در آینده‌ای نه چندان دور تبدیل به یک فاجعه شود.جوان‌اجدادی در خصوص زیبایی‌های لباس محلی زنان اردبیلی گفت: لباس محلی و پوشش سنتی زنان غیور عشایر اردبیل و مناطق روستانشین این استان در کنار زیبایی خاص خود، نماد اصلی فرهنگ این خطه و حفاظی برای زنان اردبیلی است، که البته متاسفانه امروزه کسانی که این پوشش را به تن دارند انگشت‌شمارند.وی بر ضرورت حفظ و ماندگاری آئین‌ها و سنت‌های آبا و اجدادمان تاکید و تصریح کرد: حفظ این ارزش‌ها و انتقال آن به نسل‌های بعدی شاید کمترین کاری باشد که از دست مسئولان فرهنگی و اجرایی استان برمی‌آید و متاسفانه در این موضوع هم کوتاهی می‌شود.حمایت از تولیدکنندگان صنایع دستی در راستای حفظ فرهنگ بومیسکینه بشارتی، یکی از تولیدکنندگان لباس های سنتی در اردبیل اظهار داشت: تولیدکنندگان صنایع دستی به ویژه لباس سنتی در کل کشور شاید بسیار معدود باشد که استان اردبیل نیز از این موضوع مستثنی نیست چرا که در حال حاضر در استان فعالان در این عرصه انگشت شمارند.وی با اشاره به اینکه این شغل بیش از چند دهه قبل ایجاد شده است، اضافه کرد: در ابتدا من به تنهایی این کار را آغاز کردم و رفته رفته با فراگیری اصول و قواعد این حرفه و البته آموزشهای مطابق با مولفه های روز کار خود را رونق دادم که امروز بیش از ۲۰ نفر به صورت غیرمستقیم و ۱۵ نفر به صورت مستقیم در کارگاه تولیدی ما مشغول به فعالیت هستند.این طراح و تولیدکننده لباس بومی و محلی با اشاره به حرفه خاص خود اذعان داشت: خوشبختانه من در کنار آموزش هایی که داشتیم اقدام به تلفیق لباسهای سنتی و طراحی فی البداهه کردم که این موضوع سبب اصلی استقبال کم نظیر از محصولات ما در استان اردبیل و سایر استانهاست.بشارتی درباره تجربه سفر هشت سال پیش خود به روسیه و شهر مسکو گفت: در سفری که به مسکو داشتیم تنی چند از اتباع این شهر از دستدوزهای ما بشدت استقبال کرده و راحتی، خنکی و احساس سبکی این لباس را ویژگی منحصربفرد آن عنوان کردند که این مهم مایه فخر و مباهات ماست.وی نبود حمایت از تولیدکنندگان داخلی یا برخی کاغذبازی های بیجا را علل اصلی دلسردی تولیدکنندگان برای تداوم فعالیت و گسترش کارشان دانست و اضافه کرد: متاسفانه طی سالهای اخیر اقدام به اخذ وام کردیم اما هیچگونه اقدامی در این زمینه صورت نگرفت و همین موضوع سبب شد تا ایده هایی که برای رونق کسب و کار و کارآفرینی خود داشتیم نادیده گرفته شود.حجاب اسلامی در تیر رس غفلت خودخواستهاهمیت حجاب و پوشش اسلامی به قدری است که خداوند متعال در بسیاری از سوره‌های قرآن از آن به عنوان یک ضرورت یاد می‌کند، آن را حافظ انسان در برابر بسیاری از بیماری‌های جسمی، روانی و جنسی می‌داند، به طوری که در آیه ۳۳ سوره احزاب به وضوح، دختران و زنان امت پیامبر را مورد خطاب قرار داده و می‌فرماید: “وَ قَرْنَ فِی بُیُوتِکَن وَ لَا تَبَرَّجْنَ تَبَرجَ الْجَاهِلِیَّةِ الْأُولَى؛ و در خانه‌هایتان قرار گیرید و مانند روزگار جاهلیت قدیم، زینت‌های خود را آشکار مکنید. “باید به خوبی بدانیم که از نظر اسلام حجاب اهمیت بالایی دارد و در عین حال این جایگاه صرفا اختصاص به زن ندارد، بلکه نوعی پرده است که در روابط میان زن و مرد وجود داشته، در واقع پوشیدگی زنان و رفتار متین جوانان در اجتماع همواره سدی محکم در برابر وسوسه‌های شیطانی و بزه‌های احتمالی بوده است که اسلام این وسوسه‌ها را به شدت نهی می‌کند.امروز به بهانه روز عفاف و حجاب سراغ پوششی رفتیم که در عین حال که تاریخچه کهن آن به عنوان نمونه بارز حجاب کامل در بین مردم استان اردبیل شناخته می‌شود، پوششی که با گره خوردن به آئین و سنت آبا و اجدادمان علی‌رغم زیبایی خاصی که به زنان و دختران می‌دهد، نمونه‌ای از یک حجاب کامل ایرانی و اسلامی نیز هست.

لباس بومی استان ایلام به همراه جزئیات

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 12:55:57 +0330

لباس بومی استان ایلامدر قلمرو سیاسی فعلی ایلام اگر چه در گستره ی دنیای اطلاعات و اطلاع رسانی سرزمینی بسیاری كوچك می نماید، اما تحت آداب ورسوم ، عرفها و سنت ها هنوز هم پاره ای از عناصر لباس و پوشاك مخصوصا لباس محلی برخی گروهها تمایزات فراوانی را با دیگران در همین قلمرو را نشان می دهد. اگر چه لباس خود بخشی از فرهنگ می باشد ولی بواسطه ی ارتباطات و تعاملات فرهنگی و غیره این ویژگی فرهنگی مردم ایلام به سوی یكنواختی گرایش یافته و تفاوتها به مراتب بسیار كمتر از گذشته می باشد و به شكلی كه لباس مردان با چشم پوشی از مردان عرب زبان جنوب استان در سایر نقاط تفاوتها آنچنان اندك است كه به سختی به چشم می‌آید.زن آفریده پروردگار بلند مرتبه برای تكمیل زندگی و مایه ی آرامش و خیال مرد است ویكی از مظاهر زیبایی خلقت آنطور كه در ادبیات عرفان از تعابیر و تشبیه های عارفانه و عاشقانه و خط وخال زنان بیان گردیده است. لباس زن علاوه بر اینكه ستر و پوشش بدن از دید نامحرمان ومحفوظ ماندن از سرما و گرما ست یكی از عناصر مكمل زیبایی زن نیز بوده و به مراتب از نظر پیچیدگی بر لباس مردان تقدم دارد وحائز جنبه های زیبایی شناسانه ، آراستگی سلیقه ها وعلایق نیز هست رنگهای متنوع ، جنس های مرغوب ، زیور آلات در عصر حاضر و آویزها ، منجوق كاریها ، مهره ها وسایر تزئینات لباس زنان (بیشتر در گذشته ی نه چندان دور ) كه آذین بند پوشاك زنان ایلامی ست در واقع معرف شخصیت ، منزلت و جایگاه زن و حتی نشانگر سن و تا حدودی هویت قومی او نیز می باشد. در گذشته ی نه چندان دور (در حال حاضر در برخی نقاط عشایری و روستایی دور افتاده )جنس مخمل لباس و آویزهای قروشی بصورت بر روی بالاپوش های زنان معمولاً نشانه ثروتمندی و همینطور تعلق به خانواده ی طبقه بالای جامعه ( بویژه از نظر اقتصادی ) بود .حداقل تمایزات و مشخصات ویژه ای كه از لباس زنان در استان ایلام در حال حاضر جلوه گر می باشد تفاوتهایی است كه در جنس ، رنگ و شكل لباس بین گروههای سنی (كهنسال ، میان سال وجوان ) و تقریباً در سراسر استان دیده می شود كه در ذیل فهرست وار به پوشاك زنان ایلامی و با چشم پوشی از اندك تمایزات اشاره می گردد.سرپوش یاسَروَندر گذشته زنان بیشتر نقاط استان ایلام مقداری از موی طرفین سرخویش را پس از افتن در دو طرف صورت آویزان می كردند و به آن چَتر می گفتند و این عمل صرفاً برای زیبایی بوده و بقیه موی سر كاملاً پوشانیده می شد و هیچگاه برای مردان تحریك آمیز نبود «سرون »نوعی پوشش سر برای زنان است كه در برخی نقاط مانند شیروان چرداول ، ایوان و معدود نقاط دیگر استان متشكل از كلُاه یا عرقچن ، یك یا دو عدد «گُل ونی » (گُل بندی = آذین یافته با گُل ) و گاهی «هَبَر» و یا نوعی چفیه سیاه رنگ رگه دار می باشد كه به دور عرقچن بسته شده و حجم بزرگی را تشكیل و مقداری از اضافه آنها برای زیبایی به پشت آویزان می گردد .عرقچن یا كِلاونوعی كلاه زنانه می باشد كه در نقاط مختلف استان رایج است. جنس آن معمولاً از پارچه نخی سفید رنگ و گاه به رنگهای دیگر می باشد كه مقدار كمی از سر را می پوشاند و هیچگاه به تنهایی به كار نمی رود و سایر سرپوشها روی آن بسته می شود و هرگاه كه عرقچن یا كَلاو منجوق دوزی شده باشد سرپوش هایی كه بر روی آن بسته می شود به حداقل ممكن می رسد تا زیبایی آن بیرون بماند .گُل وَنینوعی سرپوش از جنس حریر ، ابریشم و یا نخی می باشد كه در اندازه های مختلف كوچك و بزرگ تولید می گردد و جنس آن نازك بوده و زمینه ی مشكی داشته و با گل و بوته و نقش های ساده اسلیمی در رنگهای سفید و قرمز یا سبز و گاهی نارنجی و آبی و زرد تزئین گردیده است. در بیشتر نقاط استان بغیر از نقاط جنوبی با شیوه های تقریباً مشابه ای از «گُل وَنی » برای پوشش سر استفاده می شود و گاهی به مانند روسری و یا بر روی عرقچن و یا با بستن دو عد یا بیشتر آنها به همدیگر یك سرپوش بزرگتر تشكیل می دهند و در مناطق مانند شیروان چرداول ، ملكشاهی و قسمتی از ایوان آنرا به صورت سه گوش رو سر انداخته وسرپوش « هَبَر » را روی آن بر دور سر می بندند. معروف ترین لباس محلی های مازندرانگاهی به گُل ونی های بزرگ «سَرونَ » و یا «علی خانی » نیز می گویند .تا كارینوعی سرپوش زنانه كه از جنس حریر و یا نخی مربع شكل و بزرگ و از گُل ونی ضخیم تر است . زمینه ی آن سیاه و دارای خطوط باریك به صورت رگه های نازك قرمز تیره و یا سبز می باشد و دارای ریسه در حاشیه می باشد و وقتی به دور سر بسته می شود حجم بزرگی را دایره وار حول سر ایجاد می كند و مقداری از اضافه ی هر دو سر آن به پُشت سر آویزان می گردد و معمولاً زیر آن و برای پوشاننده طرفین صورت و موی سر از گل ونی كه زیر آن قرار دارد استفاده می شود این نوع سرپوش عموماً در منطقه ی آسمان اباد و هلیلان در شهرستان شیروان چرداول وشهرستان ایوان استفاده می شود .هَبریك نوع سرپوش مشكی و از جنس مخمل می باشد كه سه گوش بوده و دو گوشه ی آن بلند و مقداری باریك می باشد حاشیه ی هَبَر دارای منگوله سیاه رنگ می باشد و هنگام بستن به دور سر ، منگوله ها در چند ردیف ، طرفین و جلوی سر را زینت می بخشند. پیش از بستن هَبَر ار گل ون استفاده می شود، بدینصورت كه گلی ونی را بصورت مثلثی در آورده و روی سَر می اندازند و سپس هَبَر را برروی آن به دور سر می بندند استفاده از هبر در شهرستانهای شیروان چرداول ، ایوان ، مهران ، ایلام و برخی نقاط دیگر استان به صورت محدود مرسوم می باشد .مَقنا یا مَقنَهپارچه ای تقریباً نازك و مشكی ( و گاه رنگهای دیگر ی مانند قهوه ای ، سبزتیره خاكستری و..) كه عرض آن حدود 70 سانتیمتر می باشد و بیش از 5/1 متر طول دارد و بصورت دو قطعه می باشد كه از كناره و در جهت طول به هم بافته شده اند مقنا سرپوش ویژه زنان عرب زبان بوده و از این مناطق وارد دیگر نواحی استان شده است و به علت راحتی و پوشاندن تمام سروگردن و قسمتی از سینه و مشكی بودن رنگ مورد قبول و پسند زنان میان سال ومسن بیشتر نقاط دیگر استان قرار گرفته و می رود تا به تدریج جایگرین سایر پوششهای زنانه گردد .زنان یك سر مقنا را روی سر گذاشته و مابقی آن را به دور سروگردن تا سینه می پیچند و در نهایت برای آنكه باز نگردد به آن سنجاقی می زنند. زنان میان سال و مسن بیشتر رنگهای مشكی استفاده می كنند و رنگهای دگر ویژه دختران وزنان جوان می باشد .بیشترین استقبال از مقنا در شهرستانهای مهران ، دهلران ، دره شهر وآبدانان می باشد.قَترهَنوعی چادر زنانه است كه برخلاف چادرهای مرسوم دیگر نقاط كشور اولاً بسیار بزرگتر بوده وثانیاً دارای مقداری آستین گشاد می باشد كه با عبور دادن دستها از آنها دیگر نیاز چندانی به كنترل آن در بیشتر مواقع نیست . جنس قتره مختلف بوده تماماً به رنگ مشكی و از پارچه های ساده و بدون نقش می باشد و برخی مواقع به حاشیه جلو و كناره آستینها نوعی بافت مثلی و تا حدودی ریسه مانند دوخته می شود. قتره مختص زنان عرب زبان بوده و از این ناحیه وارد دیگر نقاط استان گردیده است و در حال حاضر بالا پوش تقریباً تمامی زنان عشایری و روستایی و برخی زنان میان سال وكهنسال شهری ایلام می باشد. و مابقی زنان و اكثریت مطلق دختران از چادر به جای قتره كه فاقد ویژگیهای فوق است استفاده می نمایند. رنگ چادر نیز مشكی بوده و استفاده از چادرهای رنگی و گل دار بیشتر توسط دختران نوجوان و یا بصورت محدود در برخی نقاط و یا چادرشب استفاده می شود .كَمَر چینتا چند دهه پیش بالاپوش عمده ی بیشتر زنان ایلامی خصوصاً در نواحی شمالی و مركزی نوعی پالتو زنانه به اسم «كَمَرچین » بود كه به علت استفاده فراوان از نوارهای زربافت در تزئین آن از زیبایی خاص برخوردار و احتمالاً نام آن نیز به همین خاطر باشد. جنس كمرچین از مخمل در رنگهای قرمز ، جگری ، سبز ، سرمه ای ومشكی بوده و دارای آستین بلند ، جلوباز ، (عیناً شبیه پالتو مردانه) وجیب بادهانه كج در طرفین و كمربندی از جنس خود می باشد و بسته به سن و موقعیت مالی زن ممكن بود از تزئینات بیشتری برخوردار و چنانچه زن در سنین میان سالی و یا كهنسالی بوده از رنگهای سنگین ( مشكی ، سرمه ای ) استفاده می كرد. امروزه استفاده از كمر چین نزد زنان ایلامی تقریباً منسوخ گردیده و فقط در معدود نقاط دور افتاده ای مانند ملكشاهی زردلان وجاهای دیگر توسط پیر زنان در فصل سرما پوشیده می شوند و آخرین رمقهای خود را می گذراند و قَتَره و بلوزهای جدید جای آنرا پر كرده است. لباس محلی اردبیل، بهترین و معروفترین لباس های محلی اردبیلی‎یلنوعی كُت زنانه و از جنس مخمل بوده و تزئنات اندكی مثل كمرچین دارد و موارد استفاده از آن نیز به مانند كمرچین نزد زنان این نواحی می باشد. یل دارای جیب در طرفین بوده و آستین دار می باشد و دگمه هایی برای بستن جلو آن تعبیه شده است.كُلَنجَهكُلنجه نوعی دیگر از بالا پوشهای زنان می باشد كه از نظر رنگ ،جنس ، دوخت و تزئینات و كاربرد عیناً مانند كمرچین می باشد با این تفاوت كه فقط اندازه ی آن كمتر بوده و تا حدود زانو می رسد و در مناطقی كه كمرچین كاربرداشته مورد استفاده بوده است.سُخمَهنوعی بالاپوش دیگر است كه از مخمل و یا گاهی پارچه های رنگ دیگر و در رنگهای شاد و روشن (قرمز ، جگری ، سبز و… ) دوخته می شود و فاقد آستین بوده و كاملاً شبیه جلیسقه می باشد. در سُخمه حداكثر تزئینات بكار رفته و بیشتر این تزئینات كه شامل انواع آویزها نقره ای و سكه قلا بدارند كه جلو و حتی پشت آنرا فرا می گیرد وبدین لحاظ در گذشته توسط دختران وزنان جوان پوشیده می شد وبیشتر جنبه تزئینی برای مراسمات داشته است و زنان مسن و كهنسال هرگز از آن وخصوصاً با تزئینات استفاده نمی كردند ، سخمه در بیشتر نقاط استان بغیر از قسمتهای جنوب دهلران وقستمتهایی از مهران رواج داشته ولی امروزه بندرت در نقاط دور افتاده روستایی وعشایری كاربرد دارد .بعلت وارد شدن انواع و اقسام بالا پوشهای زنانه و رواج یافتن آنها امروزه اكثر قریب به اتفاق زنان ودختران ایلامی خصوصاً در نواحی شهری و پر جمعیت از بلوزها و بالا پوشهای مختلف موجود در بازار استفاده می كنند .كِراس یا شَووهمان پیراهن بلند و آستین دار زنانه است كه اكثریت زنان روستایی وعشایر و قسمتی از زنان شهری نیز به عنوان تن پوش از آن استفاده می كنند این پیراهن بلند بوده وتا نزدیك روی پاها می رسد و گاهی در ناحیه كمر مقدار تنگ گشته ولی پائین آن كاملاً گشاد می باشد و بسته به سن زن یا دختر رنگ و جنس آن تفاوت پیدا می كند به شكلی كه تقریباً تمامی زنان كهنسال وحتی برخی میان سالان تمایل شدیدی به پوشیدن پیراهنهای با رنگ سنگین وخصوصاً سرامه ای وتیره دارند وآنرا نشانه سنگینی بزرگسالی می دانند در برخی نقاط استان مانند جنوب دهلران و هلیلان بر روی سینه ی پیراهن مهره های به عنوان تزئین نصب می كنند.لباس محلی مخصوص مردان ایلامنگرش مردان ایلام به لباس خود به شیوه ای است كه بایستی نشانگر مردانگی ، بزرگ منشی و موقعیت اقتصادی و حتی اجتماعی وی در جامعه باشد. این روند در نقاط شهری و پر جمعیت گرایشی به سوی البسه گران قیمت و وارداتی می باشد. در حالیكه در نقاط عشایری و روستایی كه هنوز پای بندی به سُنتهای تا حدودی زیادی برقرار است ،توجه به لباس محلی ولی از نوع مرغوب و آراسته ی آن هنوز از دلگرمیهای مردان است .بكار بردن هر گونه تزئنیات در لباس مردان مطرود بوده و آنرا ویژه ی زنان می دانند قلمرو تقریباً كوچك فعلی استان ایلام با جمعیت آن شرایطی را فراهم آورده كه معمولاً بیشتر عناصر لباس از گروههای همسایه اقتباس گشته و با معدود تغییراتی در پاره ای مواقع در این دیار ماندگار گردد . تفاوتهای اساسی در لباس مردان تنها بین عرب زبانان جنوب استان كه خود به استان خوزستان متصل می باشد دیده می شود وسایر نقاط استان این تمایزات آنقدر اندك است كه در پاره ای از موارد به چشم نمی آید. و این تفاوتها نیز به مرور زمان در حال تغییر به سوی همسانی می باشد. بطور كلی لباس جمعیت شمالی و مركزی استان تا حدود زیادی متاثر از استان كرمانشاه كه خود نیز از كُردان می باشند بوده و قلمرو شرقی وجنوب شرقی استان نیز به مقدار زیادی از پوشاك لُرها طی ایام استفاده نموده اند با این توصیف عمده ترین پوشاك مردان ایلامی از این قرارند : معرفی شهر زرنهبغیر از كلاههای وارداتی گوناگونی كه عموماً برای محافظت از سرما و یا گرما در فصول مختلف بعضاً بكار گرفته می شود بسیاری از مردان ایلامی از نوعی كلاه یا عرقچن كوچك استفاده می كنند كه از جنس پارچه نخی سفید ، یا راه راه و بعضاً مشكی راه راه بوده و بر روی آن چفیه می بندند. این نوع عرقچن در نقاط مركزی ، شمال و شرق استان و آنهم بیشتر در نقاط عشایری و روستایی بكار برده می شود .والبته تنها مردان بزرگسال و كهنسال بیشتر از آن استفاده كرده و سایر مردان تنها گاهی چفیه به تنهایی به سر می بندند.لَچِگ یا چفیهچفیه یكی دیگر از سر پوشهای مردان است كه عموماً وارداتی بوده و در اشكال مختلف مانند سفید ، سفید راه راه ، مشكی راه راه و گاهی زمینه سفید و رگه های قرمز یا سبز و بعضاً دارای ریسه دار كناره می باشند كه بیشتر به تنهایی به دور سر بسته می شوند نوعی چفیه با زمینه مشكی و خطوط بسیار نازك قرمز تیره ، سبز با كناره ریسه دار وجود دارد كه بیشتر در شهرستان ایوان و دهستان آسمان آباد شهرستان توسط مردان برای پوشش سر بكار می رود و همراه عرقچین می باشد. این چفیه بیشتر در شهرستان اسلام آباد كه با آنان هم مرز است استفاده دارد بیشتر كسانیكه به حج می روند از نوع چفیه با زمینه كرم و گلهای بوته و برگ اسلیمی زرد طلایی كه مخصوص كشور عربستان است، استفاده می كنند كه نشانه ی حج رفتن آنان بوده و نوعی موقعیت اجتماعی فرد را نیز نشان می دهد .فَرَجِی یا كَرَك یا كَپنَكنوعی بالاپوش مردانه و از جنس كرك می‌باشد كه عمدتاً در نواحی عشایری برای فصل سرما مورد استفاده قرار می گیرد و مانند پالتو بلند بوده و دارای آستین غیر كاربردی می‌باشد و زیر آستینها سوراخی برای عبور دستها تعیبه شده است.سُخمهعنیاً مانند « فَرَجی » بوده لیكن مقداری اندكی آستین داشته بسیاری كوتاهتر از آن می باشد. رنگ فرجی وسُمخه به نوع كُرك بستگی دارد.عَباپارچه ای نازك و توری مانند و در رنگهای تیره و سنگین وبلند می باشد كه ویژه سادات وعرب زبانان جنوب استان می باشد و نوع دیگر آن كه به «قَترَه » نیز معروف است از نخ پشم گوسفند و یا پشم شتر ( بشتر ) توسط زنان محلی بافته می شود و در شهرستان مهران بشتر مورد استفاده قرار می گیرد .خُفتاننوعی پالتو مردانه و از جنس مخمل مشكی یا سرمه ای است كه معمولاً فاقد هر گونه تزئینات بوده وجیب در طرفین دارد و در گذشته مورد استفاده مردان به عنوان بالاپوش بوده است و عیناً شبیه «كَمَر چین ) زنانه می باشد با این تفاوت كه فاقد هر گونه تزئینات می باشد .شِوالشلوار مردان (بویژه در نقاط عشایری و روستایی) از جنس تی‌ترون و امثالهم و همواره تك رنگ می باشد و در قسمت باسن ورانها كاملاً گشاده و در پائین هم باریك می شود. به شكلی كه برای هر شلوار چند برابر نیاز واقعی پارچه بكار برده می شود و در گویش محلی به آن «شِوال جافی » یا «شِوال كُردی » می گویند. در نقاط شهری و پرجمعیت درصد مردان استفاده كننده از این شلوار بسیار كم می باشد.كِلاشكلاش نوعی كفش (امروزه مردانه و در گذشته هم مردانه و هم زنانه ) است كه توسط مردان با نخ پنبه و جوال دوز به شیوه ای خاص روی یك قطعه لاستیك پهن به اندازه كمی بزرگتر از كف پاها بافته می شود. این لاستیك از روده داخلی چرخهای كهنه ی اتومبیل تهیه می‌گردد. و امروزه در برخی نقاط عشایری و روستایی مورد استفاده قرار می گیرد.سایر پوشش های بدنی مردان و زنان ایلامی تقریباً همانهایی هستند كه در سراسر كشور به صورت پوشاك در بازار عرضه و مورد استفاده قرار می گیرند .دشداشهنوعی پیراهن بسیار بلند وآستین دار می باشد كه معمولاً در قسمت گردن چند دكمه داشته و گشاد و تا روی پاها می رسد و از جنسهای مختلف ولی عموماً تك رنگ و نازك می‌باشد كه صرفاً توسط عرب زبانان جنوب استان و یا مهاجران از عراق مورد استفاده ی مردان می‌باشد.

لباس محلی گیلان از معروف ترین لباس های محلی کشور

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 12:49:46 +0330

پوشش زنان و مردان ایرانی از جمله مسائلی است که از دوران قدیم برای مردم دارای اهمیت بود. بررسی پوشاک ازین نظر اهمیت دارد که اطلاعاتی در رابطه با سیر تحولات تاریخی، اعتقادی، اجتماعی و پیشرفت صنعت به ویژه نساجی و پارچه بافی به ما میدهد. لباس های محلی در هر منطقه برگرفته از آداب و رسوم هر منطقه و با توجه به شرایط موجود آنجا است. استان گیلان نیز ازین قاعده مستثنی نبوده است.سابقه تاریخی لباس‌های محلی استان گیلان به اشیای کشف شده در چراغعلی تپه رستم‌آباد (مارلیک) برمی‌گردد. این یافته‌ها، انواع تزییناتی که بر روی دامن و پیراهن و پیشانی‌بند به کار می‌رفته‌اند را نشان داده است.کهن ترین اسناد مربوط به پوشاک در استان گیلان از یافته های باستان شناسی در تپه مارلیک (چراغعلی تپه) رودبار به دست آمده است. این یافته ها، انواع تزییناتی که بر روی دامن و پیراهن و پیشانی بند به کار می رفته اند را نشان داده است. یافته های دیگری در نواحی باستانی رستم آباد رودبار، وجود پای افزار را همزمان با سایر انواع لباس در این منطقه نشان می دهد.بنا به عقیده محققان، شکل و تنوع لباس در این منطقه هنوز تداوم اشکال مورد استفاده در دوره متاخرتر زمانی است و تنها در موارد ناچیزی، چون یراق دوزی و نوار دوزی های پیراهن های زنانه تغییراتی در آنها به وجود آمده است. یکی از موارد تغییر در این لباسها استفاده از رنگ است . در زمان گذشته مردم فقط از رنگ های موجود در طبیعت استفاده می کردند در حالی که امروزه با رنگ های صنعتی پارچه ها را می آرایند”?بنا به گفته «کریستین برومبرژه» مردم شناس فرانسوی که درباره پوشاک نواحی کاسپین تحقیقات و تالیفات گسترده ای دارد، لباس سنتی حاشیه دریای کاسپین بیانگر خلاقیتی بکر است که به خوبی نمایانگر روش متمایز زندگی در این ناحیه از ایران است. در بسیاری از فلات ایران در دهه های گذشته، رفتار فرهنگی مردم تحت تاثیر سبک زندگی محصور شده ای بود که در آن خانه ها به منظور محافظت از دید و مزاحمت بیگانگان ، با دیوار های بدون مدخل احاطه می شد و زنان تنها و منزوی در اندرونی زندگی می کردند. اما در امتداد سواحل دریای کاسپین سبک زندگی مردم غالبا آزادانه تر بوده است. در این منطقه، خانه ها با دیوار محصور نمی شده، تفکیک جنسی در محیط خانوادگی کم بوده و چادر صرفا برای سفر به شهر های بزرگ و مراسم مذهبی پوشیده می شده است. نبود حجاب که حتی در میان گالش ها و طالش های کوهستان ، نسبت به گیلانی ها و مازندرانی ها بیشتر به چشم می خورده در تمام دوره ها، جهانگردان را غافلگیر می کرده است. لباس بومی استان ایلام به همراه جزئیاتمثلا “یونس هانوی” جهانگردی که از گیلان بازدید می کرده دراین ارتباط نوشته است: زنان روستایی در این بخش از کشور ، صورت هایشان را نمی پوشانند.» پوشاک در گیلان نیز مانند هر منطقه دیگری معرف اندیشه، سلیقه، نوع کار و معیشت و ارتباط مردمان با طبیعت است. «پاک بین» تاکید می کند:« طراحی لباس در این منطقه، کاملا در رابطه با سازگاری با محیط تعریف می شود چنانکه لباس زن گیلکی به شکلی طراحی شده که وقتی او بر اسب می نشیند هیچ نقطه از بدنش پیدا نباشد.» علاوه بر سبک کلی لباس، ترکیبات و روش دوخت تن پوش های مردم ناحیه خزر با سایر مناطق آن قدر متمایز است که این مردم را به خوبی می شناساند. پوشاک مردان پوشاک مردان در این منطقه از سرپوش های مردانه )کلاه)، تن پوش، شلوار، شال کمر، کت و پای افزار تشکیل می شود که هر کدام از آنها تقسیم بندی های مختلف و متنوعی دارند.سرپوش مردانه: کلاه پوششی است که مردان ازپوست، شال و پارچه به شکلهای مختلف می دوزند و برسر می گذارند. کلاه در طول زمان به شکلهای مختلف تغییر یافته و این تغییرات ازکلاه ماهوت مشکی گرفته تا کلاه پهلوی و کلاه اروپایی ( شاپور ) ادامه یافته است.پوشاک زنان شامل روسری و سربند، پیراهن، کت، الجاقبا، دامن، گردتومان، جلیقه، چادر کمر، چادر شب، کفش و جوراب است.تاریخ نویسان قدمتی بیش از چهار هزار سال برای لباس های محلی گیلانی برآورد کرده اند. در گیلان مردم به دلیل وجود طبیعتی زیبا و مملو از رنگ کمتر از رنگ مشکی استفاده می‌کردند. لباسهای محلی زنان گیلان را می توان به سه بخش شرق، غرب و مرکز تقسیم بندی کرد که لباس زنان شرق گیلان به لباس “قاسم آبادی” ، زنان غرب گیلان “تالشی” و لباس زنان مرکزی گیلان با عنوان “رسوخی” معروف است. لباس قاسم آبادی از قدیمی ترین و اصیل ترین لباس های ایران و مشرق زمین است. در جشنواره های بین المللی مختلف مد و لباس جوایز بسیاری برده است. این لباس شامل یک روسری زیرین به نام (مندیل) که به جای آن از کلاه نیز استفاده شده و با تعداد زیادی سکه در قسمت پیشانی تزیین می شود، جلیقه این لباس به مانند جلیقه های دیگر بوده با فرق این که با سکه تزئین شده است. پیراهن لباس قاسم آبادی تفاوت خاصی با پیراهن های نقاط مختلف گیلان دارد. دامن آن نیز از پارچه ساده و یا گل دار که روی آن با فرم استانداردی نواردوزی شده تشکیل می شود. جاذبه گردشگری دهكده ييلاقی خسيب دشتاما لباس قاسم آبادی تنها یک نمونه از مدل های متنوع لباس بانوان گیلانیست. چند نمونه معروف دیگر از پوشش مردم گیلان زمین عبارتند از:لَچَک که همان روسری یا سربند مخصوص زنان گیلانی است.چادر شب پارچه ای زیبا و رنگارنگ است که قدمت بسیار طولانی دارد و نسل به نسل دختران بافت آن را از مادران خود آموخته اند. چادر شب نوعی کمرپیچ برای زنان محلی گیلان و مازندران به حساب می آید.?الجاقبا پوشش دوخته شده ای از مخمل یا پارچه چادر شب است که پـوشش زنان در کوهستانهای شرقی و قاسم آباد بوده است.شلیته یا کوتاه تومان (تنبان) دامنی کوتاه و پرچین است که به آن “گرد تومان” نیز می گویند. دامن، دراز تومان واژه ایسـت که برای دامن بلند چین دار در مرکز و شرق گیلان استفاده می شود درغرب گیلان تالشیها آن را “شلار” می گویند.لباس محلی زن گیلانی به واسطه تنوع رنگ و نوع پوشش یکی از بهترین انواع لباسهای محلی ایران است که باید به عنوان یکی از نشانه‌های هویت ملی حفظ و ماندگار شود.

معرفی لباس محلی مردم همدان

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 12:47:01 +0330

معرفی لباس محلی مردم همداندر سال ۱۳۸۵ مجلس شورای اسلامی در مصوبه ای همدان را پایتخت تاریخ و تمدن ایران اعلام کرد. شهری زیبا و تاریخی که در غرب ایران قرار گرفته و به عنوان پنجمین شهر فرهنگی و توریستی کشور شناخته می‌شود. همدان قدیمی‌ترین شهر ایران و از کهن ترین شهر های جهان به حساب می‌آید. همدان دارای تاریخ و فرهنگی غنی بوده و با توجه به امروزی شدن سبک زندگی افراد باز هم می‌توان نمود این تاریخ را ‌در پوشش مردم همدان مشاهده کرد.لباس محلی مردم همداندر همدان ۴ محور فرهنگی متفاوت وجود دارد اما می‌توان گفت که شیوه پوشش آنها در هر محور اغلب شبیه به هم است. پوشش مردم استان همدان شامل تن پوش، سرپوش، و پای افزار است. پارچه، کفش و به خصوص گیوه قبل از ورود اجناس خارجی و کارخانه‌ها توسط مردم بافته می‌شد به طوری که گیوه‌های شهرستان ملایر که آجیده نام دارد، از صنایع دستی مهم استان به حساب می‌‌آید.پوشش مردان همدانیسرپوشسرپوش مردان همدان شامل انواع کلاه های پشمی و نخی است که در طرح‌های گرد و ساده و انواع رنگ های مختلف وجود دارد.کلاو کرکی، لنگی یا شاپو، بخاراییفگنجه بورک، دری بورک و ایپ بورکی انواع سرپوش مردانه هستند که در فصول مخصوص توسط مردان مورد استفاده قرار می‌گیرند.تن پوشکونیک، عمده ترین تن پوش مردانه است که در تمامی استان‌های همدان و با نام‌های مختلف دیده می‌شود. کونیک در زبان کردی کراس خوانده می‌شود و پیراهنی عمدتا از جنس کرباس با یقه آخوندی که بلندای آن تا پایین کمر است و جلو باز است. معرفی شهر آجین | استان همدانجلیقه، شلوار یا شووال، دن یا قوا، کرک و جلیقه از دیگر تن پوش‌های مردانه در همدان به حساب می‌آیند.پای افزاردر گذشته که محصولات خارجی و حتی داخلی دیگر نقاط کشور کمتر به همدان وارد می‌شدند، چاروقی که در اسد آباد به آن آجی می‌گفتند و رویه و کف آن از چرم گاو بود، گیوه ای که با آن کلاش و در نواحی ترک نشین به تخته جور آب نیز می‌گفتند و رویه آن نخی و کف آن از چرم بود و گاه در آن از پارچه‌های کهنه فشرده نیز استفاده می‌شود و یا گالش که در فصل زمستان استفاده می‌شود جز پای افزارهای رایج همدانی‌ها هستند.پوشش زنان همدانیسرپوشسرپوش‌های زنانه بر خلاف سرپوش های مردانه دچار تنوع بیشتری هستند. چارقد، روبند، عرقچین، کل ایاغی از انواع سرپوش‌های زنانه مردم همدان هستند.چارقد:این نوع پوشش در مناطق کرد نشین همدان سربین یا سرکی نامیده می‌شود و از جنس متقال، اطلسی و ابریشم است.روبند:امروزه از روبند کمتر استفاده می‌شود در حالی که در گذشته اکثر بانوان در مکان ها شلوغ از روبند استفاده می‌کنند.عرقچین:کلاه زنانه از جنس متقال یا مخمل که در رنگ‌های سیاه یا سفید مورد استفاده قرار می‌گیرد.?تن پوشکونیک:پیراهن یقه گرد، آستین دار و جلو بسته که بلندی آن تا پایین کمر می‌آید و در گذشته توسط زنان مورد استفاده قرار می‌گرفت.تومبان:تومبان یا پاتول را بانوان همدانی در زیر دامن های خود می‌پوشیدند.آرخالق:در فصل زمستان و به دلیل سرمای هوا، بانوان کت های مردانه را که اغلب از جنس پشم یا مخمل بود را می‌پوشیدند. لباس محلی گیلان از معروف ترین لباس های محلی کشوردوش لوق:پیش بندی از جنس متقال که بانوان همدانی هنگام کار به تن می‌کردند.پای افزارامروزه زنان و همدانی پوششی مطابق با مد روز استفادته می‌کنند و بالطبع پا پوش های آنها نیز تغییر کرده و هم سطح با جامعه روز شده است اما در گذشته نه چندان دور بانوان همدانی پاپوش هایی مثل بوتون، ارسی و گالش را استفاده می‌کردند.

معروف ترین لباس محلی های مازندران

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 12:43:43 +0330

لباس محلی مازندران مانند چادر، چاقچور، نیم ساق، روبند، نقاب، چارقد، شلیته و تنبان تقریبا از بین رفته و به جای آن پوشش های غیر منطبق با فرهنگ ایران جایگزین شده است. لباس های محلی مردانه با توجه به نوع کار، کشاورزی یا دامداری، فصول سال و … تنوع زیادی داشته است و رنگ بندی و طراحی آن نیز مختص مردان است.?۱. چارقدچارقد به روسری چهارگوش گفته می‌شود که دارای طرح گل‌دار و رنگ روشن است. جنس چارقد می‌تواند چیت، ململ، وال و یا ابریشم باشد. زنان مازندرانی در جشن‌ها چارقد رنگ روشن به همراه آرایه‌های نقره‌ای به نام سرچنگک که در محل شقیقه‌ها استفاده می‌شود، می‌پوشند.?چارقد سفید گلدار۲. مندلمندل نوعی سربند است که به صورت سه گوش بر روی چارقد قرار می‌گیرد. جنس مندل کتان است و بیشتر برای کار‌های روزمره و کشاورزی مورد استفاده قرار می‌گیرد.۳. سراقوچبه نوعی کلاه زنانه گفته می‌شود که دارای لبه‌ای چین کش است. جنس سراقوچ نخی بوده و الگویی شبیه کلاه نوزاد دارد و در نگهداری گیسوان بافته شده به کار می‌رود.۴. گیس بند یا موبافگیس بند برای بستن گیسوان بافته شده به کار می‌رود و شامل یک بند نازک با رشته‌های تابیده شده نخ برن است. معمولا رنگ بند را سفید انتخاب می‌کنند.تن پوش لباس محلی مازنیتن پوش لباس محلی مازندرانی زنانه شامل شلیته یا چرخی شلوار یا تمبون قمبلی، جومه، نیم تنه، کلیجه، و چادرشو است.۱. شلیتهشلیته یا چرخی، به دامن پرچین و کوتاه (یا بلندی) گفته می‌شود که دور لبه پایین آن را با نوار سیاه رنگی به نام سیاهک تزیین می‌کنند. از شلیته در جشن‌ها و به ویژه در رقص‌های محلی استفاده می‌شود. جنس شلیته ابریشم یا کتان ظریف است. ?لباس های محلی با شلیته های رنگی۲. جومهبه پیراهن و دامن یک سره گفته می‌شود که از شانه تا زیر زانو‌ها ادامه دارد. جنس جومه کتان یا چیت است. لباس محلی مردم چهارمحال و بختیاری۳. نیم تنهنوعی جلیقه جلوباز دکمه دار است. نیم تنه زنانه مازندرانی یقه هفت بوده و شبیه به جلیقه مردانه است. جنس نیم تنه معمولا از پارچه پشمی یا مخمل سرخ یا زرد است و در قسمت پشت آن آستری دوخته می‌شود. این جلیقه‌ها را برای استفاده در مراسم‌های عروسی و عید‌ها با سکه و پول‌های قدیمی تزیین می‌کنند و می‌پوشند.?جلیقه یقه دار مخمل قرمز با سکه تزیین شده۴. کلیجهبه کت بلند گفته می‌شود که دارای آستین‌های بلند بوده و معمولا در زمستان استفاده می‌شود. به کلیجه سکه‌های عراقی و رضاشاهی وصل است و بر روی آن یراق دوزی کار شده است. نوع دیگر کلیجه که چکبن نام دارد دارای آستینی است که تا روی آرنج می‌رسد. جنس کلیجه مخمل رنگی است.۵. چادر شوچادر شو به معنی چادر شب است. چادر شو مربعی شکل بوده و چهارگوش است که آن را به حالت سه گوش درآورده و به دور کمر در پشت گره می‌زنند. از چادر شو هنگام عروسی و برای پوشاندن چهره عروس نیز استفاده می‌کنند. جنس چادر شو ابریشم بوده و در خانواده‌هایی که توانایی خرید ابریشم اعلا ندارند، ابریشم درجه سه (ابریشم کج) استفاده می‌شود.پاپوش زنانه مازندرانیپاپوش در پوشش زنان مازندرانی شامل تمبان، نیم ساق، جوراب، کوش، گالش، چاروق و پاتوئه است.۱. تمبان، تنگه تمبان یا پشمبالبه شلواری گفته می‌شود که با الگویی ساده و معمولا تیره رنگ دوخته می‌شود. در کمر تمبان از یک نوار بلند کتانی به جای کش استفاده می‌شود. جنس تمبان از پارچه‌های سنتی کرباس یا از پارچه‌هایی معروف به دبیت اکبری است.۲. نیم ساقنیم ساق به شلوار تنگ گفته می‌شود. معمولا زنان و دختران جوان در زیر پیراهن خود نیم ساق می‌پوشند. جنس نیم ساق ابریشم یا مخمل در رنگ‌های سفید، سرخ یا سبز است. معرفی لباس محلی مردم همدان۳. جورابجوراب در رنگ‌های تیره تولید شده و جنس آن پشمی است.۴. کوشکوش یا کفش به کفش‌های به رنگ قهوه‌ای و مشکی می‌گویند که دارای جنس چرم دباغی شده است.۵. گالشاین نوع کفش را بیشتر برای رفت و آمد‌های روزانه استفاده می‌کنند. جنس این نوع کفش لاستیک سیاه است. گالش دارای کف قرمز رنگ است.۶. چاروقچاروق نیز نوعی کفش است که در بین زنان و مردان مشترک است. این نوع کفش دارای سایزی بزرگ‌تر از پا بوده و لبه‌ی کفش حالت چین کش دارد. جنس چاروق از نمد یا چرم گاو و گاومیش است.۷. پاتوئهبه پاپوشی گرم گفته می‌شود که مخصوص روز‌های سرد است. پاتوئه در واقع یک شال بلند است که به دور پا پیچیده و با ریسمان‌های بلند آن را می‌بندند و ثابت می‌کنند. جنس پاتوئه ابریشم است.حتما ببینید: عکس‌ های زیبا از لباس محلی زنان سیستانی

لباس‌ محلی تبریز

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 12:40:43 +0330

لباس‌ محلی تبریزامروزه استفاده از لباس‌های محلی و سنتی در بسیاری از نقاط ایران از جمله استان آذربایجان‌شرقی منسوخ شده و مردم از لباس‌های معمول شهرهای بزرگ استفاده می‌کنند ولی در برخی از مناطق استان چون: میان عشایر کوچ نشین و میان روستاییان استان آذربایجان‌شرقی استفاده از لباس‌های محلی توسط مردان و زنان عمومیت دارد. شرایط جغرافیایی، محیط زیست و آب و هوا، سبک زندگی، شرایط اجتماعی و اقتصادی، پیشرفت‌های تکنولوژیکی و همچنین مذهب و آداب و رسوم جوامع مختلف از جمله مهمترین عوامل تاثیرگذار بر لباس‌های محلی جوامع مختلف است. لباس‌های محلی ایل شاهسون و ارسباران یکی ازمهم‌ترین جاذبه‌های فرهنگی این ایل به شمار می‌آیند.لباس محلی آذربایجانی بسیار زیبا و اصیل هستند و نشان‌دهنده ویژگی‌های هنری، تاریخی، قومی و خلاقیت‌هایی است که در داخل لباس منعکس می‌شود. برش و دوخت لباس‌های زنانه برازنده آنهاست و با گلدوزی‌های زیبا و نوارهای طلایی تزئین شده است. لباس‌های محلی زنانه از ابریشم و مخمل دوخته می‌شود. سبک پوشش زنان آذری وضعیت تاهل و سن آنها را نشان می‌دهد. پوشش یک دختر جوان به طور قابل توجهی از یک زن متاهل متفاوت است. لباس‌های مردانه نیز بسیار اصیل هستند که به نوعی شجاعت آنها را جلوه می‌دهند زیرا این لباس‌های محلی بیش از اندازه تنگ نیستند که آنها را از انجام حرکات تند و سریع محدود کنند.لباس زنان و مردان به سه بخش سرپوش، تن‌پوش و پاپوش تقسیم می‌شود؛ عرقچین، روسری کلافه‌ای، شال و چارقد، چالما – شاماخی(سربند)، چپی(روسری)، آلاچارشاب(چادر رنگی)، اوربند(روبند) و چادرا(چادر) متداول‌ترین سرپوش‌های زنان روستایی و عشایر آذربایجان‌شرقی را تشکیل می‌دهد. کوینک (پیراهنی بلند با یقه گرد)، دُن (نوعی پیراهن)، تومان (دامن بلند)، شلته یا دیزلیک (دامن کوتاه)، جلیقا(جلیقه)، یل (نوعی کت با پارچه مخمل و ترمه)، خود(کت معمولی)، جان کوینک(شامل تمام البسه کاموایی که روی پیراهن به تن می‌کنند) و ترکوینکی (زیرپوش) نیز از تن پوش‌های زنانه به شمار می‌روند. پاپوش‌های زنانه نیز دارای انواع مختلفی همچون جوراب، گالش(کفش بدون پاشنه)، چاروق، قوندارا (نوعی کفش چرمی)، قیرمیزی باشماق (پاپوشی همچون دمپایی) و تک گون(کفش جشن و عروسی) بوده‌اند. لب چین یا دولاما (نوعی چکمه مخصوص چارواردارها)، تک گون، گلاسه باشماخ، چاروق و چوست نیز انواع پاپوش‌های مردان عشایری و روستایی آذربایجان‌شرقی تا گذشته‌های نه چندان دور بودند.

لباس های محلی کردی و پوشش زنان و مردان کردستان

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 12:37:17 +0330

لباس های محلی کردی و پوشش زنان و مردان کردستانکردهای ایران یکی از قدیمی ترین اقوام ایرانی از قومیت کرد هستند که به زبان کردی صحبت می کنند و آداب و رسوم و لباس و پوشش خاص خود را دارند.لباس های مردان و زنان کرد زیبا و در رنگ های متنوع وجود دارد و از قسمت های مختلف و جنس مرغوب تشکیل شده است. کردهای غیور کشورمان آداب خاصی در پوشش و حتی بستن شال کمر یا روسری دارند و لباس زنان کرد تزئینات زیبایی دارد که در لباس مردان نمی توان یافت.اگر علاقه خاصی به لباس های محلی دارید، این بخش از فرهنگ و هنر نمناک را مطالعه نمایید تا بیشتر با لباس های محلی زنان و مردان کرد کشورمان آشنا شوید.?تاریخچه و قدمت لباس کردیتاریخچه لباس کُردی به قدمت مردمان کُرد باز می گردد. تصاویر نخستینی که در آن ها لباس اقوام کُرد به تصویر کشیده شده نقش برجسته های هخامنشی هستند.در حجاری های ورودی کاخ آپادانا مردان هدیه آورده به بارگاه لباس هایی همانند لباس های محلی کردی بر تن دارند.بسیاری از سیاحان سفر کرده به استان کردستان لباس مردم کرد را یکی از زیباترین ها و بی نظیرترین ها دانسته اند، چند نمونه طراحی، باقی مانده از سفرنامه های جهان گردان اروپایی از لباس مردم کردستان، در خانه کرد سنندج قرار دارند.تنوع بالای پارچه ها از دوره قاجار به بعد موجب تکامل بیشتر لباس های سنتی کردستان و افزایش زیبایی لباس های کردی زنانه شد.لباس های کردی امروزی در تزیینات و طرح پارچه ها بسیار متنوع تر شده اند اما شکل و ساختار آنها تفاوت زیادی با نمونه های سنتی قدیم آن ندارد. این لباس محلی در جشنواره های بین المللی مد لباس همواره توانسته مقام اول را از آن خود نماید.?خصوصیات لباس کردی زنان کردستانطراحی لباس محلی کردی زنانه بر پایه باورهای مختلف رایج در میان این مردم بوده است. یکی از مهم ترین ابزارها برای آشنایی با فرهنگ مردمان یک کشور یا قوم، لباس محلی ساکنان آن منطقه است. حفظ لباس کردی به شکل سنتی در نگهداری و انتقال فرهنگ به نسل های آینده نقش مهمی دارد.شما می توانید با توجه به رنگ، شکل، جنس و زیور آلات لباس، به طبقه اجتماعی و میزان تمول خانواده پی ببرید. لباس کردی زنانه بیشتر از جنس حریر، تور، مخمل و ساتن بوده که با پولک دوزی، سرمه دوزی، سنگ دوزی، ملیله دوزی، منجوق دوزی و … آراسته می شوند. لباس مجالس و مهمانی ها با لباسی که برای روزمرگی استفاده می شود، بسیار متفاوت است.?لباس کردی زنانه از چه بخش هایی تشکیل شده است؟لباس محلی کردی زنانه از سه بخش اصلی:سرپوش، تن پوش و زیورهای زنان کرد، تشکیل می شود.جافی یا درپه :جافی شلوار گشادی است که از جنس نخ ها و پارچه های بسیار نرم دوخته شده است . تفاوت جافی و درپه در دم پای آنهاست، دم پای جافی ها تنگ تر از درپه هاست.کراس:پیراهنی بلند و گشاد با آستین های بلند و یقه گرد است که دوختی ساده دارد. پارچه ای مستطیل شکل در قسمت جلوی یقه می دوزند و روی آن دکمه می گذارند. دو مثلت بلند به نام «تیرنج» در دوطرف پیراهن دوخته می شود . دو پارچه مثلثی بلند دیگر نیز به نام «سورانی» در سر آستین ها دوخته می شوند که کاربردهای زیادی دارند. هنگام کار این مثلث ها را به هم بسته و آستین ها را پشت گردن می اندازند. پیچیدن این پارچه به دور آستین ها درفصل سرد مانع از نفوذ سرما می شود، آستین ها را برای وضو گرفتن با سورانی دور بازو می بندند تا پایین نیفتد. بانوان کرد در زمان مراسم و جشن ها، از سورانی های رنگارنگ در رقص های محلی مانند دستمال استفاده می کنند. پوشیدن لباس های سورانی در بین خانم های جوان رایج است. این پیراهن معمولا از پارچه های بسیار زیبا، نفیس و گران قیمت تهیه می شود.کلنجه یا سوخمه :کلنجه یا سوخمه نیم تنه ای به شکل جلیقه است که روی پیراهن بلند می پوشند. کلنجه از پارچه زری بافت یا مخمل تهیه شده که انواع تزئین های مختلف روی آن انجام می شود. میزان تزئین سوخمه و وسایل زینت بخش آن، در گذشته نشان دهنده میزان تمول خانواده بود.?سلته:زنان کرد در زمستان روی سوخمه و کراس نیم تنه آستین دار مخملی به نام سلته می پوشند.کوا:بانوان کردستان قبای بلند و جلو باز مخملین که در دو طرف، چاک های بلند دارد، روی لباس خود به تن می کنند که به آن کوا می گویند.شال یا پشت تند:زنان کرد روی لباس خود در ناحیه کمر شالی را می بندند. این شال ها رنگ های متنوعی دارند و از پارچه ای زیبا بافته می شود که گاهی نواری شکل و گاهی مربعی هستند. زنان کرد شال را کمی بالاتر از پیراهن خود می بندند تا انتهای دامن آن ها از مچ پای آن ها پایین تر نرود و مزاحم راه رفتنشان نشود.گلونی:کردهای جنوبی و سورانی از پارچه ای به نام گلونی به عنوان روسری استفاده می کنند. گلونی دارای نقش های مخصوص است.?کلاو:از اجزای اصلی لباس کردی زنانه سرپوش است که از دو قسمت کلاه و سربند تشکیل می شود که در اصطلاح کردی به آن ها «کلاو» و «سروین» می گویند. کلاه ها در دو مدل «کلاوفس» و «کلاوزر» موجودند.کلاوفس از دو لایه تشکیل می شود و قسمت فوقانی سر را می پوشاند. لایه رویی ازجنس ابریشم یا مخمل و لایه زیرین آستر نرم است. نواردوزی حاشیه کلاوفس با مهره و منجوق صورت می گیرد و بالای آن سکه ای به نام چپوله در وسط می دوزند تا روی پیشانی بیفتد. اگر به جای یک سکه از یک ردیف سکه کوچک استفاده کنند، «پرچنه» نام می گیرد. قسمت های بالای کلاوفس با منجوق دوزی تزئین می شود.نوع دیگری از کلاه های زنان کردی کلاوز است که تزیینات بیش تری نسبت کلاوفس دارد و در گذشته از آن جوانها و عروس خانم ها استفاده می کردند. این کلاه را به وسیله یک رشته نخ طلایی رنگ که سکه های لیره یا نیم پهلوی هایی به آن می آویزند و از زیر چانه عبور می دهند، روی سر نگاه می دارند و دستمال را روی آن می بندند.لچک:روسری نازک و سه گوش است که با سنجاق به کلاه وصل می شود و سه گوشه آن روی شانه ها و پشت می افتند.ره شتی:روسری راه راه قرمز روشن و تیره، بلند دو متری است که زنان کرد آن را مانند شنل روی لباس می پوشند و برای زیبایی بیشتر به صورت کج یا «لارپیچ» می بندند.?کلکه:زنان کرد به جای کلاه از روسری یا دستاری استفاده می کنند که دارای رشته بلند از ابریشم سیاه و سفید با ملیله دوزی هایی زیبا و ظریف است.هه وری یا کلاتی:روسری چهارگوش ابریشمی با رنگ های سفید و قرمز است که به صورت لارپیچ بسته می شود و عروس خانم ها از آن استفاده می کنند.شده:زنان کرد به عنوان سربند از ابریشم ضخیم قهوه ای سیر یا زرشکی با ابعاد دو در دو متر استفاده می کنند که به آن( شده ) می گویند.زیورآلات زنان کردستاناز سکه ها و مهره های رنگی در تزئین قسمت های مختلف لباس محلی کردی زنانه استفاده می شود. در حاشیه لباس محلی کردی نیز انواع نواردوزی استفاده می گردد.در سرپوش های کردی زیورهای سر و پیشانی بسیار دیده می شوند. «پلپله» به سکه های فراوان بالای پیشانی و نقیم به سنگ عقیق با آویزهای سکه یا سنگ می گویند. در قسمت بالای پیشانی یک ردیف سکه به نام «لاگیره» روی سرپوش بسته می شود.موره، مهره های رنگی مانند تسبیح است که یکی دیگر از زینت های سرپوش برای ثابت نگه داشتن کلاه می باشد.«وره تاقی» از چند ردیف مهره زرد یا قرمز درست شده و کاربردی مانند موره دارد.برای ثابت نگه داشتن کلاه از «ژیر چناکه» و «په لکه» استفاده می شود که با سکه، مهره های آبی و سیاه و مهره های به هم تابیده ساخته می شوند.?برای تزئین کلاه پشت سر، پشته سه ره با سکه های ردیف با قلاب به سرپوش وصل می شود.گردنبند زینتی زنان کرد، ملوینک نام دارد از انواع آن می توان گردنبند دل ربا(یاقوت با مهره های کوچک)، شیلان(ترکیب مهره های رنگی بزرگ و کوچک)، خشل و خاو(گیاهان معطر یا کهربا) و شه وگ یا شه وه(مهره های سیاه کوچک و بزرگ) را نام برد.از دیگر آویزهای تزئینی بانوان کرد گردنبند میخک همراه با مهره های رنگی است.«گواره» یا گوشواره های طلا یا دست ساز، «بازی بن» یا بازوبند، «خرخال» یا النگو و «کلکه وانه» یا انگشتر از دیگر زیورهای متداول لباس کردی برای بانوان است.بانوان کرد در گذشته از کمربندهای زینتی از جنس نقره به نام «کمربن زیو» استفاده می کردند.?خصوصیات لباس کردی مردان کردستانلباس مردان کرد اغلب گشاد هستند تا تردد در میان کوه ها و مسیرهای دشوار با آن ها ساده باشد.رنگ و طرح و مدل هرکدام از اجزا لباس به تناسب آب و هوا و موقعیت استفاده از آن در کار یا مراسم و جشن ها، متفاوت است.بعضی از اجزای لباس کردی زنانه با لباس کردی مردانه یکسان هستند. لباس مردان بسیار ساده تر از لباس زنان کرد است و عموما از یک جنس پارچه و برعکس لباس زنان کرد، تنها از یک رنگ تهیه می شود.?لباس کردی مردانه از چه بخش هایی تشکیل شده است؟چنانچه در این بخش از فرهنگ و هنر نمناک خواهید خواند لباس محلی کردی مردانه شامل قسمت های مختلفی است که کاربردهای متفاوتی دارند.«چوخه» یا «که وا» :چوخه، نیم تنه ای پنبه ای یا پشمی به شکل پارچه ساده یا گل دار از پشم، کرک و مو است که با توجه به فصل های گرم و سرد، با جنس های نازک و ضخیم دوخته می شوند. مردان کرد این لباس نیم تنه، را عموما همراه با رانک که همین جنس را دارد، می پوشند. نوع مرغوب این لباس را در مهمانی ها و جشن ها می پوشند که از نوع موی بزی معروف به مرغوز یا “مه ره ز” تولید می شود.«پاتول» یا رانک :پاتول شلوار گشاد با پاچه های تنگ است. دلیل گشادی شلوار امکان تردد راحت در نقاط کوهستانی و علت تنگی پاچه ها نفوذ نکردن سرما به داخل شلوار است. مردان کرد به جای پوشیدن کت و شلوار معمولی «که وا پاتول» می پوشند.رنگ لباس های مردان کردی به صورت تک رنگ قهوه ای، سورمه ای، خاکستری و … می باشد.?«ملکی» :نیم تنه بدون یقه جلو باز است که همرنگ پانتول می باشد و از پایین نیم تنه تا بالا به وسیله دکمه بسته می شود.«لفکه سورانی» :پارچه ای به رنگ سفید و همانند ساعدبند یا پابند است که بسیار فراخ و بلند و با زبانه ای مثلث شکل در انتهای آستین دوخته شده اند که به دور مچ بسته می شوند.سورانی را در حالت عادی، روی آستین به صورت باز می بندند و در مواقع اضطراری و مخصوصا در مواقع جنگ، دو سر سورانی به هم گره زده و محکم می شود. بستن مچ ها از نفوذ سرما در آستین ها جلوگیری می کند و باعث تسهیل بالا زدن آستین ها در مواقع شستن دست و صورتمی شود.لفکه و سورانی را در مهمانی ها و مجالس رقص محلی کردی استفاده می کنند.«کله بال»:چوپانان کرد اغلب از پوششی به نام کله بال که از نمد تهیه شده استفاده می کنند و آن را روی شانه قرار می دهند.«پیچ» :پیچ دستمالی سیاه و سفید است که برای جلوگیری از شل شدن کلاه به دور کلاه می پیچند. این پارچه را با دقت و ظرافت بالا و با تنوع طرح، زنان کرد می بافند.«دستار» :دستار همان سربند است که مردان کرد برای جلوگیری از سرما در کوهستان به دور سرشان می بندند.«کلاش» :مردان کرد در فصل های گرم و تابستان از پاپوشی به نام کلاش استفاده می کنند اما در زمان بارندگی و سرما از این پاپوش استفاده نمی شود. این پاپوش از بدبو شدن پا جلوگیری می کند و پا را خنک نگه می دارد.?شال:مردان کرد پارچه ای نخی و عموما با طرح های راه راه یا شطرنجی و مربع شکلی را مثلثی تا زده و سپس به شکل نواری یا هر شکل دیگری که بخواهند در می آورند و برای گرم نگه داشتن بدن به کمر می بندند. شال نام های مختلفی مانند “پشت وین” و “پشت ینه” دارد.«پشت تند» :مردان کرد برای نگه داشتن اسلحه، خنجر و چاقو در کمرپارچه ای سه متری به نام پشت تند را با پیچ و تاب های فراوان روی کمر می بستند.کِلاو:کلاو همان کلمه کلاه در تلفظ و گویش کردی است که به رنگ های سیاه و سفید و در دو صورت بلند یا تخت با دقت و ظرافت خاصی همراه با نقش و نگارهایی ساخته می شود. کلاو به همراه پچ استفاده می شود.?«پچ» :مردان کرد به دور دستار سرپارچه ای گل دار و ریش ریش می بندند و تارهای آن را روی صورت آویزان می کنند.ساق بند پشمی (پوزوانه):مردان کرد در قدیم از ساق بند برای جلوگیری از سرمای شدید منطقه در فصل زمستان و حرکت آسان در داخل برف و جلوگیری از رسیدن رطوبت به پاها، جلوگیری از گزش مار در فصل تابستان، جمع کردن شلوار گشاد کردی برای عبور راحت استفاده می کردند.

آشنايی با انواع پوشش و لباس در ايران

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 12:14:29 +0330

یكی از ویژگی های سفر و گردش، آشنایی با فرهنگ و آداب و رسوم مناطق دیگر است. كشور ایران به دلیل قدمت بالا و گذشته ای سرشار از فرهنگ غنی، از جمله كشور هایی است كه در هر نقطه آن قومیت و فرهنگ منحصر به فردی را می توان دید. تجمع اقوام در ایران از نشانه های وحدت ملی و یك دلی همه اقوام با همدیگر است. در این مقاله سعی شده است كه در مورد یكی از نشانه های فرهنگ غنی مردم این سرزمین در استان های مختلف یعنی لباس های محلی ایران صحبت كنیم.«پوشش اقوام مختلف در ایران» از دیدنی ترین و جذاب ترین فرهنگ هایی است كه هر گردشگری را به خود جذب می كند. شاید برای شما پیش آمده باشد كه در سفر به نقطه ای از كشور افرادی را با لباسی خاص و متفاوت ببینید و مقایسه لباس های مردم در گذشته و امروز به نظرتان جالب رسیده باشد ، و حتی در كنار آنها عكس گرفته باشید. گاهی افراد سفر رفتن را با انتخاب یكی از هتل های ایران و یا رزرو هتل مورد نظرشان و شناسایی مكان های تاریخی و تفریحی و طبیعی مقصد آغاز می كنند. البته افرادی نیز دلیل و بهانه ای عمیق تر و زیبا تر برای سفر رفتن دارند. آشنایی با فرهنگ ها و سنت های مردمان دیگر از لهجه ونام لباس های قدیمی ایرانی گرفته تا آداب و سنن آن ها كه می تواند دنیایی متفاوت را پیش روی ما قرار دهد. در این مقاله سعی شده پوشش اصیل و سنتی مردم استان های مختلف و لباس اقوام ایرانی را برای شما معرفی كنیم. قطعا معرفی همه فرهنگ ها كاری دشوار و نیازمند به مقاله های بیشتر می باشد. آشنایی با پوشش قومیت های مختلف ساكن در شمال و جنوب و شرق و غرب ایران از جمله: ترك، لر، بلوچ، بختیاری، كرد و گیلكی و دیگر اقوام ساكن در كشور ایران، ما را برای سفر به آن مناطق سوق می دهد.كشور ایران از جمله كشور هایی می باشد كه به دلیل قدمت بالا و فرهنگ كهن در میان دیگر تمدن های جهان حرفی برای گفتن داشته است. شرایط گوناگون جغرافیایی و آب و هوایی و همچنین فرهنگ های مختلف اقوام ساكن در گوشه گوشه كشور و ویژگی های پوشاک اقوام ایرانی باعث شده كه هر نقطه ای از كشور نشان از تمدن كهن آن دیار باشد. تعدد اقوام و همچنین قومیت های مختلف و البته همدلی و هم صدایی آن ها با هم دیگر خود از جذابیت های این كشور عزیز است. در این مقاله سعی بر این شده که تحقیق در مورد لباس های محلی ایران انجام شده و با تنوع پوشش قومیت های مختلف شما عزیزان را آشنا كرده و به سفر رفتن و مسافرت با دیدی بازتر و تخصصی تر نگاه خواهیم كرد.لباس محلی آذریدیار آذربایجان از قدیم تاكنون، مهد فرهنگ و هنر و زیبایی بوده است. استان های آذری زبان هر ساله میزبان گردشگران و مسافران زیادی بوده و با آب و هوای خوش و فرهنگ دیرینه خود زبانزد گردشگران می باشد. لباس در فرهنگ آذری از قرن ها پیش نمادی از فرهنگ و هنر این سرزمین بوده است. در سال های اخیر استفاده از انواع لباس محلی در زندگی روزمره شهر نشینان كمرنگ تر شده ولی همچنان در مراسم ها و آئین های مختلفی رنگ و بوی خود را حفظ كرده و مورد استفاده قرار می گیرد. خصوصا روستاییان و عشایر همچنان با همان لباس های اجداد خود كه نشانه ای از شجاعت و دلاوری است ظاهر می شوند.لباس ها و پارچه های مورد استفاده در این منطقه از قدیم تا كنون معنا و مفهوم خاصی را در دل خود جای داده است. لباس های مخصوص بانوان همه ویژگی های یك پوشش كامل را داشته است. جوان تر ها با رنگ های شاد و شادی بخش، با دور دوزی ها و نقش نگارهای زیبا و همچنین جنسی از ترمه و ابریشم لباسی بر تن می كردند. زنان این خطه كلاهی بر سر خود می گذاشتند به نام "برك". زنان با سن بالاتر غالبا سربندی روی روسری خود می بستند كه به آن"یایلیق" می گویند. لباس آذری مردانه: مردان این سرزمین با پوشیدن كت های بلند و گذاشتن كلاهی پشمی بر سر، در كنار سادگی در پوشش از اصالت بالای خود می گویند.لباس محلی كردیكردستان و استان های كرد نشین با فرهنگی غنی و اصالتی خاص در میان همگان شناخته شده اند. همانند دیگر اقوام ایرانی از پوششی كامل، غنی، و آمیخته از هنر و فرهنگ استفاده می كنند. در مناطق كرد نشین خوشبختانه همچنان حتی در مناطق شهری از لباس های سنتی خود استفاده می كنند. البته تفاوت هایی از لحاظ ظاهری لباس های كردی در شهر های مختلف با همدیگر داشته اند. البته نقطه مشترك تمامی این لباس ها سادگی آن ها می باشد.لباس های كردی از قسمت های مختلفی تشكیل می شود كه هر قسمت كاربردی بجا دارد. اغلب مردان شلواری گشاد به نام"پاتول" می پوشند. نیم تنه های مختلفی به نام های "چوخه" و "ملكی" به تن می كنند. بر سرخود پارچه ای به نام "دستار" می پیچند و یا كلاهی به نام "پیچ وكولاو" با تقش و نگار هایی زیبا بر سر می گذارند. پوشش زنان این منطقه نیز بسیار پوشیده و نشانگر فرهنگ اصیل آن ها می باشد. زنان غالبا شلواری گشاد از جنس حریر بر پا می كنند كه به آن "جافی" می گویند. شالی به كمر می بندند و نیم تنه ای به نام "كلنجه" بر تن می كنند. روسری بلندی به نام "كلكه" یا كلاهی به نام "كلاو" بر سر می گذارند. از ویژگی های چشم گیر لباس های كردی، رنگ های شاد و جذاب آن ها می باشد.لباس محلی بختیاریلباس مردمان بختیاری و غیور مردان لر نشانه ای از مردانگی و غیرت آن ها از دیرباز تا كنون بوده است. مردمان بختیاری حتی در مناطق شهری هنوز هم از لباس های دیرینه خود استفاده می كنند و این پوشش را افتخاری برای خود می دانند. مردان بختیاری كلاهی نمدی و مشكی رنگ بر سر می گذارند كه كاملا گرد و از نمدی مرغوب تهیه شده است. بالا پوشی به نام "چوقا" كه از موی بز بافته می شود تنپوش مردان این سرزمین است. تنپوشی بلند كه تا نزدیكی زانو را می پوشاند. جنس این تنپوش به گونه ای است كه در زمستان و تابستان قابل استفاده بوده و باران در آن نفوز نمی كند. "دبیت" نام شلواری است گشاد و مشكی رنگ كه مردان از آن ها استفاده می كنند. گیوه ای ریز بافت بر پا كرده وشالی به كمر می بندند.زنان نیز بر روی سر خود كلاه مانندی به نام "لچك" گذاشته و روی آن روسری بلندی به نام "مینا" می پوشند. دستمالی به پیشانی بسته و پیراهن بلند آستین داری بر تن می كنند. دامنی بلند از جنس مخمل كه پایین تنه زنان را می پوشاند به نام "شلوار قری" روی پیراهن خود می پوشند.لباس محلی خوزستانیشاید هر كدام از ما در سفرهایی كه به استان های مختلف می رویم، علاقمند به پوشیدن لباس های محلی آن منطقه باشیم. حتی برای گرفتن عكسی یادگاری لحظه ای لباس بومیان آنجا را می پوشیم. لباس های مردم در گوشه و كنار سرزمین ما نشان از عقاید، آداب و رسوم و جغرافیای آن منطقه می باشد. در جنوب كشور و استان "خوزستان" به دلیل گرمای طاقت فرسای هوا پوششی متفاوت از دیگر مناطق به چشم می خورد. مردان خوزستانی لباسی بلند و غالبا سفید رنگ كه تا مچ پاها كشیده می شود را به نام "دشداشه" می پوشند. البته تفاوت هایی در ظاهر دشداشه ها دیده می شود، دشداشه های یقه دار و بدون یقه. لباسی نخی از جنس پشم به نام "خاچیه" یا "بشت" نیز مرسوم است بر روی دشداشه می پوشند. این روپوش كه یقه دوزی های زیبایی دارد در بین مردان مرسوم بوده و به رنگ های مختلفی دیده می شود. برای حفاظت از سر و گردن و صورت پارچه ای بلند به نام "چفیه" بر روی سر خود می اندازند. چفیه در رنگ های سفید، سیاه و سفید و سبز رنگ می باشد. حلقه ای نخی بافته شده و ضخیم به نام"عقال" بر روی چفیه و سر قرار می گیرد و نگهدارنده چفیه بر روی سر می باشد.همانند دیگر مناطق در خوزستان نیز پوشش زنان پوششی زیبا، كامل و اسلامی بوده و آمیخته ای از فرهنگ و اعتقادات این سرزمین است. "عبایه" یا همان"عبا" چادری مشكی رنگ و آزاد است كه در طرفین آن دو بریدگی آستین مانند وجود دارد. این چادر در بین زنان خوزستانی بسیار مورد استفاده قرار می گیرد. روسری بزرگی به نام "شیله" در پوشش زنان خوزستانی دیده می شود. این روسری كه بسیار نازك و غالبا جنسی ابریشم گونه دارد، پوششی برای پوشاندن سر و سینه می باشد. "چِلاب" گیره ای نقره ای رنگ و یا طلایی می باشد كه برای محار كردن "شیله" بر روی سر از آن استفاده می شود. "عُصابه" پارچه ای سیاه رنگ است كه اغلب زنان میانسال به دور سر خود می بندند.لباس سنتی ایرانی زنان ابیانه؛ چادرشب های گل گلیاز نماد های ابیانه، می توان به پوشش خاص بانوان آن اشاره کرد. پیراهن، شلیته، یل، روسری، سربند، چادرشب، جوراب و پاپوش یا گیوه اجزای پوشش آن ها را تشکیل می دهد اما در مواقعی چادر شب را که پارچه ای چهارخانه به ابعاد 2در 2 که در زبان محلی "کجی" گفته می شود، است به روی سر می اندازند یا به دو کمرشان می بندند.لباس بلوچیدر شرق و جنوب شرقی كشور استان وسیع سیستان و بلوچستان قرار گرفته است. استانی كه در آن پوشش های مختلفی با فرهنگ های مختلفی دیده می شود. در این مقاله به صورت مختصر به پوشش مردمان زحمت كش "بلوچ" در بلوچستان ایران می پردازیم. از تفاوت های پوشش این منطقه می توان به گران بودن لباس های زنانه این دیار اشاره كرد. لباس بلوچی مردانه در این استان پیراهنی گشاد به نام"جامگ" بر تن می كنند. شلواری به نام "پاجامگ" نیز پایین پوش مردانه به حساب می آید. سر خود را با پارچه ای عمامه شكل به نام "پاك" یا "مسر" می پوشانند. به دور گردن خود پارچه ای به نام "لنگ" پیچیده و كمربندی به نام"سرین بند" به دور شلوار خود می پیچند.البته تفاوت در پوشش این استان بسیار متفاوت بوده و در این مقاله به گوشه ای از آنها اشاره می كنیم. تفاوت در لباس های زنانه در این منطقه نسبت دیگر نقاط كشور كاملا به چشم می آید. رنگ های متفاوت و شاد استفاد شده در آن ها نشان از ذوق و روحیه وهنرمندی آن ها می باشد زنان این منطقه "جامگ" و "پاجامگ" بسیار ظریفی برای پوشش خود استفاده می كنند. بر روی سر خود پارچه ای به نام "سریگ" و یا "تكو" می بندند. و انواع زیور آلاتی مانند كیگ و پولك را به لباس های خود آویزان كرده كه زیبایی چشم نوازی را به لباس های آن ها می دهد.لباس خراسانیدر استان خراسان، اعم از جنوبی، رضوی و شمالی، تنوع بالایی در نوع پوشش آن ها دیده می شود. به دلیل وجود طوایف مختلف در این استان صحبت در مورد پوششی خاص در این منطقه كاری بسیار دشوار خواهد بود.مهاجرین بسیاری از جمله تركمن ها، بلوچ ها، عرب ها به این استان طی سالیان دراز و همچنین وجود تنوع بالای فرهنگ ها در نقاط مرز نشین این استان با نقاط مركزی آن باعث تنوع پوشش در این استان ها شده است كه قطعا در مقاله ای جداگانه به صورت تخصصی درباره فرهنگ و لباس در این استان صحبت خواهیم كرد.لباس تركمنیتركمن ها از اقوام ساكن در شمال ایران هستند. لباس های سنتی این مردمان كه از سال های دور تا كنون مورد استفاده قرار می گیرد همانند دیگر اقوام انواع مختلفی دارد. مردان تركمن ردایی بلند تا زیر زانو به نام "دون" بر تن می كنند كه در رنگ های متفاوتی از جمله قرمز و زرد دیده می شود. "چاكمن" نیز بالاپوشی است كه از كرك شتر ساخته می شود. در فصول سرد سال از لباسی به نام "ایچمك" استفاده می كنند. برای دوخت "ایچمك" از پوست حیوانات مختلفی استفاده می شود. مردان تركمن كلاه های بسیار زیبا و متفاوتی را بر روی سر خود می گذارند از جمله"دومه تلپك" و "بوخار تلپك" كه از معروف ترین آن می باشد.زنان تركمن نیز همانند دیگر اقوام ایران زمین همیشه رنگ های شاد و زیبایی را برای لباس های خود انتخاب كرده اند. پیراهن های ابریشمی بسیار زیبا و بزرگی كه قالبا به رنگ قرمز می باشد به اسم "قیرمیز كونیك" به تن می كنند. بر روی پیراهن خود بالاپوشی به نام "چابیت" می پوشند. در لباس های تركمن ها سوزن دوزی های زیبایی چشم نوازی می كند. جایگاه زیور آلات در بین زنان تركمن بسیار مشهود است.

لباس محلی آذری

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 12:07:02 +0330

دیار آذربایجان از قدیم تاكنون، مهد فرهنگ و هنر و زیبایی بوده است. استان های آذری زبان هر ساله میزبان گردشگران و مسافران زیادی بوده و با آب و هوای خوش و فرهنگ دیرینه خود زبانزد گردشگران می باشد. لباس در فرهنگ آذری از قرن ها پیش نمادی از فرهنگ و هنر این سرزمین بوده است. در سال های اخیر استفاده از لباس های محلی در زندگی روزمره شهر نشینان كمرنگ تر شده ولی همچنان در مراسم ها و آئین های مختلفی رنگ و بوی خود را حفظ كرده و مورد استفاده قرار می گیرد. خصوصا روستاییان و عشایر همچنان با همان لباس های اجداد خود كه نشانه ای از شجاعت و دلاوری است ظاهر می شوند.لباس اصیل آذربایجانی نشان‌دهندهٔ وضعیت تأهل و سن می‌باشد که رقص آذربایجانی با لباس آذربایجانی به اجرا درمی‌آید. از قرن بیستم به بعد، لباس آذربایجانی در شهرها کاربرد خود را از دست داده و حالت مدرنیته به خود گرفته‌است؛ ولی عموماً در مناطق عشایری و روستایی و مناطقی که اهالی آذربایجانی سکونت دارند، به مانند سابق کارکرد خود را حفظ کرده‌است.لباس های مخصوص بانوان همه ویژگی های یك پوشش كامل را داشته است. جوان تر ها با رنگ های شاد و شادی بخش، با دور دوزی ها و نقش نگارهای زیبا و همچنین جنسی از ترمه و ابریشم لباسی بر تن می كردند. زنان این خطه كلاهی بر سر خود می گذاشتند به نام "برك". زنان با سن بالاتر غالبا سربندی روی روسری خود می بستند كه به آن"یایلیق" می گویند. مردان این سرزمین با پوشیدن كت های بلند و گذاشتن كلاهی پشمی بر سر، در كنار سادگی در پوشش از اصالت بالای خود می گویند.تنوع در لباس محلی آذریتنوع و تفاوت در لباس محلی آذری می‌تواند به دلیل تنوع قوم‌های بزرگ و متعدد در استان آذربایجان باشد. استان آذربایجان با داشتن دو قوم بزرگ آذری و قوم بزرگ کورد و همچنین ایلات و عشایر متعدد دارای پوشاک مختلفی است.لباس محلی آذری در زنان با نقش‌ها و تزیینات متنوع و همچنین رنگ‌های زیبا، لباس سنتی زیبایی را خلق کرده است. در بیشتر این لباس‌ها از پارچه‌های ترمه، ابریشم و مخمل استفاده شده است. رنگ‌ لباس‌ها متنوع است و دختران مجرد برای لباس‌های خود بیشتر رنگ‌های شاد و زنان بیشتر رنگ‌های ملایم را انتخاب می‌کنند. همچنین تزیینات لباس‌ زنان نسبت به دختران، کمتر است.لباس مردان این خطه نیز لباس‌هایی با دوخت زیبا بوده و از حالت سادگی درآمده است. لباس محلی آذری برای مردان این سرزمین بیشتر با پارچه‌های پشمی دوخته می‌شود. اما باید بگوییم هم زنان و هم مردان ثروتمند حتی برای لباس‌های زیر خود از پارچه ابریشم استفاده می‌کنند.اجزاء لباس محلی زنان آذری۱. برکبه نوعی کلاه گفته می‌شود که در لباس محلی آذری مورد استفاده قرار می‌گیرد. این کلاه هم به صورت ساده و هم به صورت تزیین شده عرضه می‌شود. برای تزیینات این کلاه از سکه و پولک‌هایی خاص استفاده می‌شود. بیشتر زنان برک‌هایی با پولک‌های رنگارنگ را بیشتر می‌پسندند، حال اینکه زنان اشرافی و ثروتمند از سکه برای تزیینات برک و جلیقه خود استفاده می‌کنند.۲. چارقدروسری است که زنان برای پوشاندن مو‌های خود مورد استفاده قرار می‌دهند. چارقد پارچه مربعی شکلی از جنس ابریشم، نخ و یا هر جنس دیگری است که آن را به صورت مورب تا زده و استفاده می‌کنند. قسمتی از آن به پشت افتاده و دو دنباله آن در زیر چانه به وسیله یک سنجاق بسته می‌شود.۳. یایلیقنوعی سربند است که اغلب زنان مسن برای نگه داشتن چارقد خود از آن استفاده می‌کنند. یایلیق اکثر اوقات پارچه‌ای به رنگ مشکی و حاشیه قرمز است. این می‌تواند یک نکته مشترک در بین زنان مسن کرد و ترک باشد. زنان مسن کرد از چارقد و سرون یا سربند استفاده می‌کنند و زنان مسن ترک هم از چارقد و هم از یایلیق استفاده می‌نمایند.۴. کوینکبه رویی لباس گفته می‌شود که دارای آستین‌های گشاد بوده و بدون یقه و باز دوخته می‌شود. برای کوینک معمولا از پارچه ابریشم استفاده می‌شود.۵. جبکنبه لباسی گفته می‌شود که بر روی کوینک قرار می‌گیرد. جبکن دارای آستر است و از ابریشم و مخمل برای تهیه آن استفاده می‌شود. از مهم‌ترین خصوصیات این لباس آستین‌های آن است که بلند بوده و دارای اشکال مختلفی در انتهای خود است.۶. آرکالیک (آرخالیخ)نوعی لباس آذربایجان جنوبی به شمار می‌رود که دارای آستین‌های بلند و گشاد بوده و در طرح‌ها و رنگ‌های مختلفی موجود است.

لباس محلی مردم گیلان

پوشاک الکس — Sun, 17 Oct 2021 12:00:35 +0330

لباس محلی مردم گیلانپوشش زنان و حتی مردان در شمال کشور و در استان گیلان بسیار رنگارنگ است. ترکیب رنگ هایی که از طبیعت سرسبز و پر گل این خطه الهام گرفته در لباس محلی این منطقه دیده می شود. مردان در پوشش لباس خود، جلیقه، کت، شلواری تیره رنگ به نام های شلوار چروداری، قدک، تنگ تومان و دیج، پای افزار یا کفشی بومی، کلاه و در نهایت کولا و شولا می پوشند. کولا و شولا نوعی نمد است که چوپانان می پوشند. کلاه نمدی، کلاه ترک دار تالشی و کلاهی از پوستین بره از انواع کلاه های مردم این ناحیه است. مردان در غرب گیلان، شلوارهایی با پاچه های تنگ و در شرق گیلان با پاچه ها راسته می پوشند.لباس محلی زنان گیلانی را به ۳ بخش شرق، غرب و مرکز گیلان تقسیم می کنند. لباس شرق گیلان معروف به لباس قاسم آبادی است. لباس زنان در غرب تالشی نام گرفته و در مرکز گیلان به آن رسوخی می گویند. با این حال در تمام این لباس ها، دامن های شلیته و پرچین بلند با جلیقه های پولک دوزی شده دیده می شود. روسری ها به رنگ روشن و سفید بوده، شلوار و چادر کمر می پوشند. در زیر روسری سربند یا لچک نیز بسته می شود. پیراهن زنان گیلانی، عموما به رنگ قرمز و است که در دو طرف چاک داشته و بر روی آن یراق دوزی و چرخ دوزی نیز می شود. ? لباس محلی ترکمنمردم ترکمن معمولا در بخش های شمالی و شرقی استان گلستان و قسمت‌هایی از خراسان ساکن هستند. رنگ های متفاوتی مانند رنگ های خاکی و قرمز در لباس های محلی ترکمن دیده می شود. بانوان معمولا از پیراهن های بلندی استفاده می کنند و برخی از آن ها از پوشیه صورت نیز استفاده می کنند. کلاه های پشمی مردهای ترکمن جزو ویژگی های خاص لباس هایشان است. ? لباس محلی مردم گیلکیمردم گیلک در استان گیلان زندگی می کنند. لباس های مردم گیلکی جزو رنگارنگ ترین لباس های محلی محسوب می شود. پیراهن های بلند و جلیقه های ست شده ای می پوشند و دامن های لایه لایه پوشیده شده با نوار های رنگی افقی، ویژگی های قابل توجهی از لباس سنتی گیلکی می باشد. وجه تمایز مردان کمربند پهنی است که در روی لباسشان استفاده می کنند. ? لباس محلی مردم مازندرانیهمانطور که از اسم پیداست، مردم مازندرانی را در استان هم نامشان می توان دید. لباس های زنان مازندرانی کمی کوتاه تر از سایر لباس ها می باشد. مردان مازندرانی پیراهن هایی معمولا به جنس کتان دارند و معمولا جوراب هایشان روی شلوار دیده می شود.