https://virgool.ir/feed/@heli.hajianfa2026-11-12 00:10:37https://files.virgool.ir/upload/users/394592/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@heli.hajianhttps://virgool.ir/@heli.hajian/امید-زندگی-و-لبخند-kvr1zcpjfhkpامید، زندگی ولبخند.اینا لغاتی هستن که میخوام تو متن امشب در موردشون حرف بزنم. اما قبلش باید یه چیزایی رو بهتون بگم.من ادمین یه پیج فروش آنلاین تو اینستاگرام هستم و با توجه به برند سازی ها و تصویر ذهنی ای که برای برند شده و ارزش های برند گاهی توی پیج یه سری مطالب رو تو قالب کپشن مینویسم.تقریبا از یک ماه پیش من و بقیه ی دوستانم تو تیم تبلیغات تصمیم گرفتیم که یک لی اوت جدید برای پیج در نظر بگیریم و بیایم پست وسط هر ردیف رو عکس نوشته بذاریم ، اینطوری هم فشار از روی تیم عکاسی برداشته میشد و هم یه ظاهر متفاوت به پیج داده میشد و تو اسکرول کردن و بالا و پایین کردن صفحه توسط بیننده تاثیر مثبت داشت. پس این کار رو استارت زدیم و اولین عکس نوشته رو با امید شروع کردیم. فیدبکی که از فالوور های پیج گرفتم اونقدر جذاب بود که تصمیم گرفتم یه پست هم اینجا در مورد مطالبی که تو پیج منتشر شد بذارم. البته این تصمیم رو هفته ی پیش گرفتم اما به دلیل مشغله های زیادم نرسیدم و به امشب موکول شد. امیدوارم که از خوندن بقیه مطالب لذت ببرین.امیدعکس نوشته اول امید بود و من در مورد اینکه خودم و بقیه دوستانم با چه امید هایی شروع به راه اندازی برند کردیم حرف زدم و از فالوور ها خواستم نظرشون رو در مورد امید بنویسن، یکی از کامنت ها که برای خودم خیلی جذاب بود این بود که " امید یعنی یه قدم جلوتر رفتن، تحت هر شرایطی" دلیل اینکه انقدر این کامنت به دلم نشست این بود که واقعا تو شرایط فعلی ای که ماها داریم میگذرونیم هم اقتصادی هم اجتماعی و هم سیاسی واقعا شاید یک جاهایی امید معناش رو برامون از دست بده ولی این جمله دقیقا برای این روزهای ماست، اینکه با وجود تمام شرایط سخت ولی بازم امید داشته باشی به قدم های کوچیکت، اینکه هر روز بتونی یه نقطه مثبت تو خودت ایجاد کنی. به نظر من اگه هر آدمی بتونه یه قدم مثبت هر چند کوچیک برداره حتی اگه این قدم مثبت فقط برای خودش و خواسته های خودش باشه ولی در نهایت تو کل جهان داره تاثیر مثبتی میذاره و اگه امیدش رو حفظ کنه در نهایت اثر مرکب تاثیر خودش رو میذاره.لبخندپست دوم لبخند بود که آدم هارو به چند ثانیه مکث کردن و لبخند زدن دعوت کرده بودم و از فالوور های پیج هم خواستم که لبخند بزنن. ماها این روزا تبدیل به آدم های بی اعصاب و انرژی منفی شدیم و کمتر لبخند میزنیم و گاهی اوقات فکر میکنیم تو این دنیای کثیف هیچ دلیلی برای لبخند زدن وجود نداره، ولی من بهت میگم که وجود داره. هزاران دلیل کوچیک و بزرگ تو زندگی تک تک ماها هست که بخوایم بخاطرش لبخند بزنیم، اونم یه لبخندِ از ته دل و عمیق. پس لبخند بزن، شهر ما به آدم های امیدوار و خندان خیلی خیلی بیشتر از آدم های موفق و پولدار و دانا و دکتر مهندس احتیاج داره.بعد از اون پست چند تا از فالوور ها ازم تشکر کردن که بهشون یاداوری کردم که برای خندیدن نیاز به یه دلیل خیلی بزرگ نیست و یکی از فالوور ها یه پستی رو برام فرستاد که ایده واقعا قشنگی بود. روی یک کاغذ A4 نوشته بود لطفا یک لبخند بردارین بعد قسمت پایینی کاغذ رو با نقطه چین از قسمت بالاییش جدا کرده بود که شده بود یه مستطیل کوچولوتر بعدش اون قسمت رو به مستطیل های کوچیک تر تقسیم کرده بود و اون مستطیل های کوچیکتر رو با کاتر بریده بود فقط یه ضلعش به کاغذ وصل بود و هر کس میتونست یه دونه از مستطیل هارو از قسمت بالایی کاغذ بکنه و روی هر مستطیل کوچیک نوشته بود لبخند (امیدوارم تونسته باشم خوب توصیف کنم) این ایده به نظرم خیلی خفن بود و چقدر خوب میشه اگه بتونیم توی آسانسور های خونه هامون، مطب ها و مکان های عمومی یه همچین چیزی رو درست کنیم و بزنیم.زندگیپست سوم زندگی بود. هدفم از این پست این بود که به آدم ها یادآوری کنم که زندگی کنن، نه اینکه فقط بدو بدو کنن دنبال رویاها و آرزو هاشون. میدونین زندگی فقط کار و درس و خوردن و خوابیدن و این چیزا نیست، اون چیزی که ما امروز داریم ازش فرار میکنیم زندگیه واقعی ماست،خوشمون بیاد یا نیاد زندگی همینه، سختی داره، غصه داره، رنج داره اما کنار همه ی اینا غروب خورشید و بازی کردن با یه بچه و چایی خوردن بعد از کلی کار و خندیدن آدمی که دوستش داری رو هم داره. میخوام بگم انقدر غرق اولی ها نشو که از دومی ها غافل بمونی، انقدر تو عذاب و رنجت فرو نرو که نگاه محبت آمیز آدم ها به خودت رو نبینی، طعم خوش چایی رو نچشی و لذت بازی کردن با یه بچه رو نفهمی. میدونم درک این حرفا شاید تو این روزای سیاه خیلی سخت باشه یا اصلا مثلِ شعار بمونِ ولی متاسفانه زندگی و دنیا منتظر نمیمونن تا روزای بد تموم شه و بعد شروع بشن، زندگی همگام با سختی ها میره جلو، حالا این تویی که میتونی زندگی کردن رو انتخاب کنی، میتونی هم مردگی رو.اگه تا اینجای متنم رو خوندین واقعا ازتون ممنونم و چون فیدبک خوبی از اونطرف گرفتم گفتم بیام و اینجا هم در موردش حرف بزنم شاید یه یادآوری بشه برای هممون مخصوصا تو این روزگاری که به شدت به یه سری یادآوری های این چنینی نیاز داریم.اگه نظری دارین خوشحال میشم برام بنویسین و اگه دوست داشتین این پست رو، بگین که تو هفته های بعدی خلاصه ای از عکس نوشته و فیدبک های فالوور هارو براتون بنویسم.یک دنیا ممنون، شبتون خوش ?HeliaHeliaSat, 22 May 2021 01:20:36 +0430https://virgool.ir/@heli.hajian/کار-خیر-یا-مسئولیت-اجتماعی-rlz1cuaqqt8pهفته ی پیش یه پستی نوشتم در مورد خود نوشتن، اینکه شاید نوشتن رسالت ما باشه و ما باید از تجربیات زندگیمون بنویسیم تا شاید چراغ راهی باشه برای آدم های بعد از خودمون.امشب میخوام در مورد یه واقعیتی حرف بزنم که تو زندگیم درکش کردم و به نظرم لازمه که همه بدونن، واقعیتی که میتونه به خیلی از تلاش ها و کارهای ما سمت و سوی بهتر و سازنده تری بده.موضوع بر میگرده به حدوداً سه سال پیش، تابستون سال ٩٧، من به تازگی از طریق خواهرم با جمعیت امام علی و فعالیت هاش آشنا شده بودم. مرداد ماه بود و جمعیت طبق روال هر سال در حال برگزاری لیگ پرشین بود و خانه اشتغال خاکسفید هم مسئول تهیه و آماده سازی وعده های غذاییِ بچه ها بود. اون موقع ها من هنوز عضو جمعیت نشده بودم ولی با هماهنگی هایی که خواهرم کرد قرار شد یه روز با هم بریم خاکسفید برای کمک کردن به اعضا. اون روز یکی از خاص ترین روزهای زندگی من بود و البته نقطه عطفی بود تو زندگیم. اون روز وقتی که از خاکسفید برگشتیم من فرم عضویت رو پر کردم و کمتر از یکماه بعدش قرار شد تو جلسه ی معارفه ای که تو خونه علم خاکسفید برگزار میشد شرکت کنم. خیلی هیجان داشتم، قرار بود یه کار جدیدی رو انجام بدم که با تمام کارهایی که تا اون روز انجام داده بودم متفاوت بود. خوب مکالمات ذهنی ای رو که روز جلسه با خودم داشتم رو یادمه. به خودم گفتم هلیا امروز قراره کار جدیدی رو شروع کنی، این کار رو بکن برای رضا و خوشحالیِ خدا، برای اینکه خیرش به زندگیت برگرده. اون روز وقتی پامو توی اون خونه گذاشتم با هدف کار خیر انجام دادن بود. اما بعد از جلسه معارفه همه چیز عوض شد. تو جلسه معارفه چیزایی گفته شد که من به این باور رسیدم که کاری که قراره انجام بدم کار خیر نیست، فعالیت اجتماعیه یا شاید بهترِ بگم مسئولیت اجتماعیمه. اینارو گفتم که به اینجا برسم بین مسئولیت اجتماعی و کار خیر خیلی فرق هست. تو وقتی هدفت کار خیره خیلی موقع ها ممکنه جا بزنی و خودتو و خواسته هات رو تو اولویت قرار بدی، ولی وقتی فعالیتت شکل مسئولیت اجتماعی گرفت دیگه به این راحتی ها با هر بادی که وزید نمیلرزی، دیگه شاید خیلی جاها از خودت و زندگیت و خواسته هات بزنی برای اینکه جامعت رو به سمت بهتر شدن ببری.به نظر من یکی از مشکلاتی که ما داریم دقیقا همینه، ما خَیِر توی کشورمون و بین فامیل و آشنا زیاد داریم، ولی کسی که فعال اجتماعی باشه و مسئولیت اجتماعیش رو بشناسه کم داریم به خاطر همینم هست که هیچ وقت معضلات و مشکلات اجتماعی جامعمون به صورت ریشه ای و درست حل نمیشن، چون اکثر آدم ها انرژی و پول و تلاششون رو تو مسیر درست تر صرف نمیکنن که در نهایت منجر به سازندگی بشه.HeliaHeliaSat, 01 May 2021 02:09:31 +0430https://virgool.ir/@heli.hajian/نوشتن-quelo73di1y0نوشتن؛کاری که به شدت دوست دارم انجامش بدم اما این روزا جزء سخت ترین کارهای زندگیم شده. نمیدونم چرا! شاید چون دچار یه زندگی روتین و شلوغی شدم که حرفی برای گفتن ندارم. دلیلش هر چی که هست نمیدونم، اما باعث آزارمه.نوشتن؛به نظرم یکی از مهم ترین رسالت های ما تو زندگیمونه. همون قدر که تلاش میکنیم تا آدم درست و انسانی باشیم، همونقدر که تلاش میکنیم تا به هدف ها و خواسته هامون برسیم، همونقدرم مهمه که بتونیم بنویسیم، از تفکراتمون از تلاش هامون، از دیده ها و شنیده هامون.آدم ها اغلب فکر میکنن بچه و فرزند هستش که بعد از خودشون باقی میمونه اما به نظرم اون چیزی که بعد از ما باقی میمونه نوشته هامون هستش، نوشته های ما دقیقا حاصل تفکر و تجربه های ماست، اما فرزندی که از ما متولد میشه تنها حاصل تربیت و تجربه ما نیست، حاصل تربیت یه جامعست.اگه بتونیم درست بنویسیم و اگه بتونیم درست زیست کنیم، قطعا آثار باقی مونده از ما میتونه چراغ راه آدم های بعد از خودمون باشه، میتونه امیدی باشه برای نا امیدی هاشون، راهنمایی باشه برای سرگردونی هاشون، دوستی باشه برای تنهایی هاشون و جهان و تاریخی باشه که هرگز ندیدن و زندگیش نکردن.من نه زندگی عجیب غریبی دارم نه آدم خیلی موفقی هستم اما درد هایی رو دیدم و تجربه کردم، تلاش هایی رو برای روشن نگه داشتن چراغ امید تو زندگی بعضی آدمها انجام دادم که فکر کنم ارزش نوشتن داره.نوشته های من باید صدای درد آدم هایی بشه که خفه شدن، که خفشون کردیم، صدای آدم های حاشیه. شاید بیشترین دلیل و اشتیاقم برای نوشتن همین باشه.و من تمام تلاشم رو میکنم برای اینکه بتونم بنویسم و بنویسم و بنویسم… حتی کوتاه، حتی افتضاح، حتی مضخرف … انقدر مینویسم تا روزی که نوشته هام ارزش خوندن و منتشر شدن رو داشته باشه. تا روزی که بتونم این وظیفه انسانیم رو درست انجام بدم و به بهترین شکل صدای آدم های حاشیه باشم.HeliaHeliaSun, 25 Apr 2021 00:01:07 +0430https://virgool.ir/@heli.hajian/نامه-ای-به-خودم-zjggzywzbgimنامه ای به خودمهلیای عزیز، این نامه و نوشته ای که الان داری میخونی، درست یکسال پیش، پنجشنبه نوزدهم فرودین ماه هزار و چهارصد، ساعت یازده و بیست و یک دقیقه نوشته شده. اابته نمیدونم که هنوز زنده ای یا نه. این روزها حال جهان خوب نیست، هیچ کسی به فردای خودش مطمئن نیست و مرگ از هر موقعی به هممون نزدیک تره. اگه مُردی که خوشا به سعادتت اگرم که زنده ای پس لطفا این نامه رو تا اخر بخون و بدون که هلیای امروز خیلی خیلی دوست داره.الان حدودا یک سال و دو سه ماه از ورود ویروس کرونا به کشورت میگذره و این روزا تهران و البته ایران بدترین روزهای خودش رو تو این مدت داره سپری میکنه و تقریبا بیشتر شهرها تو وضعیت قرمز هستن. اما برعکس وضعیت افتضاح ایران حال من این روزا خیلی خوبه. امیدوارم؛ به فردا، به الانی که داری این نامه رو میخونی خیلی امیدوارم. مطمئنم تو این یه سال تونستم به تمام هدف ها و برنامه هایی که قبل سال ١۴٠٠ برای این یکسالم مشخص کرده بودم برسم و توعه ١۴٠١ رو بسازم.تو احتمالا دیگه از گربه نمیترسی، چون من شش ماه بعد از الانم و شش ماه قبل از الان تو رفتم سراغ یه مشاور خوب که کمکم کنِ با فوبیای گربه کنار بیام و گربه هارو دوست داشته باشم.حدس میزنم که کلی مهارت و استعداد خفن یاد گرفتی تو یکسال گذشته زندگیت و لیسانست رو هم گرفتی و احتمالا تو فکر شروع یه کار و برنامه ی ایده آل واسه ی بقیه عمرت هستی.یه نصیحت میخوام بهت بکنم. من برای اینکه تو رو خلق بکنم خیلی خیلی تلاش کردم، سختی کشیدم، آدم ها سعی کردن نا امیدم کنن ولی من همرو به جون خریدم فقط و فقط به خاطر تو. تو هم بهم یه قول بده، قول بده که تمام سعی و تلاشت رو میکنی تا هلیای ٢۴ سالِ، ٢۵ سالِ، ٢۶ سالِ و… رو نا امید و مایوس نکنی.و حرف آخرم، همیشه بخند، تو هر شرایطی و یادت نره برای اینکه زندگی خوبی داشته باشی باید یاد بگیری که حتی از رنج های زندگیت هم لذت ببری چون رنج ها هیچ وقت تموم نمیشن و اگه یاد نگیری که باهاشون کنار بیای و به روش درست حلشون کنی در آخر این تویی که تموم میشی.دوستت دارم، هلیا١۴٠٠/١/١٩HeliaHeliaFri, 09 Apr 2021 00:52:48 +0430https://virgool.ir/@heli.hajian/اولین-شمع-تولدی-بود-که-فوت-کردم-hojygp6gftffخونه علم پر شده بود از وسایل تزئینی. از سقف کاغذ های رنگی پیچ پیچی آویزون بود، به دیوارها بادکنک چسبونده بودن، روی میزی که قرار بود کیک رو روش بزارن یه رو میزی سفید تمیز پهن کرده بودن و دو طرف میز کلی کادو با کاغذ کادوهای رنگی و براق بود. هر کسی با دیدن اون صحنه و فضای خونه علم به وجد میومد چه برسه به بچه ها.قرار بود بچه هایی که تو فصل پاییز به دنیا اومدن ساعت ۵ بیان خونه علم، نمیدونستن که برنامه چیه.هر کدوم که تک تک میومدن اول میرفتن تو کلاس های طبقه پایین، بهشون گفته بودن مددکارها قراره باهاشون صحبت کنن.ساعت پنج و نیم همه بچه ها اومده بودن، یکی از مددکار ها شروع کرد به حرف زدن، با لحن جدی و یه ذره هم عصبانی برگشت گفت هرکاری کردین خودتون زود اعتراف کنین. بچه ها ترسیده بودن. یکی یکی شروع کردن به اعتراف کردن خراب کاری هاشون. خوب که خودشونو لو دادن یکی از مددکارها که به زور خودش رو کنترل کرده بود که از خنده منفجر نشه با لحن عصبانی ای گفت برین بالا.بچه ها تند تند از ترسشون رفتن بالا، نمیدونستن ریکشن مددکارا نسبت به خراب کاری هاشون چیه، فکر میکردن طبقه بالا تنبیه سختی در انتظارشونه.وقتی به طبقه بالا رسیدن اولین نفر که در سالن رو باز کرد خشکش زد. بقیه اعضا که تو سالن منتظر بچه ها بودن شروع کردن به دست زدن و هورا گفت و همزمان آهنگ تولد مبارک رو خوندن.بچه ها همشون تو شک بودن، توقع یه همچین صحنه ای رو نداشتن. کم کم به خودشون اومدن و شروع کردن بالا و پایین پریدن و ذوق کردن واسه تولد.یکی از اعضا شمع های روی کیک رو روشن کرد و همه ی بچه ها پشت میز جمع شدن. چشماشون از خوشحالی برق میزد. هر کدوماشون تو دلشون یه آرزو کردن و همزمان با هم شمع هارو فوت کردن.دختر کوچولو از زور خوشحالی رو پاش بند نبود و همش بالا پایین میپرید و دست میزد. رفت سمت یکی از اعضا و بهش گفت گوشتو بیار نزدیک." این اولین شمع تولدی بود که فوت کردم، ممنونم"HeliaHeliaFri, 26 Mar 2021 21:53:25 +0430https://virgool.ir/@heli.hajian/چند-ساعت-مانده-به-بهار-jjhvpvjrsbze#چند_ساعت_مانده_به_بهارامسال سال مزخرفی بود ،بعد از سال ٩۵ امسال اولین سالی بود که این حجم از فشار و دلزدگی و ناامیدی رو تجربه کردم .تو شرایطی قرار گرفتم که اصلا سزاوارش نبودم ، غصه ای رو خوردم که حقم نبود و تنها دلیل این حال بد اعتماد کردن و دوست داشتن آدم هایی بود که لایق دوست داشتن نبودن .امسال یه چیز رو خیلی خوب فهمیدم . انسانیت ؛ کسی که انسانیت نداشته باشه حتی به خودش هم رحم نمیکنه چه برسه به بقیه آدمها .اما تو روزهایی که تنفر از آدم ها تمام وجودم رو گرفته بود آدم های بودن که دورم رو گرفتن و تنهام نذاشتن .امسال با تمام بدی هاش شانس این رو داشتم که حضور کسایی رو که همیشه بودن واقعی تر حس کنم ، حضور کسایی که دورادور بودن رو نزدیک تر حس کنم و با آدم های جدید و فوق العاده ای آشنا بشم .آدم هایی که استعداد هام رو دیدن و جرعت باور کردنشون رو بهم دادن ، کمکم کردن که بتونم استعداد هام رو بالفعل کنم و تقویتشون کنم . اینکه یه نفر تو رو و توانایی هات رو ببینِ خیلی قشنگه خیلیییی .و الان بهترین فرصته که از تمام اون آدم ها به خاطر حضورشون تو زندگیم تشکر کنم ؛ به خاطر اینکه با بودنشون و با حرف ها و راهنمایی هاشون امید رو تو دلم زنده کردن، امید به دوست داشتن ، به صداقت و به زندگی …میخوام بهشون بگم ممنون که اجازه ندادن تنفر از آدم ها بیشتر از این تو دلم بمونه و قلبم رو سیاه کنه و ممنون که تلاش می کنن تا نسل آدم های خوب منقرض نشه .الان #چند_ساعت_مانده_به_بهار خوشحال ترین و امیدوار ترین دختر روی کره زمینم …و در نهایت برای هممون سلامتی ، انسانیت ، صلح و برابری رو آرزو میکنم .HeliaHeliaSat, 20 Mar 2021 01:43:22 +0330https://virgool.ir/@heli.hajian/این-همه-استعداد-رو-انکار-نکنیم-yjpldjkubd6qوقتی از روی صحنه اومدن پایین چشماشون از خوشحالی برق میزد. منم از خوشحالی رو پام بند نبود. حس معلمی رو داشتم که حالا دیگه شاگردام به تمام اون چیزی که میخوان رسیدن، البته برای من فراتر از شاگرد بودن اونا قسمتی از وجودم شده بودن. تو اون چند دقیقه که تعظیم کردن و همه شروع کردن برای اجراشون دست زدن و اومدن پایین، تو اون لحظه هایی که هممون از همیشه خوشحال تر بودیم من تمام یکسال گذشته رو مرور کردم. کی فکرشو میکرد سه تا دختر بچه افغان از یه محله حاشیه با کمترین امکانات یه روز بیان جلوی حداقل ١٠٠ نفر آدمی که نمشناسنشون موسیقی اجرا کنن. تمام یکسالی که با هزار تا چالش تونستم باهاشون ارتباط برقرار کنم، تمام یکسالی که هفته ای یه روز واسه آموزش و تمرین میرفتم خونه علم و با سازهایی که اونجا بود با بچه ها تمرین میکردیم اومد جلوی چشمم و الان تو این لحظه دیگه هیچ کدوم از اون سختی ها برام مهم نبود.اون سه تا اولین شاگرد های من تو خونه علم خاکسفید بودن. هفته ای یه روز میومدن خونه علم و با هم اهنگ های جدید و تمرین های جدید رو تمرین میکردیم و بقیه روزا خودشون میومدن و با ساز هایی که اونجا بود تمرین میکردن. دوتاشون پیانو میزنن یکیشون گیتار. بچه های فوق العاده با استعدادین.مطمئنم اون روز توی اون سالن اگه به هرکسی میگفتی که این بچه ها از چه محله و چه خانواده با چه معضلاتی اومدن هیچ کس باورش نمیشد ولی جمعیت امام علی رفت تو این محله ها این خانواده ها و بچه ها رو شناسایی کرد، دیدشون، باورشون کرد، استعداد هاشون رو پیدا کرد و کمکشون کرد که بتونن به رویا هاشون برسن.HeliaHeliaThu, 11 Mar 2021 11:08:38 +0330https://virgool.ir/@heli.hajian/خونه-ی-ما-lwby177qfwpdخونه ی ما؛خونه ی ما درش آبی رنگه ، تو یکی از محلات حاشیه تهرانه.تو محله ای که از سر تا تهش رو اعتیاد و بزه گرفته خونه ی ما تنها مکان امن اون محله به حساب میاد.دیوار های خونمون پر از نقاشی های قشنگه ، هر کدوم از اتاق ها و کلاس های خونمون یه اسم قشنگ دارن مثلا کلاس پروانه یا کلاس ستاره.هر روز یه عالمه بچه ی قد و نیم قد میان خونه ی ما تا درس بخونن ، بازی کنن ، نقاشی کنن ، موسیقی ، زبان ، تئاتر، رباتیک و… یاد بگیرن.عمو ها و خاله ها هم میان تا صلح ، امید ، دوستی ، خانواده بودن و تمام قشنگی های زندگی رو به بچه ها نشون بدن و الگوهای درست زندگی رو تو غالب کلاس های مختلف آموزشی و سرگرمی به بچه ها یاد میدن.تو خونه ی ما هم مثلِ همه ی خونه های دیگه صدای بازی و خنده ی بچه ها میاد ، بچه هایی که با هم خواهر و برادر نیستن ولی مثل خواهرا و برادرای واقعی هوای هم رو دارن .قانون خونه ی ما دوستیه ، خوشحالیه ، خندست . ما تو خونمون دعوا نمیکنیم ، قهر نمیکنیم و هیچ وقت امیدمون رو به داشتن جامعه ای بهتر از دست نمیدیم .عمو ها و خاله ها برای بچه ها تولد میگیرن و آغوش پر مهرشون رو به روی بچه ها باز میکنن . اینا همون عمو ها و خاله هایی هستن که وقتی بچه ای شناسنامه نداره تمام زورشون رو میزنن که شناسنامه دار بشه تا بتونه بره مدرسه ، وقتی بچه ای مریض میشه میبرنش خونه درمان و… عمو ها و خاله هایی که خودشون دانشجو و کارمند هستن اما مثلِ همه ی عمو ها و خاله ها تو شرایطی که بچه ها بهشون نیاز دارن تمام زندگیشون رو میزارن کنار و میان در کنار بچه ها .خونه ی ما، خونه ی ایرانی جمعیت امام علی هستش که چند روز پیش حکم انحلالش رو دادن ، گفتن شما سیاه نمایی میکنین ، آمارسازی میکنین و تمام عشق و تلاش و امیدی که تو خونمون بود رو تو دادن یه وعده غذای گرم خلاصه کردن.ولی ما امیدمون رو از دولت تدبیر و امید نه بلکه از پشت در های آبی رنگ خونمون گرفتیم . ما یه جمعیت نه یه خانواده ایم به وسعت ایران و هرگز همدیگرو رها نمیکنیم و با وجود تمام ظلم ها و ناعدالتی ها باز هم صلح و امید و عدالت و دوستی رو به بچه هامون یاد میدیم.HeliaHeliaSat, 06 Mar 2021 11:15:20 +0330https://virgool.ir/@heli.hajian/اینجا-حاشیه-شهرِ-hqcalyx1fdtaکوچه ها تنگ و باریکن، بعضیاشون هم پهن و عریضن. خیابون بندی ها خیلی قشنگ نیستن. خونه ها مکعب مستطیل های کوچولویین که کنار هم دیگه قرار گرفتن، انگار یه عالمه قوطی کبریت رو کنار هم دیگه نامرتب چیده باشی. به زحمت میشه تصور کرد که یه خانواده ٩،٨ نفره توشون زندگی میکنن. نمایِ ساختمون ها داغون و خرابه. حتی یدونه خونه سر حال و خوب پیدا نمیشه. ماشینا تو خیابون بدون هیچ قانونی، بدون رعایت حق تقدم و قوانین راهنمایی و رانندگی واسه ی خودشون میرن و میان، هیچ کسم بهشون هیچی نمیگه چون پلیسی وجود نداره که بخواد چیزی بگه، شهر بی قانونیه. تو خیابونا همیشه یه عالمه آدم در حال و رفت و آمدن. دنبال هر کدوماشونم چند تا بچه ی قد و نیم قد هست. بعضی از مادرها خودشون به زور ١٨ سالشونه. کمتر آدمی هست که ماسک زده باشه. هیچ کس لباس درست و حسابی ای تنش نیست، مخصوصا بچه ها. بچه های زیادی هستن که تک و تنها واسه ی خودشون دارن تو خیابونا میچرخن، از دختر بچه ٣، ۴ ساله بگیر تا بالاتر. در هر خونه ای که باز میشه چند تا آدم معتاد و مواد فروش و ناجور ازش میان بیرون. پارک ها فضای بازی بچه ها و جایی برای بازی و ورزش نیست. به جای بچه ها، دسته دسته آدم ها دور هم جمع شدن و دارن مواد میکشن. اگه از توی یکی از پارک ها رد بشی بی برو برگرد یکی هست که بهت تیکه بندازه. هوا هم انگار با هوای چند کیلومتر اون طرف تر فرق میکنه، هوا هم دود گرفته و آلودست.اینجا حاشیه شهرِ،جایی که اغلب آدما جرعت نمیکنن پاشونو توش بزارن،جایی که اگه تو پاتو گذاشتی توش آدما با تعجب و ترس بهت میگن میدونی اونجا چه جور جاییه،جایی که صدای رنج و فلاکت آدم هاش به گوش بقیه آدم های شهر نمیرسه،جایی که اگه کلاهمون هم اون سمتی بیافته نمیریم برداریم،اینجااااا حاشیه شهرِ،حاشیه ای که فراموشش کردیم، خودمون خواستیم که فراموش کنیم، که نبینیم، که نشنویم،اینجا خاکسفید،فرحزاد،مولوی،لب خط،شوش،احمد آباد،شهر ری،ملک آباد،...هستش.HeliaHeliaSat, 27 Feb 2021 00:23:55 +0330https://virgool.ir/@heli.hajian/خوب-گوش-کن-صدای-پای-بهار-میاد-vy534g0wbaweامروز یکم اسفند بودش. وقتی به عقب بر میگردم و این یه سال اخیر رو نگاه میکنم احساس میکنم قد ده سال زندگی کردم، قد ده سال عذاب کشیدم، قد ده سال بزرگ شدم، قد ده سال تصمیم های مهم برای زندگیم گرفتم قد ده سال تجربه به دست آوردم. این یه سال اخیر همون قدر که شیرینی برام داشت تلخی هم داشت ولی اصلا بابت تلخی هایی که چشیدم ناراحت و شاکی نیستم چون اولاً این تلخی ها باعث شدن که حالا قدر شیرینی رو بیشتر بدونم دوماً این تلخی ها درسای بزرگی رو بهم دادن که مطمئناً برای روزای بعد از اینم خیلی به دردم میخوره. ولی در عین حال وقتی به عقب نگاه میکنم احساس میکنم که چقدر زود گذشت. خوشحالم از اینکه این سال پر فراز و نشیب رو تو زندگیم تجربه کردم. درد هایی که تو این یه سال کشیدم از اون درد هایین که خوشحالم واسه تجربه کردنش، نه مثل درد و عذابی که ۴ سال پیش تو زندگیم تجربه کردم و زخمش همیشه روی قلبم میمونه. از این حرفا بگذریم، داریم به سال جدید نزدیک میشیم، با خودم تصمیم گرفتم این یکماه آخر با تمام وجودم نزدیک شدن بهار و حس کنم، شادابی و حس جوانه زدن رو با تک تک سلول هام لمس کنم. مطمئنم روزای پیش رو روزای راحتی نیستن چون زندگی هیچ وقت راحت نیست ولی اینم مطمئنم که من امروز میتونم از پس تمام سختی ها بربیام.به نظرم شما ها هم یه ذره با خودتون خلوت کنین، از این روزا لذت ببرین، همراه با زمین شماها هم تازه و نو بشین. از اطرافتون، از جوانه های گل ها، از آب و هوای بهاری، از تکاپو آدما تو روزای آخر سال لذت ببرین، دلخوشی ها کم نیستن، از لذت های کوچیک زندگیتون غافل نشین. سخت یا آسون امسال هم تموم شد، خودتونو برای روزای بعد از این آماده کنین و مطمئن باشین اگر که خودتون بخواین میتونین از پس همه چیز بر بیاین. اگه من تونستم این سال پر درد و رنج و بگذرونم و الان با امید و آرزو به آینده نگاه کنم و منتظر بهار باشم پس شماها هم میتونین.HeliaHeliaSat, 20 Feb 2021 01:21:34 +0330https://virgool.ir/@heli.hajian/کتاب-خوب-بخونیم-dwkkkm4rjym1 آدرسصفحهوبیکهمیخواهیدنمایشدهیدراPasteکنید من کتاب خوندن رو خیلی دوست دارم. وقتی یه کتاب خوب میخونی میتونی کلی چیز جدید یاد بگیری حتی اگه اون کتاب رمان عاشقانه باشه، مهم نیست که موضوعش چیه مهم اینکه کتاب خوبی باشه. کتابها همیشه ما رو با یه دنیای جدید، تفکرهای جدید و فرهنگ جدید آشنا میکنن. تقریبا از یکماه پیش خودم رو مجبور کردم تا روزی حداقل ۵ صفحه کتاب بخونم. این روزا مشغول خوندن کتاب "مادر بزرگ سلام رساند و گفت متاسف است" نوشته فردریک بکمن هستم. قبل از این کتاب، کتاب "قانون جذب" نوشته جک کانفیلد رو خوندم. خیلی ها به قانون جذب و این حرفا اعتقادی ندارن ولی من از خوندن این کتاب کلی لذت بردم و کلی حال و احوالات روحیم با انجام دادن تکنیک های این کتاب عوض شده. این کتاب باعث شد خیلی جدی به اهدافم فکر کنم و رویاها و اهدافم روبشناسم و بنویسم و مدام مرورشون کنم، وقتی بدونی هدفت چیه هر چقدر که مسیرت سخت باشه ولی از تلاش کردن خسته نمیشی چون میدونی بیهوده تلاش نمیکنی. برگردیم به کتاب مادربزرگ سلام رساند و گفت متاسف است، کتاب جالبیه با موضوعی متفاوت. این کتاب در مورد آدم هاییه که اخلاقیات متفاوتی دارن. قلم فردریک بکمن از نظر من خیلی جذاب و پر کششه. در طول داستان احساس نمیکنی که رمان در مورد یک موضوع مشخص داره پیش میره، فقط احساس میکنی روزمرگی های یکی از شخصیت های داستان رو داری میخونی ولی وقتی که تموم میشه تازه متوجه موضوع داستان میشی، از طرفی هم با وجود معمولی بودن موضوعات در هر فصل رمان ولی کشش عجیبی نسبت به ادامه دادنش داری. این به نظرم هنرِ نویسنده هستش. این سبک تو رمان های دیگه بکمن مثل مردی به نام اوه هم وجود داره. یکی از تاثیر گذار ترین جمله های کتاب مادربزرگ سلام رساند که به نظرم خیلی جدی باید بهش فکر کنیم و سعی کنیم تو زندگی هامون بهش دقت کنیم اینه : « هر بار مامان و مامان بزرگ جر و بحث می کنند السا صدای دستگاه را بالا می برد و وانمود می کند مامان و مامان بزرگ هنرپيشه های یک فیلم صامت هستند. السا بچه ای است که خیلی زود یاد گرفت اگر می خواهد در زندگی پیشرفت کند و به جایی برسد، باید موسیقی متن زندگی اش را خودش انتخاب کند.» به نظرم نویسنده به موضوع فوق العاده ای اشاره کرده. ما آدما موقعی حالمون خوب نیست و انگیزه نداریم که اجازه دادیم تا دیگران موسیقی متن زندگیمون رو انتخاب کنن. نظر شما چیه؟!شما هم اگه کتاب خوبی میشناسین معرفی کنین.HeliaHeliaFri, 12 Feb 2021 23:51:14 +0330https://virgool.ir/@heli.hajian/به-همین-سادگی-byyzrduj7bheچند سالی هست که میشناسمش تقریباً دو سال قبل از سه سال پیش که برای اولین بار دیدمش. قد متوسطی داره. شاید حدود صد و هشتاد و سه چهار، شاید هم کمتر، شاید هم بیشتر. پوستش سبزه نیست ولی سفید هم نیست. حدوداً گندمیه یه ذره تیره تر تو مایه های برنز. موهاش قهوه ایه تیرست اما از موهای من روشنتره. موهای بلند و موج داری داره. اون موقع ها که کیمیا ازش تعریف میکرد، همون دو سال قبل از سه سال پیش، همون موقع ها که ازش بدم می اومد موهاش کوتاه بود، مدل پسرونه. واقعا چرا اون زمانا انقد ازش بدم می اومد؟! شاید چون درست نمیشناحتمش. اولین بار که دیدمش موهاش تا سرشونش بود، پاییناشم قهوه ای روشنتر کرده بود. ولی الان رنگ کرده. موهاش الان بوره. فازشو واقعا نمیدونم، آخه بووور. از این مدلایی که بهش میگن آمبره.به دل من که اصلا نمیشینه ولی خودش معلومه دوست داره. صورت گرد و نسبتا زاویه داری داره. چشماااش، از چشماش نگم. یه حالتی داره که فکر میکنی همین الان تازه از خواب پاشده ولی به شدت هم جذابه. یه بینی نسبتا خوش فرم داره. خیلی عالی و صاف و قلمی نیست ولی قشنگه و به صورتش هم میاد. هیکلش به لطف باشگاه و ورزشایی که میکنه خوش استیل و خوش فرمه. تیپش همیشه مینیمال و راحته و البته به شدت خاص. فرقی نداره که تیپش رسمی باشه یا ورزشی یا راحت و معمولی در کل یه حس مینیمال بودن رو بهت میده. وقتی که نگاش میکنی از سر تا پاش احساس راحت بودن و اهمین ندادن به حرف و نظر دیگران رو توش حس میکنی. همینشم خیلی جذابه. سوارکاری میکنه، حرفه ای! مربیِ سوارکاریه. به موسیقی هم علاقه داره. پیانو و گیتار میزنه. اصلا یکی از دلایل علاقه شدید من به موسیقی و پیانو اون بود. من همیشه ساز زدن و پیانو رو دوست داشتم و چند سالی هم بود که پیانو میزدم ولی بعد از شناختن اون بود که تمرین هام رو جدی تر دنبال کردم و بعدش هم رفتم سراغ گیتار. بیشتر تایم های خالیش رو به مسافرت میگذرونه. از شمال گرفته تا جنوب. اکثراً هم با دوستاش میره. چند تا رفیق داره که باهاشون خیلی صمیمیه، از اون رفیق واقعی هاا. همیشه به رابطش باهاشون غبطه میخورم، بدجوری پشت همن و هوای همو دارن. خلاصه که بیشتر تایم هاش چه تو سفر چه تو باشگاه سوارکاری و بدنسازی با اونا میگذره. تنها زندگی میکنه. سه، چهارتا سگ تو خونش داره. سه سال پیش، اولین سال دانشگام بود که با چند تا از دوستام رفتیم سینما. اونجا دیدمش. زود شناختمش. اون پسر دختر دایی مامان کیمیا یکی از صمیمی ترین دوستای دبیرستانم بود. انقد ازش تعریف کرده بود نگووو. اونم با دوستاش اومده بود.یه تیشرت جذب مشکی با شلوار کتون مشکی و کلاه کپ مشکی پوشیده بود. از دور همو دیدیم. خیلی جذاب بود. در گوش دوستم آروم گفتم ببین خدا چی خلق کرده.خندید، منم دلم رفت. به همین سادگی…HeliaHeliaFri, 05 Feb 2021 23:58:16 +0330https://virgool.ir/@heli.hajian/غروب-خورشید-loytjmv6cbg3چند وقتی بود که هوای شهر خیلی کثیف بود ولی خداروشکر چند روزیه که هوا یه ذره بهتر شده. وقتی جلوی پنجره وایمیستی میتونی بدون ناراحتی و غصه بیرون رو تماشا کنی. من غروب خورشید رو خیلی دوس دارم و اکثر روزا میرم جلوی پنجره و غروب رو تماشا میکنم. امروزم یکی از همون روزاست. پرده سفید رنگ و بلند اتاقم رو کنار میزنم. خونه ما طبقه هفتمه و به راحتی بدون ساختمون های مزاحم میشه خورشید رو تماشا کرد. اون دور دورا رو میبینم که نیم دایره قرمز، نارنجی، زرد و در نهایت آبی خیلی قشنگی شکل گرفته. قرمزی خورشید چشمم رو یه ذره اذیت میکنه ولی بازم با احتیاط نگاهش میکنم. تشخیص اینکه خورشید از کجا تموم میشه و آسمون شروع میشه سخته، رنگا تو هم قاطی شدن. من همیشه وقتی به خورشید و آسمون نگاه میکنم سعی میکنم خدارو، قدرتشو و حضورش رو حس کنم. خدا هر روز با طبیعتی که خلق کرده، با روز شدن زمین و شب شدنش به نوعی داره حضورشو به ما یادآوری میکنه ولی ما گاهی اوقات یادمون میره که ببینیمش و حضورش رو تو زندگی و اطرافمون حس کنیم، مدام میخوایم تو مسائل و مشکلات زندگی پیداش کنیم. پنجره کشویی اتاقمو به سمت چپ میکشم. باد سرد به صورتم میخوره. یه لرزی می‌افته تو تنم. بادش قشنگ سوز زمستونو داره. باد میزنه تو پرده و اینطرف و اونطرفش میکنه. به پایین نگاه میکنم. باد همینطوری که بین درختای بی برگ حرکت میکنه، شاخه های نحیف و ظریف درختارو تکون تکون میده. حیاط خونمون دیگه سبز نیست. برگی به درختا آویزون نمونده. ولی بهار نزدیکه، دوباره حیاط خونمون سبز میشه، گلها غنچه میدن، غنچه ها باز میشن، برگا رشد میکنن و درختا جون میگیرن. باغبون رو میبینم که داره از بیرون خونه با فرغون کود می آره و بعدش با بیل میریزه پای گلها و درختا. چشمم به خیابون میخوره. خیابون همیشه شلوغ. این خیابون همونقدر که به خاطر مغازه هاش جذابه، همونقدرم به خاطر شلوغی و ترافیکش رو مخ و مضخرفه. صبح، شب و عصر، قرنطینه و غیر قرنطینه نمیشناسه، همیشه ی خدا بی وقفه داره ماشین میره و می آد. یه نفر رو میبینم که از تو خیابون داره می آد تو کوچمون. یه خانوم با لباسای یه دست سرمه ای، شایدم مشکی. چون فاصلمون زیاده خیلی واضح نمیبینمش. تند تند داره راه میره، به نظر خيلی عجله داره. نگاهمو ازش میگیرم و به خورشیدی که دیگه چیزی ازش معلوم نیست جز رگه های زرد و نارنجی نگاه میکنم. از تو خونه صدام میزنن. پنجره رو میکشم و با یه خداروشکر از ته دل نگاه آخرو به منظره روبروم میندازم.HeliaHeliaSat, 23 Jan 2021 00:15:00 +0330https://virgool.ir/@heli.hajian/مچ-خودتو-بگیر-olh8ejohpuufیکی از مشکلاتی که اغلب ما آدما داریم و معمولا بهش توجه که نمیکنیم هیچ حتی تلاشیم برای اصلاحش نمیکنیم اینکه بیش از اندازه به دیگران گیر میدیم و تو خصوصی ترین و شخصی ترین مسائلشون دخالت میکنیم ولی اگه یکی همین کارو باهامون بکنه خیلی عصبانی و شاکی میشیم. مثلاً من آدمیم که دوس ندارم کسی در مورد هیکلم نظر بده یا به مقدار غذا خوردنم گیر بده. چون که خودم میدونم که چقدر باید بخورم و رژیم غذاییم چطوری باید باشه. بعضی موقع ها از لحاظ روحی احتیاج دارم که خوراکی بیشتری بخورم، بعضی اوقات احساس میکنم که باید رژیم بگیرم، حالا وقتی تو مورد اول یه نفر مدام بهم بگه که چقدر غذا میخوری، انقدر نخور چاق میشی، یا تو مورد دوم اگه بهم بگن چرا رژیم میگیری، تو که هیکلت خوبه، یا مثلاً فلان رژیم رو بگیر این رژیم خوب نیس، این موضوع میره رو مخم. به نظرم این مسئله یکی از شخصی ترین مسائل یه آدمه که نباید به خودمون اجازه بدیم در موردش نظر بدیم. یا مثلا من آدمیم که موی کوتاه خیلی دوس دارم و خیلی هم بهم میاد، اما بعضی از اطرافیانم وقتی متوجه میشن که من میخوام دوباره موهامو کوتاه کنم بهم میگن نه کوتاه نکن، دیگه بذار بلند بشه، دیگه یه چند وقت کوتاه بود هوست خوابید، موی کوتاه مال پسراس نه دخترا و از این قبیل حرفا، در حالی که مدل مو یه مسئله کاملا شخصی و سلیقه ایه و حتی اگه به یه نفر هم اون مدل نیاد ولی اگه خودش دوس داشته باشه به نظرم کافیه چون خود اون آدم باید لذت ببره. همه ی اینارو گفتم که بگم بعضی اوقات ماها دوس نداریم این جملات و از بقیه بشنویم ولی خودمون خیلی راحت همین حرفا رو به بقیه میزنیم. مثلا من با اینکه خودم روی موضوع هیکل و مقدار غذا حساسم ولی گاهی اوقات بدون اینکه حواسم باشه به خواهرم سر اینکه خیلی غذا و تنقلات میخوره و ممکنه باعث چاقی موضعی بشه گیر میدم بعد یهو به خودم میام میگم هلیا تو که خودت بدت میاد چرا همین کارو در مورد بقیه انجام میدی. یه جورایی خودم مچ خودمو میگیرم. به نظرم خیلی خوبه که گاهی اوقات خودمون مچ خودمونو بگیریم. اون وقت ضعف هامونو بهتر پیدا میکنیم و میتونیم برای اصلاحشون تلاش کنیم. انگار یه جورایی به خودمون یه تلنگر زدیم و این باعث میشه که به مرور آدم بهتر و بهتری بشیم. مطمئناً اگه هر کدوم از ماها برای اصلاح خودمون یه قدم کوچیک هم برداریم دنیا جای قشنگتری میشه.HeliaHeliaFri, 15 Jan 2021 22:38:22 +0330https://virgool.ir/@heli.hajian/آدم-خوب-آدم-بد-e58yiensqxx4 چند وقت پیش یه ویدیو مصاحبه از یکی از خواننده ها دیدم. مجری در مورد آدما و نوع رفتارشون در این روزها ازش پرسید. در جواب حرف قشنگی زد. گفت من نمیتونم بگم فلان آدم بدِ، اصلا آدم بد وجود نداره. یه آدم ممکن از نظر من آدم بدی باشه ولی از نظر یکی دیگه خیلی هم آدم خوبی باشه. حرفش به نظرم حرف خیلی درستی بود. ما آدما مدام همدیگرو به خاطر رفتارهامون سرزنش می کنیم ، زیر سوال می بریم و به همدیگه برچسب خوب بودن یا بد بودن میزنیم. در حالی که این ما هستیم که به آدم ها ، اشیاء و موضوعات صفت خوب بودن یا بد بودن رو میدیم. این ما هستیم که خوب بودن و بد بودن رو معنی می کنیم وگرنه به خودیِ خود خوب یا بد معنایی ندارد. هر آدمی با توجه به شخصیت و مدل خودش هر چیزی و هر کسی رو قضاوت می کنه و در موردش نظر می ده. خوبی یا بدی در مورد آدما و موضوعات مطلق نیست بلکه از آدمی به آدم دیگه ، از موضوعی به موضوع دیگه و از اتفاقی به اتفاق دیگه میتونه تغییر کنه ، مهم اینکه با زاویه دید چه شخصی بهش نگاه می کنی. من فکر می کنم اگه بتونیم همیشه این موضوع رو به خودمون یادآوری کنیم اون وقت دیگه از هیچ آدمی بدمون نمیاد و با دید منفی به آدما نگاه نمی کنیم و حسمون نسبت به بقیه بد نمی شه و اون وقت دیگه هیچ آدم بدی هم تو جهان وجود نداره. شاید حتی با بدترین رفتارها هم کنار بیایم و این تفاوت بین خودمون و بقیه رو بپذیریم ، تفاوتی که به واسطه ی نوع تربیت ، محیط و فرهنگی که در اون رشد پیدا کردیم به وجود اومده. مخصوصاً این روزا که آدما مدام از همدیگه دلگیر میشن و روابط بینشون خراب میشه ، این مدل نگرش و تفکر خیلی می تونه کمک کننده باشه. HeliaHeliaFri, 08 Jan 2021 01:07:42 +0330https://virgool.ir/@heli.hajian/بچه-با-استعدادی-بود-z0frtidpxonqاولین بار که دیدمش بین بچه های دیگه بود. خیلی بهم محل نمیداد، باهام حرف نمیزد، انگار خوشش نمی اومد که دوستاش دارن با من حرف میزنن و تحویلم گرفتن. هر چقدر سعی کردم باهاش حرف بزنم یا جواب سر بالا میداد یا اصلا جوابمو نمیداد. آخر سر هم بی خیالش شدم. ولی از همون موقع فهمیدم که بچه‌ی یه دنده و لجبازیه و البته مغرور. تقریبا دو ماه بعدش قرار شد که معلمش بشم. وقتی اسمشو بین بچه‌هایی که قرار بود باهاشون کار بکنم شنیدم هم خوشحال شدم هم ناراحت. اون بچه‌ی لجبازی که سعی کرده بود بهم بی‌محلی کنه خیلی به چشمم جذاب اومده بود از طرفی هم میدونستم که چالش بزرگی تو ارتباط برقرار کردن و نوع رفتار باهاش در انتظارمه. برخلاف تصورم اولین روز کلاس بهم گفت خاله و خیلی زود باهام جور شد. از اون دسته بچه هایی بود که همیشه وقتی میدیدت بغلت میکرد وکلی حرف داشت که برات بزنه. گاهی حرفاش غر و ناله بود گاهی هم امیدواری و خوشحالی. بچه به شدت با استعدادی بود. مطمئن بودم آینده خوبی در انتظارشه اگه فقط خودشو باور کنه و دست از تلاش برنداره. فقط یه ایراد داشت، اونم این بود که یکمی اخلاقش تند بود و خیلی راحت بدون اینکه به حرفش فکر کنه هر حرفی رو میزد. بارها با حرفاش ناراحتم کرده بود ولی گذاشته بودم به حساب بچگیش. مدام به این فکر میکردم که وقتی وارد اجتماع بشه این مدل رفتار باعث میشه از لحاظ روحی آسیب ببینه. خیلی تو خط پسر و این حرفا نبود به جز یه بار که در مورد دوست، دوست پسر یکی از دوستاش حرف زد. یه روزی اومدن بهم گفتن که به خاطر درساش دیگه نمیخواد بیاد سر کلاست. میدونستم داره بهونه میاره. ناراحت شدم. آخه بچه با استعدادی بود ولی خب زور که نمیشد کرد وقتی نمیخواست، نمیخواست دیگه.تقریباً یه سالی میشه که ندیدمش. آخرين بار تو مسابقات دو میدانی دیدمش. مثل همیشه آماده، پر انرژی و با انگیزه. اون روز یه درصدم فکر نمیکردم که چند ماه بعد با یه نفر فرار کنه و بعد هم ازدواج.HeliaHeliaFri, 18 Dec 2020 20:39:25 +0330https://virgool.ir/@heli.hajian/لذت-های-کوچک-زندگی-jog9yyv3i9whامروز عصر بعد از اینکه استوری های این هفته پیج رو آماده کردم و برنامه ریزی پست هارو هم کردم رفتم و برای خودم یه لیوان چایی ریختم، حسابی خسته شده بودم، درس و دانشگاه از یه طرف، کلاسای آموزش تبلیغات و تولید محتوا از یه طرف دیگه، برنامه های پیج و عکاسی و همه ی اینا حسابی ذهنمو درگیر کرده بودن، همینطوری که داشتم به انبوه کارهام فکر میکردم چشمم به بخار داغ لیوان چاییم خورد. یهو ذهنم از مشغله هام دور شد و به این فکر افتادم که ما آدما وقتی درگیر مشغله ها و مسئولیت های زندگی میشیم چقدر نسبت به محیط اطرافمون بی تفاوت میشیم، گاهی اوقات یادمون میره که زندگی همین لحظاهایین که خیلی ساده و بی تفاوت از کنارشون رد میشیم.ما آدما همش منتظریم یه اتفاق عجیب و غریب تو زندگیمون بیافته تا حالمون خوب بشه در حالی که هممون یه عالمه لذت های کوچیک تو زندگیامون داریم که اصلا بهشون توجه نمیکنیم، همون لذتایی که اگه یه ذره بیشتر حواسمون بهشون باشه کلی میتونه حالمونو خوب کنه و انگیزه و انرژی بهمون بده واسه ادامه زندگی و کارامون. مثلا همین لیوان چایی، بدون اینکه متوجه باشم وسط خستگیام بهش پناه اوردم تا گرمم کنه و خستگیامو در کنه زندگی پر از لیوان های چاییه، پر از لذت ها و فرصت ها که درست وقتی خیلی کلافه ایم به دادمون میرسن ولی ما اصولا اونارو نمیبینیم. اگه فقط یه ذره به محیط اطراف و کارایی که میکنیم بیشتر دقت کنیم قطعا بیشتر میتونیم متوجه این لذت های کوچیک بشیم و ازشون لذت ببریم و درست موقعی که باید، حالمونو ١٨٠ درجه تغییر بدیم.یادمه یه مدتی کتاب صورتت رو بشور دختر جان ریچل هالیس رو میخوندم. اونم به این موضوع اشاره کرده بود که هر روز برای خودت یه زمانی رو خالی بزار و یه کاری رو انجام بده که حالتو خوب میکنه. حالا اون کار حتما نباید مسافرت به یه جای خوش آب و هوا یا غذا خوردن تو یه رستوران گرون قیمت یا کارای بزرگ و عجیب باشه، فقط کافیه که حالتو خوب کنه. مثلا به یه گل زیبا آب بده، یه موسیقی قشنگ گوش کن، چند صفحه کتاب بخون یا هر کاری که حالتو خوب میکنه. ولی خب طبق معمول همیشه یجوری تو هیاهو زندگی غرق میشم که یادم میره قرار بود هر روز واسه حال خوب خودم وقت بزارم.همه ی اینارو گفتم که بگم تو این روزا که انقد حالمون گرفتس، خودمون و حال خوب خودمونو فراموش نکنیم،یادمون نره که ما زنده ایم و برای زنده بودن فقط نفس کشیدن کافی نیست.HeliaHeliaSun, 22 Nov 2020 00:30:56 +0330https://virgool.ir/@heli.hajian/بادبادک-باز-brj970owvqbbدر اتاق دود با پدرم بودیم که برای بابا تعریف کردم که درس امروز ملا چی بود، بابا همانطور که برای خودش مشروب می‌ریخت به حرف های من هم گوش میداد، جرعه‌ای نوشید بعد روی کاناپه نشست و لیوانش را روی میز گذاشت و کارت روی پاهایش نشاند. احساس می‌کردم روی تنه ی درخت نشسته ام. نفس محکمی کشید، طوری که هوا لای سبیل هایش صدا می‌کرد. نمی‌دانستم دار بغلش فرو بروم یا با ترس فرار کنم.با صدای با جذبه اش گفت : «میبینم درس و زندگیت را با هم قاطی کردی.»گفتم : « ولی پدر اگر حرف های ملا درست باشد، شما گناهکاری» همانطور که تکه یخی را با دندان‌هایش خرد می‌کرد گفت : «میخواهی نظر پدرت را درباره‌ی گناه بدانی؟»گفتم : «بله»« خب پس برایت توضیح می دهم، ولی اول از هرچیزی باید بدانی که از این جماعت چیز به درد بخوری یاد نمیگیری»گفتم: « ولی پدر به نظرم فتح الله خان آدم درستی باشد»بابا در جوابم گفت : «خب چنگیز خان هم در ظاهر آدم خوبی بود، اصلا بگذریم، می خواهم نظرم را درباره ی گناه بگویم، گوش میدهی؟»آرام گفتم : « بله»« به نظرت میتوانی برای یکبار هم که شده، بگذاری مثل دوتا مرد با هم صحبت کنیم؟»آرام گفتم : « بله پدر جان»دفعه‌ی اول نبود که بابا با کلمات تلخ و نیش دارش باعث می شد که تحسینش کنم، جز بهترین لحظات زندگی ام بود. هر چند که خیلی کوتاه بود. خیلی کم میشد که بابا با من صحبت کند، چه برسد به اینکه مرا روی پاهایش هم بنشاند، احمق بودنم اگر باعث خراب شدنش می شدم.بابا گفت : « خوبه» ولی از چشم هایش مشخص بود که به موضوع مهمی فکر می‌کند.گفت : « حرف های ملا به کنار، ولی در دنیا یک گناه وجود دارد، آن هم دزدی است! و گناهان دیگر، نوع های دیگر دزدی است متوجه شدی؟»گفتم : « نه پدر جان» خیلی دلم میخواست که منظورش را متوجه میشدم، دلم نمیخواست دوباره نا امیدش کنم.پدرم از کلافگی آهی کشید، خیلی تلخ بود، چون صبر بابا کم نبود. بابا بیشتر روزها تا شب خانه نمی آمد، و من اکثر شب ها تنهایی شام می خوردم، وقتی می‌آمد با اینکه می‌دانستم سر ساختمان بوده و به امور مختلف رسیدگی می‌کند، از علی می پرسیدم که کجا بودند؟ مگر اینطور کار کردن صبر نمی‌خواست؟ همین الان هم از همه‌ی بچه های یتیم خانه متنفرم، بعضی وقت ها آرزو میکردم کاش آنها هم همان موقع می‌مردند.باباب در ادامه گفت : « زمانی که یک مرد را کشتی، حق زندگی کردن را از او دزدیده ای، حق داشتن همسر را از زنش دزدیده ای، حق بچه هایش را برای داشتن پدر از آن ها دزدیده ای، زمانی که به دروغ چیزی بگویی، حق دانستن حقیقت را از او دزدیده ای، متوجه شدی؟»«بله متوجه شدم،….HeliaHeliaSat, 21 Nov 2020 16:21:20 +0330