https://virgool.ir/feed/@hef1995خرده دست نوشته های یک بایپولار برنامه نویسfa2026-11-11 06:11:10https://files.virgool.ir/upload/users/74224/avatar/qiLNaT.pnghttps://virgool.ir/@hef1995https://virgool.ir/@hef1995/اِرور-404-sipkaft8foutسَبک ها و موضوع های مختلف را امتحان می کرد و در انتها روایتگری بود که خودش را "آن" خطاب می کرد و درباره "ماه روی" می نوشت. چَشم به صفحه دوخته، کم پِلک زده، تار می دید. آنقدر تار می دید که "او" لج ش می گرفت. بی اختیار عینک را از صورت او بر می داشت و شیشه اش را "هااا" کنان با گوشه شال یشمی اش تمیز می کرد و سرجایش می گذاشت. بعد چانه اش را کمی بالا می گرفت و لبخندی نامطمئن می زد، امید می داد تا کمی کمتر بخوابد و بیشتر بنویسد. به هر کس می رسید، حال و احوال نکرده چشم درشت می کرد و شمایل کسی هم تای "ماه" را وصف می کرد. زبان بدن اش آنقد خوب بود که آدم را وادار به قبول حرف هایش می کرد. با اعتقادی محکم انگشت اشاره اش را به سمتی می گرفت و چشم درشت تر خبر از جا و مکان و احوالات کسی می داد. همه را شیرفهم کرده بود، که شال یشمی ای، روزی از آن سمت ها می آید و دست می گیرد و جهنمی گلستان می کند و ... هر روز به این مذهب خود ساخته اش بیشتر ایمان می آورد و برای منجی اش از آن ور دنیا چانه ای بالا می گرفت و لبخندی نامطمئن میزد که هیچ وقت به صورت زمخت ش قواره نمی شد. سه سال دوره اش می کرد. آنقدر که شیوه بیان اش را گرفته بود، نگاهش شبیه نگاه او بود. قدم شبیه او می گذاشت. شبیه حرف زدن های "او" در انتها صفت ها، "ترررین" اضافه می کرد با اغراقی مصنوعی در آینه اخمو ترررین آدم موجود در تمامی دنیاها و کهکشان ها و سیاره ها را می دید. ترس هایش به درجه قُوت شان لیست کرده بود و مواقعی که عزمی جزم می شد، مرور می کرد. اولی اش از دست دادن چشم هایش بود و از کار افتادن دست و پایش در رده های بعدی بود. چشمی که باشد و هم تای ماه را نبیند؟! پا باشد و برایش ندَود؟ دستی که ننویسد! این ها برایش ترسناک ترررین اتفاق های موجود در تمامی کهکشان ها و دنیا ها و سیاره ها بودند.هر روز قَدش برای چیدن "بودن" معشوقه اش بیشتر آب می رفت.برای بقای خودش به عهد سه سال از بین رفته وفا می کرد. هفدهم هر ماه تا کافه انار را راه می رفت و تا آنجا نظرات ش را در رد مقوله "ماه گرد" بیان می کرد و منتظر می ماند که در آخر آب دهانی قورت بدهد و قیافه ای جدی بگیرد و ادامه دهد: - ازم راضی هستی؟و چشم درشت "بلی" بشنود. عنایتعنایتWed, 19 Feb 2020 00:51:07 +0330https://virgool.ir/@hef1995/متغیر-تِمپ-bm92rm4pwnfzهمه چیز را اصیل می خواست بی پدر! اما زنده بود که نادیده گرفته شود. عادتش بود! همیشه از همه جا می رفت، قدم های رفتنش را محکم بر می داشت که رفتنش را ببینند، که "نرو" بشنود، تا با خودش و حس بیهوده بودنش کمی کنار بیاید. گُل مورد علاقه ای نداشت، هیچ وقت هیچ چیز را هوس نمی کرد. برایش فرقی نداشت. حرف که می زد قیافه اش کم رنگ می شد، در اوج بحث هایش صدایش ضعیف می شد. از چهار فرسخی قیافه اش داد می زد که از آن "معمولی" هاست. از آن ها که فرقی ندارد با او چه رفتاری کنی. از آن گونه معمولی های "رام" که ناراحتی اش و احساس هایش آنقدرها هم که وانمود می کند جدی نیست. نه نیست!از آن ها که برای کسی تهدیدی به شمار نمی رود، که با کسی رقابتی نمی کند. سقف دنیایش اندازه حس آمیزی های انتراعی با آهنگ های مورد علاقه اش بود. از آن معمولی ها که برای خودش داستانی ندارد. چهره اش تنها و فقط در صورتی که زاویه خاصی از نور بر آن می تابید زیبا می شد. از آن معمولی های گاهی زیبا. از آن گونه ها بود که اگر از خواب بد بیدار شود سرش درد نمی گیرد، اگر وقت خوابش می گذشت باز هم راحت می خوابید. ملغمه ای از انزوا طلبی و برونگرایی بود. هر زمان که دلش نوشتن می خواست، قیافه اش را درهم می کرد و به سختی خودش را جدی جلوه می داد. آخرین عکس "او" را که نیمی از چهره اش درون آینه افتاده بود برانداز می کرد. نیمی از چیزی شبیه ماه. همان "ماه روی" نیم چهره برای به لرزه انداختن دستانش، به تپش افتادن قلبش و فراخوان کردن کمی اشک گوشه چشم راستش کافی بود. نوشتن فقط همین چیز ها را می خواست.عادتش بود! برای هر چیز ریز و درشتی فلسفه ای می بافت. تنهایی اش آنقدر بزرگ بود که بودنش آن را نمی فهمید، به این جهت با تنهایی کنار می آمد. کافی بود که به او بهایی بدهند یا بیشتر از نگاه معمولی نگاهش کنند تا معادلاتش به هم بریزد. تا بشود چیزی که بودنش را بَلد نیست. به نادیده گرفتن پناه می برد. هنوز تکانه های تیک وار پای راستش مریض وار تر ادامه داشت و می خندید و اراجیف اش را تحویل ملتی می داد که دغدغه های مهم تری داشتند. اواخر گاهی به دست هایش نگاه می کرد، مبهوت "بودن" ش می شد. دست هایش را جلو چشم هایش حرکت می داد، همیشه می گفت "دچارش که بشوی باختی" ...معنی حرف هایش اغلب پیدا نبود. گمان می کنم جنونی چیزی دارد.شوق که پیدا می کرد عمیق گوشه اتاقش غرق می شد و منطقی تر از گذشته به "نبودن" ش فکر می کرد. بیشتر می خواست نباشد. می خواست بخوابد تا به ابد. همه چیز را اصیل می خواست بی پدر! 5 سال بود که شب ها خودش را نمی کُشت.عنایتعنایتSun, 26 Jan 2020 01:47:42 +0330