https://virgool.ir/feed/@hegelدر پیِ فهمی از هگل و هگل‌گرایی | about@hegelnow.com | hegelnow.comfa2026-11-11 04:12:56https://files.virgool.ir/upload/users/905491/avatar/h1OUle.jpeghttps://virgool.ir/@hegelhttps://virgool.ir/@hegel/خوانش-پدیدارشناسی-روح-بند-73-mokg6zearpnaوضعیت فعلی از دیده هگل:ضرورت رسیدن به فهم و زبانِ مشترکی درباره شناخت پیش از شناختِ واقعیِ [1] امر مطلق، آنچه که در حقیقت هست -موضوع اصلی [2]-، انگاشتی متداول و طبیعی است: شناخت همچون ابزار یا واسطه است؛ اگر ابزار باشد، امر مطلق تصاحب میشود [3] اما اگر واسطه باشد، امر مطلق نگریسته میشود [4]. وجود انواع مختلف شناخت، محدودیت نوع و گستره آن و تعیین‌پذیری ماهیت و مرز آن، ضرورتی شاخ و برگ گرفته است که اینک در مقام یک نگرانی‌ موجه است؛ نگرانی‌ای که هسته‌ی آن اضطرار از انتخاب نادرست و به خطا افتادن است و چنان موجه که باید به این عقیده [5] تبدیل شود: پرداختن به آنچه که در خود است، به عبارت دیگر، نشاندن یا فراهم‌سازی امر مطلق برای آگاهی [6] نامعقول و متناقض است و بین امر مطلق و شناخت مرزی هست؛نقد هگل بر وضعیت فعلی:چون اولاً استفاده از شناخت همچون ابزار [برای تصاحب و تصرف ذات امر مطلق،] بر چیزی، آن چیز را دگرگون میسازد و شکل میدهد و دوماً بهره‌گیری از شناخت همچون واسطه‌ای منفعل [که پرتو حقیقت از درون آن به ما می‌رسد] دیگر حقیقت آنگونه که در خود است– آن چیز-، نیست بلکه حقیقتی دریافت شده از درون و از طریق واسطه است. استفاده از ابزار یا واسطه نه تنها نامعقول است بلکه نتیجه‌ای میدهد که با شناختن امر مطلق در تضاد است. در فرضیه شناخت همچون ابزار، آشنایی با شیوه اثرگذاری و تغییرآفرینی [7] ابزار و متعاقباً کسر مشارکت و سهم آن از بازنمایی‌ای [8] که از امر مطلق حاصل شده است به عنوان بهسازی ارائه شده (1) تا امر حقیقی به طور ناب دریافت و کسب شود اما این بهسازی زائد است زیرا شناخت با حقه‌زنی قصد دارد امر مطلق در خود و برای خود (2) را تقدیم به آگاهی کند. زیرا شناخت [حقه‌باز] با تلاش‌های گوناگونش تظاهر می‌کند بین شناسنده و امر مطلق رابطه‌ای بی‌میانجی و مستقیم [9] میسازد در حالی که چنین نیست. در فرضیه شناخت همچون واسطه، حتی اگر سنجش شناخت به دست آمده، آشنایی‌ای از قوانین حاکم بر نحوه دریافتِ امر مطلق از طریق واسطه را فراهم کند، این آشنایی‌ای همان موضوع اصلی -امر مطلق- نیست. به عبارت دیگر نورشناسی و آشنایی با قانون شکست نور، لمس [10] خود نور نیست‌ بلکه جهتی محض و مکانی تهی است.(1) مراجعه شود به افزوده شماره (2) در شرح پدیدارشناسی روح از مقدمه بند 73.(2) در نیمه ابتدایی بند 73 فقط به امر مطلق آنگونه که در خود است اشاره میشود. این نشان از این دارد که امر مطلق فقط آنگونه که در خود است برای پیشینیانِ هگل (وضعیت فعلی برای هگل) جای پرسش داشت اینک اما در نیمه دوم بند، جایی که هگل موضع خود را بیان میکند، از وجه دیگرِ امر مطلق، آنگونه که برای خود است، خبر میدهد.منابع:متن آلمانی.ترجمه فارسی حسینی و اردبیلی و ترجمه انگلیسی پینکارد.ترجمه انگلیسی اینوود.ترجمه انگلیسی  کینلی داوو و ترجمه انگلیسی فوس و دوبینز.واژه‌نامه هگل از اینوود.[1] das Erkennenاز فعلِ erkennen (چیزی را کاملاً یا عمیقاً شناختن) مشتق می‌شود، به معنای دانش (Knowledge) یا شناسایی (Recognition) است. این واژه در جمله اول بند 73 استفاده می‌شود به صورت das wirkliche Erkennen است که در آن wirkliche صفتی برای تاکید بر موثق بودن، اصیل و عینی بودنِ شناخت است در نتیجه من معادلِ واقعی را برای آن برگزیدم. در ترجمه حسینی و اردبیلی این صفت به بالفعل ترجمه شده است. واژه Erkennen توسط پپینکارد و اینوود به Cognition ترجمه شده است اما کینلی داوو آن را به Knowledge برگردانده و فوس و دوبینز (Peter Fuss و John Dobbins) Intellect (خرد، قوه درک) را برای آن انتخاب کرده‌اند.[2] die Sache selbstرا به موضوعِ اصلی برگردانده‌ام که البته با توجه به ترجمه پینکارد میتوان آن را به «آنچه که مورد بحث است» ترجمه کرد. این واژه در جمله اول به معنای «نکته واقعی» یا «آنچه که واقعاً مهم است» است. در ترجمه فوس و دوبینز این واژه به «دلمشغولی اصلی» ترجمه شده است.[3] sich bemächtige فعل انعکاسی است یعنی sich اشاره به امر مطلق دارد و bemächtige به معنای تصاحب کردن، تصرف کردن، به مالکیت درآوردن چیزی است. از این رو من آن را به معنای تصاحب کردن میدانم. در ترجمه حسینی و اردبیلی این واژه به فراچنگ آوردن ترجمه شده است.[4]erblicke حالت اول شخص مفرد فعلِ erblicken است که به معنای نگریستن یا نگاه کردن است. خاصه erblicken معنی ادراک کردن یا دیدنِ چیزی را نیز میدهد و بر عمل دیدنِ چیزی یا شخصی با حالتی از تعجب و اضطرار دلالت میکند. فوس و دوبینز از معادل behold (مشاهده کردن، نگریستن) و کینلی داوو از معادلdiscover (کشف کردن، پرده برداشتن) برای این واژه استفاده کرده‌اند.[5]Überzeugung[6]Bewußtsein مرحله‌ای از تکوین روح مطلق.[7]Wirkungsweise[8]Vorstellung[9]unmittelbarبه نظر می‌آید استفاده از واژه unmittelbar به معنای بی‌میانجی و مستقیم، به بند B33 در نقد عقل محض کانت اشاره دارد: «چیزی که شناخت از طریق آن بی‌میانجی به ابژه‌ها مربوط میشود».[10]berührtهگل‌پژوهیهگل‌پژوهیWed, 03 Apr 2024 14:36:46 +0330https://virgool.ir/@hegel/شرح-پدیدارشناسی-روح-از-مقدمه-بند-77-gexj8aoorhqlشرح پدیدارشناسی روح از مقدمه بند 77سه نوع دانش [1] در میان هستند: «دانش آنگونه که پدیدار میشود» [2]، «ارائه‌ی» [3] این دانش و علم توسط هگل و علم. علم، یا حداقل منطق، «آزاد» است - به این لحاظ که خودتعیین‌کننده [4]، آزاد از امور بیرونی، به ویژه از از امور تجربی و محدودیت‌ها - است. «آگاهی طبیعی» [5] به این لحاظ آزاد نیست. [آگاهی طبیعی] همچنین در هر مرحله‌ای به یک شیوه [6] خاصی از نگریستن به چیزها با حذف و محرومیت برخی شیوه‌های دیگر [از نگریستن]، محدود است. در مقابل، علم به این معنا مغرضانه نیست، بلکه همه شیوه‌های ممکن نگریستن به چیزها را در خود می‌گنجانده و بررسی میکند. «دانش آنگونه که پدیدار میشود»، دانشی که از آگاهی طبیعی برخوردار است، از علم متمایز است. این مستلزم آن نیست که ارائه‌ی دانش آنگونه که پدیدار میشود از علم متمایز باشد. هگل و خواندگان او به یک چشم‌اندازِ خاصی انگونه که آگاهی طبیعی است، محدود نیستند.این «جان» (Seele) در اینجا تقریباً معادل «آگاهی طبیعی» است و هیچ توشه متافیزیکی ویژه‌ای همراه خود ندارد. در بخش سوم [7] دانش‌نامه علوم فلسفی [8]، «جان» نشاندهنده‌ی ظرفیت‌های پایینِ حیاتی و روانشناختی ما [انسان‌] است، در حالی که «روح» (Geist) نشان‌دهنده ظرفیت‌های اندیشمندانه و عقلانی ماست. در بخش سوم، دانش‌نامه علوم فسلفی، سه دوره [9] برای روح متمایز شده‌اند: «روح سابجکتیو» (ذهنِ فرد)، «روح ابژکتیو» (حیاتِ جمعی اجتماعی و سیاسی‌مان) و «روح مطلق» (هنر، دین و فلسفه). این تقسیم به سه دوره صراحتاً در پدیدارشناسی روح رخ نمیدهد؛ که در آن، «روح» معموما شامل قلمروهای  - که بعدها با آنها توصیف شده  - روح مطلق و ابژکتیو میشود. و قلمروِ «روح سابجکتیو» را ندارد، که این، با واژه «جان» در پدیدارشناسی بازتوصیف میشود. متعاقباً جان در دانش‌نامه علوم فلسفی اندیشمندتر است، زیرا قالب‌بندهای [10] (Gestaltungen) - شیوه‌های معمولیِ نگریستن به چیزها - مختلفی را سفر میکند قبل از اینکه روح شود و به خودشناسی [11]‌ کامل برسد. هنوز مشخص نیست که آیا سفرِ آگاهی طبیعی یا جان، سفری است که توسط انسان در طول تاریخ پیموده شده، سفری که توسط یک شخص در گذر زمان زندگی‌اش پیومده شده، یا سفری توسط خودِ خوانندگان هگل شده.ترجمه شده توسط شرح پدیدارشناسی روح بند 77مطالعه شرح پدیدارشناسی روح بند 78[1] Types of knowledge[2] knowledge as it appears[3] presentation[4]  Self determining[5] Natural consciousness[6] way[7] بخش سوم: «فلسفه روح»[8] Encyclopaedia of the Philosophical Sciences[9] phase[10] Configurations یا پیکربندها. خود واژه Gestaltungen معنی ساختاربندی نیز میدهد.[11] self-knowledgeهگل‌پژوهیهگل‌پژوهیSun, 22 Oct 2023 01:05:44 +0330https://virgool.ir/@hegel/شرح-پدیدارشناسی-روح-مقدمه-بند-76-اینک-هگل-wsudjmpppqidشرح و تفسیر پدیدارشناسی روح مقدمه بند 76 هگل چهار رویه را در نظر میگیرد: رویه اول: پذیرش این که شناخت از امر مطلق جدا است (کانت). رویه دوم: «تقلا کردن برای پاسخ» در شروطِ خود پروبلوماتیک (لمبرت). رویه سوم: رفع و فتقِ پروبلوماتیک با از بین بردن ابهامات و سردرگمی‌ها. رویه چهارم: نادیده گرفتن پروبلوماتیک و پذیرشِ «علم» با امید به اینکه [پروبلوماتیک را] حل و فصل کند. هگل رویه‌های اول و دوم را رد میکند، اما مشخص نیست بین رویه‌های سوم و چهارم کدام را ترجیح میدهد. در پدیدارشناسی روح، با رویه سوم [پروبلوماتیک را] سبک و سنگین میکند: هگل مفهومِ امر مطلق را در «نبرد روشنگری با خرافه» (1) بررسی میکند. ولی بررسیِ چنین مفاهیمی در پدیدارشناسی روح غیرمستقیم است. در کتاب منطق، [مفاهیم] صراحتاً چیشنش میشوند، که بخشی از علمِ اصیل [1] است (2)؛ بنابراین رویه‌ی سوم با چهارم به یکدیگر محلق میشوند. با این حال، رویه چهارم با مشکلِ برابری [2] مواجه است – برابری به این معنا که اگر من میگویم p و شما بگوید نقیض p، این تنها به این معناست که حرف من مخالف حرف شما است. در توسعه علم، ما با رقبای جعلی آن، یعنی «دانش غیرحقیقی» [3] روبه‌رو هستیم. چگونه میتوانیم برتری علم را بر رقبایش بنا کنیم؟ صرفاً رویارویی علم با رقبایش در شکلِ پایان یافته‌اش فایده‌ای ندارد. این امر منجر میشود که رقبای علم را رتبه‌بندی کنیم و به «وجود» [4] راستین علم متوسل شویم؛ رقبا نیز میتوانند چنین کنند. پاسخِ هگل این است که دانش غیرحقیقی را نه همچون رقبای علم بلکه همچون نسخه‌های بدوی آن در نظر بگیریم. در این بند، هگل از ابهام واژه erscheinen، که معنای «ظاهر شدن»، آنچه که «به نظر می‌آید» (در تضاد بالقوه با واقعیت)، آنچه که «آشکار میشود»، آنچه که «شروع به وجود میکند» و غیره میدهد، بهره میبرد. این «ایده‌ها و گویه‌ها» که مخالف علم‌اند، تنها «ظاهرِ [Erscheinung] تهی از دانستن» هستند؛ یا به عبارتی دیگر، به نظر می‌آید دانش باشند اما واقعاً دانش نیستند. در مقابل این، زمانی که علم «به صحنه» می‌آید، این یک «ظهور» [5] است، به این معنا که چیزی حضور به عمل رسانده است [6]؛ تقابل اینجا با واقعیت نیست، بلکه با بسطِ علم «در حقیقتش» است: میان [زمانی که] علم در پیدایش نخستین‌ش و زمانی که علم خودش [پروبلوماتیک] را حل میکند و خود را توجیه میکند. هنگامی که هگل پیشنهاد میدهد دانش غیرحقیقی را میتوان «ظاهر شدنش (در اینجا علم)» - ihr Erscheinen - نامید؛ به این دلیل که دانش غیرحقیقی را میتوان شکلِ بدویِ علم، «ظهور» نخستین‌ش، در نظر گرفت. چه دانش غیرحقیقی را، یا چه در عوض، علم را همچون ظاهر در نظر بگیریم پروبلوماتیک همان است زیرا علم به عنوان یک رقیب [برای دانش غیر حقیقی] ظاهر میشود: علم باید این «ظاهرِ فریبنده» [7]، Schein، را از بین برد. Schein واژه‌ای است که صراحتاً بر آنچه که واقعیت نیست، دلالت میکند. اگر دانش غیرحقیقی صرفاً جایگزینی برای علم در نظر گرفته شود، پس علم ممکن است به سادگی آن را رد کند. اما اینگونه نمیشود، زیرا دانش غیرحقیقی نیز میتواند علم را رد کند. اگر دانش غیرحقیقی همچون شکلِ بدویِ علم در نظر گرفته شود یعنی همچون «ظاهر شدنش» [8] تلقی شود، علم ممکن است به «اشارهِ» [9] بهتری نسبت به دانش غیرحقیقی متوسل شود که اکنون این «شناختن» - Erkennen - نامیده میشود. اگرچه [این شناختن] حقیقت‌مند [10] (wahrhaften) نیست اما نشان میدهد که [شناختن] اکنون همچون شکلِ بدویِ علم در نظر گرفته میشود.سخت‌تر آن است که بفهمیم چرا این جایگزینی شکست میخورد، خصوصاً که رویه‌ی خودِ هگل در پدیدارشناسی روح را تداعی میکند. اما این توسل جستن [علم] به «یک موجودیت»، به یک ادعا یا یک نظریه‌ است که اتفاقاً پیشنهاد شده است. هیچ تضمینی وجود ندارد که این نظریه بارور باشد و هیچ تضمینی نیست که توسعه نظریه میوه‌ای مهم بدهد. افزون بر این، نسخه‌ی پیشینِ یک نظریه ممکن است از نسخه کنونی بهتر باشد. روشن نیست چرا هگل صراحتاً توسل جستن به «شکلی» [11] از خودش را همچون چیزی «فرومایه» توصیف میکند. او ممکن است بیم از این داشته باشد که توسل جستن ما را تشویق کند تا دوباره به این وضعِ فرومایه بازگردیم تا اینکه نظریه خودمان را بیشتر توسعه بدهیم به عبارت دیگر، تا اینکه به سوی علم برویم آنگونه که «در خود و برای خود» [12] است. زیرا هگل مشخصاً از این دیدگاه که علم در تلاش است تا برتری خود را بر رقبایش بنا کند به این دیدگاه که علم از نسخه‌های فرومایه‌ی خودش سرچشمه میگیرد، تغییر جهت داده است. این تنزل دادنِ رقبای علم به نسخه‌های بدویِ علم و این ارائه‌ی «دانش آنگونه که پدیدار میشود (des erscheinenden Wissens)» هستند که به فعالیتِ هگل پروا میدهند. تغییر جهت هگل با ابهامِ erscheinen تسهیل میشود. رقبای علم، ظواهری همچون توهم‌ها و خلاف واقعیت هستند. شکل‌های بدوی علم ظواهری همچون علم در «نخستین ظهورش» است که بر خلاف «واقعیت» نیست بلکه علم در شکل توسعه‌یافته‌اش، «در خود و برای خود» است. رویه‌ی خودِ هگل آن رویه‌ای نیست که با انتقاد شروع شد [13]. هگل در ابتدا علم را در شکل تکامل‌یافته و بالغش ارائه نمیدهد و سپس به تلاش برای دفاع از آن در برابر رقبایش بپردازد؛ چه با استدلال بر له آن چه بر علیه آن، یا چه با توسل به راه‌هایی که به سمت علم اشاره دارند. بلکه هگل ترجیح میدهد از رویه چهارم برای توجیه رویه متفاوت خودش، استفاده کند اکنون که آن را تفسیر میکند. از آنجایی که رویه چهارم به اشاراتِ علم [14] در دیدگا‌ه‌های دیگر توسل میجوید، این دیدگاه‌ها همچون نسخه‌های بدوی از علم در نظر گرفته میشوند. چنین توسل جستنی ناروا است، اما به ما آنچه که لازم داریم را نشان میدهد. ما باید نشان دهیم چگونه علم از وضعیت‌های پیشینِ اندیشه [15] ظهور میکند.ترجمه شرح پدیدارشناسی روح مقدمه بند 76 توسط مایکل اینوودافزوده‌های مترجم:(1) «نبرد روشنگری با خرافه» بخشی از «روشنگری» ذیل «روح از خودبیگانه، فرهنگ» ذیل بخش ششم، «روح»، در کتاب پدیدارشناسی روح است.(2) علم اصیل طبیعی یا natural science proper نزد کانت به عنوان یک ماهیت محدود‌کننده و مطالبه‌گر توصیف شده است چراکه برای آنچه که دانشْ علمی اصیل به شمار آید، کانت استانداردهای سفت و سخت را پیش می‌نهد و معیارهای دقیق را اعمال میکند. محدودکننده به این معنا که کانت دامنه‌ی آنچه که دانش علمیِ پیروِ استانداردهای سفت و سخت قلم داد میشود، کوچک میکند. با توجه به کانت، علم اصیل طبیعی باید شرایط زیر را داشته باشد: (1) نظمِ سیستماتیک، (2) اصول عقلانی و (3) دانشِ پیشینی با قطعیت کامل. کانت معتقد بود که علم اصیل طبیعی باید به اصولِ مشاهده تجربی و آزمایش پایبند باشد در حالی که نقشِ دانش پیشینی در نظم‌دهی و فهمِ داده‌ها را به رسمیت بشناسد. کانت در پیشگفتار کتاب بنیان‌های متافیزیکیِ علوم طبیعی میگوید: «تمام علم اصیل طبیعی نیازمند بخشی مخصاست.» (469) این بخش محض بر اصولی استوار است که با اصولی که مشاهده تجربی بر آن استوار است، تفاوت دارد.[1] science proper[2] equipollence[3] untrue knowledge[4] Being[5] appearance[6] puts in an appearace.[7] Semblanceبرای درک بهتر این واژه نزد لمبرت، کانت و هگل مراجع کنید به پانویس شماره 12.[8] its appearing[9] intimation[10] genuine[11] form[12] in and for itself[13] اینوود در اینجا به بندهای 73، 74 و 75 پدیدارشناسی روح اشاره میکند.[14] intimations of science[15] primitive modes of thoughtهگل‌پژوهیهگل‌پژوهیWed, 18 Oct 2023 18:21:43 +0330https://virgool.ir/@hegel/هگل-پدیدارشناسی-روح-مقدمه-بند-75-wmtnbu1bvvqt«نتیجه» این ادعاست که مخالفان هگل «ترس از حقیقت» [1] دارند؛ تو گویی از فراچنگ‌آوری حقیقت دست کشیده‌اند و به داستانی رضایت‌بخش بسنده کرده‌اند. مخالفان پاسخ میدهند که تمایزی میان حقیقت [2] و کذب [3] در قلمرو ظواهر را پذیرفته‌اند. شخص کانتی یا ایده‌آلیست ترافرازنده [4]، حقیقت این گزاره که زمین به دور خورشید میچرخد را تایید میکند، با وجود اینکه خورشید و زمین همانند تمام چیزهایی دیگر که ما از آن‌ها دانش داریم ظواهر هستند نه اشیاء فی‌نفسه. وابستگی ظواهر به تجهیزات شناختی انسان (به ویژه مکان و زمان) به این معنا نیست که آنها صرفاً توهم‌اند. نگاهی بیندازید به بند سوم در B69 از نقد عقل محض: «وقتی میگویم در زمان و مکان، شهود [5] از ابژه‌ها و خودشهودی [6] از ذهن، یکسان [شهود و خودشهودی] ابژه‌ها و ذهن را نمایان میکنند، آنگونه که ابژه‌ها بر حواس ما اثر میگذارند، یعنی آنگونه که ظاهر [7] میشوند، منظور من این نیست که این ابژه‌ها ظاهر فریبنده [8] محض هستند.» این را بسنجید با روشی که در داستانی میتوانیم گزاره‌های صادق مانند «شرلوک هلمز پیپ میکشد» با گزاره‌های کاذب «شرلوک هلمز غیرسیگاری است» را تشخیص دهیم. با این حال، شایستگی‌های ایده‌آلیسم ترافرازنده هرچه که باشد، هگل آن را بی‌ چون و چرا نمی‌پذیرد.ترجمه شده از شرح پدیدارشناسی روح مقدمه بند 75 توسط مایکل اینوود.[1] ‘fear of truth’ شاید بتوان واژه «حقیقت‌ترسان» را معادل جایگزین دانست.[2] truth[3] falsity[4] [transcendental idealist][5] intuition[6] self-intuition[7] appear [erscheint][8] illusion [Schein]هگل‌پژوهیهگل‌پژوهیTue, 03 Oct 2023 04:10:54 +0330https://virgool.ir/@hegel/هگل-پدیدارشناسی-روح-مقدمه-بند-74-gg20urkbhhroاگر شناخت ما کاملاً غیر قابل اعتماد است پس باور ما مبنی بر غیر قابل اعتماد بودن آن [شناخت] نیز غیر قابل اعتماد است چرا که این باور خود محصول آن است (1). شکاکیتی که هگل به آن هجوم میبرد، مفروضاتِ جدل‌آمیزی دارد: اول، «تصورات» از شناخت همچون یک کارافزار یا واسطه یگانه روش یا راه بدیهی برای نگریستن به شناخت نیستند. دوم، این تصورات مستلزم آن است که من از شناخت‌ام متمایز هستم؛ همچون عکاسی که از دوربین و تصاویر متمایز است. سوم، شناخت از امر مطلق جدا است؛ همچون دوربین و تصاویر که از ابژه‌های تصویربرداری شده متمایز هستند.هگل صراحتاً تنها مورد سوم را نقد میکند. منظور هگل ممکن است این باشد: از آنجایی که شناختْ «واقعی» [1] است (مانند تمام چیزهای دیگر)، باید شاخه‌ای از امر مطلق باشد. این بدان معنا نیست که شناخت حقیقی [2] یا راستین [3] است. اگر هگل خلاف این را پیشنهاد میدهد، شاید از ابهام [واژه‌های] «حقیقی» (wahr) و «حقیقت‌مند» [4] (wahrhaft)، که میتوانند به معنای «واقعی/اصیل» و همچنین [به معنای] «راستین/صحیح» باشند، بهره میگیرد؛ آنگونه که در جمله «او حقیقتاً باور دارد زمین صاف است» آشکار است (2). توهمات و خطاها، تا جایی که واقعی هستند، خود نیز شاخه‌هایی از امر مطلق‌اند اما این [واقعی بودن] آنها را راستین و صحیح نمیسازد.ترجمه از شرح پدیدارشناسی روح مقدمه بند 74 توسط مایکل اینوود.افزوده‌های مترجم:(1) اینوود از خواننده میخواهد این جمله را با بند 116 از کتاب «کاوشی در خصوص فهم بشری» هیوم مقایسه کند: در بند 116 هیوم 1) «باور به الهویت و خداناباوری»، «شخص شکاک و شکاکیت»، «شک دکارتی» و «شکاکیت میانه‌رو» را مورد بررسی قرار میدهد.(2) دو واژه wahr و wahrhaft را میتوان به گونه‌ای ترجمه کرد که معنای «حقیقی» و «حقیقت‌مند» بدهند اما این دو واژه معنای «راستین بودن» و «صحیح بودن» نیز میدهند. مثال «او حقیقتاً باور دارد زمین صاف است» این دوگانگی معنا را نشان میدهد. عبارتِ «او حقیقتاً باور دارد» میتواند دو معنا داشته باشد: 1) او «حقیقت‌مندانه» باور دارد (نشان از باوری عمیق و خالص) یا 2) باور او «حقیقی» است (نشان از درست بودن باور).[1] Real[2] True[3] Veridical[4] Genuineهگل‌پژوهیهگل‌پژوهیSun, 01 Oct 2023 20:45:03 +0330https://virgool.ir/@hegel/هگل-پدیدارشناسی-روح-تفسیر-xyzatcni1er31) پایان‌بندیِ ضمنی این اندیشه در انتهای جمله ارائه شده است: «ابرهای خطا به دست می‌آید».2) امر مطلق [1] معادل «آنچه در حقیقت است» و «آنچه را در خود است» است، به عبارتی دیگر، آنچه ما از آن مستقلاً شناخت حاصل میکنیم. تا اینجا پیش فرض هگلیِ خاصی وجود ندارد، اما نه تنها به طور غیرمستقیم به «شیء فی‌نفسه» کانت اشاره دارد بلکه به این ایده که «شناخت» [2] ما یا تجهیزات شناختی ما کارافزار [3] یا واسطه‌ [4] است، اشاره میکند (1). اگر شناخت یک کارافزار یا واسطه است، معقول است کنجکاو شویم آیا [این کارافزار یا واسطه] بصیرت [5] ما را از امر مطلق تحریف میکند یا خیر؛ اما اجتناب‌ناپذیر بودن آن را نتیجه نگیریم. هنگامی که این کارافزار یا واسطه بر ابژه بکار گرفته میشود الزاماً ابژه را دگرگون یا تحریف نمیکند. برای نمونه، عینک دید ما را تحریف نمیکند بلکه آن را تقویت میکند. با این حال، نمیتوانیم بدانیم که چنین تحریفی رخ داده است یا خیر؛ زیرا نمیتوانیم تجهیزات شناختی‌مان را حذف کنیم و یافته‌های این تجهیزات را با ابژه‌ای «آنگونه که نزد خود است» بسنجیم. فرضیه کارافزار و فرضیه واسطه ممکن است به ترتیب با دیدگاه کانت که قوه فاهمه [6] به عنوان یک قوه فعال مفاهیم را بر ورودی حسی اعمال میکند و [قوه فاهمه] به عنوان یک قوه منفعل که ورودی حسی را از طریق رسانه‌های [7] فضا و زمان دریافت میکند، مطابقت داشته باشد. اما این تمایز در اینجا اهمیت ناچیزی دارد. در هر دو مورد، نگرانی (یا عقیده [8]) این است که شناخت واقعیت را تحریف میکند؛ همچون دوربینی که تصاویر تحریف‌شده تولید میکند.ایده دستیابی به امر مطلق از طریق حذف تحریف از یافته‌ها توسط خود کانت ارائه نگردید بلکه یوهان هاینریش لمبرت [9] بود که در کتاب «ارگنون جدید» [10] یا «اندیشه‌هایی در باب بررسی و تعیینِ حقیقت و تمیز آن از خطا و توهم (1764)» (2) آن را ارائه کرد. هدف لمبرت در قسمت «پدیدارشناسی» [11] کتابش «پرهیز از ظاهر [فریبنده] (Schein) [12] برای نفوذ به حقیقت» بود (3). نورشناسی قوانین چشم‌انداز را کشف میکند و ما را قادر میسازد که ماهیت چیزی را از ظاهر بصری [13] آن تعیین کنیم. این رویه را میتوان بر ظواهر دیگر تعمیم داد: حسی، روانی، اخلاقی و «امر احتمالی». پدیدارشناسی یک «نورشناسیِ استعلایی» است که «چشم انداز استعلایی» را کشف میکند که به وسیله آن هر ظاهر [فریبنده] به حقیقت مرتبط است؛ بنابراین [پدیدارشناسی] ما را قادر میسازد تا حقیقت را از ظاهر [فریبنده] تعیین کنیم و به یک نظام کاملی از «شناختی علمی» دست یابیم. هگل ایراد میگیرد که ما نمیتوانیم تحریف – سهم کارافزار یا واسطه – را بدون حذف شناخت، بزدایم. پروبلوماتیک این است. کاستن ذهنیِ تحریف‌های چشم اندازی از نقاشی‌ها و عکس‌ها آسان است. اما ما قادر به این کار هستیم فقط به این دلیل که به طور کلی دسترسی مستقیم به ابژه‌ها داریم و میتوانیم ابژه را با تصاویرش بسنجیم. اگر شناخت ما منجر به تحریفی سراسری شود پس نمیتوانیم «تصورات» [14] خود را با خود ابژه‌ها آنگونه که هستند، بسنجیم تا قوانینِ «انکسار» آن را کشف کنیم و اجازه هرگونه تحریفی بدهیم.تصحیح تحریفی در شناخت ما همچنین مستلزم این است که ما دیدِ تحریف‌نشده‌ای از «تصور» تحریف‌شده‌ی امر مطلق داریم و میتوان اندیشه‌ای تحریف‌نشده‌ای - برای مثل در نظر بگیریم که امر مطلق زمانی-مکانی نیست - را شکل دهیم حتی اگر تصورات ما امر مطلق را آنگونه به تصویر بکشد. دانش [15] ما از تصورات و از اندیشه‌های‌مان باید عاری از تحریف باشند. اما چرا چنین باید باشد اگر از جهات دیگر شناخت ما غیر قابل اعتماد است؟ این مسئله با ادعای هگل در بند 74 که «تمایزی بین خود ما و این شناخت را پیش فرض میگیرد» ارتباط دارد.ترجمه شرح پدیدارشناسی روح مقدمه بند 73 توسط مایکل اینوود.افزوده‌های مترجم:(1) هگل در مقدمه دائره‌المعارف علوم فلسفی در بند 10 مینویسد: کانت به ما میگوید باید قبل از بکارگیری کارافزار، با آن آشنا شویم؛ زیرا شاید کارافزار ناکافی [16] باشد و تمام زحمت ما به بیهوده رود.(2) نامگذاری کتاب «ارگنون جدید» توسط لمبرت به پیروی از «ارگنون» ارسطو بود. وی مطالعاتی در قواعد برای تمیز دادن ظواهر سابجکتیو و ابژکتیو انجام داد که با آثارش در نورشناسی ارتباط دارد. در این اثر است که برای نخستین بار واژه پدیدارشناسی استفاده شده است که مشتمل بر قیاس‌های گوناگونی است. در سال 1765 لمبرت نامه‌نگاری به کانت را آغاز کرد و کانت قصد داشت که نقد عقل محض را به لمبرت اهدا کند، اما نقد عقل محض بعد از مرگ لمبرت منتشر شد.(3) لمبرت چهار ملاحظه زیر را بیان میکند:1) آیا فهم [17] انسان توانایی دارد در مسیر حقیقت بدون سکندرهای بسیار گام بردارد؟ 2) آیا خودِ حقیقت به اندازه کافی قابل‌شناسایی [18] نیست که به سادگی با خطا اشتباه گرفته نشود؟ 3) آیا زبان آنگونه که بر حقیقت جامه می‌پوشاند، آن را بیش از پیش از طریق سوءفهم، عدم اطمینان و ابهام غیرقابل‌شناسایی [19] و شک‌برانگیز میسازد؟ 4) آیا فهم به خود اجازه میدهد توسط ظاهر [20] کور گردد بدون آنکه هیچوقت بتواند به حقیقت نفوذ کند؟و سپس چهار علم را برای استفاده انسان به جهت شناسایی آگاهانه حقیقت آنگونه که صادق، حاضر و قابل تمیز از خطا و توهم باشد را ارائه میدهد. وی برای پرسش اول علم دیانالوژی، پرسش دوم، علم التیولوژی، پرسش سوم، علم نشانه‌شناسی و برای پرسش چهارم، علم پدیدارشناسی را پیشنهاد میدهد:در آخر، پدیدارشناسی، یا نظریه‌ی ظاهر، علم چهارم است و هدف آن تشخیص ظاهر است و وسیله [21] لازم برای پرهیز یا زدودن [22] آن برای رسیدن به حقیقت را نشان دهد. واضح است که این چهار علم کارافزارها یا ابزارهای بسیاری‌اند که فهم انسان باید برای کاوش و بررسی حقیقت استفاده کند. واژه ارگنون دقیقا به همین معناست؛ و ارسطو و بیکن از ارگنون استفاده کردند تا آثارشان را با قصدی یکسان بنگارند.احتمالاً ریشه تمایل لمبرت بر «پرهیز» یا «زدودن» ظاهر [فریبنده] از یافته‌های تجهیزات شناختی به علت کار و آثار علمی وی در رشته‌های نورشناسی به ویژه فتومتری دارد.[1] The absolute[2] Cognition[3] Instrument[4] Medium[5] Vision[6] Understanding[7] Media[8] Conviction[9] Johann Heinrich Lambert ریاضی‌دان، فیزیک‌دادن، ستاره‌شناس و فیلسوف اهل سوئیس بود که با کانت ارتباط داشت[10] New Organon[11] Phänomenologie[12] Semblanceمایکل اینوود Schein را به semblance ترجمه کرده است که یکی از معنای نامتداول آن است. در زبان انگلیسی semblance معمولاً دلالت بر ظاهر یا شباهت فریبنده یا ساختگی دارد؛ تو گویی در semblance چیزها آنگونه که به نظر می آیند واقعاً نیستند و اغلباً از semblance برای ظاهری دروغین و شباهتی مبهم استفاده میشود. مترجم برای تمیز قائل شدن بین semblance و appearance، آن را به "ظاهر [فریبنده]" ترجمه کرده است با این حال میتوان از واژه تظاهر یا همانندی نیز برای آن استفاده کرد.[13] Visual appearance[14] Representations[15] Knowledge[16] unzureichend[17] Verstände[18] kenntlich[19] unkenntlicher[20] Schein[21] die Mittel[22] vermeidenهگل‌پژوهیهگل‌پژوهیSat, 30 Sep 2023 19:18:38 +0330