https://virgool.ir/feed/@hesam.aphfa2026-11-11 13:07:03https://files.virgool.ir/upload/users/40688/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@hesam.aphhttps://virgool.ir/@hesam.aph/حسگر-بلند-مدت-دوپامین-مبنای-تحریک-عمقی-دقیق-در-پارکینسون-yrqmds9zp6htنوروسافاری l دانشمندان علوم اعصاب دانشگاه MIT سنسورهای کوچکی را ابداع کرده‌اند که میزان دوپامین در مغز را به صورت بلند مدت (بیش از یک سال) اندازه‌گیری می‌کند بدون اینکه جای زخم بر روی بافت ایجاد شود.دوپامین، یکی از مولکول‌های پیام‌رسان در مغز می‌باشد که نقش مهمی در تنظیم خلق و خوی ما و کنترل حرکت دارد. بسیاری از اختلالات، از جمله بیماری پارکینسون، افسردگی و اسکیزوفرنی، با کمبود دوپامین ارتباط دارند.به گزارش نوروسافاری از دانشگاه ام آی تی، دانشمندان علوم اعصاب دانشگاه MIT سنسورهای کوچکی را ابداع کرده‌اند که می‌تواند میزان دوپامین در مغز را به صورت بلند مدت اندازه‌گیری کند و باور دارند که این مساله به آنها در فهم بیشتر نقش دوپامین در مغز سالم و بیمار کمک خواهد کرد.علیرغم اینکه دوپامین یک مولکول پیام‌رسان مهم در مغز شناخته می‌شود، که دخیل در بیماری های عصبی و اختلالات روانی و همچنین توانایی ما برای یادگیری است، تاکنون غیرممکن بوده است که بتوانیم به طور بلند مدت تغییرات رهایش دوپامین را در شرایط بالینی بررسی کنیم. سنسور بلند مدتدوپامین یکی از انتقال‌دهنده‌های عصبی است که ارتباط نورون‌ها در مغز را برقرار می‌کند. سیستم‌های قدیمی برای اندازه‌گیری دوپامین، از الکترودهای کربن با قطر میله‌ای ۱۰۰ میکرون و برای حدود یک روز استفاده می‌کردند، زیرا استفاده بلند مدت آن باعث ایجاد جای زخم برروی بافت و اختلال در ارتباط الکترود با دوپامین می‌شد.در سال ۲۰۱۵، تیم دانشگاه MIT ادعا کردند که شاید بتوان با استفاده از سنسورهای کوچک در مغز میزان دوپامین را در بخشی به نام استریاتوم [۱] اندازه‌گیری کرد، که دارای سلول‌های تولید کننده دوپامین می‌باشند که برای شکل‌گیری عادت و یادگیری تقویتی از طریق پاداش، ضروری هستند.از آنجا که این پروب‌ها بسیار کوچک هستند (قطر حدود ۱۰ میکرون)، محققان توانستند ۱۶ عدد از آنها را برای اندازه‌گیری میزان دوپامین در قسمت های مختلف استریاتوم ایمپلنت کنند. در پژوهش جدید، محققان می‌خواهند آزمایش کنند که آیا می‌توان از این سنسورها برای ردیابی بلند مدت دوپامین نیز استفاده کرد.هدف اصلی ما این بود که سنسورها بلند مدت و روزانه کار کنند. این ضروری است اگر شما بخواهید بدانید که چگونه این سیگنال‌ها واسطه بیماری‌ها یا شرایط خاص هستند.محققان برای ایجاد یک سنسور دقیق بلند مدت، باید اطمینان حاصل کنند که سنسور واکنشهای ایمنی بدن را تحریک نمی‌کند و همچنین جای زخم بر روی بافت ایجاد نمی‌کند که بر روی دقت یادگیری تاثیرگذار است.تیم دانشگاه MIT دریافتند که سنسورهای کوچک آنها، حتی در بلند مدت، تقریباً برای سیستم ایمنی بدن نامرئی هستند. پس از اینکه سنسورها را ایمپلنت کردند، تعداد جمعیت میکروگلیاها [۲] (سلول‌های ایمنی که در کوتاه مدت پاسخ می‌دهند) و آستروسیت‌ها [۳] (که در بلند مدت پاسخ می‌دهند) در بافت مغزی با قبل از ورود پروب‌ها یکسان بود.در این مطالعه، محققان سه تا پنج سنسور در هر مغز در عمق ۵ میلیمتری مغز در استریاتوم در حیوانات آزمایشی کاشتند. هر چند هفته ثبت میزان رهایش دوپامین صورت گرفت که با تحریک ساقه مغز در استریاتوم آزاد می شد. آنها دریافتند که اندازه‌گیری آنها تا ۳۹۳ روز بدون تغییر باقی مانده است.این اولین پژوهشی است که نشان می‌دهد این سنسورها بیش از چند ماه کار می‌کنند و به ما این اطمینان را می‌دهد که این نوع سنسورها ممکن است روزی برای انسان استفاده شود.کنترل پارکینسونمحققان می‌گویند اگر این سنسورها برای انسان استفاده شود می‌توانند بیماری پارکینسون را با تحریک عمقی مغز کنترل کنند. این درمان شامل ایمپلنت یک الکترود است که باعث تحریک الکتریکی ساختار عمیق مغز می‌شود. استفاده از سنسور برای ردیابی دوپامین می‌تواند به پزشکان کمک کند تا تحریک را انتخابی‌تر و تنها زمانی که لازم است انجام دهند.محققان اکنون به دنبال تطبیق سنسورها برای اندازه‌گیری دیگر انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز و اندازه‌گیری سیگنال‌های الکتریکی مختل کننده در بیماری‌های پارکینسون و دیگر بیماری‌ها هستند.درک روابط بین فعالیت‌های شیمیایی و الکتریکی برای بیماری پارکینسون بسیار مهم است.این تحقیق توسط مؤسسه ملی تصویربرداری زیست‌پزشکی و مهندسی زیست [۴]، موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی [۵]، دفتر تحقیقات ارتش [۶]، بنیاد Saks Kavanaugh، بنیاد خانواده Nancy Lurie Marks و دکتر Tenley Albright تأمین مالی شده است.ترجمه: فاطمه بازلی محبوب – وبسایت نوروسافاریhesam afkhamihesam afkhamiSat, 22 Jun 2019 22:32:35 +0430https://virgool.ir/@hesam.aph/در-مورد-بیماری-پارکینسون-چه-می-دانیم-o2v0cv4dh75lپارکینسون نوعی بیماری است که بیشتر افراد سال‌خورده را درگیر می‌کند؛ اما در جوان‌ترها نیز ممکن است بُروز کند. علائم این بیماری حاصل تخریب تدریجی سلول‌های عصبی در بخش‌هایی از مغز میانی است که کنترل‌کننده‌ی حرکات بدن است. علائم اولیه چندان چندان مهم به‌نظر نمی‌رسند: احساس ضعف یا سفتی در یکی از اندام‌ها (مثل پا) یا احساس لرزشی خفیف در یکی از دست‌ها در هنگام استراحت. سرانجام، این لرزش‌ها بیشتر و گسترده‌تر و عضلات سفت می‌شوند؛ درنتیجه حرکات آهسته و توازن و هماهنگی بین اندام‌ها تضعیف می‌شود. با پیشرفت بیماری، افسردگی و مشکلات شناختی و دیگر مشکلات روانی و عاطفی نیز ممکن است بُروز کنند. بیماری پارکینسون معمولا در ۵۰ تا ۶۵سالگی آغاز می‌شود و درحدود ۱درصد جمعیت مسن جامعه را درگیر می‌کند. شیوع این بیماری در مردان اندکی بیشتر از زنان است و داروهایی برای درمان علائم و کاهش ناتوانی حاصل از بیماری وجود دارد.اگر فردی مبتلا به بیماری پارکینسون باشد، باید درباره‌ی نحوه‌ی پیشرفت بیماری خود آگاه باشد. او باید بداند به چه علائمی ممکن است مبتلا باشد و اینکه چه زمانی آن علائم آغاز می‌شوند و چگونه روی زندگی او تأثیر می‌گذارند. بااین‌حال، بیماری پارکینسون در خط مستقیمی حرکت نمی‌کند و مشخص‌کردن اینکه دقیقا به چه شکلی پیشرفت می‌کند، آسان نیست.پارکینسون با دو دسته‌ی اصلی علائم همراه است: ۱. علائمی که روی توانایی‌های حرکتی فرد تأثیر می‌گذارند و به بُروز مشکلات حرکتی نظیر لرزش و سفت شدن عضلات منجر می‌شوند؛ ۲. علائم غیرحرکتی نظیر درد و از‌دست‌دادن حس بویایی و زوال عقل هستند. فرد مبتلا ممکن است به تمام این علائم دچار نشود و نمی‌توان پیش‌بینی کرد این علائم چقدر شدید خواهند بود یا اینکه سرعت وخامت آن‌ها چگونه است. فردی ممکن است دچار لرزش کمی باشد؛ ولی زوال عقل شدیدی را تجربه کند. فردی دیگر ممکن است به لرزش دچار باشد؛ ولی مشکلی در تفکر و حافظه نداشته باشد. فردی نیز ممکن است به انواع علائم شدید مبتلا باشد. علاوه‌براین، داروهایی که برای درمان پارکینسون استفاده می‌شوند، روی برخی افراد بهتر از دیگران نتیجه می‌دهند و این موضوع نیز مشکلی دیگر به این بیماری سخت پیش‌بینی‌پذیر می‌افزاید.پارکینسون از الگوی گسترده‌ای پیروی می‌کند. سرعت پیشرفت بیماری در افراد مختلف متفاوت است. علائم معمولا با گذشت زمان بدتر و علائم جدیدی در میانه‌ی راه ظاهر می‌شوند. پارکینسون همیشه روی طول عمر فرد بیمار تأثیر نمی‌گذارد؛ اما می‌تواند موجب تغییر درخورتوجهی در کیفیت زندگی شود. بعد از حدود دَه سال، بیشتر افراد مبتلا حداقل با یک مشکل اصلی مانند زوال عقل یا ناتوانی جسمی درگیر خواهند بود.عوامل مسبب بیماری پارکینسون کدام‌اند؟حرکات بدن را قسمتی از مغز تنظیم می‌کند که عقده‌های قاعده‌ای (Basal Ganglia) نامیده می‌شوند. سلول‌های این بخش به وجود تعادل مناسبی از دو ماده نیاز دارند که هر دو در انتقال ایمپالس‌های عصبی نقش دارند: یکی دوپامین و دیگری استیل‌کولین. در بیماری پارکینسون، سلول‌های تولید‌شده‌ی دوپامین تخریب می‌شوند و تعادل بین این دو ناقل عصبی به‌هم می‌ریزد.منبع: زومیتhesam afkhamihesam afkhamiTue, 30 Apr 2019 15:31:58 +0430