https://virgool.ir/feed/@hematinikما چیزی نیستیم جز کالبدی برای آگاهی. فرصتی کوتاه برای آنکه چشمی باشیم تا جهان از طریق ما خود را باز شناسد, و جریان سیالی از اتمهای خوش اقبال که مجال یافتند تا در این جادو سهیم شوند.fa2026-11-11 19:34:44https://files.virgool.ir/upload/users/15450/avatar/WdjLzT.jpeghttps://virgool.ir/@hematinikhttps://virgool.ir/@hematinik/نگرش-تطبیق-یافته-با-واقعیت-یا-it-is-what-it-is-deal-with-it-tkmrargseihvایده ای که سنگ بنای این نگرش را شکل می‌دهد، به دنبال راه حلی است برای برخورد و هندل کردن وضعیت های نامطلوب. منظورم از وضعیت دقیقا کلمه Situation است. موضوع اینه که، هرچی هست همین واقعیتیه که باهاش سر و کار داری.به جز عادت زندگی کردن در گذشته و یا آینده، برخورد احساسی با وضعیت هایی که اکنون درگیرشون هستی احمقانه و زیان بار است. پرسیدن اینکه «چرا من مجبورم با این وضعیت روبرو باشم؟ » و باقی انواع (چرا؟) ها تلاشی است برای پاسخگو کردن جهان به انتظارات خودت.Shit happens. Life isn't fair. What are you going to do, sue god?-Laura - In Treatmentکاری که نباید بکنی دراماتیزه کردن و اهمیت دادن به احساست نسبت به یک وضعیت نامطلوب است. چیزی که باعث میشه احساس بدی نسبت به یک وضعیت پیدا کنی حاصل انتظارات و توقعات و پیش فرضها و مقایسه است. اگر در مواجهه با یک وضعیت نامطلوب مثل وقتی که دچار استرس و تنش هستی یا اتفاق بدی افتاده، دچار ترکیبی از اعتراض، خشم، افسوس، یاس، ضعف و باقی احساسات شوی فقط عبور از آن سخت تر میشود.هدف، انکار و سرکوب احساسات نیست بلکه درک ریشه آنها و جلوگیری از اثر گذاری آنها روی برخورد با وضعیت است.خود وضعیت یک چیز است و طرز برخورد با اون وضعیت یک چیز دیگر. وقتی با مانعی روبرو هستی اینکه چه احساسی به اون مانع داری اهمیتی نداره. مانع یا تو رو متوقف میکنه یا روی جریان حرکتت اثر میذاره. ما پیوسته در یک سیکل ارزیابی مجدد و برنامه ریزی مسیر (reevaluation-path planning) هستیم. تنها چیزی که اهمیت داره تصمیم ها و انتخاب ها است. هر تصمیم یا وضعیت کنونی رو بهتر میکنه یا بدتر و وضعیت های بد معمولا حاصل یک سری/توالی از تصمیمات بد هستند.مریخ نورد ناسا (Perseverance) امین همتیامین همتیTue, 23 May 2023 06:43:17 +0330https://virgool.ir/@hematinik/چرا-نباید-داستان-موفقیت-افراد-را-باور-کنیم-i45noimvrzzpدنیای امروز پر شده از سخنرانان انگیزشی که به شما میگویند چه بکنید و چه نکنید تا مثل آنها "موفق" شوید. افرادی که شاید از روی خیرخواهی و تمایل به کمک به دیگران نسخه ای را تجویز می کنند که باور دارند دلیل اصلی پیروزی شان بوده. اما تا چه حد این نسخه ها و توصیه ها, کاربردی یا حتی مفید هستند؟ صحبت ما مشخصآ پیرامون پابلیک فیگور ها است که از آنها خواسته می شود تا راز موفقیتشان را بازگو کنند, نه روانشناسان و دانشمندان علوم اجتماعی که راهکارهایی را برای موفقیت مردم ارایه می کنند.هنرمندان, ورزشکارها , صاحبان کسب و کار و ... زمانی که به اوج موفقیت می رسند, سرمست از دستاورد‌هایشان خود را در موقعیتی احساس میکنند که به خود اجازه بدهند گوشه ای از دانششان را خیرات کنند و ملغمه ای از نظرات شخصی و آموخته هایشان را به خورد مخاطب دهند!در این مقاله چندین فاکتور را می شماریم که هر کدام می توانند دلیلی باشند که ما را به عنوان مخاطب و یا افراد موفق دچار اشتباه کنند تا باور کنیم که این نسخه کاربردی است و برای زندگی همه خط مشی خوبی به شمار می رود. شاید بیشترین وجوه مشترکی که افراد موفق به آن می پردازند سخت کوشی و ممارست, داشتن بینش «Vision» روشن و مشخص, سحرخیزی و تلاش بی وقفه و قربانی کردن تفریح و سرگرمی و معاشرت با عزیزان در راه موفقیت و جاه طلبی و بسنده نکردن به شرایط معمولی و ...پس از این فاکتورهای بدیهی که حتمآ عوامل مهمی در دستیابی به موفقیت به شمار می روند منتظر شنیدن جملات طلایی و راهکارهای خارق‌العاده ای هستیم تا زندگی ما را متحول کنند. اینجا جایی است که گارد ما به عنوان مخاطب باز شده و مستعد این هستیم تا هر گونه هله هوله فکری را به عنوان مکتب و غذای ذهن بپذیریم.اینکه فرد موفق چه عاملی را دلیل موفقیت خود می‌پندارد شاید لزومآ دلیل اصلی موفقیت او نباشد و چه بسا خود او هم دچار تحلیل اشتباه از فرایند موفقیت خود باشد. فرایند موفقیت معمولآ چیزی پیچیده تر از روایت ساده‌ شده‌ ای است که مورد پسند عموم قرار می‌گیرد. حقیقت امر مجموعه ای است از عوامل مهمی که بیان نمی شوند تا عواملی که به شکل دیگری بیان می شوند. از انگیزه های پیدا و پنهان فرد موفق در بیان این داستان تا نتیجه گیریهایی که گاه سراسر اشتباه و آدرس غلط است.فهرست فاکتورهای پنهان و خطاهای شناختی که در این مقاله به آنها خواهیم پرداخت:انگیزه های پنهان و ناخودآگاه - چطور بفهمیم آیا فرد موفق با خودش و با ما صادق است؟فاکتور بخت و اقبالفاکتور دراماتیزه کردن سرگذشت و پروجکشن معنا بر واقعیت - علاقه ما بر داستان سراییفاکتور انگیزه ها ارضای نفس/من/Ego - پرداختن به خود برای پاداش دادن به رنج ها و سختی ها در قالب پند و اندرزآرنولد یک ورزشکار موفق است. او از راه ورزش به سینما راه پیدا می کند و سپس وارد سیاست می شود. او یک انسان استنثنایی است و صاحب دستاورد های ارزشمندی است. از او در اوج دوران پختگی خواسته می‌شود که «ما را پندی ده!» و ایشان هم به خاطر منش بزرگشان دریغ نمی کنند. برای اینکه بتوانیم موارد مفید را از موارد غیر مفید تمایز دهیم, ابتدا باید انگیزه های پیدا و پنهان را شناخته باشیم, زمانی که اطمینان کسب کنیم که آرنولد نسبت به انگیزه های پنهان و نیازهای خودش واقف است و ناخودآگاه در دام ارضای آنها نمی افتد, با خیال آسوده تری به حرفهایش گوش می دهیم.اساسا هروقت کسی «ارجاع به خود / Self Reference» می کند باید با احتیاط بیشتری ادامه صحبتهایش را شنید. ارجاع به خود همیشه بد نیست اما خیلی وقتها زمینی است برای عرض اندام Ego / ارضای نفس. همه‌ی ما دوست داریم که داستان خودمان را با آب و تاب برای دیگران تعریف کنیم اما گاهی مشکل اینجاست که داستان ما آن قدری که برای خودمان جذاب است برای دیگران نیست پس ما آن را در قالب های دیگر عرضه می کنیم. یک استاد دانشگاه ممکن است در موقعیت استادی از گوشهای بی دفاع سر کلاس سوء استفاده کند و در قالب مطالب درسی یک شارژ هم به حساب خودش واریز کند! یا یک مربی هنرهای رزمی وسط آموزش فنون بخواهد کاربرد تکنیکی را توضیح دهد که توسط آن دو شرور خیابانی قوی هیکل را ناک آوت کرده!مردم آگاهانه یا ناخودآگاه داستان خودشان را قاطی نصایحشان می کنند, شاید آرنولد نا آگاهانه این کار را بکند اما ما باید به این امر واقف باشیم, حداقل فایده این آگاهی این است که به ما می گوید ذهن آرنولد درباره آنچه میگوید کاملا روشن نیست , وگرنه او هم از این نوع گویش پرهیز می کرد و مطلب را با خلوص بیشتری بیان می کرد. روشن نبودن ذهن آرنولد در مورد مطلب همچنین - جایگاه مرشد گونه سخنران را مورد پرسش قرار می دهد.سهم من و آسودگی وجدانبسیاری از افراد موفق در قبال جامعه احساس مسئولیت می کنند و این نیاز در آنها وجود دارد که به دیگران کمک کنند. شاید آسان ترین کار حرافی و نسخه تجویز کردن برای مردم باشد. آرنولد ممکن است برای خاموش کردن ندای وجدانش که از دیدن مردم سختی کشیده به رنج می آید, «سهم خود» را به جامعه از این طریق بپردازد. گاهی این ادای دین شکل منزجر کننده ای به خود می گیرد و گویی فرد موفق حق خود می داند که عوام را نصیحت کند.گاهی هم غافل از اینکه با رویا فروشی و ارایه راهکارهای غیر اصولی ممکن است دیدگاه اشتباهی را به مخاطبانش عرضه کند و باعث سرخوردگی و شکستن اعتماد به نفس آنها شود. طبیعی است که وقتی شما راهکارهای اشتباه آرنولد را برای موفقیت به کار ببندید و شکست بخورید قبل از اینکه به راهکارها شک کنید به خودتان شک می کنید.فخر فروشی, شهرت , کسب درآمد, جلب توجه و بی شمار انگیزه هایی که می توانند پشت یک راهنمایی خیرخواهانه پنهان باشند و ما به همین دو مثال بسنده می‌کنیم.فاکتور شانسگاهی در مورد اینکه چقدر واقعا شرایط را تحت کنترل داریم اغراق می شود. بخت و اقبال نقش بسیار پررنگی در شکست و پیروزی دارد و این همان فیل داخل اتاق است که چندان درباره اش صحبت نمی کنند. کمتر آدم موفقی را پیدا می کنید که وقتی از او می‌پرسند چطور موفق شدی در جواب بگوید خوش شانس بودم, یا حداقل, فاکتور شانس در کنار تلاش هایم تعیین کننده بوده است.ما تمایل داریم موفقیت هایمان را به پای خودمان بنویسیم و شکست‌هایمان را به پای تقدیر. در روایت ساده شده‌ی افراد موفق از واقعیت گاهی اینطور برداشت می شود که یک قطعیتی وجود دارد در رسیدن به کامیابی و آن حاصل به کار بستن مجموعه ای از تصمیمات است - اما واقعیت این است که چنین قطعیتی وجود ندارد.در واقع شما با به کار بستن مجموعه ای از تدابیر شانس خود را برای کسب موفقیت افزایش می دهید و این در بهترین حالت همچنان یک شانس باقی می ماند. استعدادهای ذهنی, ژنتیک و عوامل فیزیولوژیک و فاکتورهای جذابیت‌ (سلامتی, چهره, تن صدا, اندام) - فاکتورهای غیر اکتسابی هستند که وجودشان شانس شما را افزایش می دهد و نبودشان کار شما را سخت می‌کند. بخت و اقبال فقط این نیست که شما سر بزنگاه جفت شش بیاورید! اینکه جنس صدای شما در دورانی که زندگی میکنید مورد علاقه ی عامه مردم باشد می تواند از شما یک خواننده موفق بسازد یا برعکس, ممکن است شما تکنیک خوبی داشته باشید اما چندان مورد اقبال عمومی واقع نشوید و به آن جایگاهی که به آن موفقیت میگویید نرسید. شاید بهتر باشد در کنار روایتی که فرد موفق برای ما تعریف می کند عوامل خوش اقبالی اش را هم بشماریم. این کمک می کند تا عوامل خوش اقبالی خودمان را هم بشناسیم و از خود بپرسیم که این عوامل در جهت افزایش کدام شانس به ما کمک می کنند؟پیدا کردن راهی برای موفقیت نیازمند امکان سنجی و محاسبه شانس است. اگر فرد موفق جزو افراد استثنایی باشد احتمالآ مدل تجویز شده اش فقط به درد موارد استثناء می خورد نه عموم مردم. باید هوشیار باشیم و دچار خطای استثناء نشویم. اگر همه میتوانستند از یک مدل استثناء پیروی کنند دیگر استثناء مفهومی نداشت!فاکتور دراماتیزه کردن سرگذشت و پروجکشن معنا بر واقعیت - علاقه ما بر داستان سراییدراماتیزه کردن سرگذشت, یعنی همان نمایشنامه ای که بر صحنه تئاتر ذهن ما جاری است با بازی «من» در نقش اول یعنی خودم.بسیاری از ما زندگی خود را همچون داستان یک فیلم برای خود روایت می کنیم و همین داستان را با کمی دخل و تصرف و اضافه کردن پیاز داغ برای دیگران بازخوانی می‌کنیم. گاهی آنچنان در نقش فرو می رویم که از دنیای واقعیت فاصله می گیریم و حتی گاهی برای خود سناریوهایی از پیش تعریف می کنیم و اتفاقات را در جهت آن رقم می زنیم!اما ایراد داستان چیست؟ داستان برای جذابیت به اغراق احتیاج دارد و یک زاویه نگاه جالب به وقایع که به آنها معنا ببخشد. شروع و ادامه ای شنیدنی داشته باشد و ترجیحآ پایانی خوش که تماشاچی صندلی اش را با رضایت ترک کند.چه می شود اگر ما به یک داستان اغراق شده و تحریف شده گوش دهیم و آن را واقعی بپنداریم و خط مشی زندگی خود کنیم برای رسیدن به موفقیت؟ احتمالا حاصل آن هرچیزی میتواند باشد غیر از موفقیت.واقعیت به خودی خود معنا و مفهومی جز سلسله اتفاقات علت و معلولی و گاه تصادفی ندارد. ما تمایل داریم تاریخ بشریت را همانند یک داستان پیوسته مرور کنیم. ما توالی وقایع را از نگاه خود به هم ارتباط می دهیم و به این توالی معنا می بخشیم یا مفاهیم دلخواهمان را بر آن پروجکت می‌کنیم و چیزی که از آن غافل می‌شویم بی شمار عوامل ناشناخته و تصادفی در شکل گیری یک اتفاق است. وقتی به گذشته خود نگاه می کنیم دچار چنین برداشت هایی از زنجیره ی وقایع می شویم و از آنجایی که ما نبود معنا در زندگی را تاب نمی آوریم به گذشته مان معنا می بخشیم و از آنجایی که مایلیم آن را برای دیگران روایت کنیم به ناچار مجبور به دراماتیزه کردن آن هستیم.بسیاری از افراد موفق در دام داستان سرایی می افتند. نه فقط چون خودشان تمایل به روایت یک داستان جذاب دارند بلکه همچنین مخاطبانشان بیشتر برای شنیدن یک داستان دراماتیک رغبت دارند تا یک واقعیت خشک و بی روح که نمیتوانند به زندگی خود تعمیم دهند.امین همتیامین همتیSat, 21 Sep 2019 06:24:00 +0430https://virgool.ir/@hematinik/آنسوی-تارهایی-که-بهدور-خود-می-تنیم-fgcb76qpfrypهیچ کس دوست ندارد مجبور به تحمل تنهایی باشد. تنهایی فقط هنگامی مطلوب است که ما او را انتخاب کنیم نه زمانی که او ما را انتخاب کرده. اما چرا؟تنهایی مطلق برزخی است میان بودن و نبودن. انواع مختلفی از تنهایی وجود دارد, تنهایی فکری, تنهایی عاطفی, تنهایی در تصمیم گیری و مسئولیت, و ... اما تمام آنها شاخه هایی هستن که ریشه مشترک‌شان جدا افتادگی یا تنهایی مطلق است. تصویر ترسناکی که با تجربه هر نوع تنهایی در ذهن ما تداعی می‌شود.تنهایی مطلق، زمانی است که فرد از بافت جامعه پیرامون خود جدا می شود. احساس می کند که بود و نبودش هیچ تفاوتی ایجاد نمیکند و مانند یک روح در میان مردم زندگی میکند بی آنکه دیده یا شنیده شود.ما مصرانه در پی گره زدن خود به یکدیگر هستیم شاید بدون اینکه آگاهانه دلیل این رفتار را بدانیم. ما فردیت خود را فدای بقا می‌کنیم, آینده ای که می توان «مال خود بود» را می فروشیم تا پا به دنیای حقیقت های ترسناک نگذاریم.اما آن سوی تارهایی که به یکدیگر می تنیم چیست؟ آیا توان زنده ماندن در دنیای بیرون را داریم؟ گمان می‌کنم بعضی ها را سراغ داریم که انسانهای عجیبی بودند و از دوران و جامعه خود به کلی فاصله داشته اند و بخشی از اتفاقات مهم تاریخ بشریت را رقم زده اند, و چه بی شمار افرادی که چنان به پشت این مرزها سفر کردند که گویی هیچ‌وقت وجود نداشته اند.امین همتیامین همتیFri, 10 May 2019 10:38:11 +0430https://virgool.ir/@hematinik/occupied-mind-part3-sube4hskgpncمتن تصویر: آنچه ذهن شما را درگیر می کند, زندگیتان را کنترل می کنداین مطلب, جمع بندی دو بخش دیگر مقاله است. اگر هنوز مطالعه نکرده اید از این لینکها استفاده کنید: قسمت اول - قسمت دومتصویر کلی : وضعیت خاص و فراگیراین نوشته دو موضوع را به طور موازی دنبال کرد و حالا زمان آن رسیده که پایان این دو رشته به هم متصل شود. موضوع ذهن اشغال شده و موضوع راه حل های جمع گرا, دو مساله مجزا هستند که در شرایط کنونی جامعه ما با هم همپوشانی پیدا کرده اند. ما در یک وضعیت خاص و فراگیر هستیم.افراد زیادی ذهنشان در اشغال مسائل کلانی است که شاید زندگی و آینده شان را تحت تاثیر قرار داده, بدون اینکه قدرتی در تغییر آنها داشته باشند - بدون اینکه راه حل روشن و دقیقی برای بهبود وضعیت داشته باشند و حتی بدون اینکه شناخت درستی از وضعیت و ساز و کارهای پیدا و پنهان داشته باشند.آنها پیوسته در معرض بمباران اطلاعات در شبکه های اجتماعی و رسانه های دیگر قرار دارند, با هر ترند (Trend) و هشتگ جدید توجهشان به سمت دیگری کشیده می شود. اخبار بد به سرعت پخش می شوند و به خاطر ماهیت هشدار دهنده شان مخاطب بیشتری دارند پس ما بیشتر در معرض روایات منفی قرار می گیریم. هر موضوع جدیدی موج واکنش جدیدی به همراه دارد که گاهی موضوع را مهم تر از آنچه هست جلوه می دهد (برنامه های تلویزیونی عاشق پوشش دادن به این واکنش ها هستند) در چنین شرایطی از خود می پرسیم نقش ما در برابر این معضل خاص چیست؟ من چه کاری می توانم برای بازماندگان آتشنشانان ساختمان پلاسکو انجام دهم؟ من چه کاری می توانم در قبال گران شدن داروهای سرطان انجام دهم؟ من چه کاری می توانم در برابر قدرت طلبی فلان جناح سیاسی انجام دهم؟اینجاست که میل به اثرگذاری و تمایل ابراز وجود وارد صحنه می شوند. ما در قالب تنها ابزاری که در اختیار داریم یعنی حرکت های جمعی به ابراز واکنش طبیعی مان می پردازیم. در وجدان ما, بی تفاوتی جرم بزرگی است پس باید به مردم و همفکران خود بپیوندیم و فشار اجتماعی را بر روی مسئولان بیشتر کنیم.رفته رفته ما دچار توهم اثرگذاری می شویم (توهمی به شدت اعتیاد آور!) وقتمان را صرف تایید یا جنگیدن با آدمهایی می کنیم که آنها هم مثل ما جزو مردم عادی هستند و قدرتی برای ایجاد تغییر ندارند. ما شروع به اظهار نظر و متقاعد کردن همدیگر می کنیم در حالی که حتی اگر شما من را متقاعد کنید فقط می توانم برایتان آرزوی موفقیت کنم!ما باورهایمان را زندگی می کنیمدر بعد شخصی چه بلایی سر ذهن ما می آید؟ ما درگیر موضوعاتی هستیم که بیشترین توانمان برای تغییر آنها محدود به ابراز واکنش طبیعی مان است. این موضوعات بیشمار هر کدام ذره-ذره منابع ذهنی مان را به خود اختصاص می دهند: حافظه - تمرکز - انرژی - روحیه و ... تا جایی که وقتی به مسائل شخصی و اولویت دار زندگی خود می رسیم, ظرفیت کافی برای پرداختن به آنها وجود ندارد. شاید حتی شما جزو افرادی نباشید که به ابراز واکنش می پردازند اما وقتی که در معرض این حجم از اطلاعات غالبآ منفی قرار داریم ذهن ما شروع به الگویابی می کند. مسائل مختلف و گاهی نامربوط را کنار هم قرار می دهد تا به یک نتیجه گیری برسد که این نتیجه گیری ها اکثر اوقات شامل سردرگمی - نارضایتی - احساس ناتوانی - ناامیدی و بدبینی است.ما برای حل مسایل سخت دنیای شخصیمان نیاز به روحیه داریم. نیاز به ذهن شفاف, خوشبینی, امیدواری, احساس توانایی و خلاقیت داریم. با ذهنی که دچار باور های منفی از محیط پیرامون و دنیای خارج از کنترلش است چه کار می توانیم بکنیم؟وقتی افراد زیادی یک باور را پذیرفته باشند آن را تبدیل به حقیقت می کنند. اگر افراد زیادی باور داشته باشند که قیمت یک کالای خاص بالا خواهد رفت, همه برای خرید اقدام می کنند و با افزایش تقاضا و محدودیت عرضه, ارزش آن کالا هم افزایش پیدا می کند. همین اتفاق در زندگی شخصی ما می افتد و باورهای ما, حقیقت آینده را رقم می زنند.حرف آخربا جامعه ای پر از آدمهایی با ذهنهای اشغال شده که هر روز در چرخه ای از تکرار نگرش منفی یکدیگر گرفتار شده اند, یک جامعه قابل کنترل توسط هر سیستمی خواهیم داشت. این یک امر اجتناب ناپذیر است که ذهن بخش عمده ای از جامعه همیشه در حال دستکاری شدن است, گاهی توسط جناح های سیاسی, گاهی توسط رقبای تجاری, گاهی توسط حکومت, گاهی توسط قدرت های خارجی و...این شما هستید که انتخاب می کنید به این بخش از جامعه تعلق داشته باشید یا نه. شاید بد نباشد دفعه بعدی که با یک ترند جدید روبرو شدید از خود بپرسید که این جریان منفعت چه گروهی را می تواند تامین کند و چه گروهی را تحت فشار قرار می دهد؟ گاهی وقتها جواب واقعی این سوالها به عقل جن هم نمیرسد.امین همتیامین همتیTue, 25 Sep 2018 07:59:28 +0330https://virgool.ir/@hematinik/occupied-mind-page2-wui3ahjaytijدکمه هایی که بر سر چهار راه های بعضی کشورها برای عابر پیاده نصب می شود تا با با فشردن آن چراغ عابر زودتر سبز شود اما این دکمه ها فقط احساس کنترل به افراد میدهند و تاثیری در سبز شدن چراغ ندارند.در این تحلیل ارجاعاتی به مفاهیم مطرح شده در قسمت اول مقاله وجود دارد. پیشنهاد میکنم اگر مطالعه نکرده اید, قبل از ادامه نگاهی به قسمت اول داشته باشید.چرا خواب سیاستمداران را می بینیمساختار ذهن ما به گونه ای است که اگر به مدت طولانی در معرض یک پدیده یا یک محیط قرار بگیرد , تغییر می کند و عامل بیرونی را تبدیل به یک وضعیت درونی می کند. دوستان نزدیک, خصلت ها و رفتارها و طرز فکرهایشان را به هم انتقال می دهند. بازنشسته ها خصوصیات سازمان را با خود تا آخر عمر یدک می کشند و حتی این نظریه وجود دارد که چهره شما بعد از یک عمر زندگی شبیه همدم دوست داشتنی تان می شود. اگر شرایط اقلیمی و فرهنگی می توانند ساختار ذهن ما را تغییر دهند, چرا باید فکر کنیم سیستم های حکومتی یا مدیریتی نمی توانند چنین تاثیری داشته باشند؟سیستم های زورگو, کاری بیشتر از تحمیل قوانین سخت گیرانه انجام می دهند: آنها ذهن شما را مجاب می کنند تا از زاویه دید آنها به دنیا نگاه کنید. هنرمندان دچار خود سانسوری می شوند و کارمندان صدا و سیما تدابیر افراطی در راستای قوانین سازمان متبوعشان را به کار می بندند. بدتر از همه آنها دغدغه های شما را عوض می کنند.زمانی که مساله شما عوض شد, زمانی که شما درگیر سیستم شدید و بخشی از خودآگاه و ناخودآگاه شما به دیدن ایرادها و مشکلات سیستم و راه حل پیدا کردن برای آنها اختصاص پیدا کرد, زمانی است که ذهن شما اشغال شده است. شما پیوسته در تخیلاتتان با مسائلی کلنجار می روید که قدرتی برای تغییرشان ندارید, شخصیت های اشغال گر وارد جوک ها و مکالمات روزمره شما می شوند و سر میز صبحانه با مادرتان در مورد آنها صحبت می کنید.ما هنگامی که به موضوعی ساده و قابل فهم توجه می کنیم ممکن است به راحتی حواسمان پرت شود یا به مسائل دیگر فکر کنیم, اما زمانی که یک مساله ذهن ما را اشغال کند دیگر به سختی می توان به مسائل دیگر توجه کرد. همچنین زمانی که ذهن ما اشغال شود دیگر نمی تواند به حالت ها و وضعیت های متضاد فکر کند. نمونه ساده این وضعیت در برخورد با فروشنده های پر حرفی اتفاق می افتد که با سرعت شما را با حجم زیادی از اطلاعات مواجه می کنند و قدرت تفکر درست را از شما سلب می کنند.این وضعیت باعث می شود که شما قادر نباشید سوال های بنیادی و اصلی را برای خودتان مطرح کنید. مثلا اینکه تصور من از واقعیت از کجا نشات می گیرد ؟ آیا راه حل های زندگی من به حل مسائل کلان خارج از کنترلم وابسته است؟ آیا من در تغییر مسائل کلان واقعا همان قدر تاثیر گذار هستم که فکر می کنم؟ آیا سرنوشت من به سرنوشت سیستم وابسته است؟ چرا بخشی از ذهن من درگیر این وضعیت است؟ در بهترین حالت با ادامه فکر کردن به سیستم چه کمکی به بهبود شرایطم می کنم؟ و سوالاتی از این دست.میل به اثر گذاری و ابراز وجود - بندهایی که ما را اسیر کرده اندمیل به ایجاد تغییر/اثر گذاری و تمایل به ابراز وجود (Self Expression) در ذات همه ما هست. دوستان و آشنایان با هر مناسبتی یک مطلب مرتبط در اینستاگرام یا گروه خانوادگی پست می کنند. بعضی ها به یک کامنت در زیر پست آتش سوزی کشتی سانچی بسنده می کنند و بعضی یک مقاله کامل در مورد گرانی و انتقاد از وضع موجود می نویسند. وقتی موضوع کودک آزاری مطرح می شود ناگهان همه توجهات به سمت این موضوع کشیده می شود و هر کسی با بازنشر و درگیر شدن با موضوع سعی در انجام مسئولیت اخلاقی خودش دارد.در مورد سیاست, این ویژگی ما یک ضعف محسوب می شود. سیاستمداران عاشق این هستند که شما توهم اثرگذاری (illusion of control) داشته باشید. اینکه خود را در قالب جناح آنها تعریف کنید و "عضو فعال" ستادشان باشید. از انگشتان جوهری بعد از رای دادن عکس بگیرید و فکر کنید "خوب! من نقشم رو به خوبی ایفا کردم, حالا نوبت دولته که کارش رو درست انجام بده!"آنها می خواهند که شما اینطور فکر کنید. آنها این توهم اثر گذاری روی سرنوشت کشور را به شما می دهند اما باید ساده باشیم که فکر کنیم با رای دادن به یک رییس جمهور - چه روحانی باشد چه دونالد ترامپ - سهم بزرگی را در تحولات سیاسی بر عهده گرفته ایم.فارغ از فرایندهای پیچیده ای که مردم را به یک انتخاب می رساند, این سوال وجود دارد که مردم عادی چقدر ساختار قدرت را می شناسند؟ ۲۱ درصد جمعیت بالغ ایالات متحده زیر کلاس پنجم دبستان سواد دارند! آیا اگر شما جزو ساختار تصمیم گیری در ایالات متحده بودید اجازه میدادید سرنوشت اقتصاد اول دنیا توسط این میزان رای مردم عادی کم سواد تعیین شود؟ یا ساز و کاری طراحی میکردید که فارغ از نتیجه انتخابات, امور جاری کشور با ثبات و توسط افراد خبره اداره شود؟ادامه در قسمت سوم ...امین همتیامین همتیThu, 20 Sep 2018 09:11:58 +0430https://virgool.ir/@hematinik/occupied-mind-part1-gcsz7odrhvmhخلاصه موضوع برای آدمهای بی حوصله! هدف این مقاله توجه به برخی الگوهای رفتاری و خطاهای شناختی (Cognitive Bias) است که در مواجهه با مسايل کلان و غیر قابل کنترل در زندگی با آنها روبرو هستیم. شرایط سیاسی, بحران های اقتصادی, محیط زیست, حقوق بشر و ... اینکه چه میشود که منابع ذهنی ارزشمند خود را به مسایلی اختصاص می دهیم که به عنوان یک شهروند معمولی توانی در تغییر آنها نداریم؟در این مطلب دو موضوع به صورت همزمان دنبال می شود: روشهای جمعگرا (Collectivism) و ذهن اشغال شده (Occupied Mind) در پایان به وضعیتی می رسیم که این دو عنصر نقش کلیدی در آن ایفا می کنند.سال ۸۴ بود - من یک کارمند معمولی در یک شرکت خصوصی بودم و حقوق ما به طرز شگفت انگیزی پایین بود که خیلی هم با تاخیر پرداخت می شد. من که همیشه ذات حق طلبی داشتم تحمل شرایط برایم سخت بود و یک جنبش درون سازمانی به راه انداختم. با یک سخنرانی آتشین در جمع کارمندی همه متقاعد شدن که بله ما در حال استثمار توسط سرمایه دارهای بی درد شرکت هستیم و باید کنار هم باشیم تا وضعیت برای همه خوب شود. اعتصاب شروع شد و درخواست جلسه کردیم و وعده ها ستاندیم و حقوق آن برج را سر موعد گرفتیم . واقعیت این بود که این پرداختی از محل وامی بود که شرکت در حال ورشکستگی ما به سختی آن را جور کرده بود تا فعلا سرش را بالا نگه دارد که خیلی زود این پول تمام شد و دوباره همه چیز به روال گذشته برگشت. ما گاهی شبها هم کار میکردیم به امید اینکه شرکت بتواند دوباره روی پا بایستد اما معادلات صاحبان شرکت بسیار متفاوت از معادلات ما بود.واقعیتی که بعدها فهمیدم و برایم بارها به اشکال گوناگون تکرار شد این بود که بر خلاف تصور ما, منافع شرکت و حتی سود مالی مدیران در درجه چندم اهمیت بود. شرکت گرفتار جنگ قدرت و کشمکش های دیوانه وار بین شرکا بود و ما فقط پیچ و مهره های زنده شرکت بودیم. ما به خاطر شرایط اقتصادی معمولیمان تصور نمیکردیم گاهی پول ممکن است بسیار بی اهمیت شود و انگیزه های دیگر جایش را پر کنند.کمتر از یک سال بعد شرکت از هم پاشید و درست حدس زدید معوقه ها هیچوقت پرداخت نشد. خطاهای شناختی - ما مردم عادی و تصوری که از ساز و کار امور داریم"مردم عادی" اصطلاحی است که من به وسیله آن به کسانی اشاره میکنم که در راس امور نیستند و صاحب قدرت اجرایی به صورت فردی نیستند. این قشر بسیار گسترده که از عضو هیئت علمی دانشگاه تا پیک موتوری رستوران را در بر می گیرد در بهترین حالت ابزارهای بسیار محدودی برای تعیین سرنوشت و ایجاد تغییر در روند امور کلان در اختیار دارد.ماهیت رفتارهای این قشر غالبآ واکنشی است - واکنش به گرانی, واکنش به فشار سیاسی, بی عدالتی و... . مردم عادی در جریان اصلی تصمیم ها نیستند و دسترسی به منبع واقعیت امور ندارند, منبع اطلاعاتشان محدود به تحلیل ها , روایت ها و شایعه هاست و در دنیای "چند واقعیتی" به سر می برند. دنیای چند واقعیتی جایی است که شما در بهترین حالت تصوری قریب به واقعیت دارید اما این تصور الزاما بین بقیه افراد فراگیر و مشترک نیست.مردم عادی اکثرا می دانند که یک چیزی سر جایش نیست و یک جای کار می لنگد اما راه حل هایشان متناسب با واقعیت اصلی طراحی نشده بلکه بر مبنای تصورشان از واقعیت اصلی طراحی شده. این تصورات همیشه متفاوت و خیلی وقتها متضاد با یکدیگر هستند.تنها ابزار مردم عادی برای دخالت در امور کلان و فشار به بالا, حرکتهای جمعی است. ابزاری که دو ضعف بزرگ دارد : اول اینکه راه حل ها بر مبنای تصوری از واقعیت اصلی طراحی شده اند و دوم اینکه با میانگین خرد جمعی سازگار شده اند (اگر نگوییم حداقل خرد جمعی). این یعنی همان درصد کمی از مردم عادی که تصور نسبتا درست تری از واقعیت دارند, اثرگذاری شگرفی نخواهند داشت. ما برای پوشش دادن به این ضعف, رهبر انتخاب می کنیم. کسی که به نظرمان خردمندتر است اما از این نکته غافل می شویم که رهبر منتخب, خود نمودی از میانگین قدرت تشخیص خرد جمعی است. رهبر راه حل -هایی را ارائه میدهد که با مزاج هم فکرانش سازگار باشد و از آنجایی که قدرتش را از این منبع دریافت می کند حتی اگر تشخیص متفاوتی داشته باشد توانایی تصمیم گیری های متفاوت را ندارد.ادامه در قسمت دوم...امین همتیامین همتیThu, 20 Sep 2018 05:19:43 +0430