https://virgool.ir/feed/@heliaebrahimpoor689fa2026-11-12 05:54:26https://files.virgool.ir/upload/users/4912181/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@heliaebrahimpoor689https://virgool.ir/@heliaebrahimpoor689/رمان-ما-ypjn4dj39flrفصل اول: برخوردِ ناگهانی در مسیرِ سرنوشتمکان: سالنِ ورودیِ باشکوه و شلوغِ مدرسه‌ی «سانتا کاتالینا»زمان: ۸:۳۰ صبح - اولین روزِ سال تحصیلیصدایِ همهمه، صدایِ کشیده شدنِ کفش‌ها روی زمینِ مرمرین و هیجانِ بی‌پایانِ صدها دانش‌آموز، سالنِ ورودی رو پر کرده بود. نورِ خورشید از پنجره‌هایِ غول‌آسا به داخل می‌تابید و ذراتِ گرد و غبار در هوا می‌رقصیدند، انگار که حتی هوا هم برای شروعِ این سالِ جدید هیجان‌زده بود.در میان این همه جمعیت، سه دختر با هم مشخص بودند.آلنا، با موهایِ رنگیِ بنفش و صورتی‌اش که مثلِ یه پودرِ رنگی در میان جمعیت می‌درخشید، با شور و حالِ زیاد به اطراف نگاه می‌کرد. اون نه دنبالِ فالوور بود و نه برایِ نمایش، فقط می‌خواست از این لحظه لذت ببرد. اون داشت با هیجان برای دوستاش تعریف می‌کرد که چقدر هیجان‌زده‌ست که بالاخره به این مدرسه رسیده. کنار او، اِلا با قدم‌هایِ آروم و استوار راه می‌رفت. موهایِ مشکی و صافش مثلِ ابریشم روی شونه‌هاش ریخته بود و نگاهِ سرد و نافذش، انگار داشت تمامِ جزئیاتِ محیط رو تحلیل می‌کرد. اِلا مثلِ یه آرامشِ مرموز در کنارِ آشوبِ آلنا بود.و اما چنتل. او دقیقاً مثلِ ستاره‌یِ یک فیلم بود که از ماشینِ لوکسش پیاده شده باشه. با استایلِ بی‌نقص و لبخندی که انگار از قبل تمرین شده بود، با اعتماد به نفسِ کامل راه می‌رفت. هر کسی که از کنارش رد می‌شد، ناخودآگاه نگاهش رو به سمت او می‌چرخاند. چنتل در حالی که گوشی‌اش رو برای یه عکسِ سریع و یادگاری در دست داشت، نگاهی مغرورانه به جمعیت می‌انداخت.در سمتِ دیگرِ سالن، در میانِ گروهی از پسرها، فضایِ متفاوتی حاکم بود.اتان، با اون چهره‌یِ جذاب اما کمی گیج و منگ، در حالی که داشت با هیجان به یه بسته‌ی چیپسِ باکیفیت و خاص که توی دستش بود نگاه می‌کرد، سعی می‌کرد راهش رو پیدا کنه. او اصلاً حواسش به شلوغیِ اطراف نبود.کنار او، ری با موهایِ آبی و سبزش و هدفونی که دورِ گردنش بود، انگار توی دنیایِ خودش غرق شده بود و با انگشت‌هاش ریتمِ موسیقی رو روی مچِ دستش می‌زد. دریک، با اون نگاهِ تیز و مرموز و هیبه‌ی خاصی که انگار از دلِ یک سازمانِ بزرگ بیرون اومده بود، در سکوت در کنارِ آن‌ها راه می‌رفت و نگاهش، هر کسی رو به لرزه می‌انداخت. و رین، با شونه‌هایِ پهن و حرکاتِ پرانرژی‌اش، انگار داشت با هر قدمش، قدرتِ بدنیِ خودش رو به رخ می‌کشید.ناگهان... همه‌چیز تغییر کرد!اتان، در حالی که داشت با چشم‌هایِ نیمه‌باز و گیج، به سمتِ چنتل نگاه می‌کرد (چون انگار از دور، اون درخششِ چنتل حواسش رو پرت کرده بود)، قدمش رو اشتباه گذاشت. او دقیقاً با آلنا که داشت با هیجان به سمتِ بالا می‌پرید، برخورد کرد!"آخ!"صدایِ برخورد و بعد، صدایِ ریختنِ چیپس‌ها روی زمین... بسته‌ی چیپسِ اتان از دستش رها شد و محتویاتش مثلِ برفِ رنگی روی زمین پخش شد. آلنا که جا خورده بود، با تعجب و کمی خنده‌ی بی‌اختیار به اتان نگاه کرد.اما در همان لحظه، اتفاقِ مهم‌تر افتاد.اتان، در حالی که داشت سعی می‌کرد از این اتفاقِ خنگولانه عذرخواهی کنه، ناخودآگاه نگاهش رو بالا آورد. چنتل، درست در همان چند قدمی، ایستاده بود. برایِ یک ثانیه، تمامِ صدایِ سالن قطع شد. نگاهِ ماتِ اتان با نگاهِ درخشان و لبخندِ بسیار ظریف و مرموزِ چنتل گره خورد. چنتل، انگار که از این صحنه‌یِ بی نظمی که اتان و آلنا درست کرده بودن خوشش اومده باشه، یک چشمکِ بسیار ریز و لبخندی کوتاه زد که فقط خودش می‌تونست درک کنه.اتان، حتی برایِ لحظه‌ای، فراموش کرد که چیپس‌هاش رو ریخته و چنتل کیه. او فقط... اون لبخند رو دید.فصل اول: برخوردِ ناگهانی در مسیرِ سرنوشت(ادامه از بخش اول...)بخش دومسکوتِ کوتاهی که بین نگاهِ اتان و چنتل برقرار شد، با صدایِ بلندِ ری که داشت با هیجان درباره‌ی یه مرحله‌ی سخت از بازی موبایلش داد می‌زد، شکسته شد.آلنا، که هنوز از شوکِ برخورد جا مونده بود، نگاهی به چیپس‌های پخش‌شده روی زمین انداخت و بعد با اون انرژیِ همیشگی‌اش، به جای عصبانی شدن، یه خنده‌ی کوتاه و بامزه کرد. او با چشم‌هایِ درخشانش به اتان نگاه کرد و گفت: «اوه! فکر کنم این چیپس‌ها داشتن یه سفرِ هیجان‌انگیز رو شروع می‌کردن، ولی انگار تو مقصدشون رو زود پیدا کردن!»اتان که حالا انگار تازه به خودش اومده بود، صورتش مثلِ گوجه‌فرنگی قرمز شد. او با دستپاچگی سعی می‌کرد بسته چیپسِ خالی رو بردارد و با صدایی که کمی می‌لرزید گفت: «ببخشید... من... واقعاً متوجه نشدم... یعنی... حواسم پرت شد...» در همین لحظه، اِلا با همان قدم‌هایِ سنگین و آرامشِ همیشگی‌اش، جلو آمد. او بدون اینکه حتی به چیپس‌های روی زمین نگاه کند، نگاهی سرد و تیز به اتان انداخت. اِلا با لحنی که انگار داشت به یه حشره‌ی مزاحم اشاره می‌کرد، گفت: «با این همه دانش‌آموز، چطور ممکنه اینقدر گیج باشی؟ انگار اومدی اینجا که فقط فضا رو اشغال کنی.»حرفِ اِلا مثلِ یه یخِ تیز به اتان خورد. اما قبل از اینکه اتان بتواند جوابی بدهد، دریک، که تا آن لحظه با نگاهِ مرموزش داشت این صحنه را دنبال می‌کرد، جلوتر آمد. دریک با قدم‌هایی شمرده و صدایی که کمی سردتر از صدایِ اِلا بود، گفت: «بعضی‌ها انگار فکر می‌کنن این مدرسه فقط برایِ بازی و خوش‌گذرونیه. بهتره یاد بگیرن به اطرافشون هم یه نگاهی بندازن، قبل از اینکه کسی رو اذیت کنن.» نگاهِ سردِ دریک، مستقیماً به اتان خیره شده بود، اما انگار داشت جوابِ حرفِ اِلا را هم می‌داد.آلِنا، که از این درگیریِ ناگهانی کمی جا خورده بود، سعی کرد اوضاع را آرام کند. او با لبخندی که سعی می‌کرد دوستانه باشد، گفت: «هی، هی! اتفاقی افتاده. بیخیال...»اما چنتل، که تا چند لحظه پیش با اون لبخندِ مرموز داشت اتان را تماشا می‌کرد، بلافاصله نقابِ "دخترِ بی‌نقص" را دوباره به چهره‌اش زد. او با ظرافتِ تمام، موهایِ بلند و خوش‌رنگش را پشتِ گوشش زد و با لحنی که ترکیبی از مهربانیِ ساختگی و غرور بود، گفت: «آلِنا عزیزم، نیازی نیست نگرانِ این چیزهایِ پیش پا افتاده باشی. بعضی‌ها انگار در دنیایِ خودشون سیر می‌کنن.» چنتل حتی نگاهی به اتان هم نینداخت، اما آن لبخندِ محو و چشمکِ ریزی که قبلاً زده بود، مثلِ یه معما توی ذهنِ اتان باقی ماند.در طرف دیگر، گروهِ پسرها هم به سمتِ آن‌ها نزدیک شدند. ری با همون هدفون و چهره‌ای که انگار از دنیایِ بازی‌ها بیرون اومده، با خنده گفت: «چرا اینقدر جدی می‌گیرین؟ فقط چند تا چیپس ریخته دیگه!» و رین با آن هیبتِ ورزشکاری‌اش، با لحنی که انگار داشت یه رقیبِ ورزشی رو تشویق می‌کرد، گفت: «آره، ولی انگار بعضی‌ها باید تمرینِ بیشتری رویِ دقتشون کنن!»همهمه و شلوغیِ سالن، لحظه‌ای نبود که آرام بگیرد. دانش‌آموزانِ دیگر با سرعت از کنار آن‌ها رد می‌شدند و هر لحظه ممکن بود برخوردِ دیگری رخ دهد.ناگهان، صدایِ ناهنجار و بلندِ یک زنگِ مخصوص از بلندگوهایِ سالن بلند شد. این صدایِ زنگِ معمولی نبود؛ صدایی بود که معمولاً برای اعلامِ مسائلِ فوری استفاده می‌شد. همه، از جمله گروه‌هایِ دختر و پسر، ناخودآگاه ایستادند و به سمتِ سکویِ اصلی نگاه کردند. مدیرِ مدرسه با چهره‌ای که مشخص بود استرس زیادی دارد، پشتِ میکروفون ایستاد. او چند بار گلویش را صاف کرد تا صدایش در تمامِ سالنِ عظیم بپیچد.«توجه! توجه به تمامِ دانش‌آموزانِ سالِ اول!» صدای مدیر، مثلِ رعد در سالن پیچید. «لطفاً آرامش خود را حفظ کنید. به دلیلِ نقصِ فنی در سیستمِ تهویه و همچنین تغییراتِ ناگهانی در برنامه‌ریزیِ ساختمانیِ بخشِ ورودی، کلاس‌هایِ تفکیک‌شده‌یِ دختران و پسران، فعلاً امکانِ استفاده ندارند.»یک پچ‌پچِ جمعی و متعجب از میان جمعیت به گوش رسید. آلنا با چشم‌هایِ گرد شده به اِلا نگاه کرد. اتان، که هنوز داشت با صورتِ قرمزِ خود دست‌وپا می‌زد، با تعجب به سمتِ مدیر خیره شد.مدیر ادامه داد: «بنابراین، تمامِ دانش‌آموزانِ سالِ اول باید در کلاس‌هایِ مختلطِ جدیدی که طبقِ لیست‌هایِ تازه تهیه شده، تشکیل شده‌اند، حضور یابند. لطفاً بلافاصله به سمتِ کلاس‌هایِ جدید هدایت شوید. تکرار می‌کنم، کلاس‌ها از این پس مختلط خواهند بود!»با این جمله، انگار بمبی در سالن منفجر شد! دخترها به هم نگاه می‌کردند و پسرها با تعجب و هیجانِ پنهانی، سرِ صحبت را باز کردند. آلنا با هیجان به چنتل و اِلا گفت: «شنیدید؟ ما قراره با پسرا توی یه کلاس باشیم! این یعنی یه سالِ دیوانه‌وار!»اما در ذهنِ اتان، فقط یک تصویر بود: آن چشمکِ ریز و لبخندِ مرموزِ چنتل. و در ذهنِ چنتل، فقط یک فکر: «خب، انگار امسال قرار نیست خیلی هم حوصله‌سربر باشه...»بخش سوم همانطور که مدیر مدرسه با هیجان (و شاید کمی هم استرس) در موردِ اهمیتِ "کلاس‌هایِ مختلط" و "همکاریِ بینِ دانش‌آموزان" صحبت می‌کرد، توجهِ چند نفر از بچه‌ها به شکلی کاملاً متفاوت جلب شده بود.اِلا، با آن آرامشِ همیشگی‌اش، در حالی که به نظر می‌رسید به حرف‌هایِ مدیر گوش می‌دهد، نگاهش را به سمتِ دریک انداخت. نگاهِ اِلا سرد بود، اما در آن سرما، یک برقِ نامحسوس از کنجکاوی و شاید کمی رقابت دیده می‌شد. انگار داشت می‌گفت: «تو کی هستی که انقدر سعی می‌کنی مرموز باشی؟»دریک، که انگار متوجهِ نگاهِ اِلا شده بود، سرش را به آرامی چرخاند. نگاهِ او نیز به سردیِ نگاهِ اِلا نبود، بلکه بیشتر شبیه به یک تیزبینیِ تحلیل‌گر بود. انگار داشت اِلا را وارسی می‌کرد، نه با کنجکاوی، بلکه با محاسبه. نگاهِ دریک به اِلا، مانندِ یک پیامِ بی‌صدا بود: «من تو رو زیرِ نظر دارم.»در نقطه‌ای دیگر از سالنِ شلوغ، ری، که هدفونش را پایین آورده بود تا شاید چیزی از صحبت‌هایِ مدیر بشنود، ناگهان نگاهش به سمتِ آلنا کشیده شد. آلنا که غرقِ صحبت با چنتل و اِلا بود، با شیطنتِ تمام، سعی می‌کرد با حرکاتِ دست، هیجانِ خودش را برایِ کلاس‌هایِ مختلط نشان دهد. ری، با آن لبخندِ کنجکاوش، داشت آلنا را برانداز می‌کرد. انگار که آلنا، با آن انرژیِ بی‌حد و مرزش، یک چالشِ جدید برایِ او بود. شاید داشت فکر می‌کرد که چطور می‌توان از این دخترِ پرانرژی، در بازیِ بعدی‌اش، امتیاز گرفت!و اما اتان... اتان هنوز گیج بود. گیج از برخوردِ اول، گیج از چیپس‌هایِ ریخته شده، و گیج‌تر از همه، از آن لبخندِ مرموزِ چنتل. او سعی می‌کرد خودش را جمع و جور کند، اما هر بار که نگاهش را در جمعیت می‌چرخاند، ناخودآگاه به سمتِ چنتل کشیده می‌شد. چنتل، با آن لبخندِ حرفه‌ای و متانتِ خاصش، انگار مغناطیسی بود که اتان را به سمتِ خود می‌کشید. اتان احساس می‌کرد در چشم‌هایِ چنتل، چیزی فراتر از یک لبخندِ ساده وجود دارد؛ چیزی که او را به شدت مجذوب می‌کرد.در همین گیر و دارِ نگاه‌هایِ پنهانی و سنجش‌هایِ اولیه‌یِ شخصیت‌ها، مدیرِ مدرسه، صدایِ خود را کمی بالا برد تا توجهِ همه را جلب کند: «بسیار خب! دانش‌آموزانِ عزیز! بعد از اتمامِ معرفیِ کلاس‌ها، بلافاصله باید در سالنِ اصلیِ آمفی‌تئاتر حاضر شوید. امروز روزِ معرفیِ رسمیِ شورایِ دانش‌آموزی و همچنین اعلامِ قوانینِ کلیدیِ مدرسه است. حضورِ همه‌ی شما الزامی است!»آلنا با چشم‌هایِ درخشان به سمتِ اِلا برگشت و گفت: «واو! شورا! این یعنی می‌تونیم با بچه‌هایِ جدید آشنا بشیم! شاید یه نفرِ خفن پیدا بشه!»چنتل با لبخندی که انگار از قبل می‌دانست چه اتفاقی خواهد افتاد، گفت: «امیدوارم قوانینی که اعلام می‌کنن، با استایلِ من همخوانی داشته باشه.»اتان، که هنوز داشت سعی می‌کرد نگاهش را از چنتل بگیرد، با اکراه سرش را تکان داد. او فقط امیدوار بود که در میانِ آن همه قانون و نظم، بتواند کمی آرامش پیدا کند... یا شاید، فقط کمی دیگر چنتل را ببیند.بخش چهارمصدایِ همهمه و پچ‌پچ‌هایِ سالن، کم‌کم به یک شور و غوغایِ یکدست تبدیل شد. دانش‌آموزان با هیجان و کنجکاوی، مسیرهایِ اصلیِ مدرسه را به سمتِ آمفی‌تئاتر بزرگ باز کردند. سالنِ آمفی‌تئاتر، با صندلی‌هایِ مخملِ قرمز و دیوارهایِ بلند و تزیین‌شده، شکوهِ خاصی داشت که انگار هر کسی را در آنجا به یک نقشِ مهم در یک نمایشِ بزرگ تبدیل می‌کرد.آلنا، که انگار از هیجانِ راه رفتن هم خسته نمی‌شد، در حالی که چنتل و اِلا را همراهی می‌کرد، مدام از کنارِ دانش‌آموزانِ دیگر رد می‌شد و با چشم‌هایِ براقش همه چیز را تماشا می‌کرد. او حتی وقتی به گروه‌هایِ پسرها نزدیک شد، سعی کرد با نگاه‌هایِ گذرا، فضایِ جدید رو حس کنه.در همین حین، ری که باز هم هدفونش را دور گردنش انداخته بود، انگار چشمانش از آلنا جدا نمی‌شد. او با قدم‌هایی که انگار برایِ یه مسابقه تنظیم شده بود، تقریباً در کنارِ آن‌ها حرکت می‌کرد. هر بار که آلنا با هیجان می‌خندید یا دست‌هایش را در هوا تکان می‌داد، ری با یک لبخندِ نیم‌بند و نگاهی که پر از کنجکاویِ پسرانه بود، او را دنبال می‌کرد. او هنوز نمی‌دانست آلنا دقیقاً چه جور آدمی است، اما می‌دانست که نمی‌تواند از دیدنِ او چشم بردارد.اتان هم در همین وضعیتِ نامتعادل قرار داشت. او سعی می‌کرد با دستانش که کمی می‌لرزید، رویِ لباس‌هایش را صاف کند و جدی به نظر برسد، اما هر بار که چنتل با آن وقار و آرامش از کنارش رد می‌شد، تمامِ آن تلاش‌هایِ بی‌هوده به باد می‌رفت. اتان فقط می‌توانست چشمانش را رویِ قامتِ بلند و استایلِ بی‌نقصِ چنتل ثابت نگه دارد. او حتی فراموش کرده بود که چقدر از برخوردِ قبلی و ریختنِ چیپس‌ها خجالت می‌کشید؛ الان فقط می‌خواست بداند چنتل در این سالِ جدید، چه جایگاهی در زندگی‌اش خواهد داشت.اما در آن گوشه‌یِ تاریک‌تر و خلوت‌ترِ راهرو، تنشِ دیگری جریان داشت. اِلا و دریک، هر دو با قدم‌هایی آرام اما با هدفی مشخص، به سمتِ صندلی‌هایِ جلویی حرکت می‌کردند. نگاه‌هایِ آن‌ها هنوز هم مثلِ دو قطبِ مغناطیسیِ متضاد، همدیگر را جذب و در عین حال دفع می‌کردند. اِلا با آن نگاهِ سرد و تحلیل‌گرش، انگار داشت تمامِ حرکاتِ دریک را زیرِ ذره‌بین می‌گذاشت. دریک هم با آن هیبتِ مرموز و نگاهِ تیزش، اجازه نمی‌داد اِلا بفهمد که دقیقاً در سرش چه می‌گذرد. آن‌ها با هم حرفی نمی‌زدند، اما سکوتِ بینشان پر از جملاتِ ناتمام و تیکه‌هایِ پنهان بود. انگار هر کدام از آن‌ها می‌خواست ثابت کند که از دیگری برتر است.وقتی همه در صندلی‌هایِ خود مستقر شدند، چراغ‌هایِ آمفی‌تئاتر به آرامی کم‌نور شدند. سکوتِ سنگینی بر فضا حاکم شد. نورِ اصلی فقط رویِ صحنه‌یِ مقابل متمرکز بود. ناگهان، چند نفر از دانش‌آموزان با لباس‌هایی که نشانِ مخصوصی داشتند، با قدم‌هایی با اعتمادبه‌نفس واردِ صحنه شدند. آن‌ها اعضایِ شورایِ دانش‌آموزی بودند؛ افرادی که قدرت و نفوذِ زیادی در مدرسه داشتند. مدیر مدرسه دوباره پشتِ میکروفون آمد، اما این بار لحنش متفاوت بود؛ لحنی که نشان می‌داد قرار است قوانینِ جدیدی وضع شود که شاید زندگیِ سال‌اولی‌ها را برای همیشه تغییر دهد.«خوش آمدید، آینده‌سازانِ سانتا کاتالینا! امروز، ما فقط قوانین را اعلام نمی‌کنیم، بلکه نقشه راهِ زندگیِ شما در این مدرسه را ترسیم می‌کنیم. شورا، مسئولیتِ نظارت بر اجرایِ دقیقِ این قوانین را بر عهده دارد. قوانینِ ما سخت‌گیرانه هستند، اما برایِ این است که نظم و تعالی در این مجموعه حفظ شود.»آلنا به آرامی به اِلا نزدیک شد و پچ‌پچ کرد: «به نظرت قوانین چقدر سخت‌گیرانه است؟»اِلا بدون اینکه حتی پلک بزند، به صحنه خیره شد و با لحنی سرد گفت: «بستگی دارد که چقدر برای رعایت کردنشون تلاش کنی... یا چقدر بخواهی با آن‌ها مقابله کنی.»بخش پنجموقتی مدیر مدرسه آخرین کلمه‌یِ قانونِ مهمِ هفته را اعلام کرد، سکوتِ آمفی‌تئاتر سنگین‌تر از قبل شد. همه منتظر بودند تا ببینند از این به بعد، چه زنجیرهایی قرار است پایِ آن‌ها را ببندد. اما توجهِ اکثرِ دانش‌آموزان، به سمتِ افرادی کشیده شد که حالا رویِ صحنه ایستاده بودند. این‌ها دیگر اعضایِ عادیِ شورا نبودند؛ این‌ها رهبرانِ واقعیِ این ارتشِ کوچکِ نظم بودند.نورِ صحنه، رویِ چهره‌یِ پسری که در وسط ایستاده بود، متمرکز شد. پسری با موهایِ تیره که انگار شب را در خود جای داده بود و چشمانی که با هوشیاریِ یک شکارچی، کلِ سالن را زیرِ نظر داشت. او "کای" بود؛ رئیسِ شورایِ دانش‌آموزی. نفس‌ها در سینه حبس شد. حضورِ او به تنهایی کافی بود تا هر کسی را به فکرِ فرو ببرد.کای، با لبخندی محو که بیشتر شبیه به یک نشانه‌یِ هشدار بود، شروع به صحبت کرد. صدایش آرام بود، اما هر کلمه‌اش مانندِ پتکی بر سرِ شنونده فرود می‌آمد. «به سانتا کاتالینا خوش آمدید. جایی که نظم، حرفِ اول را می‌زند. قوانینِ ما، صرفاً پیشنهاد نیستند؛ آن‌ها سرنوشتِ شما را تعیین می‌کنند.»همانطور که کای صحبت می‌کرد، نگاهش در سالن می‌چرخید. نگاهش رویِ دخترها ثابت ماند؛ رویِ آلنا، اِلا و چنتل. اما در میانِ آن‌ها، چشمانِ نافذِ او لحظه‌ای درنگ کرد. او خیره شد به چنتل. نه با کنجکاویِ معمول، بلکه با نگاهی که انگار در حالِ ارزیابیِ یک حریفِ سرسخت بود. لبخندِ رویِ لبانِ کای کمی عمیق‌تر شد، گویی که وجودِ چنتل، او را به وجد آورده بود.اتان، که غرقِ تماشایِ چنتل بود، ناگهان متوجهِ این نگاهِ خیره‌یِ کای به چنتل شد. احساسِ عجیبی در دلش پیچید؛ ترکیبی از نگرانی و شاید کمی حسادت. او می‌خواست چنتل را از نگاهِ خیره‌یِ کای پنهان کند، اما انگار قدرتِ این کار را نداشت.ری، که حالا کاملاً متوجهِ اهمیتِ لحظه شده بود، لبخندِ مرموزش را کنار گذاشت و با دقتِ بیشتری به کای نگاه کرد. او در صورتِ کای، چیزی فراتر از یک دانش‌آموزِ عادی می‌دید؛ چیزی که شبیه به جاه‌طلبی بود. ری، با آن ذهنِ تیزش، شروع به تحلیلِ کای کرد. «این پسر... یه چیزی بیشتر از این حرف‌هاست.»در آن سوی سالن، آلنا با هیجانِ ذاتی‌اش، سرش را به سمتِ اِلا خم کرد و زمزمه کرد: «این رئیسِ شورا... خیلی مرموزه! حس می‌کنم قراره باهاش حسابی درگیر بشیم!»اِلا، با همان نگاهِ منطقی و سردش، سرش را تکان داد. «مرموز بودن، دلیلِ بر قدرت نیست. ولی خب، این نشون می‌ده که باید حواسمون به حرکاتش باشه.»کای، انگار که افکارِ همه‌یِ آن‌ها را می‌خواند، دوباره لبخندش را عوض کرد. این بار لبخندش، دیگر هیچ شباهتی به مهربانی نداشت. «از این به بعد، هر حرکتِ شما زیرِ نظرِ ماست. هر کسی که بخواهد نظمِ این مدرسه را به هم بزند، با عواقبِ سختی روبرو خواهد شد.»او مکثی کرد و نگاهش را دوباره رویِ چهره‌یِ چنتل ثابت نگه داشت. «مخصوصاً کسانی که فکر می‌کنند می‌توانند قوانینِ ما را دور بزنند.»اتان، ناخودآگاه دستش را مشت کرد. این حرف‌ها، انگار مستقیماً خطاب به او بود؛ حتی اگر کای فقط به چنتل نگاه می‌کرد.بخش ششمکلامِ کای در فضای سالن طنین‌انداز شد و با آن، گویی زمان برای لحظه‌ای متوقف شد. سکوتِ پس از آن، دیگر سکوتِ معمولیِ یک مراسم نبود؛ سکوتی بود که سنگینیِ آن، درست مثل فشارِ هوا پیش از یک طوفانِ عظیم، بر سینه‌ی حاضران سنگینی می‌کرد. نورهای سردِ بالای سر، با شدتی بی‌رحمانه بر صحنه می‌تابیدند و سایه‌هایی تند و تیز را روی چهره‌های اعضای شورا انداخته بودند که انگار از سنگ تراشیده شده بودند.کای، بدونِ هیچ جنبشِ اضافه‌ای، با خونسردیِ یک پادشاه که قلمرویش را تماشا می‌کند، چشم از جمعیت برنمی‌داشت. نگاهِ او، مانندِ یک اسکنرِ نامرئی، از میانِ ردیف‌ها می‌گذشت. چنتل، در میانه‌ی آن هیاهویِ پنهان، متوجه سنگینیِ نگاهِ او شد. لرزشی بسیار ظریف در لبه‌ی احساساتش ایجاد شد، اما او اجازه نداد این لرزش، حتی برای یک ثانیه بر آرامشِ ظاهری‌اش غلبه کند. او فقط سرش را کمی بالا گرفت و با نگاهی بی‌تفاوت و کنترل‌شده، به نقطه‌ای در مقابلِ کای خیره ماند؛ گویی می‌خواست ثابت کند که نه تنها نمی‌ترسد، بلکه اصلاً اهمیتی هم نمی‌دهد. اما در اعماقِ چشمانش، جرقه‌ای از پرسشِ پنهان می‌درخشید.در نزدیکیِ او، اتان از شدتِ تنش، احساس می‌کرد اکسیژنِ اطرافِ آن‌ها رو به اتمام است. او نگاهِ کای را تعقیب می‌کرد و هر بار که چشمِ کای به سمتِ چنتل متمایل می‌شد، مشت‌هایش را محکم‌تر فشار می‌داد. او حس می‌کرد این نگاه‌ها، فراتر از یک نظارتِ ساده است؛ این‌ها نگاه‌هایِ تصاحب‌گرانه‌ای بودند که مرزهایِ امنیتِ چنتل را هدف گرفته بودند.در گوشه‌ی دیگر، ری در سکوتِ خود، تمامِ این قطعاتِ پازل را جمع می‌کرد. او به جابجاییِ بسیار کمِ چشم‌های کای و واکنش‌هایِ بسیار ظریفِ دیگران دقت می‌کرد. برای ری، این نمایشِ قدرتِ شورا، چیزی فراتر از یک معرفیِ رسمی بود. او حس می‌کرد این‌ها در حالِ چیدنِ یک تله هستند.در حالی که آلنا، از شدتِ سنگینیِ فضا، بی‌اختیار به اطراف نگاه می‌کرد و با انگشتانش بازی می‌کرد—گویی می‌خواست از این فضایِ خفقان‌آور فرار کند—اِلا و دریک، در سکوتی مشترک، به هم نزدیک‌تر شدند. دریک با صدایی که به سختی شنیده می‌شد، زیرِ لب به اِلا گفت: «این همه جدی بودن... این فقط برایِ نظم نیست، اِلا. یه چیزی اینجا میلنگه. انگار دارن برایِ یه چیزی آماده می‌شن که ما هنوز ازش بی‌خبریم.»اِلا، در حالی که چشمانش با دقتِ یک جراح، حرکتِ کای را زیر نظر داشت، پاسخ داد: «درست می‌گی. این نمایش، فقط برایِ این نیست که ما رو بترسونن. این‌ها دارن بازی رو شروع می‌کنن، اما ما هنوز نمی‌دونیم زمینِ بازی کجاست.»در آن لحظه، تنها صدایی که در سالن شنیده می‌شد، صدایِ تیک‌تیکِ ساعتِ دیواریِ بزرگِ سالن بود که با هر ضربه‌اش، گویی به حضورِ آن‌ها هشدار می‌داد: زمانِ آرامش تمام شده است.ادامه‌ی بخش ششمسکوتِ سنگینِ سالن، با صدایِ خش‌خشِ میکروفونِ رویِ صحنه شکسته شد. کای، یک قدم به جلو آمد. حرکتِ او چنان آرام و حساب‌شده بود که گویی در حالِ قدم گذاشتن بر رویِ لبه‌ی تیغ است. او به جزوه‌ی کوچکی که در دست داشت نگاهی گذرا انداخت و سپس، با صدایی که حالا از آرامشِ قبلی، به سردیِ یخ بدل شده بود، شروع به خواندن کرد.«قانونِ نخست: حریمِ شخصیِ شورا، خطِ قرمزِ همگان است. هرگونه تلاش برایِ پرسشگری از ماهیتِ تصمیماتِ شورا، یا تلاش برایِ دستیابی به اطلاعاتِ غیرمجاز، به عنوانِ اقدامِ خرابکارانه تلقی شده و بلافاصله منجر به محرومیتِ دائمی از فعالیت‌هایِ مدرسه‌ای خواهد شد.»در میانِ جمعیت، پچ‌پچ‌هایِ بسیار خفیفی شنیده شد. اِلا، که تا آن لحظه با بی‌تفاوتیِ ظاهری به سخنرانی گوش می‌داد، حالا ابروهایش را در هم کشید. او با خودش فکر کرد: *«پرسشگری؟ این دیگه قانون نیست، این یعنی بستنِ دهانِ حقیقت. اگر نتونیم بپرسیم چرا، پس فقط یه مشتِ فرمان‌برداریم، نه دانش‌آموز.»* نگاهِ او به دریک، که حالا با چشم‌هایی گشاد شده به صحنه خیره شده بود، نشان می‌داد که او هم به اندازه‌ی کافی متوجهِ شدتِ این محدودیت شده است.اما کای نایستاد. او ورقِ بعدی را ورق زد.«قانونِ دوم: طبقه‌یِ دومِ ساختمانِ اصلی، از ساعتِ هشتِ شب به بعد، منطقه استثناییِ شورا محسوب می‌شود. ورود به این منطقه بدونِ مجوزِ کتبی، تنها با ضمانتِ حضورِ دو عضو از شورایِ رهبری، مجاز است. هرگونه تخطی از این قانون، بدونِ بازجویی، با جریمه‌یِ انفرادی همراه خواهد بود.»اتان، با شنیدنِ این جملات، احساس کرد خون در رگ‌هایش به جوش آمده است. او می‌دانست که ساختمانِ اصلی و طبقه‌یِ دوم، قلبِ حریم‌هایِ حساسِ مدرسه است. این قانون، نه تنها یک محدودیت، بلکه یک دیوارِ بلند از جنسِ ترس بود که بینِ دانش‌آموزان و بخش‌هایِ حیاتیِ مدرسه کشیده می‌شد. او ناخودآگاه دوباره به چنتل نگاه کرد؛ انگار می‌خواست مطمئن شود که این قوانینِ جدید، قرار نیست او را هم در دامِ خودشان گرفتار کند.آلنا، که دیگر تابِ تحملِ این حجم از جدیت را نداشت، نفسِ عمیقی کشید و با صدایی که از لرزشِ خفیفِ اضطراب خالی نبود، به اِلا زمزمه کرد: «این دیگه شوخی نیست... اینا دارن قلمروِ خودشون رو می‌سازن. انگار داریم توی یه قلعه زندگی می‌کنیم، نه یه مدرسه!»ری، در حالی که چشم‌هایش را نیمه‌باز کرده بود تا جزئیاتِ بیشتری از چهره‌یِ کای را شکار کند، در ذهن خود نقشه‌ای را ترسیم می‌کرد. او متوجه شد که این قوانین، به طرزِ عجیبی، فضاهایِ خالیِ مدرسه را هدف گرفته‌اند. «آن‌ها در حالِ قطعه‌قطعه کردنِ فضا هستند تا کنترلِ حرکتِ ما را به طورِ کامل در دست بگیرند. هر قانون، یک قطعه از زنجیر است.»کای، در حالی که آخرین قانون را با لحنی که گویی حکمی از سویِ یک قاضیِ بی‌رحم بود، بیان می‌کرد، دوباره نگاهش را به سمتِ چنتل چرخاند. این بار، نگاهش مستقیم‌تر بود؛ انگار می‌خواست به او بگوید که حتی اگر قوانین را بشناسد، باز هم راهِ فراری نخواهد داشت.«و آخرین قانون...» کای مکث کرد، لبخندِ محویش دوباره بر لبانش نشست، اما این بار، لبخندی که بیشتر به یک تهدیدِ بی‌صدا می‌مانست: «نظم، تنها راهِ بقایِ شما در سانتا کاتالینا است. فراموش نکنید، ما نه برایِ تنبیه، بلکه برایِ محافظت از نظم، اینجا هستیم.»با پایانِ کلامِ او، چراغ‌هایِ سالن برای لحظه‌ای کم‌نور شدند و دوباره با شدتی بیشتر روشن گشتند، گویی می‌خواستند هر گوشه از تاریکی را با نوری سرد و بی‌روح جارو کنند. در آن لحظه، هیچ‌کس جرئتِ حرکت کردن نداشت. همه، در میانِ قوانینِ تازه اعلام‌شده، خود را تنها در میانِ شباهت‌هایِ پنهان و تهدیدهایِ آشکار، تنها و بی‌دفاع می‌دیدند.بخش هفتم: پس‌لرزه‌هایِ اعلام و آغازی بر سکوتهوایِ اولِ صبحِ ترم، که معمولاً با عطرِ هیجان و نویدِ شروعی تازه آمیخته بود، حالا سنگین و غلیظ به نظر می‌رسید. انگار که گرد و غباری نامرئی از حرف‌هایِ کای و اعضایِ شورا، در هوا معلق مانده بود و نفس کشیدن را کمی سخت‌تر می‌کرد. سالنِ اجتماعات، که دقایقی پیش مملو از جمعیت و صدا بود، حالا به طرزِ عجیبی ساکت و خالی به نظر می‌رسید، اما این سکوت، آرامش‌بخش نبود؛ بلکه سکوتی بود که بعد از یک طوفانِ ویرانگر به جا می‌ماند، سکوتی پر از تردید و انتظار.دانش‌آموزان، به جایِ آنکه با شور و شوقِ همیشگیِ اولِ ترم، طبقِ معمول دسته‌هایِ کوچک تشکیل دهند و به سمتِ کافه تریا یا حیاطِ اصلی رهسپار شوند، حالا به صورتِ پراکنده و غالباً تنها، در راهروهایِ وسیعِ مدرسه در حرکت بودند. نگاه‌ها، دیگر آن نگاه‌هایِ دوستانه و کنجکاوِ قبلی نبود؛ بیشتر شبیه به نگاه‌هایی بود که سعی داشتند در عمقِ چهره‌یِ اطرافیان، ردی از کسانی را پیدا کنند که ممکن است خطری بالقوه باشند، یا کسانی که خودشان در معرضِ خطرند.آلنا، که سعی می‌کرد به ظاهرِ شاد و پرانرژیِ همیشگی‌اش وفادار بماند، اما لرزشِ خفیفِ صدایش او را لو می‌داد، شانه از کتاب‌هایش را به بازویِ اِلا زد. «اِلا، باورم نمی‌شه... یعنی واقعاً این‌طوریه؟ یعنی دیگه نمی‌تونیم راحت حرف بزنیم؟» او در حالی که با نوکِ کفشش خطوطِ رویِ زمین را دنبال می‌کرد، ادامه داد: «این مدرسه یهو تبدیل شد به یه جور زندانِ قشنگ. پر از قانون و... هیچی.»اِلا، که اخمِ ظریفی بر چهره داشت، نگاهش را از درِ ورودیِ ساختمانِ اصلی که حالا توسطِ دو نگهبانِ تازه استخدام شده با یونیفرم‌هایِ تیره محافظت می‌شد، به سمتِ آلنا برگرداند. «زندان نیست، آلنا. فعلاً فقط یه محیطِ کاملاً کنترل شده‌ست. و این کنترل، به شکلی که دیدی، از همون بالا شروع می‌شه. ما باید یاد بگیریم چطور توی این چهارچوب حرکت کنیم، بدون اینکه گیر بیفتیم. یا شاید...» او مکثی کرد و با نگاهی که انگار به دنبالِ راهِ گریز بود، ادامه داد: «یا شاید راهی برایِ بزرگ‌تر کردنِ این چهارچوب پیدا کنیم.»اتان، در حالی که سعی می‌کرد فاصله‌یِ خود را با دیگران حفظ کند، در سکوتِ سنگینِ راهرو قدم برمی‌داشت. تصویرِ نگاهِ نافذِ کای، مثلِ یک مارِ سرد، در ذهنش می‌خزید. او مطمئن بود که این نگاه، فقط یک هشدارِ ساده نبوده؛ بلکه پیامی مستقیم بوده است. پیامی که می‌گفت: «من تو را زیرِ نظر دارم.» و این حسِ تحتِ نظر بودن، برایِ کسی مثلِ اتان که همیشه به دنبالِ آزادیِ عمل بوده، عذاب‌آور بود. ری، که ظاهراً در فاصله‌یِ چند قدمیِ اتان حرکت می‌کرد، اما نگاهش در جزئیاتِ معماریِ ساختمان، در نحوه‌یِ قرار گرفتنِ دوربین‌هایِ امنیتیِ جدید، و حتی در حرکاتِ ظریفِ نگهبانان، جستجو می‌کرد. او به دنبالِ الگوها بود؛ الگوهایی که می‌توانستند نقاطِ ضعفِ این سیستمِ جدید را برملا کنند.چنتل، با قدم‌هایی موزون و آرام، در میانِ این دانشجویانِ مضطرب حرکت می‌کرد. او هم مثلِ همیشه، تصویری از خونسردی و کنترل بود، اما در عمقِ نگاهش، نوعی محاسبه‌گریِ دقیق به چشم می‌خورد. او به خوبی متوجهِ سنگینیِ نگاهِ اتان از پشتِ سرش شده بود، اما واکنشی نشان نداد. او می‌دانست که در این بازیِ جدید، هر حرکت، هر نفس، و هر نگاه، می‌تواند معنایی فراتر از آن‌چه به نظر می‌رسد، داشته باشد.صدایِ زنگِ اولِ کلاس‌ها، این بار نه به عنوانِ آغازِ یک روزِ معمولی، بلکه بیشتر شبیه به صدایِ ماشینی بود که چرخ‌دنده‌هایش با اصطکاکِ زیادی شروع به چرخش می‌کنند. دانش‌آموزان، انگار که به اجبار به سمتِ کلاسی که از آن می‌ترسیدند، کشیده می‌شدند، به سمتِ ساختمان‌هایِ آموزشی حرکت کردند. ترمِ جدید، با تمامِ ابهامات و تهدیدهایش، رسماً آغاز شده بود و هر قدم، هر کلمه، و هر نگاه، می‌توانست سرآغازِ داستانی جدید در این مدرسه باشد؛ داستانی که قوانینِ آن، هنوز به طورِ کامل برایِ هیچ‌کس روشن نبودبخش هشتم: آشوبِ آرام در کلاسِ تاریخِ سیاسیقبل از اینکه زنگِ کلاس به صدا دربیاد، کلاس در وضعیتی عجیب قرار داشت. صندلی‌هایِ دو نفره، جوری چیده شده بودند که انگار هر کدوم، منتظرِ یک نیمه‌یِ گم‌شده بودند.چنتل خیلی زود به کلاس رسیده بود و در یکی از میزهایِ وسط، تنها نشسته بود. اما او تنها نماند؛ دخترِ دیگری با خجالت کنارش نشسته بود تا جایِ صندلی را پر کند. درست در همین لحظه، اتان با قدم‌هایی بلند و نگاهی که نشان می‌داد هیچ چیز نمی‌تواند جلوی او را بگیرد، وارد شد. او بدونِ اینکه حتی به دخترِ کنارِ چنتل نگاه کند، مستقیم به سمتِ میز رفت. با لحنی که هم دستور بود و هم درخواست، رو به دخترِ کنارِ چنتل گفت: «لطفاً بلند شو، جایِ من و چنتل است.» دختر با تعجب و کمی ناراحتی بلند شد و اتان، با لبخندی پیروزمندانه، درست کنارِ چنتل نشست. چنتل سعی کرد نگاهش را بدزدد، اما سنگینیِ حضورِ اتان تمامِ حواسش را پرت می‌کرد.همین اتفاق برای بقیه هم در جریان بود. پسرها، با یک نوعِ اتحادِ غیررسمی و کمی هم زورگویی، داشتند مسیر را برای نشستن کنارِ کسانی که دوستشان داشتند باز می‌کردند. آن‌ها با چاشنیِ شوخی و کمی هم فشار، دخترهایِ دیگر را از صندلی‌هایشان بلند می‌کردند تا جایِ خالی برایِ نشستنِ آن‌ها باز شود.آلِنا با هیجان و چشم‌هایِ درخشان، به سمتِ میزی رفت که ری در آن نشسته بود. ری، با آن آرامشِ همیشگی‌اش، انگار منتظرِ همین لحظه بود و به محضِ رسیدنِ آلنا، جایش را برای او باز کرد تا در کنارِ هم بنشینند. در ردیف‌هایِ دیگر، اِلا هم با تردید و کمی خجالت، به سمتِ دریک رفت. دریک که با شیطنت به اطراف نگاه می‌کرد، با اشاره‌ای به اِلا، او را به کنارِ خودش دعوت کرد. حالا اِلا و دریک، درست در کنارِ هم، در حالی که بقیه کلاس زیرِ لب پچ‌پچ می‌کردند، نشسته بودند.این آشوبِ کوچک، کلاس را از یک فضایِ جدی به یک میدانِ پر از هیجان و نگاه‌هایِ پنهانی تبدیل کرده بود. همه می‌دانستند که این نشستن‌ها اتفاقی نیست؛ این‌ها پیام‌هایی بودند که بدونِ کلام، در فضایِ کلاس پخش می‌شدند.در همین حال که کلاس پر از پچ‌پچ و جابه‌جایی بود، درِ کلاس با وقار باز شد و پروفسور آرتور وارد شد. او با ظاهری بسیار شیک و باوقار، با کت و شلواری که به تن داشت، قدم به داخل گذاشت. مردی که هیبت و جذابیتش، حتی در اوجِ این هیاهو هم، به راحتی جلب توجه می‌کرد. او با نگاهی نافذ و آرام، نگاهی به کلاس انداخت.پروفسور آرتور، با همان آرامشِ خاصِ خودش، از میانِ میزهایِ دو نفره که حالا پر از جفت‌هایِ متفاوت شده بود، گذشت. او متوجهِ چیدمانِ جدید و نگاه‌هایِ پر از معنایِ دانش‌آموزان شد، اما هیچ واکنشی از خود نشان نداد. او با قدم‌هایی استوار به جلوی کلاس رسید، کیفش را روی میز گذاشت و با صدایی که در تمامِ کلاس طنین‌انداز شد، گفت:«صبحِ همگی بخیر. امیدوارم همگی در جایِ مناسبِ خودتان مستقر شده باشید.»او مکثی کرد و لبخندِ بسیار محوی بر لبانش نشست، انگار که از این بازی‌هایِ پنهانیِ دانش‌آموزان، کاملاً باخبر بود. سپس ادامه داد: «بیایید درسِ امروز را شروع کنیم؛ درسی درباره‌یِ اینکه چگونه قدرت، روابطِ انسانی را تغییر می‌دهد.»صفحه نهم: درسی که بویِ باروت می‌دهدپروفسور آرتور هنوز جمله‌اش را تمام نکرده بود که انگار پیامی مخفی در کلاس مخابره شد. نگاه‌هایِ سرد و تیز، مثلِ تیرهایِ نامرئی در فضا پرتاب می‌شدند. اتان، در حالی که تکیه داده بود و با خودکارِ گران‌قیمتش بازی می‌کرد، پوزخندی زد و زیرِ لب جوری که فقط چنتل بشنود، گفت: «می‌بینی؟ حتی آرتور هم می‌دونه کی باید کجا بشینه. قدرت همیشه راهش رو پیدا می‌کنه، حتی تو یه کلاسِ درس.»چنتل، بدونِ اینکه سرش را بالا بیاورد، با صدایِ لرزانی گفت: «می‌تونی بس کنی اتان؟ فقط می‌خوام به درس گوش بدم.» «درس؟» اتان با لحنی که بویِ تحقیر می‌داد، چرخید سمتِ ردیف‌هایِ عقبی، جایی که بقیه‌یِ دانش‌آموزان با اخم او را نگاه می‌کردند. «بعضی‌ها هنوز فرقِ بینِ تماشاچی بودن و بازیگر بودن رو نفهمیدن. فکر می‌کنند با پچ‌پچ کردن می‌تونن جایگاهشون رو تغییر بدن.»در ردیفِ دیگر، دریک که متوجهِ نگاه‌هایِ غضب‌آلودِ چند نفر به سمتِ خودش و اِلا شده بود، با لبخندی که بیشتر شبیه به نقشه کشیدن بود، دستش را رویِ میز گذاشت و گفت: «اِلا، می‌دونی مشکلِ اینا چیه؟ اونا از اینکه نمی‌تونن شرایط رو دیکته کنن، عصبانین. حسادت، ویژگیِ آدم‌هایِ ضعیفه.» صدا کمی بالاتر رفت. یکی از پسرهایِ ردیفِ عقب، صندلی‌اش را با صدایِ ناهنجاری عقب کشید و گفت: «نظریاتِ حکیمانه رو بذار برایِ وقتی که پروفسور ازت پرسید، دریک. اینجا کلاسِ تاریخه، نه سالنِ نمایشِ خودشیفتگی!» کلاس برایِ لحظه‌ای در شوکی فرو رفت. این اولین باری بود که کسی در حضورِ پروفسور آرتور، این‌طور بی‌پروا به دریک حمله می‌کرد. فضایِ کلاس مسموم‌تر از همیشه شده بود؛ بویِ ناخوشایندِ قلدری که حالا از کلمات به جوّ کلاس نشت می‌کرد. کای که تا این لحظه مثلِ یک مجسمه ساکت بود، کتابش را محکم بست. صدایِ بستنِ کتاب، مثلِ شلیکِ یک تپانچه در فضایِ خنثیِ کلاس پیچید. کای با چشم‌هایی که حالا انگار سردتر از همیشه بودند، به آن پسرِ معترض نگاه کرد. کای با صدایی که آرام بود اما لرزه بر اندامِ همه می‌انداخت، گفت: «اِلمان‌هایِ تاریخ رو دوباره بخونید. اونجا نوشته شده که سقوطِ امپراطوری‌ها، همیشه با نویز و هیاهویِ بی‌موردِ آدم‌هایِ کوچک شروع می‌شده. می‌خواید همین‌جا نقشِ اون آدم‌هایِ کوچک رو بازی کنید؟» پروفسور آرتور، در حالی که داشت اوراقِ امتحانِ جلسه‌یِ قبل را رویِ میز مرتب می‌کرد، بدونِ اینکه سرش را بلند کند، گفت: «چه فضایِ پویایی! می‌بینم که درسِ امروز، قبل از شروعِ من، عملیاتی شده.»او سرش را بالا آورد و نگاهش مستقیماً رویِ چنتل و سپس رویِ اتان قفل شد. «آقایِ اتان، خانمِ چنتل... فکر می‌کنم شما بهتر از هر کسی بتونید به ما بگید؛ آیا رابطه‌ای که با زورِ قدرت ایجاد بشه، دوام می‌آره یا مثلِ یه کارتِ بازی، با اولین باد فرو می‌ریزه؟»اتان، برایِ اولین بار، کمی جا خورد. اما سریع خودش را جمع کرد. نگاهِ کای هنوز رویِ او بود؛ نگاهی که می‌گفت: «ادامه بده تا سقوطت رو تماشا کنم.»صفحه دهم: اعترافِ اجباری یا نمایشِ قدرت؟سکوتِ سنگینی کلاس را فرا گرفت. تمامِ نگاه‌ها، از جمله نگاهِ نافذِ کای و نگاهِ منتظرِ پروفسور آرتور، رویِ اتان و چنتل قفل شده بود. اتان، که به سختی لبخندی مصنوعی بر لبانش نشانده بود، به چنتل نگاه کرد. انگار داشت با چشم‌ها از او می‌خواست که کمکی کند، اما چنتل، مچاله در صندلی‌اش، فقط سرش را پایین انداخته بود.اتان، اولین کسی بود که سکوت را شکست. صدایش کمی بلندتر از حدِ معمول بود، طوری که انگار می‌خواست ضعفش را پشتِ قدرتِ صدا پنهان کند: «پروفسور، من فکر می‌کنم... روابطِ انسانی پیچیده‌تر از این حرف‌هاست. گاهی اوقات، درکِ متقابل، نیاز به زمان و... نزدیکی داره. ما داریم سعی می‌کنیم همدیگه رو بهتر بشناسیم. قدرت، فقط یکی از ابزارهایِ این شناساییه.»او مکثی کرد و سپس، طوری که انگار از جوابش راضی بود، رو به چنتل گفت: «مگه نه، چنتل؟»چنتل، با چشمانی که از اضطراب گرد شده بود، به سختی سر تکان داد. صدایش به قدری ضعیف بود که به سختی شنیده می‌شد: «بله... همینطوره.»پروفسور آرتور، با همان لبخندِ محو و مرموزش، سرش را تکان داد. «جالب شد. پس شما دارید «شناسایی» می‌کنید. بسیار خب.» او نگاهش را به سمتِ کای چرخاند. «آقایِ کای، شما به عنوانِ عضوِ شورا، نظرتون درباره‌یِ این نوع «شناسایی» چیه؟ آیا این شیوه، مطابقِ قوانینِ آکادمیه؟»کای، بدونِ لحظه‌ای تردید، پاسخ داد: «شورا، بر اساسِ احترامِ متقابل و رضایتِ طرفین عمل می‌کنه، پروفسور. استفاده از هر نوع اجبار یا فشار، خلافِ اصولِ ماست.» او نگاهش را به سمتِ اتان انداخت. «و اگر این «نزدیکی» که آقایِ اتان ازش صحبت می‌کنند، بدونِ رضایتِ طرفِ دیگه باشه، دیگه اسمش شناسایی نیست؛ اسمش... تجاوز به حریمِ شخصیه.»حرفِ کای مثلِ پتک بر سرِ اتان فرود آمد. رنگش پرید. او انتظارِ چنین پاسخی را از کای نداشت. صدایِ پچ‌پچ در کلاس دوباره بلند شد، اما این بار، جراتِ کسی برایِ بلند صحبت کردن نبود.دریک، که تا آن لحظه با شیطنت به این ماجرا نگاه می‌کرد، ناگهان صدایش را صاف کرد و گفت: «راست می‌گه کای. ما نباید بذاریم بعضی‌ها فکر کنن با زور می‌تونن هر کسی رو کنارِ خودشون بنشونن. این مسابقه‌یِ صندلی‌ها، دیگه داره از حد می‌گذره.» او نگاهی به اِلا انداخت، و اِلا با لبخندی کمرنگ، سرش را به نشانه‌یِ تایید تکان داد.پروفسور آرتور، با رضایتِ عمیقی که در چشمانش موج می‌زد، گفت: «بسیار عالی. گویا درسِ امروز، زودتر از انتظارِ من به پایان رسید. شاید بهتر باشه به جایِ من، شماها به بقیه‌یِ کلاس درسِ «حد و مرز» رو بدید.»او لبخندی زد که این بار، دیگر اثری از مرموز بودن نداشت؛ لبخندی بود از سرِ رضایت از این آشوبِ کنترل شده. «حالا، به سراغِ بحثِ اصلیِ درسِ امروز می‌ریم: نظریه‌هایِ قدرت در روابطِ بین‌الملل. و فکر می‌کنم... همه شما، تجربه‌یِ عملیِ جالبی از این نظریه‌ها داشتید.»بخش یازدهم: در راهرو، زیر نگاه‌هازنگِ پایانِ کلاسِ پروفسور آرتور، مثلِ همیشه، غوغایی به پا کرد. دانشجوها با صدایِ خنده و صحبت، راهرو را پر کردند. اتان، با چهره‌ای که نشان از خشمِ فروخورده داشت، مستقیم به سمتِ کای رفت و جلویِ او سبز شد.چند نفری که نزدیک‌تر بودند، مکث کردند. چنتل، با چشمانی نگران، کمی عقب‌تر ایستاد. ری، که شالِ گردنِ طرحِ انیمه‌ای‌اش کمی کج شده بود، درست کنارِ آلنا ایستاده بود. آلنا با دست جلویِ دهانش، با وحشت به صحنه نگاه می‌کرد و ری، در حالی که سعی می‌کرد آرامش‌اش را حفظ کند، نگاهی مضطرب به آلنا انداخت و زیر لب چیزی گفت که فقط خودش و آلنا می‌شنیدند. انگار داشت سعی می‌کرد آلنا را آرام کند.دریک، مثلِ همیشه، کنارِ ری و رین ایستاده بود و با پوزخندی مرموز، منتظرِ اتفاقِ بعدی بود. رین هم با وقارِ خاصِ خودش، تکیه داده به دیوار، فقط نظاره‌گر بود.اتان با صدایی که سعی می‌کرد کنترلش کند، فریاد زد: «فکر کردی با اون حرفات تویِ کلاس، می‌تونی آبرویِ منو ببری؟»کای با همان آرامشِ خاصِ خودش، بدونِ پلک زدن به او نگاه کرد. «من فقط حقیقت رو گفتم، اتان. و حقیقت همیشه تلخه.»ری، که صدایِ بلند اتان او را کمی تکان داده بود، ناخودآگاه دستش را مشت کرد، اما بلافاصله خودش را کنترل کرد. او نمی‌خواست در این درگیریِ روانی دخالتی کند، مگر اینکه آلنا در خطر باشد.دریک، با لحنی که انگار برایِ یک تئاترِ کمدی آماده می‌شود، گفت: «اوه، اتان! انگار امروز زیادی احساساتی شدی. شاید بهتره یه دمنوشِ بابونه برات بیارن؟»این حرف، خشمِ اتان را شعله‌ورتر کرد. با فریادی که دیگر کنترلی بر آن نداشت، به سمتِ کای حمله کرد و مشتی را روانه‌یِ صورتِ او کرد.اما کای، با حرکتی برق‌آسا، سرش را به عقب خم کرد و ضربه از کنارِ گوشش رد شد. اتان که دیگر تعادلش به هم خورده بود، نزدیک بود بیفتد.دریک، بلافاصله و با ظرافتی که همیشه داشت، جلو آمد و با یک حرکتِ سریع، پایِ اتان را از عقب گرفت. اتان، با صدایِ بلندی، رویِ کفِ سنگیِ راهرو فرود آمد.جمعیتِ دانشجوها، که تا آن لحظه نفسشان را حبس کرده بودند، حالا با تعجب و هیجان به اتانِ نقشِ بر زمین خیره شده بودند.کای، بدونِ کوچکترین تغییری در حالتِ چهره‌اش، بالایِ سرِ اتان ایستاد. نگاهش سرد بود، مثلِ تیغه‌ای برنده. «من هشدار دادم، اتان. این آکادمی قوانینِ خودش رو داره. و اینجا، زورِ بازو راه به جایی نمی‌بره.»ری، با دیدنِ وضعیتِ اتان، ناخودآگاه نگاهش به سمتِ آلنا چرخید. آلنا با چشمانی گرد شده، وحشت‌زده به او نگاه می‌کرد. ری، با اکراه، نگاهش را از صحنه گرفت و سعی کرد آلنا را آرام کند.صفحهٔ دوازدهمراهروهای آکادمی مثل همیشه شلوغ بود، اما برای سینگ همه‌چیز انگار کمی دور و غریب به نظر می‌رسید. او تازه وارد بود و هنوز با گوشه‌وکنار این ساختمان بزرگ آشنا نشده بود. لباس فرم مدرسه را مرتب نگه داشته بود، کیفش را محکم گرفته بود و سعی می‌کرد خونسرد به نظر برسد؛ هرچند از درون، هنوز کمی مضطرب بود.سینگ اهل تایلند بود، اما کسی نباید این را می‌فهمید. برای همین هم وقتی با آدم‌ها حرف می‌زد، سعی می‌کرد طبیعی‌تر به نظر برسد. فیلیپینی را خوب می‌فهمید و می‌توانست راحت جواب بدهد، و واژه‌های ولش را هم بد نمی‌دانست؛ فقط گاهی عمداً مکث می‌کرد، یا جمله‌اش را با دقت بیشتری می‌چید تا کسی به او شک نکند. او نمی‌خواست عجیب به نظر برسد. نمی‌خواست کسی بفهمد که پشت آن ظاهر آرام، یک راز پنهان شده است.هنوز چند قدم بیشتر در راهرو نرفته بود که چند نفر جلوش را گرفتند. از همان نگاه اول معلوم بود دنبال دردسرند.یکی از آن‌ها با پوزخندی گفت: «تازه‌واردی، نه؟ گم شدی؟»سینگ چیزی نگفت. فقط نگاه کوتاهی به آن‌ها انداخت.دخترِ قلدر، با خنده‌ای تمسخرآمیز، یک لیوان شیر توت‌فرنگی را بالا آورد و قبل از اینکه سینگ فرصت کند عقب برود، آن را روی سر و لباسش خالی کرد.مایع صورتی و سرد، روی موها و شانه‌هایش ریخت. سینگ لحظه‌ای خشکش زد. بعد نفسش را آهسته بیرون داد و چشم‌هایش را بست، انگار داشت خودش را نگه می‌داشت.یکی از آن‌ها جلو آمد و دستش را بالا برد تا به صورت سینگ سیلی بزند.اما پیش از آنکه دستش پایین بیاید، رین وارد شد. او بی‌صدا اما سریع خودش را کنار سینگ رساند و درست در لحظهٔ آخر، مچ دست آن دختر را گرفت و جلوی سیلی را گرفت.سکوتی کوتاه و سنگین در راهرو افتاد.رین با همان آرامش همیشگی‌اش، اما با نگاهی جدی گفت: «دیگه بسّه.»قلدرها با تعجب به او نگاه کردند. یکی‌شان با اخم گفت: «تو کی هستی که دخالت می‌کنی؟»رین دستش را کمی محکم‌تر روی مچ آن دختر نگه داشت و جواب داد: «کسی که نمی‌ذاره اینجا کسی را تحقیر کنید.»سینگ هنوز از شوک آنچه اتفاق افتاده بود، به خودش نیامده بود. اما وقتی نگاهش به رین افتاد، برای اولین بار کمی احساس امنیت کرد. رین دقیقاً کنار او ایستاده بود؛ نه جلوتر، نه عقب‌تر. انگار عمداً می‌خواست نشان بدهد که تنها نیست.دختر قلدر دستش را کشید و با عصبانیت گفت: «فکر کردی خیلی شجاعی؟»رین بدون اینکه کوچک‌ترین تغییری در چهره‌اش پیدا شود، فقط گفت: «شجاعت لازم نیست. احترام لازم است.»این جمله، بیشتر از هر تهدیدی آن‌ها را عصبانی کرد. اما قبل از اینکه چیزی بگویند، صدای قدم‌های چند دانش‌آموز دیگر در راهرو پیچید و جمعیت کم‌کم توجهش به سمت آن‌ها رفت.قلدرها فهمیدند که ادامه دادن دردسر درست می‌کند. یکی از آن‌ها زیر لب چیزی گفت و با عصبانیت عقب کشیدند. اما قبل از رفتن، یکی‌شان با نگاه تحقیرآمیز به سینگ خیره شد و گفت: «این بار خوش‌شانس بودی.»آن‌ها رفتند و راهرو آرام شد.سینگ هنوز سرش را کمی پایین نگه داشته بود. قطره‌های شیر توت‌فرنگی از موهایش می‌چکید و روی لباسش لکه انداخته بود. با صدایی آرام گفت: «ممنون… واقعاً ممنونم.»رین نگاهی به او انداخت و گفت: «آسیبی ندیدی؟»سینگ سرش را تکان داد، اما لبخند کم‌رنگی هم زد. «نه… فقط کمی خجالت‌زده شدم.»رین جواب داد: «طبیعیه. اما لازم نیست از این‌ها بترسی.»سینگ نفسش را بیرون داد و سعی کرد خودش را جمع‌وجور کند. همچنان سعی می‌کرد در حرف زدن، دقیق و محتاط باشد؛ انگار نمی‌خواست حتی از لحنش هم چیزی لو برود. ولی رین، از همان نگاه اول، حس کرده بود که این دختر چیزی را پنهان می‌کند.و این دقیقاً همان چیزی بود که او را بیشتر کنجکاو می‌کرد.صفحهٔ دوازدهم: فصل اول - پایان (و آغاز فصل دوم!)صدای زنگِ کلاس، راهرو را پر کرده بود. رین، دریک، ری و اتان، هر کدام با حال و هوایِ خودشان، به سمت کلاس ریاضی حرکت می‌کردند. اتان مثل همیشه اخم داشت و سعی می‌کرد فاصله‌اش را با همه حفظ کند. ری، طبق معمول، حواسش به آلنا نبود، اما این بار داشت با دقت نقشهٔ کلاس را از روی گوشی‌اش چک می‌کرد، چون شنیده بود که استاد جدید خیلی سخت‌گیر است. دریک هم با پوزخندهایِ همیشگی‌اش، سعی داشت جو را عوض کند و زیر لب غرولند می‌کرد: «بازم ریاضی؟ کاش بجاش کلاسِ مبارزه با اژدها داشتیم!»رین اما، طبق معمول، ساکت و متین، مسیرش را دنبال می‌کرد. او در فکرِ آن دخترِ تازه‌وارد بود؛ دخترِ عجیبی که امروز در راهرو اتفاقاتی برایش افتاده بود.همه سر کلاس ریاضی نشستند. اتان در ردیف جلو، نزدیکِ پنجره. ری و دریک صندلی‌هایِ عقبی را انتخاب کردند و رین، جایی در میانه، اما نزدیکِ راهرو.مردِ جدید، پروفسور ریاضی، با همان ظاهرِ مرتب و نگاهِ نافذ وارد شد. عینکش را روی بینی‌اش تنظیم کرد و صدایش در کلاس پیچید:«صبح بخیر. من پروفسور الیاس هستم. امیدوارم در این ترم، همگی با مفاهیمِ پیچیدهٔ ریاضی کنار بیایید. چون اینجا... عددها واقعیت را لو می‌دهند.»چند نفر از بچه‌ها زیر لب خندیدند. ری با کنجکاوی پرسید: «استاد، شما قبلاً کجا تدریس می‌کردید؟»پروفسور الیاس لبخندِ ریزی زد. «این مهم نیست. مهم این است که کجا قرار است برویم. اما قبل از شروع، فکر کنم باید از یکی از شماها استقبال کنیم.»نگاهش را در کلاس چرخاند و مستقیم به سمتِ درِ کلاس که هنوز نیمه‌باز بود، انداخت. «یک دانش‌آموزِ جدید داریم. لطفاً بیا داخل، عزیزم.»سینگ، با همان لباسِ فرمِ تمیز اما با لکه‌هایِ کمرنگِ شیر توت‌فرنگی که سعی کرده بود پاک کند، وارد شد. سعی می‌کرد عادی به نظر برسد، اما اضطرابِ از چشمانش پیدا بود. آهسته راه رفت و درست کنارِ پنجره‌ای که اتان نشسته بود، روی صندلیِ خالی نشست.وقتی نشست، صورتش را به سمتِ کلاس چرخاند تا جای بقیه را ببیند.و درست همان لحظه بود که چشمشان به هم افتاد.رین، که تا آن لحظه ساکت بود، برای یک لحظه چشم‌هایش گرد شد. دریک، که داشت با خودکارش بازی می‌کرد، ناگهان بازی را متوقف کرد و با تعجب به سینگ خیره شد. ری، که در حالِ چک کردنِ گوشی‌اش بود، گوشی را پایین انداخت و با دهانِ باز به سینگ نگاه کرد. اتان، که از همه نزدیک‌تر بود، بهت‌زده برگشت و با چشمانی که انگار چیزی را باور نمی‌کرد، به سینگ زل زد.همه آن‌ها سینگ را می‌شناختند.اما نه به این شکل.پروفسور الیاس، انگار که متوجهِ این سکوتِ ناگهانی شده باشد، با صدایی آرام گفت: «خب، سینگ. بهتر است خودت را معرفی کنی. چه چیزی تو را به این آکادمی کشانده؟»سینگ، که حسابی دستپاچه شده بود، سعی کرد لبخند بزند. لبخندی که بیشتر شبیه ترس بود. «من... من فقط دنبالِ یک فرصت بودم.»نگاهِ رین، لحظه‌ای روی سینگ ثابت ماند. انگار داشت به دنبالِ جوابِ یک معمایِ بزرگ می‌گشت. یک معمایِ که با دیدنِ سینگ، حالا پیچیده‌تر هم شده بود.پروفسور الیاس، با لبخندِ مرموز همیشگی‌اش، گفت: «فرصت؟ جالب شد. چون در این آکادمی، هر فرصتی، یک قیمتی دارد.»و در همین لحظه، چشمِ رین و سینگ دوباره در هم گره خورد. این بار، دیگر فقط شناختن نبود. یک حسِ جدید، پر از سوال و شاید… کمی خطر، بینشان رد و بدل شد.فصل اول به پایان رسید.اما فصل دوم، درست از همین لحظه، آغاز می‌شود...یا شاید، فقط کمی دیگر چنتل را ببیند.Helia EbrahimpoorHelia EbrahimpoorSun, 19 Jul 2026 10:09:56 +0330