https://virgool.ir/feed/@herz1122زنده ولی فانیfa2026-11-11 06:04:05https://files.virgool.ir/upload/users/2657392/avatar/3ZoeqI.jpghttps://virgool.ir/@herz1122https://virgool.ir/@herz1122/زنگ-ورزش-twtgcxvd73olزنگ کلاس به صدا دراومد. زمان موعود فرا رسید. یارگیری و کارهای فرعی از قبل انجام شده بود. بچه‌ها مشغول پوشیدن لباس ورزشی‌هاشون شدن. هوای سرد و نمناک پاییزی کار رو براشون سخت کرده بود. کلاس سمفونی‌ از رنگ‌های مختلف شلوار آدیداس سه‌خطی شده بود که تا زنگ پیش زیر شلوار فرم مدرسه و جوراب ساق بلند جا خوش کرده بودن و الان در معرض سرمای استخوان‌سوز پاییزی، عریان و بی‌دفاع قراره گرفته بودن. من طبق معمول از تعویض لباس خودداری کردم. گفته بودم که اهل ورزش نبودم. پارسال آقای منصوریان، معلم ورزش، چندباری بابت نداشتن گرمکن و لباس ورزشی بهم تذکر داده بود. برام مهم نبود. به‌نظرم ورزش احمقانه‌ترین کار دنیا بود. انرژی که با هزار بدبختی جمع کرده بودی رو باید صرف دویدن دنبال توپی می‌کردی که همزمان ده دوازده نفر هم دنبالش بودن. همین‌قدر عبث و بیهوده.آقای منصوریان تو ایام جوونیش عضو تیم بسکتبال شهرمون بود. بلندقد و چهارشونه. حول و حوش شصت و خورده‌ای سال سن داشت. مثل یه درخت سرو بلند که آخرین سال‌های همیشه‌ سبز بودنش و وقف ما بچه‌ها کرده بود. از اون درخت‌هایی که تا آخرین لحظه‌ی زندگی‌شون خم نمی‌شن. دیگه کم کم بچه‌ها آماده شدن که وارد حیاط بشن. من اول از همه رفتم. آقای خواجه درحالی که میکروفون توی دستش بود، با چشمایی که از بالای عینک به اندک بچه‌های باقی مونده از زنگ تفریح گذشته زل زده بود، اونا رو به سمت کلاس مشایعت می‌کرد. بچه‌ها حلقه تشکیل دادن. محمد رضایی رفت وسط حلقه. محمد هر چقدر درسی تنبل بود توی فوتبال کسی به گرد پاش نمی‌رسید. می‌گفت می‌خواد بره یه تیم خارجی. اسمشو نمی‌دونم. حفظ کردن اسم تیم‌ها و بازیکن‌های خارجی هم بنظرم یکی از احمقانه‌ترین کارهایی بود که بچه‌ها بهش علاقه داشتن. به قول "آقام پول‌شو اونا می‌گیرن چی‌ش به تو می‌رسه؟" فوتبالیست‌ها رو می‌گفت. خدا بیامرز هیچ وقت دلش با فوتبالیست‌ها صاف نشد. شاید عدم علاقه‌ی من به ورزش هم از همین‌جا نشات می‌گیره. می‌گفت "ورزش آخر عاقبت نداره. به فکر درس و دانشگاه باش." که خب به فکر اونم نبودم. دست‌کم همین که به نیمه‌ی اول وصیت‌ش گوش داده بودم و سمت ورزش نرفته بودم تسلی خاطرم بود. نرم‌ش قبل ورزش هم به رهبری محمد انجام شد. بی حوصله یه گوشه‌ی حیاط نشستم و تو فکر فرو رفتم. جدیدا زیاد فکر و خیال به سرم می‌زد. یاد زنگ اول و حرف معلم دینی افتادم: "دین برنامه‌ی جامعه و کامل هدایت بشریت به سمت سعادت و رستگاریست." قشنگه نه؟ یک سری دستور از پیش تعیین شده در جهت رسیدن به خوشبختی و کمال. چی بهتر از این؟ می‌خواستم بپرسم پس نقش اختیار چی می‌شه؟ این همون جبر نیست؟ حوصله‌ی بحث باهاش رو نداشتم. آخر همه‌ی حرفاشو می‌دونستم. یادمه وقتی به بن‌بست می‌رسید می‌گفت:" خدا وقبول داری؟ آره یا نه؟ اگه نه که هیچی اگه آره این حرف خداست." منظورش این بود چشم بسته قبول کنم. قبول می‌کردم؟ معلومه که آره. آخه من عاقبت سرپیچی از دستوراتش و می‌دونستم. یعنی خودش گفته بود. کی می‌تونه آتیش جهنم و تحمل کنه؟ تو همین فکر و خیال بودم که با صدای سوت آقای منصوریان و داد رضایی از جا پریدم. مثل اینکه رضایی زمین خورده بود. از درد مثل مار به خودش می‌پیچید. دروغ چرا از دیدن این صحنه لذت بردم. یک کیف درونی، شعف، خوش‌حالی زاید‌الوصف. بابتش از خودم بدم نیومد. از روی حسودی بود؟ شاید؛ نمی‌دونم. آقای منصوریان که دید اوضاع از چه قراره توپ و برداشت و بچه‌ها رو با ارعاب به سمت کلاس فرستاد. این بهترین زنگ ورزش زندگی‌م بود. حس می‌کردم دنیا انتقامم رو از این جماعت عشق ورزش گرفته. حسی به قول معروف "احلی من العسل". حامیمحامیمSat, 09 Sep 2023 23:36:23 +0330https://virgool.ir/@herz1122/نان-داغ-کباب-داغ-dx2eexqsjvu3زنگ کلاس به صدا در اومد. زنگ نبود، صور اسرافیل بود. دانش‌آموزهایی که تا چند دقیقه قبل به‌ سان مردگان خفته در قبر بودند، ناگهان زنده شدند. خب چی بهتر از اینکه اعلام کنند بعد از دو ساعت تحمل آقای احمدیان می‌تونی یکم استراحت کنی. خود آقای احمدیان با سرعت بیشتری نسبت به بچه‌ها از کلاس خارج شد. بچه‌ها صبح آقای شکوری، معلم پرورشی، رو با کلی نان سنگک تازه در حالی که داشت به سمت دفتر اساتید می‌رفت دیده بودن. میگفتن حاج‌کریم از سفر کربلا برگشته و قراره به معلما صبحونه‌ی مفصلی ولیمه بده. حاج‌کریم دفتردار بود. حاجی نبود، یعنی مکه نرفته بود ولی بهش می‌گفتن حاج‌کریم. معتقد بود کعبه‌ی اول شیعیان دنیا کربلاست. تقریبن هر سال سفر کربلاش به راه بود. پارسال معلما رو صبحونه به صرف عدسی مهمون کرده بود. یادمه آقای جغتایی، معلم جغرافیا، بعد از خوردن عدسی اومد تو کلاس و شروع کرد بد و بیراه گفتن به حاج‌کریم بنده‌خدا که مرد حسابی این چی بود واسه صبحونه به ما خوروندی. این حرفا هم به گوش حاج‌کریم رسیده بود و امسال برای معلما تدارک کباب دیده بود. حالا می‌فهمم چرای آقای احمدیان سریع‌تر از بچه‌ها از کلاس بیرون رفت. بوی خر داغ به مشام‌ش خورده بود.حاج‌کریم با کباب‌هاش از راه رسید. از تونل بچه‌هایی که توی حیاط مدرسه با بوی کباب مست شده بودن رد شد. چشم سیصد نفر آدم گشنه پشت اون کباب‌ها بود. و آخ که چه کباب‌هایی. وقتی محموله‌ی مورد نظر صحیح و سالم به مقر فرماندهی رسید و بچه‌ها با این حقیقت تلخ روبه‌رو شدن که حتی یه تیکه از اون کباب هم به دهنشون نمی‌رسه ناامیدانه متفرق شدن. اینم می‌رفت کنار صدها آرزویی که بهش نرسیدن. زنگ کلاس به صدا در اومد. آقای خواجه به سرعت بچه‌ها رو به کلاس‌هاشون فرستاد. خدا می‌دونه که چقدر دلش می‌خواست زودتر این اتفاق بیوفته که با خیال راحت بره به جنگ چند سیخ کباب بیچاره. وارد کلاس شدیم. آقای نصیری برخلاف معمول که قبل از بچه‌ها سر کلاس بود دیرتر اومد. همچنان که لقمه‌ی کباب رو توی دهن بزرگش می‌چرخوند گفت: Hi. آقای نصیری معلم زبان بود. قد کوتاه و عینکی که با قوز بزرگ دماغ‌ش شناخته می‌شد. مهربون بود ولی سخت‌گیر. می‌گفتن جون‌شو بگیر ولی نمره‌ی ارفاقی رو نه. شروع کرد چندتا جمله به انگلیسی بلغور کردن. مدرسه‌ی ما توی یه منطقه‌ی محروم بود، محروم که چه عرض کنم، منطقه‌ی معدوم. سر سگ رو می‌زدی اینجا درس نمی‌داد. سرتون رو درد نیارم مخلص کلام اینکه از کلاس سی و چند نفره فقط من و حکمتی بلد بودیم معنی good از bad افتراق بدیم. اساسا تو محل ما یاد داشتن زبان خارجه نه به درد این دنیات می‌خورد و نه اون دنیات. لذا همه هاج و واج فقط به دهن مبارک اقای نصیری خیره شده بودیم. بالاخره لقمه‌ی کباب رو کامل قورت داد و شروع کرد به درس دادن. بچه‌ها هر کاری می‌کردن جز گوش دادن به درسای آقای نصیری. حالا دیگه یخ صبحگاهی‌شون شکسته بود، شکفته بودن و به قول معروف دست از پا نمی‌شناختن. یه عده مشغول یارگیری بودن. آخه زنگ بعد ورزش داشتیم. دلیلی نداشت توی زنگ ورزش وقت‌مون رو بی‌دلیل سر یارگیری تلف کنیم. بهترین زمان برای این امر مهم و حیاتی کی‌ بود؟ درسته وقتی آقای نصیری داشت زبان درس می‌داد. من هیچ‌وقت توی یارگیری‌ها الویت نبودم. تقریبا نخودی بودم. هر تیمی که قوی‌تر بود حین بازی منو برمی‌داشت تا به واسطه سوتی‌هایی که حین بازی می‌دادم توازن بین دو تیم برقرار شه. البته واسه‌ منم زیاد مهم نبود. پذیرفته بودم که همه نباید فوتبال‌شون خوب باشه. ولی یه مشکل اساسی داشتم. اینکه من تو هیچ‌چیز خوب نبودم. نه درس، نه ورزش؛ هیچی. زنگ زبان هم به همین بطالت گذشت و ما آماده شدیم برای زنگ ورزش...حامیمحامیمFri, 01 Sep 2023 22:30:12 +0330https://virgool.ir/@herz1122/زنگ-اول-rn35z1qa9s0wزنگ انشا رسم بود که اول هر نوشته‌ای بگیم "به نام او که آرام‌بخش دل‌هاست". راستش همه‌ش به لفظ بود. قلب من هیچ وقت با یادش آروم نگرفت. به قول معروف "تطمعن القلوب نشدم". قبل امتحان عادت داشتم آیت الکرسی بخونم. تاثیری داشت؟ نمی‌دونم. آخه من همیشه با آمادگی کامل می رفتم و نمره‌ی کامل می‌گرفتم. یک بار تصمیم گرفتم قبل امتحان آیت الکرسی رو نخونم و خب نمره‌م فرقی با باقی امتحانا نداشت. از اون به بعد شجاع‌تر شدم. دیگه جلسات قرآن و تفسیر مدرسه رو شرکت نمی‌کردم، واسه‌‌ی‌ مسابقات احکام ثبت نام نمی‌کردم و شعار هفته ی سر صف رو هم نمی گفتم. نماز؟ خط قرمزم بود. هم کلاسی هام که واسه نماز جماعت نمی اومدن چجوری با خودشون کنار می‌اومدن؟ اون دنیا جواب خدا رو چی می‌دادن ؟ مگه حداقل کار یه بنده این نبود که خدا رو بابت نعمت‌هایی که داده شکر کنه؟ پیش خودم می‌گفتم حتما وقتی بزرگ بشن و خدا یکی یکی نعمت هاشونو ازشون بگیره می فهمن چه اشتباهی کردن. یهو یادم اومد عمه‌خانوم که سجاده‌ی نمازش دائما پهن بود بیماری لاعلاج گرفت و تو جوونی و به‌قول معروف سن چلچلی‌ش از دنیا رفت. می‌گفتن خوش به سعادتش آخر عمری رنج کشید گناه‌های کرده و نکرده‌ش پاک شد. پس اون همه شکر سلامتی که در طول عمرش کرد چی؟ اینم نمیدونم. سال جدید بود و روز اول مدرسه. برعکس باقی بچه‌ها روز اول مدرسه واسه من بهترین روز دنیا بود. دیدن دوستای قدیمی و پیدا کردن دوستای جدید. چی بهتر از این؟ زنگ خورد و صف کشیدیم. من افتاده بودم کلاس دوم ب و محمد کلاس دوم الف. محمد یاری، دوست دوران کودکیم، از مهدکودک با هم بودیم و خب پیوندمون هم ناگسستنی. راستش ناراحت نشدم. دقیق نمی دونم چرا. فکر کنم بخاطر این بود که جدیدا با دوستای جدیدش منو مسخره می‌کرد. می‌گفت واسه کی نماز می‌خونی؟ از کی تشکر می‌کنی؟ منم البته باهاش بحث می‌کردم ولی خب معمولا کم میاوردم و نصفه نیمه رها می‌کردم.آقای خواجه مدیر مدرسه طبق معمول هرسال سخنرانی روز اول سال تحصیلی رو خودش شروع کرد:" به نام او که آرامبخش دل هاست." هه چه جمله‌ی آشنایی. هوا سرد بود و آقای مدیر که مراعات ما رو کرده بود و از اطناب و زیاده گویی اجتناب، ما رو راهی کلاس کرد.زنگ اول، زنگ دین و زندگی بود. ( ترکیب دین کنار زندگی هم ترکیب جالبیه‌ها.) اقای احمدیان معلم دینی بود. از سال بالایی‌ها شنیده بودیم سخت گیره و بداخلاق و خب کدوم معلمی بود که این دوتا اخلاق و با هم نداشته باشه؟ از بالای عینکش یه نگاه گذری به کلاس کرد. گفته بودن وقتی حواست نباشه یواشکی بهت منفی می‌ده. ما هم صمم و بکم و دست به سینه نشسته بودیم مبادا آتش خشم اقای احمدیان دامن ما رو هم بگیره.درس اول: توحیدمعلم تا اسم درس و خوند همه برگشتیم سمت توحید، توحید حکمتی، بیچاره تا صدای معلم و شنید از خواب پرید گفت حاضر. کلاس منفجر شد. شایع شده بود پدر و مادرش از هم جدا شدن. پسر آرومی بود ولی این اواخر افت درسی داشت. پارسال چند بار پدرشو خواسته بودن ولی پدرش نیومده بود. آقای یعقوبی ناظم مدرسه هم جلوی بچه ها بهش گفته بود دانش آموزی که درس نمی خونه برای پدر و مادرش هم مهم نیست. چقدر من از آقای یعقوبی متنفر بودم. خنده‌ی بچه ها که تموم شد معلم شروع کرد: بچه ها توحید یعنی چی؟ پیش خودم گفتم خب این چه سوالیه من اگه می دونستم که نیاز نبود تو بهم درس بدی. مصطفوی گفت: آقا اسم یه سوره‌ست. بنده خدا اقای احمدیان قرار بود به این لشکر انسان نفهم درس بده. اقای احمدیان سرشو تکون داد با استیصال گفت خوبه. بقیه چی؟ کسی نظری نداره؟ کسی جواب نداد. نمونه‌ی کلاس تراز دین و زندگی.خود آقای احمدیان کتاب و باز کرد و رو به من گف بخون. ( درست مثل لحظه‌ای که خدا به پیغمبرش دستور داد اقراء.) شروع کردم: توحید یعنی یگانگی خدا. توحید بر چند قسم است و ...به انتهای بند اول نرسیده بودم که حس کردم دارم همزمان واسه سی و چند نفر لالایی می خونم. اول مهر بود و صبح های تاریک و سردش. مدرسه مون شوفاژ نداشت. بخاری رو هم گفته بودن تا چند روز آینده درست می‌کنن. بچه‌ها تو نیمکت های سه نفره مثل جوجه مرغ‌هایی که از فرط سرما کنار هم می‌خوابن زیر خروار خروار لباس گرم دفن شده و خوابیده بودن. چه لذتی بالاتر از این؟ راستش آقای احمدیان هم زیاد واسه ش مهم نبود.کسی چه می‌دونه شاید ته ته قلبش به این باور داشت که این درسا نه به درد دنیامون میخوره و نه به درد آخرت....حامیمحامیمThu, 31 Aug 2023 21:58:58 +0330