https://virgool.ir/feed/@hedie.parvanefa2026-11-12 14:45:41https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@hedie.parvanehttps://virgool.ir/@hedie.parvane/ناهار-قایقرانان-xut3m4hg8bcpروی کاناپه لم داده بودم‌،‌نیم ساعتی می شد که بی حرکت اونجا بودم،‌سعی کردم خودم رو با کتاب های قدیمی منوچهرخان که روی میز بود مشغول کنم‌،‌یکی از کتاب ها رو برداشتم،‌« دختر خوشگل دانشکده من »‌،‌خواستم شروع به خوندن کنم‌،‌اما یک دفعه تمام اون افکار سراغم اومدن،‌«الان کجان؟ یعنی چی‌کار می‌کنن؟ پست یا استوری جدید گذاشته؟‌ یه‌ دونه به تعداد پستاش اضافه شده‌،‌یعنی دوباره با اون عکس گذاشته و یه کپشن با اون زبون چرب و نرمش نوشته؟…» بالای سینه ام یه باد سرد و خشک رو حس می کردم،‌‌درد داشت،‌به قول مشاورم مثل آدمی بودم که از اسب افتاده اما هنوز پاش به زین وصله و رو زمین کشیده می شه، انگار تمومی نداشت… نگاهم افتاد به تابلوی ناهار قایقرانان آگوست رنوار روی دیوار آجری سمت چپم،‌ بهش‌خیره شدم،‌انگار تو اون لحظه نگاه کردن به اون تابلو تنها چیزی بود که حالم رو بهتر می کرد،‌‌‌اون رنگ های روشن و گرم‌،‌ صورتای سرخوش با کلاه های حصیری،‌تمام اون جزئیات ترسیم شده از هم نشینی لکه های رنگ… مثل این بودکه با رویاهای بچگی ام همکلام شده باشم،‌ رویاهایی شیرین که با هر تجربه ی بزرگسالی، یکی یکی شون رو دفن می کردم… ‌با خودم فکر کردم که شاید از حقیقت زندگی جدا شدم که کودکی رو با رویای آینده گذروندم و بزرگسالی رو با خاطرات رویاهای کودکی ، باید حقیقت رو زندگی می کردم…هدیههدیهMon, 29 Aug 2022 15:02:12 +0430