https://virgool.ir/feed/@heeizarاز زمانی که خواندن و نوشتن یادگرفتم ،نوشتن جزو جدانشدنی روزهایم شد و حالا مدتی است دلم میخواهد جدی تر بنویسم.fa2026-11-12 05:44:07https://files.virgool.ir/upload/users/152588/avatar/clFZyx.pnghttps://virgool.ir/@heeizarhttps://virgool.ir/@heeizar/دیشب-یکی-از-بوته-ها-گل-داد-xghu5osbyhdhدیشب یکی از بوته ها گل دادیک هفته ای از بیخبری ام میگذشت. میدانم سرش شلوغ است و حالا درگیر زند نگه داشتن فرزندانیست که کالبد انسانی ندارند و مرگشان هم شاید به چشم ما نیاید اما برای او و تمام آنهایی که خانه شان را کنار خانه ی گیاهان بنا میکنند و با عشق برای رشد دانه به دانه از برگ های بوته ها زحمت میکشند ، دردی چون مرگ یک عزیز است.برایش نوشتم فلانی کجایی ؟خیلی وقت میشود که رفته ای و خبری از تو ندارم . چند ساعت بعد نوشت سلام عزیزم . بهترم عزیزم. و من با یک شکلک متاسف نگاهش کردم که یعنی ناراحتم اما در بدترین زمان ممکن ناراحتی ام را کش دادم.نوشتم قهرم، قهرم.و او با شکلک غمگین جوابم را داد درحالی که برایم مینوشت دوتا خبر دارم یکی خوب یکی بد . یکی از سالن ها حال گیاهانش بهتر است و دیگری بدتر. دیشب یکی از بوته ها گل داد. حس کردم بچه دار شده ام.اینجا درحالی که از شدت ذوق اشک درچشمانم حلقه بسته بود نوشتم: چقدر خوب.نوشت : سالنی که حال بوته هایش بدتر شده از بس سم زده ایم ضعیف شده اند.نوشتم : خوب میشوند.نوشت: اما نیمه ی پر لیوان را ببینیم یکی از سالن ها خوب شده و به بار نشسته. با هرجمله اش قند در دلم آب میشد ولی چیزی درونم بود که انگار مانع میشد ذوقم را برزو دهم. حس احمقانه ی "نازکردن" آخر فلانی تورا چه به ناز کردن ؟و بعد نوشتم: اصلا مهم نیست که قهرم ؟جوابی نیامد. ده دقیقه گذشت و باز هم جوابی نیامد. دلشوره گرفتم نکند حالا همه چیز شروع نشده خراب شود؟ نکند دوستیمان را به گند کشیده باشم؟ نکند تند رفته باشم؟اما دیرشده بود. شروع کردم تند و پشت هم برایش نوشتن که تمام امروز درمورد تو و گلخانه و گیاهانت با مامان حرف میزدیم. که از تمام دوستان گلخانه دارم پرسیدم برای درمان بوته هایت چه میتوان کرد و حالا با دیدن عکس بچه هایت من نیز از ذوق اشک درچشمانم حلقه زده اما جوابی نیامد...!!دارم به این فکر میکنم آدمی چقدر عجیب است. چرا من باید دقیقا وقتی که نباید ناز میکردم؟ اصلا مگر آدمیزاد ناز میکند ؟ مثل انسان بالغ و عاقل با موضوعات رو به رو میشود نه اینقدر کودکانه.حالا هم نمیدانم چه میشود اما میدانم فردا را که بگذرانم یک منت کشی تپل باید بکنم که خودم خودم را ببخشم و از عذاب وجدان رهایی یابم.برای تو ح.ب23 مرداد 99راض هستم ، میخواهم نویسنده شوم!راض هستم ، میخواهم نویسنده شوم!Thu, 13 Aug 2020 13:58:28 +0430https://virgool.ir/@heeizar/چراغی-خاموش-شد-nztgvwqvgu8b...بگذار برایت چیزی تعریف کنم.در حوالی نیمه های مرداد بود که پس از خوابی پریشان چشمانم را به جهان باز کردم.سر درد بدی داشتم. از اتاق بیرون رفته و با تاریکی نمور خانه مواجه شدم.همه جا تمیز و جارو کشیده بود.همه ی خانه برق میزد و میز ها روی هم چیده شده بودند.صندلی ها روی مبل ها جای گرفته بودند و فرش ها را کسی از صبح تکانده بود.همه چیز تمیز بود اما غم در تار و پود دیوار ها رخنه کرده بود.خورشید پشت ابر هایی که در آسمان نبودند قایم شده بود و من تنها و بُهت زده میان آدمها ایستاده بودم. نمیتوانستم بپرسم چه اتفاقی افتاده که اینگونه به هم خیره شده اند.به ناگه صدایم را صاف کردم و پرسیدم:چیزی شده!؟کسی فوت کرده!؟راستش را بخواهید این صحنه را فقط روز فوت پسر خاله ی کوچکم دیده بودم.روزی که او در بیمارستان بود و ما تدارک بازگشتش را میچیدیم اما هیچ وقت بازنگشت.حالا وقتی تجربه ی مرگ کودک یک ساله را با حال عجیب خانه گره بزنید به من حق میدهید تنها حدسم به مرگ کسی باشد..بالاخره پدرم میان چشمانم نگاه کرد و گفت: نه چیزی نشده. بیا بشین میگم برات!!بیشتر ترسیدم.دوباره پرسیدم: کسی فوت کرده!؟و اینبار پدر دوباره جواب داد: بچه ی خاله نمیمونه. رفتن اتاق عمل. کیسه اب پاره شده...!.خشکم زد !!جانی که در جسمی دمیده شده بود پرکشید. دستی که با هزار امید هرروز روی شکم برجسته جلوی آینه حرکت میکرد بی حس شد. ماه ها ، شبانه روز دو قلب در یک جان میتپید‌.چراغی خاموش شد.حالا من اینبار نه برای کودک بی جان که برای جسم ضعیف مادری که تنها هفت سال از من بزرگ تر است عزادار شده ام.نمیدانم حس مادری چه حس عجیبیست، بچه ها را هم دوست ندارم. اما امروز دوباره دلم شکست.مگر آدمی تا چه حد توان تحمل از دست دادن ها را دارد!؟مگر قرار نبود زندگی روی خوشی هم داشته باشد!؟بگذارید جرعه ای آرامش از این زندگی سربکشیم.من یکی دیگر توان هضم هیچ چیز را ندارم. پُر شده ام..۲۰ مرداد ۹۹راض هستم ، میخواهم نویسنده شوم!راض هستم ، میخواهم نویسنده شوم!Tue, 11 Aug 2020 14:59:53 +0430https://virgool.ir/@heeizar/جستارهایی-درباب-عشق-a29lskg6lok9چندساعتی میشود نشسته ام پشت لپ تاپ و سرچ میکنم. کتاب جستارهایی درباب عشق را یافتم و حالا راوی دارد کنار گوشم کتاب را برایم میخواند و من همزمان هم فکر میکنم و هم مینویسم.چون تو عاشق دریا و ماهی ها هستیمیدانی آخر برای این روزها که تو درگیر کار جدیدت هستی و من بیشتر از قبل به تو فکر میکنم باید راهی برای شناخت چرایی این فاصله پیدا کنم. منظور از فاصله همین روزهاییست که خودت را از زمین و زمان گرفته و ای در کارت غرق شده ای.همین روزها که من مدام فکر میکنم اگر درکارت موفق نشوی و بخواهی با زمین و زمان قهر کنی و نام مرا نیز جزو لیست حذفی ها بنویسی، چه باید بکنم؟ورود به ورطه ی عاشقی همانقدر که جذاب است به همان اندازه هم چون منجلابی میماند که اگر حواست نباشد غرق خواهی شد و من درست در مرز غرق شدن هستم.هرروز به امید اینکه از تو پیام تازه ای داشته باشم چشم باز میکنم و گوشی را دست میگیرم و لیست پیامهای واتس اپ را چک میکنم. هنوز آخرین پیام روز قبل مرا نخوانده ای یا اگر خوانده ای پاسخ نداده ای. از حالت کارآگاهانه ی اکانت های فضای مجازی بدم می آید. مگر پلیس فتا دنبالتان کرده که آدم نه میفهمد کی اینجا بوده اید و پیامها خوانده شده یا نه.مرحله ی بعدی چک کردن لیست دایرکت های اینستاگرام است. آنجا هم خبری نباشد میروم سراغ بازدید های اخیر استوری ها. قبل از تو عادت به چک کردن هیچ یک نداشتم اما عکست را که میبینم قلبم در نهایت آرامش تند میزند.میدانی حسی عجیب میان هیجان و شادی و ترس توامان با آرامش وصال سراسر وجودم را در آغوش میگیرد و دلم میخواهد از پشت صفحه ی گوشی سخت در آغوش بفشارمت.ای کاش بدانی وقتی کسی که برایت مخاطب خاص شده عکس ها و نگارشات کوتاه و مختصرت را خوانده چه کیفی دارد. نمیدانی چون اگر میدانستی همین دوکلام مکالمه ی دورادور را از من دریغ نمیکردی.امیدوارم انقدر صبور باشم که درمسیر بازگشتت به زندگی روزمره حسم را بفهمی و به من بازگردی.اما من مینویسم که هیچوقت فراموش نکنم این روزها و نبودنت نه فقط برای تو حتی برای من نیز چاره ای جز صبورتر شدن ندارد. گر آدمی وصال میخواهد باید احساس فراق را نیز مزه مزه کند.آری، من نیز هرچند سخت اما با آغوش باز برای دوباره بودنت سلول به سلول خودم را از نو میسازم.بگذار بنویسم این اولین بار است که کسی را ندیده اینچنین دوست میدارم.میدانم تو مرا فریب نخواهی داد و هرآنچه از تو میبینم خود حقیقی توست. ما قرار است روزهای خوبی را باهم بگذرانیم و سفرهای طولانی برویم پس لازم است این روزها کمتر داشته باشمت که قدر باتو بودن را بیشتر بدانم.برای تو و در نبودت (ح.ب) عزیزم.17 مرداد 99راض هستم ، میخواهم نویسنده شوم!راض هستم ، میخواهم نویسنده شوم!Fri, 07 Aug 2020 11:03:08 +0430https://virgool.ir/@heeizar/میخواهم-نویسنده-شوم-nhfegxox8efaدروغ چرا سالهاست دلم میخواهد بنویسم. و بله سالهاست مینویسم اما اینجا نه.این روزها درگیر حس جدیدی شده ام و نمیدانم میشود اسمش را عاشقی گذاشت یا نه اما تمام سرم پر شده از کلمات و جملاتی که نمیدانم باید کجا بریزمشان.میخواستم دفتری بردارم و بنویسم اما احساس کردم شنیدن صدای فشرده شدن کلید های کیبرد حس بهتری برایم دارد پس به وبلاگ نویسی فکر کردم و در این مسیر به ویرگول رسیدم.حالا قرار است اینجا از این حس غریب بنویسم که اگر روزی به سرانجام رسید دفترچه ی خواندنی احساسم را به دست معشوق بسپارم تا او نیز همچون من در احساس این روزهایم غرق شود.ادعا میکند نوشته هایم را دوست دارد پس باید دید تاب و توان خواندن این جملات را نیز دارد یا نه ...!!همین.راض هستم ، میخواهم نویسنده شوم!راض هستم ، میخواهم نویسنده شوم!Fri, 07 Aug 2020 10:02:18 +0430