https://virgool.ir/feed/@herizcarpetfa2026-11-11 14:43:43https://files.virgool.ir/upload/users/110459/avatar/lTLom8.jpghttps://virgool.ir/@herizcarpethttps://virgool.ir/@herizcarpet/فرش-دستباف-این-داستان-قالی-و-چایی-mliaynx0mphzبچه گیلانیم ما، نه اینکه اونجا بزرگ شده باشیم‌هااا، نه، اصل و نصبمون اونجاییه، اصل و نصب و خانواده‌ای که یه روزی با باغ چایی امرار معاش میکردن و اون باغ سبزِ کپه کپه ثروتشون بود، زندگیشون بود، اصل و ریششون بود و از همه مهم‌تر منبع درآمدشون. چی بگم براتون؛ چرخ فلک که چرخید ما باهاش نچرخیدیم! نمیدونم شایدم اینقدر بد چرخید که فرصت نشد باهاش بچرخیم ولی هر چی که بود باعث شد اون باغِ سبزِ کپه کپه فقط بشه یه یادگاری و بس؛ ولی یه چیزی از اون باغ هست که ریشه کرده تو وجودمون، یه چیزی که نمیشه کَندتِش،نمیشه بیخیالش شد، نمیشه ازش دل برید.هیچ میدونستید که این خاصیت باغِ چاییه! اول اینکه هرجایی نمیشه چایی کاشت، یعنی در واقع چایی از اوناش نیست که هرجایی سبز بشه. وقتی که هم که سبز شد و جون گرفت دیگه ریشه‌های محکمش اجازه نمیدن چیز دیگه‌ای تو اون زمین مجالِ سبز شئن پیدا کنه. و بالاخره میخوایم بهتون بگیم که باغِ چایی همون باغیه بعد هزار تا خزون بازم سرپامیمونه. همینم شد که ما شدیم عاشق فرش، به قولی دچارش شدیم، دچار که میدونید یعنی چی! یعنی عاشق، و چه تنهاست اگر که ماهی کوچک دچار سبز و لاکی بیکران باشد...سرگذشت قالی و چایی خیلی شبیه به هم دیگست. دو تا اسطوره که از هفت خوان گذشتن، بالا دیدن، پایین دیدن، مهربونی و نامهربونی دیدن، عزت دیدن، جفا دیدن، وفا دیدن...دو تا ریشه که تو دل زمین چنانی استوار ایستادند که نه کم لطفی و جفای دوست تونسته از زمین جداش کنه نه صدتا نیرنگ دشمن، ریشه‌ای که وقتی ازش یه گل و دو برگ میبینی دلت ضعف میره برای ملاحت و نازک دِلیش. این جمله رو یا باید چایی کار باشی بفهمی یا بافنده ؛اخه دلت وقتی میلرزه که تو دستت یا داس بوده باشه یا قیچی، قصه داس و قیچی قصهِ رنجه. همون رنجی که اگه نَکِشی خوشبختی رو حس نمیکنی.ما هم درست عین اجدادمون یه روزی دلمون لرزید که مبادا داریم زندگی نمیکینم؛ مبادا داریم عقب خوشبختی پرسه میزنیم مبادا داریم ...همین شد که داس و قیچی رو برداشتیم و شروع کردیم براتون به نوشتن...پ.ن: تو عقب خوشبختی پرسه میزنی. با دیپلم ،با مدرک، با پول، با شوهر. با این چیزها آدم خوشبخت نمی‌شود. باید درد زندگی را تحمل کرد تا از دور، خوشبختی به‌آدم چشمک بزند. herizcarpetherizcarpetSat, 19 Sep 2020 02:46:49 +0430https://virgool.ir/@herizcarpet/این-ماییم-urfcsuarujldانگاری همه چیز یه قصه است! هر قصه‌ای یه راوی داره و با یه اتفاق شروع میشه، اتفاق‌هایی که لزوما نه تلخند، نه شیرین، نه خنده دار و نه گریه دار؛ اتفاق‌هایی که فقط و فقط یه اتفاق هستن! همین و بس فرق قصه‌ها اما، تو راوی‌هاست. راوی همونیه که به اتفاق رنگ میده، از اتفاق قصه میسازه و از قصه زندگی!و اما راوی‌ها!راوی‌ها جورواجورن، هر کدوم هم یه جور. بین راوی‌ها بعضی‌هاشون عجیب شوق گفتن قصه دارن،قصه‌ گفتن با کلمه‌های ساده و جمله‌های نپخته، قصه‌هایی که از گذشته‌های دور اومدن و مسافر آینده پیش رو هستن، قصه اونها بیشتر شبیه یه رازه، اونم یه راز مگو. وقتی میتونی سر از قصه‌هاشون در بیاری که پا بزاری رو نرمی کلمه‌هاشون. وقتی از دروازه حاشیه هاشون رد شی و بشی محرم اسرار متنشون، اصل قصه اما یه جایی میون اون ترنج وسطه، اونجایی که حوضچه آبتنی کردن پریا ست. قصه‌هایی که انگاری رو به فراموشی‌اند ولی خاصیت اسطوره اینه: قصه‌های فراموش شده یه روزی دوباره برمیگردن...herizcarpetherizcarpetTue, 24 Dec 2019 17:30:24 +0330