https://virgool.ir/feed/@hermes.panfa2026-11-12 04:43:27https://files.virgool.ir/upload/users/10283/avatar/T48Mqx.pnghttps://virgool.ir/@hermes.panhttps://virgool.ir/@hermes.pan/اسم-رمز-پَر-خواب-روسی-از-مسکو-yf6fnpnoc4pgساعت درست چهار صبح بود که از خونه بیرون زدیم؛ از اون روزهای آلوده زمستونی تهران که زوج و فرد از در خونه اجرا می‌شد و برای بیرون زدن از شهر با پلاکی متفاوت از اون روز باید خیلی زودتر از خواب بیدار می‌شدیم. ترافیک صبح هنوز سبک بود و ماشین‌های زیادی مزاحم پر کردن حداکثر سرعت بزرگراه‌ها نمی‌شدن. طولی نکشید که با گذشتن از آزادگان و پیچیدن تو خیلج فارس به عوارضی قم رسیدیم و بعد از عوارضی برای یه نفس تازه کردن کنار زدیم.هوا هنوز کاملا تاریک بود و هیچ نشونه‌ای از روشنائی و صبح توش دیده نمی‌شد، ماشین‌ها با سرعت رد می‌شدن و تک و توک عابرای پیاده هم با کلاه تا زیر گوش پائین کشیده شده و یقه‌های بالا رفته با عجله از کنارمون رد می‌شدن. بعد از یه توقف کوتاه و درست موقع راه افتادن توی آینه متوجه چراغ‌های پژوی نقره‌ای رنگی شدم که با سرعت به سمت‌مون می‌اومد و ظاهرا دنبال نشونی و آدرس گم‌کرده‌ای می‌گشت. پژوی نقره‌ای کنارمون توقف کردن و آقای به‌ظاهر متشخص پشت فرمون با اشاره ازم خواست شیشه را پائین بدم. تا اینجا همه چیز عادی بود و نشونه‌های کسی که دنبال آدرس می‌گرده تو نگاه راننده دیده می‌شد. از اینجا به بعد اما ماجرا تغییر کرد؛شاید این مکالمه برای ساعت 5 صبح زمستون تو تاریکی کنار بزرگراه خیلی عجیب به نظر برسه اما واقعی بود و اتفاق افتاد:راننده: سلام.من: سلام- یه جفت پر خواب روسی دو نفره اصل دارم که خودم از مسکو اوردم شما احتیاج ندارید؟- هان؟- عرض کردم یه جفت پرخواب روسی دو نفره اصل دارم که خودم از مسکو اوردم شما احتیاج ندارید؟- خیر- یه بار دیدن‌ش ضرر نداره‌ها. مطمئنید احتیاج ندارید؟- ...با نه آخر شیشه رو بالا دادم و با دست راست از قفل بودن درها مطمئن شدم، راهنما زدم و با حداکثر سرعت زدم به جاده. با اینکه من و همسرم تا آخر اون مسیر به این ماجرا خندیدیم و فراموش کردن کامل‌ش هم فقط یکی دو ماه طول کشید اما هیچ‌وقت نفهمیدیم که چرا یه نفر باید اول صبح تو جاده بازاریابی چیز عجیبی رو بکنه که بعدا فهمیدم حتی وجود خارجی هم نداره!تقریبا یک سال بعد دوباره زمستون و همون جاده قطع‌کن پمپ‌بنزین اول راه طبق معمول کار نمی‌کرد و پر نشدن کامل باک معنی دیگه‌ای به جز یه توقف دوباره تو چند کیلومتر آخر راه نداشت. یه روز سرد زمستونی بود که باد شدیدی می‌‌اومد و هرچی به تهران و ابرهای تیره توی افق نزدیک‌تر می‌شدیم قطرات بارونی که تک و توک به شیشه می‌خورد هم بیشتر می‌شد. صد کیلومتر آخر چراغ بنزین تو سرازیری‌ها روشن می‌شد و تو سربالائی‌ها خاموش می‌شد اما بالاخره بیست، سی کیلومتر مونده به فرودگاه کامل روشن شد و این بار دیگه روشن موند؛ یه چشم به جاده یه چشم به درجه بنزین (که یه بار دیگه 2 نصف شب تو همین جاده حسابی ترسونده بودمون) دو طرف مسیر رو بدون اینکه نگرانی‌م رو بروز بدم جست‌وجو می‌کردم.استرس این لحظات و عقربه‌ای که میلی‌متر به میلی‌متر به علامت قرمز نزدیک‌تر می‌شد بالاخره چند کیلومتر بعد از فرودگاه با پیدا شدن سر و کله‌ی تابلوی جایگاه سوخت به آرامش خیالی تبدیل شد که تو اون لحظه با هیچی عوض‌ش نمی‌کردم. پیچیدم تو شونه خاکی کنار جاده و از راه گل‌آلود آروم آروم به جایگاه نزدیک شدم.قبل از رسیدن به پمپ، چند لحظه توقف کردم تا کارت‌ رو آماده و در باک رو باز کنم که دیدم یه پراید سفید خلاف جهت با سرعت با علامت چراغ بهم نزدیک نزدیک شد. راننده یه مرد حدودا 50 ساله با صورت بزرگ، ریش‌های انبوه سیاه و موهای لخت خوابیده به عقب بود که خواهی‌نخواهی انگشتر عقیق بزرگ‌‌ش توجه‌ت رو جلب می‌‌کرد و حس پرده‌خون‌ها و قهوه‌‌چی‌های قدیم رو بهت می‌داد. شیشه را که دادم پائین شوکه‌کننده‌ترین جمله ممکن رو از راننده که حالا فقط چند سانتی‌متر باهام فاصله داشت شنیدیم:- یه جفت پر خواب روسی دو نفره اصل دارم که خودم از مسکو اوردم شما احتیاج ندارید؟شاید میخکوب شدن بهترین توصیف ممکن تو دو، سه‌ثانیه‌ بعد از شنیدن این جمله بود که من و همسرم رو در حالی‌که با دهان باز به هم نگاه می‌کردیم، ثابت و شوکه نگه داشت. با گفتن یه نه کوتاه، جواب دوم مرد دوباره حس میخکوب شدن رو برگردوند:- یه بار دیدن‌ش ضرر نداره‌ها. مطمئنید احتیاج ندارید؟نفهمیدم چطور و با چه سرعتی پامو روی گاز فشار دادم و با حداکثر سرعت دور شدیم. اما ماجرائی که یه سال پیش بیشتر به یه شوخی و یه خاطره بامزه شبیه بود حالا بیشتر به یه اتفاق احتمالا نچندان قانونی شباهت داره. البته می‌شه ماجرا رو به سادگی، به داستان نزدیک کردن دل‌های دو سرگردون توی جاده نسبت داد اما هنوز هم به این فکر می‌کنم که اگه هر دو بار دنبال این آدما برای دیدن پر خواب‌هاشون می‌رفتیم چه داستانی منتظرمون بود؟آرش. آرشآرش. آرشWed, 06 Feb 2019 13:45:39 +0330https://virgool.ir/@hermes.pan/تجربه-سفر-آنکارا؛-قسمت-آخر-مترو-مراکز-خرید-iicborll6plyتو قسمت اول تجربه سفر آنکارا با هم در مورد مقدمات سفر، رزرو پرواز و هتل و بهترین راه خارج شدن از فرودگاه آنکارا و رسیدن به مرکز شهر صحبت کردیم تو قسمت دوم تجربه سفر آنکارا هم تجربه خرید سیم‌کارت و گرفتن تاکسی اینترنتی رو با هم مرور کردیم. تو این قسمت می خوایم خیلی خلاصه برایم سراغ تجربه استفاده از مترو و مراکز خرید شهر. تقریبا همه امکانات مهم شهر توی یه میدون نچندان بزرگ به اسم کیزیلای (Kızılay) متمرکزه و تقریبا هرچیزی که فکر کنید از فروشگاه‌های بزرگ و فست‌فودهای مهم گرفته تا ایستگاه متروی مرکزی تو همین میدونه. فست فودای فوق‌العاده‌ای اینجا نیست یا حداقل ما تست‌ش نکردیم در هر صورت اما حتی فکر مک‌دونالد رو هم از ذهن‌تون بیرون کنید که حتی همبرگر 202 یخ‌زده هم ازش بهتره اونم با اختلاف زیاد! اگه دل‌توت برای غذای ایران تنگ شد پیشنهاد می‌کنم اینجا رو تست کنید غذاش خوب بود. خب بریم سراغ مترو.میدان کیزیلایخیلی ساده با یه نگاه کلی می‌تونید ایستگاه متروی مرکزی رو پیدا کنید که راه‌پله‌های اون دو سمت میدون هستند و به سادگی با پله برقی می‌رید پائین؛ متروی آنکارا خیلی ساده و مختصره و با اینکه هنوز کامل نشده اما تا حدودی قدیمی به نظر می‌رسه. تو این شهر یه خط متروی اصلی وجود داره که از میدون کیزیلای شروع می‌شه و یه خط مترو به رنگ سبز هم وجود داره که بهش می‌گن خط آنکارای و خیلی کوچک‌تره و ایستگاه‌های کمتری داره.توی ایستگاه‌های مترو تقریبا همیشه پلیس وجود داره و با دیدن خارجی‌ها هم پاسپورت‌ها را چک می‌کنن پس اگه از مترو استفاده می‌‌کنید مطمئن شید که پاسپورت‌ همراه‌تونه چون در غیر این‌صورت احتمال اینکه به مشکل بخورید زیاده. خطوط مترو رو قبل از اینکه وارد مترو بشید کاملا چک کنید چون دوباره همون داستان همیشگی زبان ندونستن وجود داره و با اینکه تقریبا همه می‌‌خوان بهتون کمک کنن ولی یه کلمه هم زبان بلد نیستن به مشکل جدی می‌خورید. همیشه به این شلوغی نیست البتهدو مرکز خرید بزرگ رو توی مدتی که آنکارا بودیم سر زدیم که یکی‌ش معروف‌تره به اسم آنکامال (ANKAmall) و ظاهرا از لحاظ وسعت بعد از Cevahir Mall تو استانبول، بزرگ‌ترین مرکز خرید ترکیه‌ست. این مرکز خرید، واقعا بزرگه و شاید گشتن توی اون یه روز کامل وقت‌تون رو بگیره. توی مرکز خرید جابجا مبلمان شیک و راحتی برای استراحت وجود داره و اگه وقت کافی داشته باشید می‌تونید بعد از استراحت به بازار گردی‌تون ادامه بدید. البته انتظار قیمت مناسبی نداشته باشید و حداقل طبق تجربه ما، آنکارا به شدت شهر گرونیه و حداقل به سادگی استانبول امکان خرید ندارید. یه مرکز خرید بزرگ دیگه توی آنکارا که شاید توریست‌های کمتری بهش مراجعه کنن مرکز خرید CEPA ست که برای رفتن به اون کافیه سوار خط اصلی مترو بشید و ایستگاهOrta Doğu پیاده بشید، برید اون طرف بزرگ‌راه و حدود 5 دقیقه پیاده برید تا یه مرکز خرید خیلی بزرگ رو ببینید که توش تقریبا هر برندی که تصورش رو بکنید وجود داره. CEPA از نظر من محل بهتری برای خریده و یه فروشگاه Carrefour کوچولو هم داره که برای خرید سوغاتی‌های خوراکی جای جالبیه. یه فروشگاه خیلی جالب و با حال تو این مرکز خرید وجود داره که شاید نمونه اونو کمتر دیده باشید فروشگاهی به اسم Inter Sport که هر چیز ورزشی که خدا آفریده توش پیدا می‌شه. حتما بهش سر بزنید فوق‌العاده‌س.برای خانم‌ها فروشگاه نقلی ویکتوریا سیکریت مناسبی تو طبقه پائین این مرکز خرید پیدا می‌شه که معمولا تخفیف هم داره. یه مدیامارکت جالب هم طبقه بالا هست که وسائل برقی و الکتریکی نسبتا خوش قیمتی داره. متاسفانه فرصت زیادی برای گردش تو آنکارا نداشتیم و فقط همین دو تا مرکز خرید را سر زدیم که البته فکر نمی‌کنم چیز زیادی رو هم از دست داده باشیم. اگر گذارتون به این شهر افتاد حتی اگه به مراکز خرید هم سر نزدید بازدید از مقبره آتاتورک رو از دست ندید و به خصوص یه سری به بخش موزه این مقبره که دست‌خط رضا شاه هم توش هست بزنید. پایان.آرش. آرشآرش. آرشSat, 01 Dec 2018 00:18:29 +0330https://virgool.ir/@hermes.pan/ankara-trip-tricks-second-part-wcyurpc4befwتو قسمت اول تجربه سفر آنکارا با هم در مورد مقدمات سفر، رزرو پرواز و هتل و بهترین راه خارج شدن از فرودگاه آنکارا و رسیدن به مرکز شهر صحبت کردیم حالا می‌خوایم یه پله جلوتر بریم و دو نکته مهم یعنی خرید سیم‌‌کارت و راه‌های گرفتن تاکسی رو با هم بررسی کنیم. بیاید با سیم‌کارت شروع کنیم.خرید سیم‌کارتتو ترکیه هم مثل هر کشور دیگه‌ای طبیعتا بیشتر از یه اپراتور تلفن همراه وجود داره که شاید معروف‌ترین اونا حداقل برای ما ایرانی‌ها (که زمانی که می‌تونست جای ایرانسل فعلی رو برامون بگیره)، ترک‌سل باشه. این اپراتور اولین ارائه‌دهنده خدمات 2G و 3G تو این کشوره واز بقیه اپراتورها آنتن‌دهی و سرویس گسترده‌تری رو ارائه می‌کنه. به جز ترک‌سل دو تا اپراتور دیگه هم به اسم‌های ترک‌تلکام و ودافون ترکیه هم وجود داره که ظاهرا از لحاظ تعداد مشترکین و مناطق تحت پوشش تو جایگاه پائین‌تری نسبت به ترک‌سل قرار می‌گیرن اما این به معنای خدمات پائین‌تر اونا نیست. مغازه‌ها و باجه‌های خرید سیم‌کارت این اپراتورها را تقریبا هر چند متر به چند متر تو سطح شهر می‌بینید بنابراین اگه جائی رو دیدید که سیم‌کارت مورد نظرتون را می‌فروشه عجله نکنید، مطمئنا یکی از اونا نزدیک به هتل شما هم وجود داره. هرکدوم از این اپراتورها خدمات مختلفی رو تو غالب طرح‌های پیشنهادی به شما عرضه می‌کنن اما پیشنهاد من برای شما سیم‌کارت ودافونه چون با کمتر از 100 لیر (دقیقا 96 لیر) می‌تونید یه سیم‌کارت ودافون با 4 گیگابایت اینترنت و از همه مهم‌تر 1 ساعت تماس بین‌المللی به همه جای دنیا بخرید. قیمت نزدیک به 140 هزار تومنی این سیم‌کارت ممکنه به نظر گرون بیاد اما گزینه تماس بین‌المللی اون خیلی کاربردیه و تو طول سفر کاملا به کارِتون میاد. این گزینه رو البته بقیه اپراتورها هم دارن اما باید اول سیم‌کارت را خریداری کنید و بعد با صرف هزینه جداگونه و وارد کردن کد‌هائی که توی توضیحات‌شون حتی یک کلمه هم انگلیسی نیست می‌شه اونو فعال کرد. تو تجربه من از ودافون، اینترنت سریع و آنتن‌دهی مناسب (البته به جز مترو که توی اون دیتا که هیچ، آنتن موبایل هم ندارید!) و قابل‌قبولی داشت و اون 1 ساعت تماس بین‌المللی‌ش هم گزینه خیلی کاربردی و مناسبی برای توریست‌هاست. برای خرید سیم‌کارت باید پاسپورت‌تون همراه‌تون باشه و ترجیحا یکی از این نرم‌افزارهائی که براساس صدا، ترجمه انجام می‌دن رو هم روی گوشی‌تون نصب کنید چون احتمال اینکه فروشنده غیر از ترکی یک کلمه هم انگلیسی بلد باشه نزدیک به صفره. برای خرید سیم‌کارت باید یه فرم بلندبالا رو پر کنید که خود فروشنده احتمالا این کار رو براتون انجام می‌ده و جالب اینجاست که توی فرم به جز نام پدر، نام مادر رو هم از شما می‌پرسن. بعد از پر کردن فرم و فعال شدن سیم‌کارت، حتما همون‌جا توی خود مغازه، از فروشنده بخواهید که سیم‌کارت رو روی گوشی‌تون نصب کنه چون بعضی از سیم‌کارت‌ها ممکنه روی فرکانسی کار کنن که گوشی شما اونو پشتیبانی نکنه.ودافون بعد از نصب SMSهای زیادی به شما می‌ده که ... بله درست حدس زدید، یک کلمه‌ش هم انگلیسی نیست! تقریبا همه این SMS تبلیغاتی‌ان و طرح‌های جدید این اپراتور رو به شما نشون می‌ده اما اگه دوست داشتید بدون چی توی اونا نوشته شده از اپلیکیشن Google Translate و گزینه SMS Translate استفاده کنید و قبل‌ش هم زبون ترکی رو روی اپلیکیشن دانلود کنید تا بتونید از اون به صورت آفلاین استفاده کنید (اگه به راهنمائی تو این زمینه احتیاج داشتید توی کامنت‌ها می‌تونیم بیشتر صحبت کنیم).سرعت دیتای ودافون با اینکه همیشه علامت 4G بالای گوشی دیده می‌شه خیلی فوق‌العاده نیست و تو رویائی‌ترین حالت دانلود‌تون به 400 تا 500 کیلوبایت برثانیه می‌رسه البته همین سرعت هم تو دنیای بدون فیلتر به خوبی می‌تونه یوتیوب را با کیفیت بالا بدون لَگ براتون باز کنه و تماس اینترنتی هم تقریبا هیچ تأخیر قابل ملاحظه‌ای نداره. گرفتن تاکسیتو شرایطی که هنوز با سیستم حمل و نقل آنکارا آشنا نشدید و تلاش‌های اولیه برای شناسائی ایستگاه‌های اتوبوس و مترو به دلیل ترکی بودن همه راهنماها به جائی نرسیده شاید تنها راه مطمئن برای رفتن از یه نقطه به نقطه دیگه، استفاده از تاکسی باشه. تاکسی‌های زردرنگ آنکارا که به تعداد زیاد تو همه خیابونا دیده می‌شن با اینکه گزینه راحتی برای این کار هستن اما کاملا گرونن و یه بار استفاده از اونا کافیه که شروع به پیدا کردن یه راه‌حل تازه کنید. این راه‌حل تازه یه چیزی تو مایه‌های همین اسنپ خودمونه (البته بهتره بگیم بیشتر مشابه کارپینو به دلیلی که در ادامه می‌گم). داشتن سیم‌کارت و یه خط فعال جدا از اینکه ارتباط شما رو با دنیای خارج حفظ می‌کنه یه امتیاز خیلی بزرگ به شما می‌ده و اون هم استفاده از تاکسی اینترنتیه؛ توی آنکارا برخلاف استانبول از uber خبری نیست و اینجا باید از سیستم سنتی تاکسی‌های زرد با یه اپلیکیشن نچندان پیشرفته به اسم BiTaksi استفاده کنید که می‌تونید اونو از اینجا برای اندروید و از اینجا برای iOS دانلود کنید. خوشبختانه این اپلیکیشن امکان تبدیل زبان به انگلیسی رو داره و می‌تونید اونو به سادگی با سیم‌کارت‌تون فعال کنید. از همینجا باید بدونید که BiTaksi شبکه‌ای از همون تاکسی‌های شهری زرده و انتظار دیدن ماشین‌های شخصی مدل بالا (مثل uber) را نداشته باشید. سیستم کار این تاکسی‌ها هم برخلاف مدل‌هائی مثل اسنپ یه چیزی تو مایه‌های تاکسی بی‌سیمه و به جای اینکه راننده شما رو انتخاب کنه ظاهرا یه سیستم مرکزی مسافر و راننده نزدیک رو انتخاب می‌کنه و به رانننده اطلاع می‌ده. قیمت این سیستم خیلی پائین‌تر از گرفتن تاکسی تو خیابونه چون تاکسی‌های عادی علاوه بر اینکه گرون‌تر هستن، به محض اینکه بفمن شما ترک نیستید معمولا قیمت بالاتری رو طلب می‌کنن. اما این تاکسی‌های اینترنتی بدون مشکل هم نیستن؛ بزرگ‌ترین مشکل این سیستم اینه که تقریبا همه‌شون بالا استثنا بعد از تأیید سفر به شما زنگ می‌زنن و از همین حالا می‌تونید میزان تسلط این راننده‌ها به زبان انگلیسی رو هم تصور کنید:) تو تجربه شخصی وقتی به یکی از این راننده‌ها به ترکی گفتم "من ترکی بلد نیستم" کلا سفر رو کنسل کرد! محیط داخلی برنامه BiTaksiیه راه‌ برای حل این مشکل اینه که اگه از هتل تاکسی می‌گیرد از مسئول بخش پذیرش بخواهید که با راننده صحبت کنه و یا اینکه اگه توی خیابون هستید از رهگذرهای مهربونی که تقریبا همه قصد کمک به شما رو دارن بخواین که با راننده صحبت کنن و محل فعلی شما (که البته روی نقشه کاملا مشخصه ولی نمی‌دونم به چه علتی راننده‌ها اصرار به تماس دارن) رو به راننده بگن. برای این کار البته باید از قبل یه جمله کامل به ترکی برای گفتن به رهگذرها آماده کنید. راننده‌های تاکسی آنکارا عادت به صحبت دارن و تقریبا همه‌شون سر صحبت رو با شما باز می‌کنند سعی کنید چند جمله‌ای به ترکی آماده کنید چون معمولا طرف دست بردار نیست و تا آخر سفر چه بفهمید و چه نفهمید با شما حرف می‌زنه! تو این تاکسی‌ها بهتره پول خرد داشته باشید و مسیر رو خودتون روی Maps گوشی دنبال کنید. بعد از پایان هر سفر هم می‌تونید به راننده امتیاز بدید. تو قسمت بعدی این تجربه سفر با من باشید تا با شما از رفتن به مراکز خرید و تفریحی و استفاده از مترو صحبت کنیم.آرش. آرشآرش. آرشWed, 13 Jun 2018 13:00:21 +0430https://virgool.ir/@hermes.pan/ankara-trip-tricks-first-part-ffumhqsffdubآنکارا شاید انتخاب اول شما برای یه سفر تفریحی چند روزه با خانواده برای گشت و گذار در کشور ترکیه نباشه ولی جدا از دلائلی که ممکنه شما رو مجبور به سفر به این شهر بکنه شاید دل‌تون بخواد بعد از چند بار دیدن استانبول، آنتالیا، آلانیا و بقیه شهرهای تفریحی این کشور، یه بار به پایتخت سیاسی ترکیه هم سری بزنید. شرایط آنکارا با با اون چیزی که معمولا توی بقیه شهرها به خصوص استانبول تا به حال دیدید فرق می‌کنه و اوضاع و شرایط تفریحی شاید به اندازه بقیه شهرها فوق‌العاده نباشه. تو این نوشتار سعی کردم از تجربه مسافرت یک هفته‌ای به آنکارا بگم و شما رو با نکات و زیره‌کاری‌های زندگی تو این شهر از نگاه یه مسافر آشنا کنم تا اگه روزی گذارتون به آنکارا افتاد شرایط بهتری را تجربه کنید. - رزرو هتلاگه برای مسافرت به آنکارا از طریق تور اقدام می‌کنید دیگه نیازی به نگرانی در مورد هتل و بلیت پرواز ندارید اما حتی تو این حالت هم حداقل محل هتل رو روی نقشه چک کنید و از نزدیک بودن اون به میدون اصلی شهر (Kizilay) مطمئن بشید. اگه می‌خواید شخصی مسافرت کنید و بلیت و هتل رو خودتون باید تهیه کنید شرایط به مقدار متفاوته: اولین نکته اینکه بلیت پرواز رو حتما خیلی زودتر از تاریخ مسافرت یعنی حداقل 2 تا 3 هفته قبل تهیه کنید چون با نزدیک شدن به زمان پرواز قیمت‌ها به قدری تصاعدی افزایش پیدا می‌کنه که شاید حتی بودجه شما رو هم تحت تأثیر قرار بده. در مورد هتل خیلی ساده می‌تونید از سایت‌های ایرانی برای رزرو هتل استفاده کنید. به عنوان یه تجربه به جز در مورد هتل‌های لوکس و گران‌قیمت زیاد روی ستاره‌های هتل‌ توی ترکیه حساب نکنید و بیشتر عکس‌ها و امکانات و به خصوص کامنت‌های کاربرا رو مطالعه کنید. نزدیک بودن هتل به میدون اصلی شهر هم خیلی مهمه.- انتخاب پروازمعمولا دو تا انتخاب برای پرواز آنکارا دارید یا با پرواز‌های ماهان مستقیم می‌رید آنکارا یا اینکه با پرواز‌های ترکی یعنی ترکیش یا پگاسوس اول می‌رید استانبول و با چند ساعت تأخیر بر می‌گردید آنکارا. به عنوان یه تجربه فکر می‌کنم بهتر باشه یه سره برید آنکارا چون تأخیر پرواز دوم معمولا به اندازه‌ای نیست که بتونید تو استانبول یه چرخی بزنید. اگه هم قصد این کار را داشتید حتما پروازهای با 7 یا 8 ساعت تأخیر رو انتخاب کنید و از اینکه حتما پرواز استانبول تو فرودگاه آتاتورک به زمین می‌شینه هم مطمئن بشید. - ترکی یاد بگیرید!این شاید خیلی خنده‌دار به نظر برسه اما تو آنکارا تقریبا هیچ‌کس (باور کنید هیچ‌کس) حتی در حد Hello، Yes/No یا One, Two, Three هم انگلیسی بلد نیست و اگه ترکی بلد نباشید به مشکل واقعی جدی بر می‌خورید. این یاد گرفتن زبان ترکی البته قرار نیست در سطح فوق‌العاده‌ای باشه اما یاد گرفتن اعداد (همه اعداد) و مکالمات زبان روزمره به اندازه‌ای مهمه که تا تو موقعیت‌ش قرار نگرفته باشید نمی‌تونید اهمیت‌ش رو درک کنید. یه نکته و تجربه جالب تو اینجا اینه که با وجود اینکه هیچ‌کس (از راننده تاکسی و پلیس گرفته تا مردم عادی کوچه و خیابون و محصل و دانشجو) انگلیسی بلد نیستن اما به سبک ایران، توریست‌ها براشون جالبن و سعی می‌کنن هر طور شده حرف خودشون رو به شما بفهمونن یا اینکه حرف شما رو بفهمن به همین دلیل اگه یه مقدار وقت بذارید و جمله‌های عادی همراه با عددها رو یاد بگیرید تقریبا مشکل خاصی ندارید. نکته خنده‌دار این ماجرا اینه که وقتی می‌فهمن شما ترکی بلد نیستید دوباره شروع می‌کنن همون جمله ترکی خودشون رو این بار آهسته‌تر و هجا به هجا تکرار می‌کنند :) - تجربه فرودگاهفرودگاه Esenboga آنکارا یه فرودگاه خیلی کوچیک، خلوت و شسته‌رفته ست که تقریبا امکان نداره توی اون گم بشید :) تو نگاه اول اگه از یه فرودگاه شلوغ مثل امام اومده باشید، خلوتی بیش از اندازه فرودگاه خیلی به چشم می‌آد. گیت‌های چک پاسپورت و بازرسی اینقدر خلوته که در عرض چند دقیقه کارتون تموم می‌شه. بعد از اینکه چمدون رو تحویل گرفتید درست در کنار Free Shop یه صرافی کوچیکه که بهتره اینجا فقط یه 100 دلاری رو برای هزینه‌های اولیه به لیر change کنید و اگه ارز دیگه‌ای دارید اونو تو صرافی‌های شهر (doviz) تبدیل کنید. علت این مسئله اینه که تو این صرافی کمیسیون بالائی گرفته می‌شه که تو شهر از اون خبری نیست پس عجله نکنید. تو میدون اصلی چندین doviz وجود داره که کارتون رو به سرعت راه می‌ندازن. یه نکته دیگه به Free Shop فرودگاه بر می‌گرده؛ فری شاپ پرواز ورودی تو فرودگاه Esenboga خیلی بزرگ‌تر و پر و پیمون‌تره و اگه دنبال یه جنس خاص می‌گردید اونو به پرواز برگشت موکول نکنید چون فری‌شاپ برگشت به قدری کوچیک، حقیر و در عین حال گرونه که بعید می‌دونم بتونید چیزی از اون بخرید. بعد از مهر شدن پاسپورت، تحویل چمدان و تبدیل ارز وارد محوطه اصلی فرودگاه می‌شید. Esenboga فقط دو تا ترمینال پروازی داره که یکی مخصوص پروازهای داخلی و یکی برای پروازهای خارجیه. وقتی از ترمینال پروازهای خارجی بیرون میاین ترمینال پروازهای داخلی سمت راست‌تونه که خیلی شلوغ‌تره و فروشگاه‌های اصلی فرودگاه هم تو اون سمت تعبیه شدن. توصیه می‌کنم چیزی توی فرودگاه نخرید چه موارد ضروری مثل سیم‌کارت و چه موارد عادی‌تر (حتی آب!) چون قیمت‌های فرودگاهی بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کنید نسبت به شهر تفاوت داره و وقتی هنوز از قیمت‌ها خبر ندارید، این خرید می‌تونه خیلی به ضررتون تموم بشه. برای نمونه آب کوچک توی شهر 1 لیره و توی فرودگاه 4.5 لیر و یه چای استارباکس فرودگاه هم براتون نزدیک به 10 لیر آب می‌خوره! اگه از خیر فروشگاه‌ها گذشتید حالا نوبت به پیدا کردن اتوبوس برای رفتن به مرکز شهره. درست در مقابل در خروجی به دنبال اتوبوس‌های بزرگی بگردید که شبیه اتوبوس‌های بین‌شهری هستند و روشون بزرگ نوشته شده Belko Air. این اتوبوس‌ها مستقیم تا میدون اصلی شهر می‌رن و ارزون‌ترین و راحت‌ترین راه برای رفتن و برگشتن به فرودگاه هستند. به جز این اتوبوس‌ها، یه سرویس دیگه هم وجود داره به اسم شاتل Havaş که مرکز شهر نمی‌ره و مناسب شما نیست. هزینه اتوبوس Belko Air برای هر نفر 11 لیره که نقدا توی اتوبوس گرفته می‌شه. یادتون باشه اینجا هیچ‌کس انگلیسی بلد نیست پس حواس‌تون به مسیر باشه تا ایستگاه مرکز شهر رو رد نکنید. تو قسمت بعدی این تجربه سفر با من باشید تا با شما از تجربه گرفتن سیم‌کارت، گرفتن تاکسی عادی و اینترنتی، رفت و آمد با مترو و بازدید از مراکز خرید و جاهای دیدنی شهر بیشتر صحبت کنیم. آرش. آرشآرش. آرشTue, 12 Jun 2018 16:55:33 +0430