<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های هدیه رئیسی</title><link>https://virgool.ir/feed/@hedoyeraisy</link><description>اندر احوالات یک دانشجوی کامپیوتر تازه کار که سعی می کنه تجربیاتش رو باهاتون به اشتراک بگذاره (:</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 21:06:58</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/548014/avatar/Jt02rx.jpeg</url><title>هدیه رئیسی</title><link>https://virgool.ir/@hedoyeraisy</link></image><item><title>در ستایش ناامیدی</title><link>https://virgool.ir/@hedoyeraisy/در-ستایش-ناامیدی-yjr8jz7nwo2s</link><description>خیلی از ماها فکر می کنیم نا امیدی خیلی چیز بدیه و راستشو بخوام بگم خود من هم تا همین چند وقت پیش همین فکرو می کردم ، ولی وقتی بیشتر توی راهرو های ذهنم قدم زدم و موقعیت های زندگی شخصیم رو بررسی کردم ، به این نتیجه رسیدم این که ناامیدی لزوما چیز بدی نیس!شاید بگین وا مگه عقلتو از دست دادی ؟ نا امیدی باعث می شه که ما خموده باشیم ، ناراحت باشیم و حال و حوصله ی همه چی من جمله کار کردن رو از ما می گیره ! خب بله .در نگاهی سطحی اینجوری هستش ولی همین ناامیدیه خیلی از اوقات باعث می شه که ما برگردیم ببینیم مسیر رو اصلا درست اومدیم یا نه؟ اصلا اونجوری که می خواستیم زندگی کردیم یا نه؟ اصلا زندگیمونو دوست داریم یا این که صرفا برای بقیه داریم زندگی می کنیم؟ اصلا دنبال چی هستیم ؟ و خیلی از اوقات باعث می شه ما اون راه غلطه رو ادامه ندیم و شرایطمون رو عوض کنیم! شاید هم خودمون رو عوض کنیم !خیلی از اوقات این ناامیدی باعث می شه از یه سری چیز هامون دل بکنیم که شاید برامون سخت باشه ، شاید در ابتدا دردناک باشه ، ولی بعدا باعث رشد ما می شه ! خیلی از اوقات باید بزنی زیر همه چی و از اول بسازیشون ! شاید حتی خودمونو (:خیلی ها خودشونو دوست ندارن ولی فکر می کنی آخه چرا؟شاید عدم اعتماد به نفس و اینا باشه ولی من فکر می کنم بیشتر از اینه که اکثرا نقابی به صورتشون زدن تا زندگیشون رو قابل قبول جلوه بدن و مردم خوششون بیاد !و چون اونجوری که خودشون می خوان نیستن و زندگی نکردن، از خودشون خوششون نمیاد و از خودشون نا امید شدن!می دونم خود واقعی بودن همیشه سخته ، آدم مورد قضاوت قرار می گیره، و ترس طرد شدن همیشه تو همه ی ماها وجود داره ،ولی عوضش آدم رشد می کنه و آدم بهتری خواهد شد.رشد کردن هیچ وقت آسون نبوده و همیشه همراه درده! ما وقتی نوجوون هستیم استخون می ترکونیم و درد رشد استخون هامون رو به جون می خریم تا رشد کنیم! اما متاسفانه خیلی از اوقات حاضر نیستیم شرایط رو قبول کنیم و علت رو بسنجیم و همینجوری تو نا امیدی هامون غرق می شیم .نا امیدی هم مثل درد یه زنگ خطره ! اگه درد وجود نداشت متوجه خیلی از بیماری ها نمی شدیم و یا موقعی می فهمیدیم که کار از کار گذشته بود! ناامیدی هم مثل همینه !به شرطی که به ندای قلبمون گوش بدیم و ببینیم واقعا چی می خوایم، اگه ناامیدی رو علت سنجی کنیم و براش تلاش کنیم رشدی عجیب و غریب خواهیم کرد ، خیلی از اوقات این رشده هزینه های گزافی به همراه داره که هرکسی حاضر به انجامش نیس، اما اگه هزینه ها رو بسنجی و درست قدم برداری باعث اعتماد به نفس و امید و شادی در زندگی می شه!در کلام آخر بخوام بگم در واقع امید و ناامید مثل یه شمشیر دولبه می مونن. جفتشون هم می تونن زندگی ات رو نجات بدن، هم می تونن از بین ببرنت ! اما فقط باید یاد بگیریم که چجوری باهاشون برخورد کنیم (:</description><category>هدیه رئیسی</category><author>هدیه رئیسی</author><pubDate>Sat, 09 Jan 2021 21:57:49 +0330</pubDate></item></channel></rss>